Psyche
alle pijlers
Hoe kun je dat nou doen?
woensdag 6 maart 2013 om 10:43
Beste Forummers,
dit topic is gebaseerd niet op een ander topic in het bijzonder maar op een aantal topics die de laatste tijd de revue zijn gepasseerd.
Het gaat hier dan om vrouwen die een relatie hebben met een man waar de honden geen brood van lusten..
Dat ik lees over agressiviteit, de keel dicht knijpen, vreemdgaan, kleinering en nou noem maar op..
En dan vaak het meest trieste van alles; " ja we hebben ook nog een dochtertje/zoontje van 1,2, of 3 jaar oud samen..
Dan denk ik; Hoe kun je nou met zo een iemand een kind nemen?
Worden dat soort besluiten dan zo ondoordacht genomen?
Je hoort vaak; " ja maar toen was hij nog niet zo hoor"
Dan denk ik hoe kan het dat je niet door hebt gehad dat de persoon met wie je samen leeft, met wie je dus een kind hebt zo een verschrikkelijk persoon is? Die dus tot verschillende dingen in staat is?
En dan is er nog de andere groep, ik weet eigenlijk niet of ik dat nog erger vind, ik denk eigenlijk van wel. De groep die zegt; " Ja ik had al mijn twijfels maar ik dacht dat als we zouden gaan trouwen en hij vader zou worden dat het dan allemaal wel bij zou trekken".
Echt? Hoe kan het dat iemand dat nou echt denkt? Op wat gebaseerd dan?
Dat ik dan verhalen hier lees dat ik denk, je hele leven ligt nu gewoon in puin, niet voor even maar voor altijd! En nog erger je hebt nu een dochter/zoon van 1,2, of 3 die dus de rest van zijn of haar leven hier beïnvloed door zal worden...
Denken mensen dan niet meer na tegenwoordig? Zijn deze dames te plaatsten in een bepaalde demografische groep of komt dit gewoon meer en meer voor tegenwoordig? Is dit de tijdsgeest?
Zijn we dan tegenwoordig dommer als dat we vroeger waren?
Dit terwijl er zoveel informatie voor handen is, internet, die vroeger niet beschikbaar was...
Ik weet niet..
Sorry als ik iemand door dit topic tegen het hoofd gestoten heb maar ben ik nou de enige die dit opvalt of zijn er meer?
dit topic is gebaseerd niet op een ander topic in het bijzonder maar op een aantal topics die de laatste tijd de revue zijn gepasseerd.
Het gaat hier dan om vrouwen die een relatie hebben met een man waar de honden geen brood van lusten..
Dat ik lees over agressiviteit, de keel dicht knijpen, vreemdgaan, kleinering en nou noem maar op..
En dan vaak het meest trieste van alles; " ja we hebben ook nog een dochtertje/zoontje van 1,2, of 3 jaar oud samen..
Dan denk ik; Hoe kun je nou met zo een iemand een kind nemen?
Worden dat soort besluiten dan zo ondoordacht genomen?
Je hoort vaak; " ja maar toen was hij nog niet zo hoor"
Dan denk ik hoe kan het dat je niet door hebt gehad dat de persoon met wie je samen leeft, met wie je dus een kind hebt zo een verschrikkelijk persoon is? Die dus tot verschillende dingen in staat is?
En dan is er nog de andere groep, ik weet eigenlijk niet of ik dat nog erger vind, ik denk eigenlijk van wel. De groep die zegt; " Ja ik had al mijn twijfels maar ik dacht dat als we zouden gaan trouwen en hij vader zou worden dat het dan allemaal wel bij zou trekken".
Echt? Hoe kan het dat iemand dat nou echt denkt? Op wat gebaseerd dan?
Dat ik dan verhalen hier lees dat ik denk, je hele leven ligt nu gewoon in puin, niet voor even maar voor altijd! En nog erger je hebt nu een dochter/zoon van 1,2, of 3 die dus de rest van zijn of haar leven hier beïnvloed door zal worden...
Denken mensen dan niet meer na tegenwoordig? Zijn deze dames te plaatsten in een bepaalde demografische groep of komt dit gewoon meer en meer voor tegenwoordig? Is dit de tijdsgeest?
Zijn we dan tegenwoordig dommer als dat we vroeger waren?
Dit terwijl er zoveel informatie voor handen is, internet, die vroeger niet beschikbaar was...
Ik weet niet..
