Psyche
alle pijlers
Hoe kom ik af van die passiviteit
dinsdag 10 juli 2012 om 10:04
Even een alter ego aangemaakt ivm herkenning, ik schaam me hier nl. heel erg voor.
Als ik terugkijk op mijn leven dan heb ik me op veel cruciale momenten heel passief opgesteld. Dit brengt me in de problemen.
Ik vind het moeilijk om keuzes te maken, omdat ik me daarmee realiseer dat kiezen voor het 1, eigenlijk altijd ook betekent dat je níet kiest voor het ander. Misschien hierdoor verlies ik al heel snel mijn motivatie en ga ik dingen 'half' doen, wil ik er niet de nodige offers voor brengen.
Voorbeelden: het kiezen van een vervolgopleiding. Na mijn VWO in Amsterdam gaan studeren. Het werd niks, ik kon eigenlijk niet studeren, was overweldigd door 'de grote stad' en kwam met hangende pootjes weer thuis. Gaan werken en het volgende jaar opnieuw een poging gewaagd op het HBO. Drie jaar aangesukkeld maar zonder enig papiertje gestopt.
Uiteindelijk moeder geworden en gaan werken, maar na een tijd me rot te vervelen op mijn werk en allerlei omstandigheden die ook niet voor werkgever pleiten, mijn werk gaan versloffen en me er niet toe kunnen zetten daar verandering in aan te brengen. Ontslagen.
Ik voel me zo 'mislukt' maar ik heb het helemaal zelf gedaan. Of beter: niet gedaan. Ik zie het gebeuren. En nog niet de kracht op kunnen brengen om iets anders te doen. Het ligt aan mij, en ik begrijp echt dat niemand dit voor mij gaat veranderen, dat kan ik alleen zelf doen. Ik wil ook helemaal niet in een slachtofferrol kruipen ofzo. Ik begrijp ook dat het je iets kost als je iets wilt bereiken.
Het stomme is dat dit echt geen dingen zijn die ik zelf normaal vind, ik verafschuw de 'keuzes' die ik hierin heb gemaakt. Zo bén ik ook helemaal niet, wil ik graag geloven. Ik wil iets van mijn leven maken, trots kunnen zijn. Er zijn ook echt wel momenten waarop het beter gaat, dan voel ik mij gesterkt door iets wat is gelukt en ben ik tijdelijk heel goed bezig. Maar het is steeds maar van korte duur en elke keer val ik weer terug.
Ik wil het zo graag doorbreken, want dit is echt niet hoe ik wil zijn. Ik ben er juist 'allergisch' voor en haat mezelf erom.
Het zorgt nu zelfs ook voor relatieproblemen omdat mijn vriend het niet kan aanzien dat ik zo slecht voor mezelf opkom hierin, zo slecht voor mezelf zorg.
Ik heb allerlei 'goeroe-teksten' al om me heen verzameld om me met 'energizers' te omringen, maar dat helpt niet, het lukt me gewoon niet.
Iemand advies, een tip, commentaar....?
Als ik terugkijk op mijn leven dan heb ik me op veel cruciale momenten heel passief opgesteld. Dit brengt me in de problemen.
Ik vind het moeilijk om keuzes te maken, omdat ik me daarmee realiseer dat kiezen voor het 1, eigenlijk altijd ook betekent dat je níet kiest voor het ander. Misschien hierdoor verlies ik al heel snel mijn motivatie en ga ik dingen 'half' doen, wil ik er niet de nodige offers voor brengen.
Voorbeelden: het kiezen van een vervolgopleiding. Na mijn VWO in Amsterdam gaan studeren. Het werd niks, ik kon eigenlijk niet studeren, was overweldigd door 'de grote stad' en kwam met hangende pootjes weer thuis. Gaan werken en het volgende jaar opnieuw een poging gewaagd op het HBO. Drie jaar aangesukkeld maar zonder enig papiertje gestopt.
