Hoe kom ik over mijn angsten heen?

Ik kwam er zaterdag achter dat ik meer last heb van mijn angsten dan ik al die tijd door heb gehad. Ik ben sowieso al een gevoelig en snel zenuwachtig persoon, maar ik wist niet dat ik het zo erg had. Ik heb wel eens vaker een 'angstaanval' gehad (of hyperventilatie, ik weet niet precies wat het is) maar ik dacht dat ik hier wel overheen was.



Nou ging ik afgelopen zaterdag naar een open dag van een hogeschool om naar studies te kijken. Ik wist eigenlijk weinig van de studie waarvoor ik kwam, ik wou alleen een lezing bekijken, geen vragen stellen, want ik wist zelf nog niet eens waarom ik de studie wou doen. (omdat ik er totaal niet uit kom qua studie, ga ik naar veel open dagen) Ik vind in een druk schoolgebouw lopen sowieso al erg onprettig, dus ik had er al weinig zin in. Nou ging mijn moeder naar een stand van de studie waarin ik geïnteresseerd was. Ik wandelde achter dr aan en toen dacht ik al 'als er nou maar niemand naar me toe komt'. En toen kwam er een vrouw naar me toe en die vroeg me of ik misschien vragen had over de studie. Ik wist niet eens of ik de studie wel wat voor mij vond dus ik zei nee ik weet er nog niet zoveel over. En toen ging ze vragen wat ik al had gedaan enzo en daarna vertelde ze een heel verhaal over de studie. Ik weet niet waarom, maar ik werd zenuwachtig. Ik kreeg het enorm heet (vooral achter in m'n nek) en een drukkend gevoel in mijn hoofd. Ik kon me totaal niet meer concentreren op wat ze vertelde en toen ze me wat vroeg wist ik niet wat ik moest zeggen. Ik ging vlekken zien en toen wist ik dat ik snel uit die situatie weg moest. dus ik zei 'sorry ik moet echt even weg, ik voel me niet zo goed.' Ik schaamde me kapot..



Nadat ik wat water had gedronken ging het weer, maar ik baalde enorm van mezelf en voelde me een loser.. Waarom kan ik niet normaal een gesprek voeren over zoiets zonder een angstaanval te krijgen? Ik wou graag horen wat ze te vertellen had, maar dat lukte me niet.



Daarna had ik het er met mijn moeder over en zette ik op een rijtje waar ik allemaal wel niet bang voor ben,

- Mijn nummer 1 angst, presenteren. Ik gooi mezelf liever van de trap dan dat ik een presentatie doe. (ik was hier altijd goed in, maar nadat ik op de middelbare school naar was geworden tijdens een presentatie vind ik het doodeng en kan ik me tijdens presentaties niet meer concentreren)

- Verder durf ik eigenlijk nergens alleen heen.. Ik doe het wel, maar niet graag en niet vaak. Alleen naar de supermarkt, alleen shoppen ,alleen naar de dokter, alleen sporten etc. Bijna alles wat ik alleen moet doen vind ik eng! Ik zet me hier wel overheen en ik ga wel boodschappen doen en dan gaat het ook altijd prima enzo maar dan moet ik me daar echt toe zetten en wil ik zo snel mogelijk weg.



Dat laatste realiseerde ik me eigenlijk nooit zo, ik zag het als 'normaal', maar dat is het niet! wie vind het nou eng om alleen naar de supermarkt te gaan.. Als ik met iemand anders ben heb ik nooit last van die angsten. De gedachte dat ik een studie moet kiezen en komend jaar weer naar school zou gaan maakt me gek, ik vind het doodeng. Het liefst blijf ik in de winkel werken waar ik nu werk en ga ik nooit meer studeren, omdat ik me in deze situatie nu wel prettig voel. Maar ik wil me niet door mijn angsten tegen laten houden.



Ik heb ook het gevoel dat mijn angsten niet serieus worden genomen, ik praat er ook eigenlijk nooit over, alleen met mijn moeder en af en toe met mijn vriend. Het stomme is dat ik verder helemaal niet verlegen ben, ook niet tijdens mijn werk, dus niemand merkt er iets van.



Sorry voor mijn lange verhaal, maar ik moest het even kwijt.