Psyche
alle pijlers
Het leven na de psychiatrie
maandag 5 november 2012 om 18:51
Beste allemaal!
Ik heb altijd al psychische problemen gehad. Op mijn zevende is het een tijdje geescaleerd. Daarna nogmaals vanaf mijn negentiende. Dit mondde uit in 8 opnamens in open, gesloten en behandel opnamens. En nog meer van dat soort psycho drama's.
Nu echter gaat het al zo'n vier á vijf jaar goed. Zo goed als ik nooit had durven dromen dat het ooit nog zou gaan. Ik doe een opleiding die goed gaat, woon op mezelf, heb fijne vriendinnen en heb een vaste relatie.
En mijn titel klopt niet volledig, want ik heb nog wél begeleiding binnen de psychiatrie. Maar die kan ik gerust drie maanden niet zien. En natuurlijk heb ik nog last van dingen. Het is zelfs nog een keer flink mis gegaan. Maar toch niets in vergelijking met hoe ontzettend ontspoord ik was.
Soms vind ik het zo'n vreemd gevoel om in de 'normale' wereld te lopen met zo'n verleden (en allerlei vreemde labels). En ik hoor ook nooit zoveel succesverhalen van mensen die zo in de psychiatrie hebben gezeten en daar uitgekomen zijn. Zijn er mensen met dit soort ervaringen? Mijn leven leek een film toen ik in de psychiatrie terecht kwam. Maar nu voelt het echte leven soms zo raar en nieuw.
Ik zou mezelf, ondanks dat ik nog wel veel belemmeringen ervaar van mijn psyche, als gelukkig bestempelen. Zijn er ook mensen hier die ondanks behoorlijke psychische klachten toch gelukkig zijn?
Ik heb altijd al psychische problemen gehad. Op mijn zevende is het een tijdje geescaleerd. Daarna nogmaals vanaf mijn negentiende. Dit mondde uit in 8 opnamens in open, gesloten en behandel opnamens. En nog meer van dat soort psycho drama's.
Nu echter gaat het al zo'n vier á vijf jaar goed. Zo goed als ik nooit had durven dromen dat het ooit nog zou gaan. Ik doe een opleiding die goed gaat, woon op mezelf, heb fijne vriendinnen en heb een vaste relatie.
En mijn titel klopt niet volledig, want ik heb nog wél begeleiding binnen de psychiatrie. Maar die kan ik gerust drie maanden niet zien. En natuurlijk heb ik nog last van dingen. Het is zelfs nog een keer flink mis gegaan. Maar toch niets in vergelijking met hoe ontzettend ontspoord ik was.
Soms vind ik het zo'n vreemd gevoel om in de 'normale' wereld te lopen met zo'n verleden (en allerlei vreemde labels). En ik hoor ook nooit zoveel succesverhalen van mensen die zo in de psychiatrie hebben gezeten en daar uitgekomen zijn. Zijn er mensen met dit soort ervaringen? Mijn leven leek een film toen ik in de psychiatrie terecht kwam. Maar nu voelt het echte leven soms zo raar en nieuw.
Ik zou mezelf, ondanks dat ik nog wel veel belemmeringen ervaar van mijn psyche, als gelukkig bestempelen. Zijn er ook mensen hier die ondanks behoorlijke psychische klachten toch gelukkig zijn?
maandag 5 november 2012 om 19:11
Hey! Ik reageer hier eigenlijk nooit en heb ook, speciaal om hierop te reageren, een account aangemaakt.
Maar ik herken je verhaal zo ontzettend erg! Ik ben 22, en zit vanaf mijn 15e in de psychiatrie. Met korte, lange, open, gesloten, gedwongen opnames, alles gehad. Sinds 2 jaar gaat het heel goed, volg ik een opleiding die goed gaat, etc. Maar ik herken je gevoel heel erg. Ik hoor net zoals jij ook weinig goede verhalen over de psychiatrie. Maar wat me nog het meeste opvalt aan je verhaal, is hoe je omschrijft je in de 'normale' wereld te voelen. Dit herken ik namelijk echt heel erg. Soms denk ik ook wel eens, 'ze moesten eens weten'. Ik voel me aan de ene kant zo normaal, maar aan de andere kant sleep je toch bagage met je mee.
Ik heb ervoor gekozen de mensen die ik heb leren kennen op mijn opleiding niks te vertellen over mijn verleden. Ik wilde een nieuwe start maken, en vond het ook niet nodig. Maar dat maakt soms wel dat ik me soms vreemd voel. Ik heb 'gaten' in mijn verleden, die bij anderen opgevuld zijn door school, werk, feesten, wat dan ook.