Uiteindelijk moeder geworden en gaan werken, maar na een tijd me rot te vervelen op mijn werk en allerlei omstandigheden die ook niet voor werkgever pleiten, mijn werk gaan versloffen en me er niet toe kunnen zetten daar verandering in aan te brengen. Ontslagen.
Ik voel me zo 'mislukt' maar ik heb het helemaal zelf gedaan. Of beter: niet gedaan. Ik zie het gebeuren. En nog niet de kracht op kunnen brengen om iets anders te doen. Het ligt aan mij, en ik begrijp echt dat niemand dit voor mij gaat veranderen, dat kan ik alleen zelf doen. Ik wil ook helemaal niet in een slachtofferrol kruipen ofzo. Ik begrijp ook dat het je iets kost als je iets wilt bereiken.
Het stomme is dat dit echt geen dingen zijn die ik zelf normaal vind, ik verafschuw de 'keuzes' die ik hierin heb gemaakt. Zo bén ik ook helemaal niet, wil ik graag geloven. Ik wil iets van mijn leven maken, trots kunnen zijn. Er zijn ook echt wel momenten waarop het beter gaat, dan voel ik mij gesterkt door iets wat is gelukt en ben ik tijdelijk heel goed bezig. Maar het is steeds maar van korte duur en elke keer val ik weer terug.
Ik wil het zo graag doorbreken, want dit is echt niet hoe ik wil zijn. Ik ben er juist 'allergisch' voor en haat mezelf erom.
Het zorgt nu zelfs ook voor relatieproblemen omdat mijn vriend het niet kan aanzien dat ik zo slecht voor mezelf opkom hierin, zo slecht voor mezelf zorg.
Ik heb allerlei 'goeroe-teksten' al om me heen verzameld om me met 'energizers' te omringen, maar dat helpt niet, het lukt me gewoon niet.
Iemand advies, een tip, commentaar....?
dinsdag 10 juli 2012 om 10:10
Nou, als me denkt aan dit ellendige gevoel, WIL je er toch alles aan doen dit te veranderen? Waar ligt de drempel om dit niet te doem? Wat verlies je? Je verliest alleen maar als je NIKS veranderd( denk relatie, je baan). Wanneer is het voor jouw dan genoeg om de knop om te zetten? Wat maakt het voor jouw dat je het toch niet doet?
Veel vragen;) en is niet beschuldigend bedoelt hè!
Veel vragen;) en is niet beschuldigend bedoelt hè!
dinsdag 10 juli 2012 om 10:15
Genezing begint bij erkenning. Erken eerst eens dat je zo bent. Zorg dat je het dóór hebt als je weer eens aan het sukkelen bent (ergens in die 3 jaar was daar vást wel een momentje voor).. En dan pas de schop onder je hol.. En dan niet d.m.v. zelfhaat. Je hoeft jezelf niet in de grond te trappen.
Jammer dat je niet aan een andere stad gedacht hebt toen Amsterdam niet lukte.. Leiden bv is erg klein.
Jammer dat je niet aan een andere stad gedacht hebt toen Amsterdam niet lukte.. Leiden bv is erg klein.
dinsdag 10 juli 2012 om 10:17
Zou het helpen om een heel practisch stappenplan voor jezelf te maken, ipv het toch vrij vage gevoel van 'iets doen aan passiviteit'.
Bijvoorbeeld: Elke zaterdag direct na het onbijt ga je eerst een uur zitten aan dit plan. Schrijf practische dingen die je wilt doen. Korte termijn wat je deze week wilt bereiken (Bijvoorbeeld: een open dag voor een studie bezoeken) en lange termijn (Bijvoorbeeld: over 1 jaar wil ik een nieuwe studie beginnne, over 3 jaar afgestudeerd zijn en over 5 jaar een leuke baan hebben). Elke zaterdag moet je dan kijken hoe het afgelopen week gegaan is, nieuwe doelen stellen etc. Als je deze gewoonte erin krijgt, kan je het misschien langere tijd volhouden.
