Psyche
alle pijlers
Hij maakte er een einde aan....
donderdag 10 mei 2012 om 19:54
Ik moet gewoon even mijn verhaal kwijt. Afgelopen maandag heeft mijn neef de keuze gemaakt niet verder te kunnen/willen leven. Hij had al heel lang problemen. Hij kon niet zien hoeveel mensen er werkelijk van hem hielden en ik denk dat hij het niet meer aan kon. Er is geen duidelijk briefje gevonden helemaal niets. Wij zijn helemaal kapot. Ik ben er kapot van. Ik hoop zo dat hij nu op een plek zonder angst, twijfel en pijn is. Maar ik word gek van het niet weten of dat werkelijk zo is en dat ik niet weet of hij pijn heeft geleden. Hoe ga ik het verlies, de onbeantwoorde vragen etc ooit verwerken? Wie heeft iets soortgelijks meegemaakt? Ik weet dat het zal slijten maar die onbeantwoorde vragen zullen altijd blijven. Ik ben zo verdrietig maar ook boos. Ik wil gewoon dat hij weet dat we hem niet zullen vergeten en dat we allemaal van hem hielden.
Dikke knuffel
donderdag 10 mei 2012 om 19:58
Wat vreselijk.
Een wijze vrouw zei me eens: vraag je nooit af waarom.
(dat ging over iets heel anders.... maar die vrouw haar man was ooit vermoord en ze was still standing, dus van haar heb ik het maar aangenomen)
Ik hoop dat je de vragen wat los kunt laten op den duur. En je neer kunt leggen bij zijn keuze.
Een wijze vrouw zei me eens: vraag je nooit af waarom.
(dat ging over iets heel anders.... maar die vrouw haar man was ooit vermoord en ze was still standing, dus van haar heb ik het maar aangenomen)
Ik hoop dat je de vragen wat los kunt laten op den duur. En je neer kunt leggen bij zijn keuze.
donderdag 10 mei 2012 om 20:02
Mijn moeder heeft zelfmoord gepleegd. Op één of andere manier heb ik het nooit op een persoonlijke manier kunnen bekijken, het was iets van mijn moeder en daar had ik dus niets mee te maken.
Natuurlijk vond ik het verschrikkelijk om mijn moeder te verliezen en ben ook heel natuurlijk in de rouw gegaan, maar die rouw had geen speciaal randje vanwege de zelfmoord.
Ik denk dat ik het veel erger had gevonden als zij tegen haar wil was gestorven. Nu heeft ze iets gedaan dat ze zelf wilde en dat heeft het voor mij een stuk dragelijker gemaakt.
Het komt vaak voor dat nabestaanden een dergelijke daad persoonlijk opvatten, ik snap dat nooit zo goed, het gaat per slot van rekening over de gestorvene en die heeft zich niet om het leven gebracht vanwege iemand in de omgeving.
Vragen zijn er natuurlijk altijd als iemand overlijdt, niets is nooit allemaal gezegd.
Natuurlijk vond ik het verschrikkelijk om mijn moeder te verliezen en ben ook heel natuurlijk in de rouw gegaan, maar die rouw had geen speciaal randje vanwege de zelfmoord.
Ik denk dat ik het veel erger had gevonden als zij tegen haar wil was gestorven. Nu heeft ze iets gedaan dat ze zelf wilde en dat heeft het voor mij een stuk dragelijker gemaakt.
Het komt vaak voor dat nabestaanden een dergelijke daad persoonlijk opvatten, ik snap dat nooit zo goed, het gaat per slot van rekening over de gestorvene en die heeft zich niet om het leven gebracht vanwege iemand in de omgeving.
Vragen zijn er natuurlijk altijd als iemand overlijdt, niets is nooit allemaal gezegd.
donderdag 10 mei 2012 om 20:03
Ik heb het meegemaakt, ondertussen alweer bijna 15 jaar geleden dat een vriend van ons er ook voor koos om z'n leven te beëindigen. Wij weten wel de reden waarom, maar toch blijft er het onbegrip, we hadden hem zo graag willen helpen, maar wisten niet dat ie zo in de put zat.
