Het wordt me te veel...

Al een poosje bemerk ik dat dingen mij lastiger afgaan. Ik kan niet alle ballen meer hooghouden, ik heb minder energie (ben echt doodmoe), ik kan veel minder hebben en ben dus veel sneller geïrriteerd/gefrustreerd. Ik huil sneller en ook wel om niets.

Kortom, ik besef me zojuist, als ik zo doorga steven ik volgens mij (wéér) af op overspannen zijn. Of ben ik dat wellicht al?!

Voorheen merkte ik dit moment niet op, ik ging nog door en herkende het niet. Nu herken ik het, maar dat is het dan ook wel. Ik weet niet zo goed wat ik moet doen. Dus ik ga het sowieso bespreken deze week met de huisarts en de psych.

Ik zou graag hier wat van me afschrijven, er met mensen over praten. Want om het met mensen daadwerkelijk face to face te bespreken vind ik zo moeilijk. Zelfs mijn man weet niet hoe slecht het werkelijk gaat.
Je zou toch denken dat, na diverse therapieën, ik wel weet hoe ik moet praten met, tenminste, mijn eigen man. Maar het zit blijkbaar zo diep. En hier, anoniem, op het forum, waar van alles tussenzit en je niet tegenover een "echt" mens zit lukt het me makkelijker.

Ik vind het zo moeilijk om de juiste prioriteiten te vinden. Wat is nou echt belangrijk en moet echt nu? Wat kan ik laten liggen en zou me dus geen energie moeten mogen kosten nu? Doordat ik het overzicht ook niet krijg blijf ik over alle zaken doorpiekeren...

Ik hoop hier een steuntje, begrip, tips en tricks te kunnen krijgen. Wat uiting kunnen geven aan mijn zorgen en misschien wat meer duidelijkheid voor mijzelf.

Snowkitty, ik heb een redelijk contact met lg.
Hij weet vrij veel van de reden waarom ik al WIA had/heb. Hij heeft mij ook aangenomen met de WIA en wat dat betreft is er dus begrip en ruimte.

Maar aan de andere kant maakt hij juist de laatste paar weken duidelijk dat hij de komende tijd steeds meer bij mij gaat neerleggen.
Hij gaat het drukker krijgen en ik zal meer moeten gaan doen. Doe nu al meer. (En nu ga ik fouten maken, dingen vergeten... Het lukt me nu al niet meer goed mijn werk te doen).
Ik loop nu al over omdat ik het niet red om meer dan ongeveer 12 uurtjes te werken. Laat staan als ik straks ongeveer 10 uur therapie ga volgen + huiswerk.

Morgenmiddag heb ik een afspraak bij de bedrijfsarts, ik weet ook niet hoeveel ik daar wel of niet moet zeggen dan...

Het voelt juist niet of ik goed bezig ben. Ik durf niets aan te gaan qua gesprekken, niet met lg om duidelijkheid te vragen (wellicht sowieso handig om pas na donderdag te doen) of gewoon aan mensen in mijn omgeving hoe ik me voel...

Het enige wat er nu gebeurt is dat ik de druk alsmaar groter en groter voel worden en het 1 grote puinhoop zie worden.
Ik heb bvb nog een studie lopen waar ik in de afrondende fase voor zit (nog een verslag van de stage wat als examen telt en dan nog het praktijkexamen op de stage (inmiddels mijn werk dus)
Ik zit zo tegen dat verslag aan te hikken. Ik had het pas al ingeleverd, maar ben daarop finaal gezakt, nu dus de herkansing. Ik moet het voor begin juni inleveren. En het lukt niet. Ik zie me weer zakken en dus 1000en euro's weggooien...
Dit is de eerste keer dat ik het "uitspreek". Dat ik met de her zo enorm veel moeite heb en niet weet hoe het aan te pakken.
Ik heb hulp nodig, maar weet niet waar ik terecht kan, school kan niet helpen.

Het voelt echt niet zo dat ik goed bezig ben, sterker nog. Dat ben ik ook niet. Ik ben alleen bezig mezelf meer en meer in de nesten te werken en te zorgen dat de puinhoop die mijn leven is nog groter word...

redbulletje schreef: ↑

13-03-2018 10:44

Kun je niet gewoon zeggen dat je niet voor niets in de WIA zit en dat je maar X-aantal uur aan kan? En dat je ook niet meer werk kan verzetten binnen die X-uur? Ik zou daar heel strikt in zijn. Het probleem van werk niet af ligt niet bij jou maar bij de werkgever. Die moet maar meer mensen aannemen als hij meer werk binnen krijgt. Jij trekt gewoon de deur achter je dicht als het voor jou genoeg is geweest. Heb je geen mogelijkheid weer volledig in de WIA te gaan als je een studie volgt trouwens?

Ik werk nu al minder dan de uren die ik volgens WIA kan werken. Maar het is zeker een punt om te bespreken, en dat wil ik ook gaan doen nadat ik het met de bedrijfsarts heb besproken.
Ik ben die studie gaan doen vanwege de re-integratie. En na de stage moest ik werken voor een x bedrag om te zorgen dat ik niet gekort werd.
Of ik terug zou kunnen gaan, weet ik niet. Ik wil eigenlijk niet terug, nu werk ik tenminste nog iets voor mijn inkomen. Ik loop alleen gruwelijk vast in alles...