Ik heb niet echt veel nuttigs erover te zeggen verder. Maar om antwoord te geven op je vraag; Ik kan mezelf ook als gelukkig bestempelen, ondanks dat ik nog steeds 'contacten' heb in de psychiatrie (hulpverleners), en ook nog steeds medicatie slik. Ik denk dus dat dit zeker mogelijk is. Vind het af en toe ook wel naar om te horen dat er eigenlijk zo weinig goede verhalen zijn.
Hoop dat je er iets aan hebt, ik vond het in elk geval fijn om jouw verhaal te lezen!
Maar ik herken je verhaal zo ontzettend erg! Ik ben 22, en zit vanaf mijn 15e in de psychiatrie. Met korte, lange, open, gesloten, gedwongen opnames, alles gehad. Sinds 2 jaar gaat het heel goed, volg ik een opleiding die goed gaat, etc. Maar ik herken je gevoel heel erg. Ik hoor net zoals jij ook weinig goede verhalen over de psychiatrie. Maar wat me nog het meeste opvalt aan je verhaal, is hoe je omschrijft je in de 'normale' wereld te voelen. Dit herken ik namelijk echt heel erg. Soms denk ik ook wel eens, 'ze moesten eens weten'. Ik voel me aan de ene kant zo normaal, maar aan de andere kant sleep je toch bagage met je mee.
Ik heb ervoor gekozen de mensen die ik heb leren kennen op mijn opleiding niks te vertellen over mijn verleden. Ik wilde een nieuwe start maken, en vond het ook niet nodig. Maar dat maakt soms wel dat ik me soms vreemd voel. Ik heb 'gaten' in mijn verleden, die bij anderen opgevuld zijn door school, werk, feesten, wat dan ook.
Ik heb niet echt veel nuttigs erover te zeggen verder. Maar om antwoord te geven op je vraag; Ik kan mezelf ook als gelukkig bestempelen, ondanks dat ik nog steeds 'contacten' heb in de psychiatrie (hulpverleners), en ook nog steeds medicatie slik. Ik denk dus dat dit zeker mogelijk is. Vind het af en toe ook wel naar om te horen dat er eigenlijk zo weinig goede verhalen zijn.
Hoop dat je er iets aan hebt, ik vond het in elk geval fijn om jouw verhaal te lezen!
maandag 5 november 2012 om 19:28
fijn die reacties te lezen van mensen die na de psychiatrie functioneren.
@zoofje. Heel erg bedankt voor je reactie! Ik weet hier ook niet direct iets nuttigs op te zeggen. Maar ik vind het gewoon fijn te zien dat iemand zich net zo voelt. Dat van die gaten herken ik zeker. Wat ik soms ook vervelend vind is dat je soms in een gesprek anektdotes (vaak grappige) uit een kliniek. Maar je moet alles verzwijgen. Soms vertel ik het weleens tegen iemand als ik er beter mee omga. Maar hier heb ik altijd een soort van spijt van.
Wel fijn dat je dat ook zegt van dat gelukkig zijn. Ik heb weleens een vriendin gehad die niet geloofde dat ik met psychische problemen gelukkig kon zijn. Dit vond ik erg moeilijk. Maar juist als je zo diep hebt gezeten weet je dat je nu gelukkig bent.
@zoofje. Heel erg bedankt voor je reactie! Ik weet hier ook niet direct iets nuttigs op te zeggen. Maar ik vind het gewoon fijn te zien dat iemand zich net zo voelt. Dat van die gaten herken ik zeker. Wat ik soms ook vervelend vind is dat je soms in een gesprek anektdotes (vaak grappige) uit een kliniek. Maar je moet alles verzwijgen. Soms vertel ik het weleens tegen iemand als ik er beter mee omga. Maar hier heb ik altijd een soort van spijt van.
Wel fijn dat je dat ook zegt van dat gelukkig zijn. Ik heb weleens een vriendin gehad die niet geloofde dat ik met psychische problemen gelukkig kon zijn. Dit vond ik erg moeilijk. Maar juist als je zo diep hebt gezeten weet je dat je nu gelukkig bent.
maandag 5 november 2012 om 19:36
Ik las laatst een heel mooi stukje hierover in het boek
paulo coelho- veronika besluit te sterven (aanrader)
Het is heel normaal dat je je zo voeld. Je leven is nu ''anders'' en dat voel je.
De wereld in de psychiatrie is zo anders, dan het 'normale' leven. Daar is het normaal dat je even 'ziek' of je niet lekker voeld. Daar kan het en omdat je er aan toegeeft start genezing.
In het 'normale' leven wordt er té negatief aangekeken tegen psychische problemen.
