Psyche
alle pijlers
heimwee
zondag 16 oktober 2011 om 14:20
Ik voel me even heel alleen en heel ellendig.
Sinds een aantal jaar woon ik samen met mijn nu man in een stad. We wonen op zich in een prima huis, alles in de buurt en in principe niets om te klagen.
In het begin woonde ik hier ook met heel veel plezier. Totdat er barstjes ontstonden in het contact met onze buren. Mijn man had eerst goed contact met hen, maar toen ik hier kwam wonen en wij later een kindje kregen, veranderde dit vrijwel meteen. Er is geen directe oorzaak. Nu negeren we elkaar. Ik probeer er boven te staan, maar merk toch dat ik het erg vervelend vind. Vroeger negeerde mijn vader me wanneer ik stout was geweest en dat maakte me ook altijd heel verdrietig. Dat gevoel heb ik nu weer!
Daarnaast voel ik me ook erg alleen omdat ik een flink afstand van mijn ouders en familie af woon. In het begin maakte me dat niets uit. Maar na de komst van onze zoon is dat veranderd. Het contact tussen mijn ouders en mij is ook veranderd. Het is hechter geworden. Ik ga er regelmatig een weekendje heen en mijn moeder komt vaak oppassen. Ik waardeer het enorm dat ze voor ons een flinke afstand reist, maar ze vindt het geweldig om op te passen op haar kleinkind en om ons te zien.
Buiten vriendinnen en mijn man heb ik hier verder niet veel aan sociale contacten. De familie van mijn man is niet hecht en hebben helemaal geen interesse in elkaar. Mijn schoonmoeder is psychisch niet in orde, er is een aantal jaar geleden een bipolaire stoornis bij haar gediagnosticeerd en het is lastig om met haar om te gaan. Na een aantal aanvaringen heb ik nu het contact geminimaliseerd. Soms horen we wekenlang niets, zowel niet van moeder, oma of broer.
Met mijn vriendinnen heb ik goed contact. Maar iedereen heeft een druk leven en we spreken weinig af. Toch zijn ze er wel voor me, wanneer het nodig is. Dat is wel fijn.
Vandaag ben ik weer thuis gekomen van een weekend bij mijn ouders. Het was een fijn weekend, waarin ik veel bezoekjes heb afgelegd aan vriendinnen en familie. Heb echt genoten. En toen ik hier de straat in reed, overviel me een soort van gespannen gevoel. Een heel gejaagd, eenzaam gevoel. Mijn man is niet thuis, hij is naar het voetbalveld.
En nu slaapt onze zoon, zit ik hier alleen op de bank en ik voel me eenzamer dan ooit. Heimwee, denk ik.
Met mijn man kan ik hier niet over praten. Ik heb al vaker aangegeven hier weg te willen. Hij wil absoluut niet. Hij is geboren en getogen in deze stad en woont hier met veel plezier. Hij vindt dat ik meer energie moet steken om het hier leuk te hebben. En dat probeer ik ook; Ik onderneem veel met onze zoon, ga zo dadelijk ook met hem naar het park om van de zon te genieten. Heb een sportschool abbonement genomen om misschien op die manier contact te leggen. Maar door mijn bekken en rugklachten ben ik daar daarna ook niet meer geweest.
Ik hoef niet zo nodig weg uit de regio, maar iets meer rust en en meer ruimte zou ik prettig vinden.
Ik weet niet precies wat het is, maar ik voel me ontzettend rot. Het glas is halfvol op andere momenten, maar nu zie ik de bodem.
Sinds een aantal jaar woon ik samen met mijn nu man in een stad. We wonen op zich in een prima huis, alles in de buurt en in principe niets om te klagen.
In het begin woonde ik hier ook met heel veel plezier. Totdat er barstjes ontstonden in het contact met onze buren. Mijn man had eerst goed contact met hen, maar toen ik hier kwam wonen en wij later een kindje kregen, veranderde dit vrijwel meteen. Er is geen directe oorzaak. Nu negeren we elkaar. Ik probeer er boven te staan, maar merk toch dat ik het erg vervelend vind. Vroeger negeerde mijn vader me wanneer ik stout was geweest en dat maakte me ook altijd heel verdrietig. Dat gevoel heb ik nu weer!
Daarnaast voel ik me ook erg alleen omdat ik een flink afstand van mijn ouders en familie af woon. In het begin maakte me dat niets uit. Maar na de komst van onze zoon is dat veranderd. Het contact tussen mijn ouders en mij is ook veranderd. Het is hechter geworden. Ik ga er regelmatig een weekendje heen en mijn moeder komt vaak oppassen. Ik waardeer het enorm dat ze voor ons een flinke afstand reist, maar ze vindt het geweldig om op te passen op haar kleinkind en om ons te zien.