Het slijt inderdaad (cliché), maar daar heb je op dit moment zo weinig aan.
Heel veel sterkte!
Het slijt inderdaad (cliché), maar daar heb je op dit moment zo weinig aan.
Heel veel sterkte!
donderdag 10 mei 2012 om 20:05
quote:Cateautje schreef op 10 mei 2012 @ 20:02:
Mijn moeder heeft zelfmoord gepleegd. Op één of andere manier heb ik het nooit op een persoonlijke manier kunnen bekijken, het was iets van mijn moeder en daar had ik dus niets mee te maken.
Natuurlijk vond ik het verschrikkelijk om mijn moeder te verliezen en ben ook heel natuurlijk in de rouw gegaan, maar die rouw had geen speciaal randje vanwege de zelfmoord.
Ik denk dat ik het veel erger had gevonden als zij tegen haar wil was gestorven. Nu heeft ze iets gedaan dat ze zelf wilde en dat heeft het voor mij een stuk dragelijker gemaakt.
Het komt vaak voor dat nabestaanden een dergelijke daad persoonlijk opvatten, ik snap dat nooit zo goed, het gaat per slot van rekening over de gestorvene en die heeft zich niet om het leven gebracht vanwege iemand in de omgeving.
Vragen zijn er natuurlijk altijd als iemand overlijdt, niets is nooit allemaal gezegd.We weten niet helemaal zeker hoe het gegaan is. We hebben het idee dat het een noodkreet was maar misschien niet het plan om het werkelijk door te zetten. Dat zullen we waarschijnlijk nooit weten. Maar het brengt wel meer vragen met zich mee. Het is echt zo'n naar gevoel. En het gevoel dat je misschien nog iets had kunnen doen blijft.
Mijn moeder heeft zelfmoord gepleegd. Op één of andere manier heb ik het nooit op een persoonlijke manier kunnen bekijken, het was iets van mijn moeder en daar had ik dus niets mee te maken.
Natuurlijk vond ik het verschrikkelijk om mijn moeder te verliezen en ben ook heel natuurlijk in de rouw gegaan, maar die rouw had geen speciaal randje vanwege de zelfmoord.
Ik denk dat ik het veel erger had gevonden als zij tegen haar wil was gestorven. Nu heeft ze iets gedaan dat ze zelf wilde en dat heeft het voor mij een stuk dragelijker gemaakt.
Het komt vaak voor dat nabestaanden een dergelijke daad persoonlijk opvatten, ik snap dat nooit zo goed, het gaat per slot van rekening over de gestorvene en die heeft zich niet om het leven gebracht vanwege iemand in de omgeving.
Vragen zijn er natuurlijk altijd als iemand overlijdt, niets is nooit allemaal gezegd.We weten niet helemaal zeker hoe het gegaan is. We hebben het idee dat het een noodkreet was maar misschien niet het plan om het werkelijk door te zetten. Dat zullen we waarschijnlijk nooit weten. Maar het brengt wel meer vragen met zich mee. Het is echt zo'n naar gevoel. En het gevoel dat je misschien nog iets had kunnen doen blijft.
donderdag 10 mei 2012 om 20:11
Vorig jaar heeft een vriendin van mij zelfmoord gepleegd.
Wij weten wel ongeveer de reden, maar weten niet zeker of ze ook daadwerkelijk een eind aan haar leven wilde maken, of dat ze medicatie had genomen om de pijn te verzachten.
De pijn die je nu hebt, zal met de tijd wel wat verzachten. Hoe cliché het ook klinkt.
Dat is bij mij in ieder geval wel zo gegaan.
Ook ik vraag mij nog steeds af... "had ik wat kunnen doen" Maar ik weet ook dat dit helemaal geen zin heeft.
En dat had zij ook helemaal niet gewild.
donderdag 10 mei 2012 om 20:13
quote:msmom2012 schreef op 10 mei 2012 @ 20:05:
[...]