Bijvoorbeeld: Elke zaterdag direct na het onbijt ga je eerst een uur zitten aan dit plan. Schrijf practische dingen die je wilt doen. Korte termijn wat je deze week wilt bereiken (Bijvoorbeeld: een open dag voor een studie bezoeken) en lange termijn (Bijvoorbeeld: over 1 jaar wil ik een nieuwe studie beginnne, over 3 jaar afgestudeerd zijn en over 5 jaar een leuke baan hebben). Elke zaterdag moet je dan kijken hoe het afgelopen week gegaan is, nieuwe doelen stellen etc. Als je deze gewoonte erin krijgt, kan je het misschien langere tijd volhouden.
dinsdag 10 juli 2012 om 10:18
djw!
Wat verlies ik? Ik denk dat ik niet kan kiezen. Ook al zou ik nu de voor mij meest passende opleiding kiezen bijvoorbeeld, dan zou dat betekenen dat ik (naast een nieuwe baan om financiële redenen) er niet voor de kinderen kan zijn. Als ik over een jaar of 4 dan klaar ben, gaat de oudste al naar de middelbare school.
Nu de kinderen nog klein zijn vind ik dat ze het verdienen om niet fulltime in de opvang te zitten maar wat aandacht van hun moeder te krijgen, om zelf hun hobby te kunnen kiezen en ook eens vriendjes/vriendinnetjes mee naar huis te kunnen nemen.
Om financiële redenen moet ik minstens 32 uur gaan werken (40 uur is waarschijnlijker), en met een opleiding erbij betekent dat echt niet dat ik in het weekend wat leuks met ze kan gaan doen.
Dan vind ik het zo moeilijk om daar wel voor te kiezen en er helemaal voor te gáán. Want dan moet ik niet alleen die offers brengen, mijn kinderen ook.
Maar als ik het wel doe, geef ik wel een goed voorbeeld van hoe je (ook later nog) iets van je leven máákt en zelf je verantwoordelijkheid neemt voor je succes.
Wat verlies ik? Ik denk dat ik niet kan kiezen. Ook al zou ik nu de voor mij meest passende opleiding kiezen bijvoorbeeld, dan zou dat betekenen dat ik (naast een nieuwe baan om financiële redenen) er niet voor de kinderen kan zijn. Als ik over een jaar of 4 dan klaar ben, gaat de oudste al naar de middelbare school.
Nu de kinderen nog klein zijn vind ik dat ze het verdienen om niet fulltime in de opvang te zitten maar wat aandacht van hun moeder te krijgen, om zelf hun hobby te kunnen kiezen en ook eens vriendjes/vriendinnetjes mee naar huis te kunnen nemen.
Om financiële redenen moet ik minstens 32 uur gaan werken (40 uur is waarschijnlijker), en met een opleiding erbij betekent dat echt niet dat ik in het weekend wat leuks met ze kan gaan doen.
Dan vind ik het zo moeilijk om daar wel voor te kiezen en er helemaal voor te gáán. Want dan moet ik niet alleen die offers brengen, mijn kinderen ook.
Maar als ik het wel doe, geef ik wel een goed voorbeeld van hoe je (ook later nog) iets van je leven máákt en zelf je verantwoordelijkheid neemt voor je succes.
dinsdag 10 juli 2012 om 10:21
dinsdag 10 juli 2012 om 10:22
dinsdag 10 juli 2012 om 10:26
quote:eliana schreef op 10 juli 2012 @ 10:21:
Dat kun je ook doen als de jongste op de middelbare school zit. Al heb ik dat zelf altijd onzin gevonden.
Ja op die 'iets latere' leeftijd heb ik er ook minder moeite mee om druk te zijn met mijn eigen leven. Maar in de basisschooltijd is het voor kinderen wel heel fijn denk ik als je er gedeeltelijk 'bent'.
Ze kunnen dan nog niet op eigen houtje naar een vriendje toe, en ik heb bij mijn oudste gezien in de tijd dat zij 3 dagen naar BSO ging, dat vriendschappen toch wel vooral gevormd worden tijdens het 'bij een vriendje spelen', en dat kinderen zich wel verloren kunnen voelen als je als ouder nooit op het schoolplein komt.