Maar... wat is het normale leven ? I
n nederland lopen er zo'n 2 miljoen mensen met geestelijke problemen, van depressie, burn -out tot schizofrenie etc.
Wat ik goed vind is dat je in tijden van behandeling hulpverlening hebt aangenomen. Dat is een goed stap geweest.
Je moet maar zo denken íedereen heeft wel íets; een rugzak.
Je bent nu zo goed bezig, ik zou nieuwe mensen die je ontmoet er niet te veel over vertellen. Niet voor hun maar voor jezelf.
Zodat je kan zeggen 'Dat is voorbij'
En mocht je behoefte hebben om je gedachtens kwijt te raken dan kun je een mooi boek schrijven met jou belevenissen, wat je hebt meegemaakt en hoe je je leven hebt veranderd
succes en wens je veel geluk toe.
paulo coelho- veronika besluit te sterven (aanrader)
Het is heel normaal dat je je zo voeld. Je leven is nu ''anders'' en dat voel je.
De wereld in de psychiatrie is zo anders, dan het 'normale' leven. Daar is het normaal dat je even 'ziek' of je niet lekker voeld. Daar kan het en omdat je er aan toegeeft start genezing.
In het 'normale' leven wordt er té negatief aangekeken tegen psychische problemen.
Maar... wat is het normale leven ? I
n nederland lopen er zo'n 2 miljoen mensen met geestelijke problemen, van depressie, burn -out tot schizofrenie etc.
Wat ik goed vind is dat je in tijden van behandeling hulpverlening hebt aangenomen. Dat is een goed stap geweest.
Je moet maar zo denken íedereen heeft wel íets; een rugzak.
Je bent nu zo goed bezig, ik zou nieuwe mensen die je ontmoet er niet te veel over vertellen. Niet voor hun maar voor jezelf.
Zodat je kan zeggen 'Dat is voorbij'
En mocht je behoefte hebben om je gedachtens kwijt te raken dan kun je een mooi boek schrijven met jou belevenissen, wat je hebt meegemaakt en hoe je je leven hebt veranderd
succes en wens je veel geluk toe.
maandag 5 november 2012 om 19:45
Ik besef me zeker dat iedereen wel wat heeft. Soms is het wel heel moeilijk te zien wat een psychiatrisch beeld is en niet. Je bent zo vaak bestempeld en al je gedrag is zo vaak in een hokje geduwd dat je dat soms ook zelf gaat doen. Ik merk dat ik veel naar mensen om mee heen kijk en mezelf met hen vergelijk om erachter te komen dat ik helemaal niet zoveel afwijk.
Verder is het aanemen van pyschische hulp bij mij nogal negatief geweest. Therapie heeft mij enkel verder heen gemaakt. Maar dat is een ander verhaal.
Het voelt soms zo sterk om daar uitgekomen te zijn. En af en toe wil ik wel eerlijk zijn naar mensen om me heen. Als ze wat dichter bij mij in de buurt komen wil wel eerlijk zijn. Ik ben ook best een open persoon. Maar op mijn studie weet eigenlijk niemand ervan.
Wat ook vreemd is dat in opnamens er altijd hulp in de buurt is. Nu moet je spannende dingen gewoon aanpakken en staat je kwetsbaarheid niet meer voorop. Hier word je zoveel sterker van. Ik vind het zo fijn dat ik nu weer baas over mijn eigen leven ben. Als ik deze opleding ga halen, en daar ziet het wel naar uit, ben ik echt heel trots. En naar dat boek zal ik eens kijken. Maar ik moet ook weer niet teveel over dingen van de psychiatrie enz lezen want dat vind ik te confronterend.
Verder is het aanemen van pyschische hulp bij mij nogal negatief geweest. Therapie heeft mij enkel verder heen gemaakt. Maar dat is een ander verhaal.
Het voelt soms zo sterk om daar uitgekomen te zijn. En af en toe wil ik wel eerlijk zijn naar mensen om me heen. Als ze wat dichter bij mij in de buurt komen wil wel eerlijk zijn. Ik ben ook best een open persoon. Maar op mijn studie weet eigenlijk niemand ervan.
Wat ook vreemd is dat in opnamens er altijd hulp in de buurt is. Nu moet je spannende dingen gewoon aanpakken en staat je kwetsbaarheid niet meer voorop. Hier word je zoveel sterker van. Ik vind het zo fijn dat ik nu weer baas over mijn eigen leven ben. Als ik deze opleding ga halen, en daar ziet het wel naar uit, ben ik echt heel trots. En naar dat boek zal ik eens kijken. Maar ik moet ook weer niet teveel over dingen van de psychiatrie enz lezen want dat vind ik te confronterend.
maandag 5 november 2012 om 20:10
ik bedoelde er mee te zeggen dat je je niet anders hoefde te voelen dan anderen. Jij bent jij. En wat had er gebeurd geweest als je geen behandeling had aangenomen ? Ik ken je ziektebeeld niet maar als je wordt opgenomen ben je vaak een gevaar voor jezelf of anderen.