Sorry als ik iemand door dit topic tegen het hoofd gestoten heb maar ben ik nou de enige die dit opvalt of zijn er meer?
woensdag 6 maart 2013 om 10:50
Geen demografische groep. Het komt voor in elke laag van de bevolking. Ik denk dat het vroeger misschien nog meer gebeurde dan nu en dat vrouwen toen echt geen kant op konden. Alleen hoorde je het minder.
Ik heb echt geen antwoord op je vragen. Ik kan wel zeggen dat ik ook lang in een relatie ben blijven hangen omdat ik hoopte dat het beter zou worden. Waarom? Geen idee, toch niet willen opgeven.
Ik heb echt geen antwoord op je vragen. Ik kan wel zeggen dat ik ook lang in een relatie ben blijven hangen omdat ik hoopte dat het beter zou worden. Waarom? Geen idee, toch niet willen opgeven.
Wie zonder zonde is gooie de eerste steen
woensdag 6 maart 2013 om 10:52
Ik kan me eerlijk gezegd vaak ergeren daar aan. Dat ze zoiets meemaken is natuurlijk vreselijk, om met zo'n persoon een relatie te hebben. Maar hier word dan vrijwel direct geroepen 'wegwezen' en vooral van forummers die in een zelfde soort situatie hebben gezeten. En de TO ach die doet niets met de tips, hoeft ook niet. Maar het gedrag goed praten van zo'n vriend, snap ik dan niet.
woensdag 6 maart 2013 om 10:52
quote:Denken mensen dan niet meer na tegenwoordig? Zijn deze dames te plaatsten in een bepaalde demografische groep of komt dit gewoon meer en meer voor tegenwoordig? Is dit de tijdsgeest?
Zijn we dan tegenwoordig dommer als dat we vroeger waren?
Dit soort achterlijkheid is van alle tijden hoor.
Vroeger bleef je er alleen mee getrouwd en hield je je mond.
Zijn we dan tegenwoordig dommer als dat we vroeger waren?
Dit soort achterlijkheid is van alle tijden hoor.
Vroeger bleef je er alleen mee getrouwd en hield je je mond.
woensdag 6 maart 2013 om 10:53
Anthonius. Ik ben hoger opgeleid. Woon in een leuke buurt. Vrienden ook hbo/wo en ouders die eerlijk zijn en nog bij elkaar zijn.
Bepaald geen aso of rare trien. Voor zover wat achtergrond info. Maar ik begrijp dat mijn topic je heeft getriggert om dit nu te schrijven.
Mensen kunnen veranderen, iemands ware aard kan naar bovenkomen. Wisselwerking kan uit de klauwen lopen. Mijn ex hield even het perfecte plaatje vol en tijdens de zwangerschap begon hij zijn eigen plan te trekken. Dat kan gebeuren. Nee ik dom ben o.i.d. Wel weet ik dat ik er alles aan heb gedaan om dit gezin bij elkaar te houden. Dat ik twee jaar heb geïnvesteerd voor niets is heel verdrietig.
Bepaald geen aso of rare trien. Voor zover wat achtergrond info. Maar ik begrijp dat mijn topic je heeft getriggert om dit nu te schrijven.
Mensen kunnen veranderen, iemands ware aard kan naar bovenkomen. Wisselwerking kan uit de klauwen lopen. Mijn ex hield even het perfecte plaatje vol en tijdens de zwangerschap begon hij zijn eigen plan te trekken. Dat kan gebeuren. Nee ik dom ben o.i.d. Wel weet ik dat ik er alles aan heb gedaan om dit gezin bij elkaar te houden. Dat ik twee jaar heb geïnvesteerd voor niets is heel verdrietig.
woensdag 6 maart 2013 om 10:54
woensdag 6 maart 2013 om 10:56
quote:Dertigmin schreef op 06 maart 2013 @ 10:50:
Geen demografische groep. Het komt voor in elke laag van de bevolking. Ik denk dat het vroeger misschien nog meer gebeurde dan nu en dat vrouwen toen echt geen kant op konden. Alleen hoorde je het minder.
Dat denk ik ook. Als ik kijk naar mijn oom en tante, die relatie, daar lusten de honden geen brood van. Maar ja, die zijn nog van de tijd dat je scheiden niet doet, gewoon nooit niet. Tenzij de man er vandoor gaat met een ander.
