Psyche
alle pijlers
Grootste anticlimax ever: afgestudeerd, en nu?
donderdag 11 juni 2020 om 11:40
Hi all,
Tijdje geleden dat ik hier iets heb gepost. De titel zegt het al: ik ben onlangs afgestudeerd. Of naja, twee weken geleden mijn scriptie ingeleverd en nu wachten op de uitslag. Ik keek er zo ontzettend naar uit, want pff wat vond ik het schrijven moeilijk. Het heeft me echt dagen en nachten gekost, maar mede door de quarantaine tijd mijn focus kunnen houden en het dus op tijd ingeleverd. Ik dacht dat hierna het ultieme vrijheidsgevoel zou komen, maar: ik voel me opgebrand en ik weet niet wat ik met deze plotselinge vrijheid aan moet.
De stressvolle periode begon eigenlijk al een jaar geleden: ik woonde samen met 2 beste vrienden. We waren al een tijdje uit elkaar gegroeid, maar het kwam toch plotseling heel rauw op mijn dak dat zij niet meer met mij wilden wonen en mij opzadelden met het zoeken van nieuwe huisgenoten binnen een maand. Hier is heel veel ruzie uit voortgekomen, waardoor ik hun beiden niet meer spreek, maar zij nog wel beste vrienden. Echter, ik had geen tijd om me hier rot over te voelen, omdat ik nieuwe huisgenoten moest vinden en moest wennen aan de nieuwe bewoners in het huis. Meteen hierna kwam mijn scriptie periode. Dit begon met een reeks aan afwijzingen van mijn onderzoeksvoorstel (dit heeft 2 maanden geduurd), waardoor ik uiteindelijk mijn scriptie in versneld tempo moest schrijven om de deadline te halen. Hierbij heeft de quarantaine tijd mij wel geholpen: geen afleiding van buitenaf. Ik heb het beeld van vakantie hebben zo erg verbloemd, en nu het zo ver is, weet ik niet wat ik ermee aan moet. Wat deed ik ook alweer in mijn vrije tijd? Wat moet ik nu in hemelsnaam doen, nu alle leuke dingen niet doorgaan?
Daarbij speelt ook dat ik eigenlijk nog niet zo goed weet wat ik wil gaan doen qua werk. Ik heb daar nog helemaal geen goed beeld bij en zie het absoluut nog niet voor me dat ik al een "grote mensen baan" krijg. Ik denk daarom dat ik me beter zou voelen als ik gewoon ga zoeken naar een vervolg, wat me dan weer een doel geeft. Maar het probleem is dat ik daar momenteel helemaal geen energie voor heb.
Ik voel me klote, opgebrand, depressief en heel angstig sinds ik het heb ingeleverd. Kan niet van de vrijheid genieten, ik mis het zelfs bijna om gewoon elke dag ergens mee bezig te zijn. Ook moet ik opeens constant denken aan de ruzie met mijn oude beste vrienden en voel me opeens ontzettend rot dat dingen niet zijn uitgepraat. Niet onbelangrijk om erbij te vermelden: ik heb ADHD en daardoor last van angstklachten. Ik heb daarom sowieso moeite met ontspannen en rustig aan doen. Ik weet ook, uit vorige situaties, dat ik mezelf tijd moet geven en het wel weer goed komt. Maar toch (door mijn angst) ben ik nu zo bang dat ik hier niet uit kom, en weg zak in een depressie of burnout. Ik doe wel gewoon alle dingen die ik moet doen, ik spreek mijn vrienden en maak plannen. Maar eigenlijk heb ik er weinig zin in, terwijl ik van thuiszitten ook weer depressief word.
Ik weet niet wat ik wil met deze post, maar het is in ieder geval fijn om van me af te schrijven en wie weet vind ik lotgenoten die wat tips hebben in deze rare periode.
Thnx alvast!
Ps. liever niet quoten ivm privacy!
Tijdje geleden dat ik hier iets heb gepost. De titel zegt het al: ik ben onlangs afgestudeerd. Of naja, twee weken geleden mijn scriptie ingeleverd en nu wachten op de uitslag. Ik keek er zo ontzettend naar uit, want pff wat vond ik het schrijven moeilijk. Het heeft me echt dagen en nachten gekost, maar mede door de quarantaine tijd mijn focus kunnen houden en het dus op tijd ingeleverd. Ik dacht dat hierna het ultieme vrijheidsgevoel zou komen, maar: ik voel me opgebrand en ik weet niet wat ik met deze plotselinge vrijheid aan moet.