Dat kun je ook doen als de jongste op de middelbare school zit. Al heb ik dat zelf altijd onzin gevonden.
Ja op die 'iets latere' leeftijd heb ik er ook minder moeite mee om druk te zijn met mijn eigen leven. Maar in de basisschooltijd is het voor kinderen wel heel fijn denk ik als je er gedeeltelijk 'bent'.
Ze kunnen dan nog niet op eigen houtje naar een vriendje toe, en ik heb bij mijn oudste gezien in de tijd dat zij 3 dagen naar BSO ging, dat vriendschappen toch wel vooral gevormd worden tijdens het 'bij een vriendje spelen', en dat kinderen zich wel verloren kunnen voelen als je als ouder nooit op het schoolplein komt.
dinsdag 10 juli 2012 om 10:27
Zou het kunnen dat je dingen op zijn beloop laat omdat je er van uitgaat dat het toch wel niets zal worden?
Een gebrek aan zelfvertrouwen en positiviteit dus.
Andere invalshoek: je bent in wezen niet gemotiveerd voor datgene wat je doet en je wil diep in je hart heel wat anders.
Maar daar durf je niet voor uit te komen.
Een gebrek aan zelfvertrouwen en positiviteit dus.
Andere invalshoek: je bent in wezen niet gemotiveerd voor datgene wat je doet en je wil diep in je hart heel wat anders.
Maar daar durf je niet voor uit te komen.
dinsdag 10 juli 2012 om 10:28
quote:eliana schreef op 10 juli 2012 @ 10:22:
Volgens mij is de belangrijkste tip voor jou het doorbreken van de cirkel. En daarvoor moet je herkennen dat je daar in zit. Want op dát moment is het tijd om actie te nemen. Anders kabbel je door totdat iemand anders die keuze voor je maakt (bijv je ontslag..)
Dat is het ook.
Maar alleen het moment herkennen is niet genoeg. Ik heb in de periode voor mijn ontslag zó vaak mezelf proberen op te peppen, en met frisse moed begonnen. Soms ging het een dag heel goed en dan was ik trots. Maar vaker strandde mijn goede voornemen.
Ik heb het gezien, vond mijn eigen gedrag niet door de beugel kunnen, maar kon de cirkel toch niet doorbreken.
Ik snap het zelf ook niet, het is ook raar.
Volgens mij is de belangrijkste tip voor jou het doorbreken van de cirkel. En daarvoor moet je herkennen dat je daar in zit. Want op dát moment is het tijd om actie te nemen. Anders kabbel je door totdat iemand anders die keuze voor je maakt (bijv je ontslag..)
Dat is het ook.
Maar alleen het moment herkennen is niet genoeg. Ik heb in de periode voor mijn ontslag zó vaak mezelf proberen op te peppen, en met frisse moed begonnen. Soms ging het een dag heel goed en dan was ik trots. Maar vaker strandde mijn goede voornemen.
Ik heb het gezien, vond mijn eigen gedrag niet door de beugel kunnen, maar kon de cirkel toch niet doorbreken.
Ik snap het zelf ook niet, het is ook raar.
dinsdag 10 juli 2012 om 10:29
Stop er in ieder geval mee jezelf te haten, dat is een dooddoener van jewelste en slurpt energie.
Zoals ik het lees lijk jij mij meer een projecten mens. Probeer dat eens, om een project op te pakken dat een begin en een einde kent. Elke keer als je dan aan het einde naar het resultaat kijkt, heb je iets om blij en tevreden over te zijn. Ga niet bij de pakken neer zitten, want daarmee ontzeg je jezelf een leven en ook jij verdiend een leven, maar.......... dat moet je wel zelf maken met de talenten en de energie die jij hebt. Het willen doen zoals anderen het doen past blijkbaar niet bij jou, dus doe het op jouw manier, daar word je een heel stuk gelukkiger van ook.
Succes meid.