Iedereen heeft ups en downs en de meeste celebrity's hebben psychische problemen terwijl zoveel mensen tegen ze opkijken.
Kijk bijv. naar marilyn monroo.
Nee je hoeft je niet te schamen.
Heb je je zelfvertrouwen wel terug inmiddels ? Want als ik je stukje lezen merk ik wat een onzekerheid op.
Iedereen heeft ups en downs en de meeste celebrity's hebben psychische problemen terwijl zoveel mensen tegen ze opkijken.
Kijk bijv. naar marilyn monroo.
Nee je hoeft je niet te schamen.
Heb je je zelfvertrouwen wel terug inmiddels ? Want als ik je stukje lezen merk ik wat een onzekerheid op.
maandag 5 november 2012 om 20:25
Zeker herkenbaar wat je schrijft!
Ik heb ook psychische problemen gehad en ook opgenomen geweest, deeltijdbehandeling, emdr, gesprekken. Nu gaat het ook echt goed en is het ook al een aantal jaar geleden, maar toch vind ik het soms ook lastig inderdaad. Ik heb jaren ingevuld met niet eten, calorieën tellen, afvallen en vervolgens therapie. Anderen hebben dat op een héel andere manier ingevuld. En zij kunnen hier leuk over vertellen, maar ik heb ook vaak het gevoel dat ik echt een heel tijd moet verzwijgen. Liegen over waar ik sommige vriendinnen van ken, iets verzinnen over wat ik in de tussentijd van middelbare school en studie heb gedaan etc. En soms inderdaad ook gewoon grappige en leuke dingen van toen die je gewoon niet kunt zeggen. Best lastig.
Afgelopen blok had ik bij mijn studie een vak over 'diagnose en behandeling'. En ook daarbij, ik vond het echt lastig. Alles wat verteld werd herkende ik en dan niet vanuit 'n werksituatie, maar zelf als 'client'. En dat is dan toch wel heel raar om nu opeens aan de andere kant te moeten staan.
Maar als je mensen beter leert kennen, merk je dat er echt meer mensen zijn met een soortgelijk verhaal dan je denkt.
Ik heb ook psychische problemen gehad en ook opgenomen geweest, deeltijdbehandeling, emdr, gesprekken. Nu gaat het ook echt goed en is het ook al een aantal jaar geleden, maar toch vind ik het soms ook lastig inderdaad. Ik heb jaren ingevuld met niet eten, calorieën tellen, afvallen en vervolgens therapie. Anderen hebben dat op een héel andere manier ingevuld. En zij kunnen hier leuk over vertellen, maar ik heb ook vaak het gevoel dat ik echt een heel tijd moet verzwijgen. Liegen over waar ik sommige vriendinnen van ken, iets verzinnen over wat ik in de tussentijd van middelbare school en studie heb gedaan etc. En soms inderdaad ook gewoon grappige en leuke dingen van toen die je gewoon niet kunt zeggen. Best lastig.
Afgelopen blok had ik bij mijn studie een vak over 'diagnose en behandeling'. En ook daarbij, ik vond het echt lastig. Alles wat verteld werd herkende ik en dan niet vanuit 'n werksituatie, maar zelf als 'client'. En dat is dan toch wel heel raar om nu opeens aan de andere kant te moeten staan.
Maar als je mensen beter leert kennen, merk je dat er echt meer mensen zijn met een soortgelijk verhaal dan je denkt.
dinsdag 6 november 2012 om 00:08
Misschien niet een echt psychiatrisch verleden, wel veel therapie (vormen). Een heel zwaar verleden, met veel moeite enigszins aan kunnen ontworstelen. Leuk werk, kinderen volwassen (met 1 gaat het heel goed, de ander niet zo helaas) een groepje vriendinnen met wie ik heel veel onderneem.
Het gevoel vreemd te zijn, veel mee te zeulen, is heel herkenbaar. Daarnaast moeite met sociale interacties (soms niet begrijpen wat voor anderen heel normaal is... bijvoorbeeld steun krijgen als je ziek/verdrietig bent).
Vroeger vertelde ik vrij snel wat mij overkomen is. Gewoon om wat lucht te krijgen. Tegenwoordig vertel ik bijna niets.