De stressvolle periode begon eigenlijk al een jaar geleden: ik woonde samen met 2 beste vrienden. We waren al een tijdje uit elkaar gegroeid, maar het kwam toch plotseling heel rauw op mijn dak dat zij niet meer met mij wilden wonen en mij opzadelden met het zoeken van nieuwe huisgenoten binnen een maand. Hier is heel veel ruzie uit voortgekomen, waardoor ik hun beiden niet meer spreek, maar zij nog wel beste vrienden. Echter, ik had geen tijd om me hier rot over te voelen, omdat ik nieuwe huisgenoten moest vinden en moest wennen aan de nieuwe bewoners in het huis. Meteen hierna kwam mijn scriptie periode. Dit begon met een reeks aan afwijzingen van mijn onderzoeksvoorstel (dit heeft 2 maanden geduurd), waardoor ik uiteindelijk mijn scriptie in versneld tempo moest schrijven om de deadline te halen. Hierbij heeft de quarantaine tijd mij wel geholpen: geen afleiding van buitenaf. Ik heb het beeld van vakantie hebben zo erg verbloemd, en nu het zo ver is, weet ik niet wat ik ermee aan moet. Wat deed ik ook alweer in mijn vrije tijd? Wat moet ik nu in hemelsnaam doen, nu alle leuke dingen niet doorgaan?
Daarbij speelt ook dat ik eigenlijk nog niet zo goed weet wat ik wil gaan doen qua werk. Ik heb daar nog helemaal geen goed beeld bij en zie het absoluut nog niet voor me dat ik al een "grote mensen baan" krijg. Ik denk daarom dat ik me beter zou voelen als ik gewoon ga zoeken naar een vervolg, wat me dan weer een doel geeft. Maar het probleem is dat ik daar momenteel helemaal geen energie voor heb.
Ik voel me klote, opgebrand, depressief en heel angstig sinds ik het heb ingeleverd. Kan niet van de vrijheid genieten, ik mis het zelfs bijna om gewoon elke dag ergens mee bezig te zijn. Ook moet ik opeens constant denken aan de ruzie met mijn oude beste vrienden en voel me opeens ontzettend rot dat dingen niet zijn uitgepraat. Niet onbelangrijk om erbij te vermelden: ik heb ADHD en daardoor last van angstklachten. Ik heb daarom sowieso moeite met ontspannen en rustig aan doen. Ik weet ook, uit vorige situaties, dat ik mezelf tijd moet geven en het wel weer goed komt. Maar toch (door mijn angst) ben ik nu zo bang dat ik hier niet uit kom, en weg zak in een depressie of burnout. Ik doe wel gewoon alle dingen die ik moet doen, ik spreek mijn vrienden en maak plannen. Maar eigenlijk heb ik er weinig zin in, terwijl ik van thuiszitten ook weer depressief word.
Ik weet niet wat ik wil met deze post, maar het is in ieder geval fijn om van me af te schrijven en wie weet vind ik lotgenoten die wat tips hebben in deze rare periode.
Thnx alvast!
Ps. liever niet quoten ivm privacy!
amsterdammeisje wijzigde dit bericht op 11-06-2020 11:43
Reden: type
Reden: type
0.09% gewijzigd
donderdag 11 juni 2020 om 11:47
Je hebt nogal een hectische tijd achter de rug, het is niet heel gek dat dit er even uit komt. Wees vooral lief voor jezelf, want je komt hier echt weer uit. Straks als je je thesisbeoordeling binnen hebt, voelt dat ongetwijfeld als weer een stapje verder!
Ik herken ook de shit van nu corona en veel dingen tegelijk.. mijn relatie is net uit, ben net verhuisd en zit nu dus in een nieuwe stad. Geen idee wat ik met m'n leven aan moet nu. Maar ik merk wel dat ik me beter voel als ik kijk wat ik bijvoorbeeld aan sport buiten kan doen. Heb me bij een bootcamp clubje aangesloten en dat voelt ook weer alsof ik mijn leven op de rit krijg. Misschien is dat ook een idee voor je? Sporten geeft ook weer wat energie.