Zoals ik het lees lijk jij mij meer een projecten mens. Probeer dat eens, om een project op te pakken dat een begin en een einde kent. Elke keer als je dan aan het einde naar het resultaat kijkt, heb je iets om blij en tevreden over te zijn. Ga niet bij de pakken neer zitten, want daarmee ontzeg je jezelf een leven en ook jij verdiend een leven, maar.......... dat moet je wel zelf maken met de talenten en de energie die jij hebt. Het willen doen zoals anderen het doen past blijkbaar niet bij jou, dus doe het op jouw manier, daar word je een heel stuk gelukkiger van ook.
Succes meid.
dinsdag 10 juli 2012 om 10:31
quote:ikkiesvoormij schreef op 10 juli 2012 @ 10:18:
djw!
Wat verlies ik? Ik denk dat ik niet kan kiezen. Ook al zou ik nu de voor mij meest passende opleiding kiezen bijvoorbeeld, dan zou dat betekenen dat ik (naast een nieuwe baan om financiële redenen) er niet voor de kinderen kan zijn. Als ik over een jaar of 4 dan klaar ben, gaat de oudste al naar de middelbare school.
Nu de kinderen nog klein zijn vind ik dat ze het verdienen om niet fulltime in de opvang te zitten maar wat aandacht van hun moeder te krijgen, om zelf hun hobby te kunnen kiezen en ook eens vriendjes/vriendinnetjes mee naar huis te kunnen nemen.
Om financiële redenen moet ik minstens 32 uur gaan werken (40 uur is waarschijnlijker), en met een opleiding erbij betekent dat echt niet dat ik in het weekend wat leuks met ze kan gaan doen.
Dan vind ik het zo moeilijk om daar wel voor te kiezen en er helemaal voor te gáán. Want dan moet ik niet alleen die offers brengen, mijn kinderen ook.
Maar als ik het wel doe, geef ik wel een goed voorbeeld van hoe je (ook later nog) iets van je leven máákt en zelf je verantwoordelijkheid neemt voor je succes.
Als ik dit zo lees verbaast het me niets dat je hier niet voor kiest.
Je wil niet ten koste van je kinderen kiezen.
Heeft niets met een verkeerde passieve levenshouding te maken maar wel met een aktief betrokken moederschap.
djw!
Wat verlies ik? Ik denk dat ik niet kan kiezen. Ook al zou ik nu de voor mij meest passende opleiding kiezen bijvoorbeeld, dan zou dat betekenen dat ik (naast een nieuwe baan om financiële redenen) er niet voor de kinderen kan zijn. Als ik over een jaar of 4 dan klaar ben, gaat de oudste al naar de middelbare school.
Nu de kinderen nog klein zijn vind ik dat ze het verdienen om niet fulltime in de opvang te zitten maar wat aandacht van hun moeder te krijgen, om zelf hun hobby te kunnen kiezen en ook eens vriendjes/vriendinnetjes mee naar huis te kunnen nemen.
Om financiële redenen moet ik minstens 32 uur gaan werken (40 uur is waarschijnlijker), en met een opleiding erbij betekent dat echt niet dat ik in het weekend wat leuks met ze kan gaan doen.
Dan vind ik het zo moeilijk om daar wel voor te kiezen en er helemaal voor te gáán. Want dan moet ik niet alleen die offers brengen, mijn kinderen ook.
Maar als ik het wel doe, geef ik wel een goed voorbeeld van hoe je (ook later nog) iets van je leven máákt en zelf je verantwoordelijkheid neemt voor je succes.
Als ik dit zo lees verbaast het me niets dat je hier niet voor kiest.
Je wil niet ten koste van je kinderen kiezen.
Heeft niets met een verkeerde passieve levenshouding te maken maar wel met een aktief betrokken moederschap.
dinsdag 10 juli 2012 om 10:32
quote:wynette schreef op 10 juli 2012 @ 10:27:
Zou het kunnen dat je dingen op zijn beloop laat omdat je er van uitgaat dat het toch wel niets zal worden?
Een gebrek aan zelfvertrouwen en positiviteit dus.
Andere invalshoek: je bent in wezen niet gemotiveerd voor datgene wat je doet en je wil diep in je hart heel wat anders.