We weten niet helemaal zeker hoe het gegaan is. We hebben het idee dat het een noodkreet was maar misschien niet het plan om het werkelijk door te zetten. Dat zullen we waarschijnlijk nooit weten. Maar het brengt wel meer vragen met zich mee. Het is echt zo'n naar gevoel. En het gevoel dat je misschien nog iets had kunnen doen blijft.De feiten geven aan dat je niets hebt kunnen doen, dat is natuurlijk minder, maar zie de vrede in te vinden, want het is absoluut verloren energie om jezelf daar gek mee te maken. Je kan de tijd niet terugdraaien, de realiteit van vandaag is hoe deze is, moeilijk, natuurlijk, maar je maakt het jezelf een stuk moeilijker door daar met je hoofd tegen aan te blijven dreunen. Het is zo al moeilijk genoeg.
[...]
We weten niet helemaal zeker hoe het gegaan is. We hebben het idee dat het een noodkreet was maar misschien niet het plan om het werkelijk door te zetten. Dat zullen we waarschijnlijk nooit weten. Maar het brengt wel meer vragen met zich mee. Het is echt zo'n naar gevoel. En het gevoel dat je misschien nog iets had kunnen doen blijft.De feiten geven aan dat je niets hebt kunnen doen, dat is natuurlijk minder, maar zie de vrede in te vinden, want het is absoluut verloren energie om jezelf daar gek mee te maken. Je kan de tijd niet terugdraaien, de realiteit van vandaag is hoe deze is, moeilijk, natuurlijk, maar je maakt het jezelf een stuk moeilijker door daar met je hoofd tegen aan te blijven dreunen. Het is zo al moeilijk genoeg.
donderdag 10 mei 2012 om 23:23
Mijn vader heeft vorig jaar zelfmoord gepleegd. Voor mij zit er wel degelijk een heel ander randje aan het rouwproces, hoewel ik hem wel begrijp, voel ik me toch ook heel erg alleen en in de steekgelaten. Het doet zo'n pijn.... Gecondoleerd en heel veel sterkte, mocht je contact willen per mail oid dan ben je welkom. Contact met nabestaanden na zelfdoding heeft mij zo ontzettend goed geholpen.
vrijdag 11 mei 2012 om 10:21
Heb ook een persoonlijke ervaring met zelfdoding..
Hier helemaal geen signalen vooraf voor zover ik het kan herinneren, ik was 11 jaar.
Tot op de dag van vandaag voor mij niet duidelijk waarom.
Op den duur slijt het..
Ik zou heel graag de reden weten, maar misschien is het beter dat je sommige dingen niet weet..
Iig heel veel sterkte met dit grote verdriet!
Hier helemaal geen signalen vooraf voor zover ik het kan herinneren, ik was 11 jaar.
Tot op de dag van vandaag voor mij niet duidelijk waarom.
Op den duur slijt het..
Ik zou heel graag de reden weten, maar misschien is het beter dat je sommige dingen niet weet..
Iig heel veel sterkte met dit grote verdriet!
vrijdag 11 mei 2012 om 10:41
Mijn broer heeft een paar jaar geleden ook zelfmoord gepleegd. Ik noem het zelf liever zelfbevrijding, want dat is het uiteindelijk. Ik begrijp heel goed waarom, maar evengoed zaten wij met vragen. Had hij het gepland? Waarom op die plek? Waarom die dag? Heeft hij pijn geleden? Hadden we het echt niet kunnen voorkomen? Waarom geen afscheidsbrief? Etc...
Het heeft me heel wat tranen gekost, maar na een jaar begon het wat te slijten. De vragen verdwenen naar de achtergrond en kregen een plaats. Ze zullen nooit meer beantwoord worden, maar ik heb er nu vrede mee. Ik hoop dat jij dat gevoel ook ooit krijgt. Sterkte voor jou en je familie
Het heeft me heel wat tranen gekost, maar na een jaar begon het wat te slijten. De vragen verdwenen naar de achtergrond en kregen een plaats. Ze zullen nooit meer beantwoord worden, maar ik heb er nu vrede mee. Ik hoop dat jij dat gevoel ook ooit krijgt. Sterkte voor jou en je familie