Ik herken ook de shit van nu corona en veel dingen tegelijk.. mijn relatie is net uit, ben net verhuisd en zit nu dus in een nieuwe stad. Geen idee wat ik met m'n leven aan moet nu. Maar ik merk wel dat ik me beter voel als ik kijk wat ik bijvoorbeeld aan sport buiten kan doen. Heb me bij een bootcamp clubje aangesloten en dat voelt ook weer alsof ik mijn leven op de rit krijg. Misschien is dat ook een idee voor je? Sporten geeft ook weer wat energie.
donderdag 11 juni 2020 om 11:50
donderdag 11 juni 2020 om 12:02
Geef jezelf even tijd om te ontstressen.
Ga buiten wandelen, fietsen, spreek met vrienden / familie af (netjes op afstand en zo). Het wordt dit weekend super mooi weer. Pak een boek, een handdoek en een fles water en ga ergens in een park / aan het water liggen.
En spreek met jezelf af hoe lang je dit mag doen: nietsen. Kies bijvoorbeeld een maand. En dan na die maand ga je een plan de campagne opstellen.
Dit allemaal ervan uitgaand dat je momenteel genoeg inkomen hebt. Anders moet je natuurlijk daarnaast even gaan werken. Mag best een simpel baantje zijn.
Wees een beetje aardig voor jezelf.
Ga buiten wandelen, fietsen, spreek met vrienden / familie af (netjes op afstand en zo). Het wordt dit weekend super mooi weer. Pak een boek, een handdoek en een fles water en ga ergens in een park / aan het water liggen.
En spreek met jezelf af hoe lang je dit mag doen: nietsen. Kies bijvoorbeeld een maand. En dan na die maand ga je een plan de campagne opstellen.
Dit allemaal ervan uitgaand dat je momenteel genoeg inkomen hebt. Anders moet je natuurlijk daarnaast even gaan werken. Mag best een simpel baantje zijn.
Wees een beetje aardig voor jezelf.
donderdag 11 juni 2020 om 12:34
Dit is zo herkenbaar! Toen ik hoorde 'gefeliciteerd, je bent afgestudeerd' was ik natuurlijk wel blij maar het was inderdaad een anticlimax. Meteen thuis kwamen de gedachten: wat nu? Ik moet meteen een baan vinden want ik krijg geen stufi meer en anders kan ik mijn studio niet betalen. Dus, die angst om te falen en niet af te kunnen studeren, sloeg in om angst voor het grote onbekende en de (financiele) onzekerheid bij het zoeken van een baan.
Ik was echt helemaal opgebrand, die scriptie had er flink ingehakt. 'Vrije tijd', ik wist niet meer wat het betekende, ik had continue het gevoel nog vanalles te moeten doen.
Na +/- 3 maanden begon ik langzaamaan bij te komen en voelde ik me weer beter, ik kon weer ontspannen. Ik vond overigens niet direct een baan, ik ben meer gaan werken bij mn bijbaantje en kon daar ook van rondkomen.
Ik was echt helemaal opgebrand, die scriptie had er flink ingehakt. 'Vrije tijd', ik wist niet meer wat het betekende, ik had continue het gevoel nog vanalles te moeten doen.
Na +/- 3 maanden begon ik langzaamaan bij te komen en voelde ik me weer beter, ik kon weer ontspannen. Ik vond overigens niet direct een baan, ik ben meer gaan werken bij mn bijbaantje en kon daar ook van rondkomen.
donderdag 11 juni 2020 om 12:45
Dit is echt precies hoe het voelt! Jeetje 3 maanden! Dat zou wel lang zijn. Hoop dat het wat sneller bijtrekt maar ja daar heb ik weinig invloed op natuurlijk. Is het uiteindelijk wel goedgekomen met een baan vinden?Jaahoor schreef: ↑11-06-2020 12:34Dit is zo herkenbaar! Toen ik hoorde 'gefeliciteerd, je bent afgestudeerd' was ik natuurlijk wel blij maar het was inderdaad een anticlimax. Meteen thuis kwamen de gedachten: wat nu? Ik moet meteen een baan vinden want ik krijg geen stufi meer en anders kan ik mijn studio niet betalen. Dus, die angst om te falen en niet af te kunnen studeren, sloeg in om angst voor het grote onbekende en de (financiele) onzekerheid bij het zoeken van een baan.
Ik was echt helemaal opgebrand, die scriptie had er flink ingehakt. 'Vrije tijd', ik wist niet meer wat het betekende, ik had continue het gevoel nog vanalles te moeten doen.