Maar daar durf je niet voor uit te komen.
Soms mis ik wel wat vertrouwen in een goede afloop ja. Dat is nu zeker het geval met opleidingen. Mijn verleden spreekt tégen me.
Korte cursussen of opleidingen, daarin deed ik het wel goed.
De laatste invalshoek vind ik een lastige. Wil het niet bij voorbaat uitsluiten. Tja, ik droom natuurlijk ook van een utopia waarin het eeuwig vakantie is en je slapend rijk wordt.
Zou het kunnen dat je dingen op zijn beloop laat omdat je er van uitgaat dat het toch wel niets zal worden?
Een gebrek aan zelfvertrouwen en positiviteit dus.
Andere invalshoek: je bent in wezen niet gemotiveerd voor datgene wat je doet en je wil diep in je hart heel wat anders.
Maar daar durf je niet voor uit te komen.
Soms mis ik wel wat vertrouwen in een goede afloop ja. Dat is nu zeker het geval met opleidingen. Mijn verleden spreekt tégen me.
Korte cursussen of opleidingen, daarin deed ik het wel goed.
De laatste invalshoek vind ik een lastige. Wil het niet bij voorbaat uitsluiten. Tja, ik droom natuurlijk ook van een utopia waarin het eeuwig vakantie is en je slapend rijk wordt.
dinsdag 10 juli 2012 om 10:35
quote:Cateautje schreef op 10 juli 2012 @ 10:29:
Stop er in ieder geval mee jezelf te haten, dat is een dooddoener van jewelste en slurpt energie.
Zoals ik het lees lijk jij mij meer een projecten mens. Probeer dat eens, om een project op te pakken dat een begin en een einde kent. Elke keer als je dan aan het einde naar het resultaat kijkt, heb je iets om blij en tevreden over te zijn. Ga niet bij de pakken neer zitten, want daarmee ontzeg je jezelf een leven en ook jij verdiend een leven, maar.......... dat moet je wel zelf maken met de talenten en de energie die jij hebt. Het willen doen zoals anderen het doen past blijkbaar niet bij jou, dus doe het op jouw manier, daar word je een heel stuk gelukkiger van ook.
Succes meid.
Dankjewel, wat een mooie post.
Maar hoe maak je projecten dan... ik kan het (nog) niet helemaal vertalen naar een praktijk-plan.
Stop er in ieder geval mee jezelf te haten, dat is een dooddoener van jewelste en slurpt energie.
Zoals ik het lees lijk jij mij meer een projecten mens. Probeer dat eens, om een project op te pakken dat een begin en een einde kent. Elke keer als je dan aan het einde naar het resultaat kijkt, heb je iets om blij en tevreden over te zijn. Ga niet bij de pakken neer zitten, want daarmee ontzeg je jezelf een leven en ook jij verdiend een leven, maar.......... dat moet je wel zelf maken met de talenten en de energie die jij hebt. Het willen doen zoals anderen het doen past blijkbaar niet bij jou, dus doe het op jouw manier, daar word je een heel stuk gelukkiger van ook.
Succes meid.
Dankjewel, wat een mooie post.
Maar hoe maak je projecten dan... ik kan het (nog) niet helemaal vertalen naar een praktijk-plan.
dinsdag 10 juli 2012 om 10:38
Probeer dan eens een practisch plan te maken, maar deel het op in kleine projecten zoals cateautje zegt. Bijvoorbeeld: project 1 is beter begrijpen waar de passiviteit vandaan komt. Een stappenplan kan dan zijn dat je eerst kies welk soort hulp je nodig hebt: Alleen jezelf, een boek, een coach, een psycholoog? stap 2 is zo iemand vinden, stap 3 is ook echt gaan. stap 4 en verder gaat dan in overleg.
Het volgende project kan zijn: Keuzes maken. Kies ik voor tijd met mijn kinderen (en dus niet voor studie en carriere) of kies ik ervoor om studie en carriere op te pakken en dus minder tijd met de kinderen?