Het gevoel vreemd te zijn, veel mee te zeulen, is heel herkenbaar. Daarnaast moeite met sociale interacties (soms niet begrijpen wat voor anderen heel normaal is... bijvoorbeeld steun krijgen als je ziek/verdrietig bent).
Vroeger vertelde ik vrij snel wat mij overkomen is. Gewoon om wat lucht te krijgen. Tegenwoordig vertel ik bijna niets.
I have my fears but they do not have me
dinsdag 6 november 2012 om 17:00
@hotfasion. Onzeker zijn we allemaal. Zeker over dit soort onderwerpen uiteraard. Ik voel me echter niet bovenmatig onzeker. Wel blijft de angst voor een terugval altijd levend. Maar dat lijkt me ook niet te vermijden. Verder voel ik me niet altijd 'anders'. Maar het is gewoon soms vervreemdend zo'n verleden. Vooral omdat het niet op het 'normale' leven lijkt. Maar als persoon die ik zelf ben vind ik mezelf niet zozeer enorm vreemd of anders.
@butterfly. Lijkt me moeilijk om op je studie daar mee geconfronteerd te worden! Ik doe chemie. Lekker droog en heeftg niets met emoties te maken. Ik kom wel veel mensen tegen met elk hun eigen verhaal uiteraard. Maar zelf kom ik niet zoveel mensen tegen die succesvol uit de psychiatrie zijn gekomen na opnamens ect. Maar fijn te lezen dat er hier wel mensen zijn waarbij dat wel zo heeft gewerkt.
@aponi. Fijn te horen dat je zover bent gekomen! Ook mooi om te lezen dat je kinderen hebt. Hopelijk gaat het snel goed met beide. Ja kan echt raar aanvoelen zoiets, en zeker moeilijk om te doseren hoeveel je verteld. Dat herken ik zeker.
Ik vind het gewoon mooi te zien dat er meer mensen ondanks een zware al dan niet psychiatrische periode echt weer kunnen functioneren (met uiteraard vaak wel 'restklachten'). Op de afdeling waar ik begeleid wordt lijkt het enkel bergafwaarts te gaan met mensen. Sommige mensen zitten al meer dan 20 jaar in de psychiatrie. Ik besef me uiteraard ook wel dat dat vooral de mensen die je daar veel ziet. De mensen waar het weer goed mee gaat hoor je niet zo vaak over. Want net als ik zelf houden mensen het uiteraard vaak voor zich. Bij mij op de studie ben ik nooit iemand tegengekomen met zo'n verleden.
Hebben jullie er ook nog weleens last van? Ik heb best weleens last van de herinneringen uit opnamens ect. Bovendien vind ik het soms allemaal zo groot en moeilijk te bevatten (niet uit te denken) dat het in mijn hoofd gaat tollen van de ongrijpbare gedachten.
@butterfly. Lijkt me moeilijk om op je studie daar mee geconfronteerd te worden! Ik doe chemie. Lekker droog en heeftg niets met emoties te maken. Ik kom wel veel mensen tegen met elk hun eigen verhaal uiteraard. Maar zelf kom ik niet zoveel mensen tegen die succesvol uit de psychiatrie zijn gekomen na opnamens ect. Maar fijn te lezen dat er hier wel mensen zijn waarbij dat wel zo heeft gewerkt.
@aponi. Fijn te horen dat je zover bent gekomen! Ook mooi om te lezen dat je kinderen hebt. Hopelijk gaat het snel goed met beide. Ja kan echt raar aanvoelen zoiets, en zeker moeilijk om te doseren hoeveel je verteld. Dat herken ik zeker.
Ik vind het gewoon mooi te zien dat er meer mensen ondanks een zware al dan niet psychiatrische periode echt weer kunnen functioneren (met uiteraard vaak wel 'restklachten'). Op de afdeling waar ik begeleid wordt lijkt het enkel bergafwaarts te gaan met mensen. Sommige mensen zitten al meer dan 20 jaar in de psychiatrie. Ik besef me uiteraard ook wel dat dat vooral de mensen die je daar veel ziet. De mensen waar het weer goed mee gaat hoor je niet zo vaak over. Want net als ik zelf houden mensen het uiteraard vaak voor zich. Bij mij op de studie ben ik nooit iemand tegengekomen met zo'n verleden.
Hebben jullie er ook nog weleens last van? Ik heb best weleens last van de herinneringen uit opnamens ect. Bovendien vind ik het soms allemaal zo groot en moeilijk te bevatten (niet uit te denken) dat het in mijn hoofd gaat tollen van de ongrijpbare gedachten.
dinsdag 6 november 2012 om 17:13