Na +/- 3 maanden begon ik langzaamaan bij te komen en voelde ik me weer beter, ik kon weer ontspannen. Ik vond overigens niet direct een baan, ik ben meer gaan werken bij mn bijbaantje en kon daar ook van rondkomen.
donderdag 11 juni 2020 om 13:06
Ja het duurde enorm lang maar dat zal bij iedereen anders zijn hoor. Ik weet nog de periode tussen dat ik mijn scriptie had ingeleverd en de uitslag kreeg, dat waren de langste 2 weken van m'n leven. Ik was onwijs gespannen en angstig maar tegelijkertijd zó onwijs moe. Ook was ik overdreven veel op zoek naar afleiding om maar niet aan de uitslag te hoeven denken.amsterdammeisje schreef: ↑11-06-2020 12:45Dit is echt precies hoe het voelt! Jeetje 3 maanden! Dat zou wel lang zijn. Hoop dat het wat sneller bijtrekt maar ja daar heb ik weinig invloed op natuurlijk. Is het uiteindelijk wel goedgekomen met een baan vinden?
Je hebt nu het idee dat leuke dingen moet gaan doen omdat je daar eindelijk tijd voor hebt maar misschien is je lijf het daar niet mee eens. Het is misschien een cliché maar neem écht tijd voor jezelf, al is dat de hele dag op de bank hangen met een reep chocola. Sauna, kapper, shoppen, sporten; even alleen doen waar jij op dat moment zin in hebt.
Met die baan is het uiteindelijk goed gekomen
ik heb eerst een baan aangenomen waar ik minder enthousiast over was om ervaring op te doen. Zo leer je je werkveld kennen en via die baan ben uiteindelijk viavia terechtgekomen op een plek waar ik het ontzettend naar m'n zin heb
donderdag 11 juni 2020 om 13:09
Idd goed om voor jezelf te plannen hoe lang je mag 'niksen'.
Misschien kun je wat mensen opzoeken die je lang niet gezien hebt. Niet die twee vroegere vrienden... maar bijv familie of een middelbare schoolvriendin.
Je mag echt wel wat tijd nemen. Vroeger had je ook na een schooljaar of collegejaar een aantal weken vakantie. Die heb je nu ook verdiend.
Misschien kun je wat mensen opzoeken die je lang niet gezien hebt. Niet die twee vroegere vrienden... maar bijv familie of een middelbare schoolvriendin.
Je mag echt wel wat tijd nemen. Vroeger had je ook na een schooljaar of collegejaar een aantal weken vakantie. Die heb je nu ook verdiend.
Je kunt méér.
donderdag 11 juni 2020 om 13:24
Gefeliciteerd met het afronden van je scriptie. Het is heel normaal dat je zo'n anticlimax voelt nadat je lang en intensief aan iets gewerkt hebt. Vervelend, maar heel normaal.
je verwachting dat je daarna een euforisch bevrijdingsgevoel zou hebben is ook heel normaal, maar niet zo realistisch. De ontlading kan komen in een groot feestgevoel, maar ook juist als een "OK, ik ben óp, en wat moet ik nu verder met mijn leven?".
Gun jezelf even een paar weken om op adem te komen zonder dat daar meteen een groots nieuw doel aan moet hangen.
Wees niet bang om daarna een baan te zoeken. Eerste banen zijn meestal geen droombanen, maar een kans om te ontdekken wat je wel en niet wil op werkgebied. Mijn eerste echte baan was een fiasco, maar ik heb er een hoop van geleerd over wat níet bij me past.
Groei gaat niet altijd met een keihard stijgende lijn. Je scriptietijd was een periode van knallen, best kans dat je professionele groeicurve nu weer wat kleinere piekjes en dalletjes gaat vormen.
je verwachting dat je daarna een euforisch bevrijdingsgevoel zou hebben is ook heel normaal, maar niet zo realistisch. De ontlading kan komen in een groot feestgevoel, maar ook juist als een "OK, ik ben óp, en wat moet ik nu verder met mijn leven?".
Gun jezelf even een paar weken om op adem te komen zonder dat daar meteen een groots nieuw doel aan moet hangen.
Wees niet bang om daarna een baan te zoeken. Eerste banen zijn meestal geen droombanen, maar een kans om te ontdekken wat je wel en niet wil op werkgebied. Mijn eerste echte baan was een fiasco, maar ik heb er een hoop van geleerd over wat níet bij me past.
Groei gaat niet altijd met een keihard stijgende lijn. Je scriptietijd was een periode van knallen, best kans dat je professionele groeicurve nu weer wat kleinere piekjes en dalletjes gaat vormen.