Stel dat je kiest voor kinderen (totdat de jongste naar de middelbare school gaat), dan moet je daar ook vol voor gaan en je niet meer schuldig voelen over je gemiste opleiding. Zoek werk op je huidige niveau. Dan kom je op het volgende project: alles van je nieuwe baan maken. enzovoorts.
Het volgende project kan zijn: Keuzes maken. Kies ik voor tijd met mijn kinderen (en dus niet voor studie en carriere) of kies ik ervoor om studie en carriere op te pakken en dus minder tijd met de kinderen?
Stel dat je kiest voor kinderen (totdat de jongste naar de middelbare school gaat), dan moet je daar ook vol voor gaan en je niet meer schuldig voelen over je gemiste opleiding. Zoek werk op je huidige niveau. Dan kom je op het volgende project: alles van je nieuwe baan maken. enzovoorts.
dinsdag 10 juli 2012 om 10:39
quote:wynette schreef op 10 juli 2012 @ 10:31:
[...]
Als ik dit zo lees verbaast het me niets dat je hier niet voor kiest.
Je wil niet ten koste van je kinderen kiezen.
Heeft niets met een verkeerde passieve levenshouding te maken maar wel met een aktief betrokken moederschap.Ja.... maar ik moet dan nog steeds wel fulltime werken om rond te komen.... wat in een ándere situatie niet zou hoeven omdat ik dan meer zou verdienen... of is dat nou toch echt luiheid....
[...]
Als ik dit zo lees verbaast het me niets dat je hier niet voor kiest.
Je wil niet ten koste van je kinderen kiezen.
Heeft niets met een verkeerde passieve levenshouding te maken maar wel met een aktief betrokken moederschap.Ja.... maar ik moet dan nog steeds wel fulltime werken om rond te komen.... wat in een ándere situatie niet zou hoeven omdat ik dan meer zou verdienen... of is dat nou toch echt luiheid....
dinsdag 10 juli 2012 om 10:40
Is er een mogelijkheid om binnen je werk cursussen te volgen?
Zo ja dan zou ik daarvoor gaan en niet opgeven voor de cursus is afgelopen.
Je streeft dan naar haalbare doelen die op korte termijn je leven al kunnen veranderen/verbeteren.
Dat lijkt me beter bij je passen dan lange termijn doelen die je amper kan combineren met je andere taken als moeder.
Wees niet zo hard voor jezelf!
Zo ja dan zou ik daarvoor gaan en niet opgeven voor de cursus is afgelopen.
Je streeft dan naar haalbare doelen die op korte termijn je leven al kunnen veranderen/verbeteren.
Dat lijkt me beter bij je passen dan lange termijn doelen die je amper kan combineren met je andere taken als moeder.
Wees niet zo hard voor jezelf!
dinsdag 10 juli 2012 om 10:42
quote:ikkiesvoormij schreef op 10 juli 2012 @ 10:35:
[...]
Dankjewel, wat een mooie post.
Maar hoe maak je projecten dan... ik kan het (nog) niet helemaal vertalen naar een praktijk-plan.
Je zou bijvoorbeeld bij een uitzendbureau om projectmatige banen kunnen vragen, die niet langer duren dan een maand of 3/4, die een begin, midden en einde kennen. Je wordt dan een troubleshooter.
Ik ben zelf een projectenmens en zou voor geen goud tot het einde van mijn leven elke dag hetzelfde herhalen, zou daar gillend gek van worden en energieloos. Ik denk dat ik dan door een grote portier elke ochtend mijn bed uitgesleurd zou moeten worden, afschuwelijk!
Probeer het eens, kijken hoe het je bevalt. Misschien krijg je op die manier op een gegeven moment ook een baan waar je ei in kwijt kunt en je je nooit zult vervelen.
Niet geprobeerd is altijd mislukt.
[...]
Dankjewel, wat een mooie post.
Maar hoe maak je projecten dan... ik kan het (nog) niet helemaal vertalen naar een praktijk-plan.