Buiten vriendinnen en mijn man heb ik hier verder niet veel aan sociale contacten. De familie van mijn man is niet hecht en hebben helemaal geen interesse in elkaar. Mijn schoonmoeder is psychisch niet in orde, er is een aantal jaar geleden een bipolaire stoornis bij haar gediagnosticeerd en het is lastig om met haar om te gaan. Na een aantal aanvaringen heb ik nu het contact geminimaliseerd. Soms horen we wekenlang niets, zowel niet van moeder, oma of broer.
Met mijn vriendinnen heb ik goed contact. Maar iedereen heeft een druk leven en we spreken weinig af. Toch zijn ze er wel voor me, wanneer het nodig is. Dat is wel fijn.
Vandaag ben ik weer thuis gekomen van een weekend bij mijn ouders. Het was een fijn weekend, waarin ik veel bezoekjes heb afgelegd aan vriendinnen en familie. Heb echt genoten. En toen ik hier de straat in reed, overviel me een soort van gespannen gevoel. Een heel gejaagd, eenzaam gevoel. Mijn man is niet thuis, hij is naar het voetbalveld.
En nu slaapt onze zoon, zit ik hier alleen op de bank en ik voel me eenzamer dan ooit. Heimwee, denk ik.
Met mijn man kan ik hier niet over praten. Ik heb al vaker aangegeven hier weg te willen. Hij wil absoluut niet. Hij is geboren en getogen in deze stad en woont hier met veel plezier. Hij vindt dat ik meer energie moet steken om het hier leuk te hebben. En dat probeer ik ook; Ik onderneem veel met onze zoon, ga zo dadelijk ook met hem naar het park om van de zon te genieten. Heb een sportschool abbonement genomen om misschien op die manier contact te leggen. Maar door mijn bekken en rugklachten ben ik daar daarna ook niet meer geweest.
Ik hoef niet zo nodig weg uit de regio, maar iets meer rust en en meer ruimte zou ik prettig vinden.
Ik weet niet precies wat het is, maar ik voel me ontzettend rot. Het glas is halfvol op andere momenten, maar nu zie ik de bodem.
zondag 16 oktober 2011 om 14:33
Eerlijk gezegd vind ik dat je enorm loopt te miepen om niks. Je hebt lieve vrienden, lieve familie, een heerlijk kind en een fijne man. Je laat je over de zeik jagen door buren waar je het niet mee kunt vinden. Echt.....leer er mee omgaan en kijk naar alles wat je wel hebt in plaats van het ene kleine dingetje wat je niet hebt.
zondag 16 oktober 2011 om 14:39
@flowerbombje,
Je kan je echt heel ongelukkig voelen als je niet op een plek woont waar je je thuis voelt. Dus ik vind zeker niet dat ze loopt te miepen. En die buren is vast niet het ergste, maar het is wel een gemis, want goede buren kunnen je dat thuisgevoel geven.
TO: heb je wel eens ECHT het gesprek met je man aangegaan? Als ik naar mezelf kijk kan ik dingen wel benoemen die ik niet leuk vind, maar bij mijn man dringt dat pas echt tot hem door als ik voor een serieus gesprek ga zitten. Anders heeft ie niet door hoe erg iets voor mij is.
Vast een mannending, ze zijn niet zo sensitief ( kom maar op met de reacties).
En zou het helpen om wel in die stad te blijven, maar misschien meer net buitenaf, of een aangrenzend dorpje waar je je meer thuis voelt?
Je kan je echt heel ongelukkig voelen als je niet op een plek woont waar je je thuis voelt. Dus ik vind zeker niet dat ze loopt te miepen. En die buren is vast niet het ergste, maar het is wel een gemis, want goede buren kunnen je dat thuisgevoel geven.
TO: heb je wel eens ECHT het gesprek met je man aangegaan? Als ik naar mezelf kijk kan ik dingen wel benoemen die ik niet leuk vind, maar bij mijn man dringt dat pas echt tot hem door als ik voor een serieus gesprek ga zitten. Anders heeft ie niet door hoe erg iets voor mij is.
Vast een mannending, ze zijn niet zo sensitief ( kom maar op met de reacties).
En zou het helpen om wel in die stad te blijven, maar misschien meer net buitenaf, of een aangrenzend dorpje waar je je meer thuis voelt?
zondag 16 oktober 2011 om 14:47
Hoewel flowerbombje niet bepaald subtiel is, zit er wel iets in. Als je je klote voelt over waar je woont dan kun je a) verhuizen en b) een andere manier zoeken om je minder klote te voelen.