Je zou bijvoorbeeld bij een uitzendbureau om projectmatige banen kunnen vragen, die niet langer duren dan een maand of 3/4, die een begin, midden en einde kennen. Je wordt dan een troubleshooter.
Ik ben zelf een projectenmens en zou voor geen goud tot het einde van mijn leven elke dag hetzelfde herhalen, zou daar gillend gek van worden en energieloos. Ik denk dat ik dan door een grote portier elke ochtend mijn bed uitgesleurd zou moeten worden, afschuwelijk!
Probeer het eens, kijken hoe het je bevalt. Misschien krijg je op die manier op een gegeven moment ook een baan waar je ei in kwijt kunt en je je nooit zult vervelen.
Niet geprobeerd is altijd mislukt.
dinsdag 10 juli 2012 om 10:43
quote:wynette schreef op 10 juli 2012 @ 10:40:
Is er een mogelijkheid om binnen je werk cursussen te volgen?
Zo ja dan zou ik daarvoor gaan en niet opgeven voor de cursus is afgelopen.
Je streeft dan naar haalbare doelen die op korte termijn je leven al kunnen veranderen/verbeteren.
Dat lijkt me beter bij je passen dan lange termijn doelen die je amper kan combineren met je andere taken als moeder.
Wees niet zo hard voor jezelf!
Mijn huidige project is het vinden van een baan. Waarbij ik er gisteren mee werd geconfronteerd dat ik, bij iets waarvoor ik evt. in september in aanmerking kom, 40 uur moet werken om hetzelfde over te houden als wat ik dééd in 24 uur.
Voorlopig ga ik er maar voor, iets is beter dan niets, en wie weet wat er nog in het verschiet ligt daar....
Is er een mogelijkheid om binnen je werk cursussen te volgen?
Zo ja dan zou ik daarvoor gaan en niet opgeven voor de cursus is afgelopen.
Je streeft dan naar haalbare doelen die op korte termijn je leven al kunnen veranderen/verbeteren.
Dat lijkt me beter bij je passen dan lange termijn doelen die je amper kan combineren met je andere taken als moeder.
Wees niet zo hard voor jezelf!
Mijn huidige project is het vinden van een baan. Waarbij ik er gisteren mee werd geconfronteerd dat ik, bij iets waarvoor ik evt. in september in aanmerking kom, 40 uur moet werken om hetzelfde over te houden als wat ik dééd in 24 uur.
Voorlopig ga ik er maar voor, iets is beter dan niets, en wie weet wat er nog in het verschiet ligt daar....
dinsdag 10 juli 2012 om 10:45
quote:ikkiesvoormij schreef op 10 juli 2012 @ 10:39:
[...]
Ja.... maar ik moet dan nog steeds wel fulltime werken om rond te komen.... wat in een ándere situatie niet zou hoeven omdat ik dan meer zou verdienen... of is dat nou toch echt luiheid....Hier schrijf je iets heel slims, een typisch voorbeeld van investeren: Je kan nu tijd investeren, om straks tijd te 'krijgen' (want als je nu studeert kan je straks minder werken en toch hetzelfde verdieneng). Dat lijkt verstandig, maar misschien is je tijd nu je meer waard dan de tijd straks. Immers, je schrijft dat je tijd met kinderen waardevoller vindt als ze jong zijn. Dat is dus gewoon een weloverwogen keuze, die niets met luiheid te maken heeft.
[...]
Ja.... maar ik moet dan nog steeds wel fulltime werken om rond te komen.... wat in een ándere situatie niet zou hoeven omdat ik dan meer zou verdienen... of is dat nou toch echt luiheid....Hier schrijf je iets heel slims, een typisch voorbeeld van investeren: Je kan nu tijd investeren, om straks tijd te 'krijgen' (want als je nu studeert kan je straks minder werken en toch hetzelfde verdieneng). Dat lijkt verstandig, maar misschien is je tijd nu je meer waard dan de tijd straks. Immers, je schrijft dat je tijd met kinderen waardevoller vindt als ze jong zijn. Dat is dus gewoon een weloverwogen keuze, die niets met luiheid te maken heeft.