En als manlief zo graag niet wil verhuizen, dan is het wellicht praktischer om eerst nog meer te proberen om blij te worden met wat je nu hebt.
Wat mij in het verleden heeft geholpen is om door de dag heen een paar keer stil te staan bij waar ik allemaal blij mee ben. Dat kunnen grote dingen zijn - fijne familie en vrienden bijvoorbeeld, of niemand ernstig ziek - maar ook kleine dingen, zoals net de trein halen et cetera.
Maak zo eens 's elke dag een lijstje met drie dingen waar je dankbaar voor bent. Gaf mij veel rust en positiviteit.
En als manlief zo graag niet wil verhuizen, dan is het wellicht praktischer om eerst nog meer te proberen om blij te worden met wat je nu hebt.
Wat mij in het verleden heeft geholpen is om door de dag heen een paar keer stil te staan bij waar ik allemaal blij mee ben. Dat kunnen grote dingen zijn - fijne familie en vrienden bijvoorbeeld, of niemand ernstig ziek - maar ook kleine dingen, zoals net de trein halen et cetera.
Maak zo eens 's elke dag een lijstje met drie dingen waar je dankbaar voor bent. Gaf mij veel rust en positiviteit.
zondag 16 oktober 2011 om 19:53
Heimwee is niet niks. Ik zou nogmaals met je man praten en duidelijk uitleggen dat je hier absoluut niet gelukkig bent.
En hoe groter je kind wordt hoe moeilijker het wordt om alsnog te verhuizen omdat hij/zij hier dan een leven opgebouwd heeft.
Heb soortgelijks meegemaakt en ben voor de kinderen blijven hangen, maar heb me hier nooit thuis gevoeld.
En hoe groter je kind wordt hoe moeilijker het wordt om alsnog te verhuizen omdat hij/zij hier dan een leven opgebouwd heeft.
Heb soortgelijks meegemaakt en ben voor de kinderen blijven hangen, maar heb me hier nooit thuis gevoeld.
maandag 17 oktober 2011 om 13:11
Dank jullie wel voor de reacties. Ik heb er zeker wat aan, ook aan de wat hardere reacties.
Gisteren zag ik het eventjes niet meer. Voel me best alleen. Mijn man werkt onregelmatige diensten (ik ook) en om die reden leven we wat meer langs elkaar heen. 'S Avonds ben ik vaak thuis en zit dan op de bank. Nu heb ik vanmorgen een advertentie gezet om een oppas te zoeken zodat ik in iedergeval 1 keer per week een avond voor mezelf heb.
Dat lucht op. Vind het fijner om te denken in oplossingen.
Praten met de buren heeft geen zin. Zij denken dat wij een aantal zomers geleden hebben geklaagd, maar dat is niet waar. Ik heb dit al eens rustig willen uitleggen maar ze nemen dat niet aan. En sindsdien worden we genegeerd en een klein jaar terug werd ook met enige regelmaat de vuilniszak voor onze deur om gekeerd. Heel vervelend. Daar heeft mijn man de buurman op aangesproken en die is dan de onschuld zelve maar bij een tweede keer kwam een buurtgenoot melden dat de buurman dit deed. Wij reageren hier niet op, ik ga geen tegenacties bedenken.
Nogmaals dank jullie wel; De wereld ziet er vandaag alweer een stuk beter uit
Gisteren zag ik het eventjes niet meer. Voel me best alleen. Mijn man werkt onregelmatige diensten (ik ook) en om die reden leven we wat meer langs elkaar heen. 'S Avonds ben ik vaak thuis en zit dan op de bank. Nu heb ik vanmorgen een advertentie gezet om een oppas te zoeken zodat ik in iedergeval 1 keer per week een avond voor mezelf heb.
Dat lucht op. Vind het fijner om te denken in oplossingen.
Praten met de buren heeft geen zin. Zij denken dat wij een aantal zomers geleden hebben geklaagd, maar dat is niet waar. Ik heb dit al eens rustig willen uitleggen maar ze nemen dat niet aan. En sindsdien worden we genegeerd en een klein jaar terug werd ook met enige regelmaat de vuilniszak voor onze deur om gekeerd. Heel vervelend. Daar heeft mijn man de buurman op aangesproken en die is dan de onschuld zelve maar bij een tweede keer kwam een buurtgenoot melden dat de buurman dit deed. Wij reageren hier niet op, ik ga geen tegenacties bedenken.
Nogmaals dank jullie wel; De wereld ziet er vandaag alweer een stuk beter uit