Geen demografische groep. Het komt voor in elke laag van de bevolking. Ik denk dat het vroeger misschien nog meer gebeurde dan nu en dat vrouwen toen echt geen kant op konden. Alleen hoorde je het minder.
Dat denk ik ook. Als ik kijk naar mijn oom en tante, die relatie, daar lusten de honden geen brood van. Maar ja, die zijn nog van de tijd dat je scheiden niet doet, gewoon nooit niet. Tenzij de man er vandoor gaat met een ander.
woensdag 6 maart 2013 om 11:00
De meeste vrouwen die ik ken, die zelf een problematische relatie hebben (gehad), hebben vaak 'daddy issues'.
Moeilijke relatie met vader, gepest worden, lichamelijke of geestelijke mishandeling, misbruik, (al dan niet door vader), vooral ongezonde relaties om zich heen als voorbeeld.
De vrouwen die ik ken zijn vaak onzeker en nemen vaak genoegen met minder. Meestal is het zo fijn dat er iemand is die van je houdt, iemand die meer liefde voor je lijkt te voelen dat jij voor jezelf, dat alle negatieve kanten er maar bij worden genomen.
Die wegen niet op tegen het gevoel van liefde wat ze (nog niet eerder hebben) ervaren.
De vrouw die ik het allerbeste ken, heeft een deel van de bovenstaande dingen ondervonden. Maar gelukkig heb ik na jarenlange therapie nu een hersteld zelfbeeld én een hele lieve vriend
Moeilijke relatie met vader, gepest worden, lichamelijke of geestelijke mishandeling, misbruik, (al dan niet door vader), vooral ongezonde relaties om zich heen als voorbeeld.
De vrouwen die ik ken zijn vaak onzeker en nemen vaak genoegen met minder. Meestal is het zo fijn dat er iemand is die van je houdt, iemand die meer liefde voor je lijkt te voelen dat jij voor jezelf, dat alle negatieve kanten er maar bij worden genomen.
Die wegen niet op tegen het gevoel van liefde wat ze (nog niet eerder hebben) ervaren.
De vrouw die ik het allerbeste ken, heeft een deel van de bovenstaande dingen ondervonden. Maar gelukkig heb ik na jarenlange therapie nu een hersteld zelfbeeld én een hele lieve vriend
woensdag 6 maart 2013 om 11:02
quote:vlinderoogje schreef op 06 maart 2013 @ 11:00:
De meeste vrouwen die ik ken, die zelf een problematische relatie hebben (gehad), hebben vaak 'daddy issues'.
Moeilijke relatie met vader, gepest worden, lichamelijke of geestelijke mishandeling, misbruik, (al dan niet door vader), vooral ongezonde relaties om zich heen als voorbeeld.
De vrouwen die ik ken zijn vaak onzeker en nemen vaak genoegen met minder. Meestal is het zo fijn dat er iemand is die van je houdt, iemand die meer liefde voor je lijkt te voelen dat jij voor jezelf, dat alle negatieve kanten er maar bij worden genomen.
Die wegen niet op tegen het gevoel van liefde wat ze (nog niet eerder hebben) ervaren.
De vrouw die ik het allerbeste ken, heeft een deel van de bovenstaande dingen ondervonden. Maar gelukkig heb ik na jarenlange therapie nu een hersteld zelfbeeld én een hele lieve vriend
Klopt wel een beetje wat je zegt dat daddy issues verhaal. Je hoort dat inderdaad vaak.
Maar ikzelf heb ook heel veel meegemaakt met mijn vader, eigenlijk vrijwel alleen maar ellende. Dus ook geen contact meer.
Maar mij overkomt het niet. Het is ook iets wat je zelf aantrekt en vaak zijn die meiden onzeker oid. Er zit vaak een vast patroon in op de een of andere manier.
De meeste vrouwen die ik ken, die zelf een problematische relatie hebben (gehad), hebben vaak 'daddy issues'.
Moeilijke relatie met vader, gepest worden, lichamelijke of geestelijke mishandeling, misbruik, (al dan niet door vader), vooral ongezonde relaties om zich heen als voorbeeld.
De vrouwen die ik ken zijn vaak onzeker en nemen vaak genoegen met minder. Meestal is het zo fijn dat er iemand is die van je houdt, iemand die meer liefde voor je lijkt te voelen dat jij voor jezelf, dat alle negatieve kanten er maar bij worden genomen.
Die wegen niet op tegen het gevoel van liefde wat ze (nog niet eerder hebben) ervaren.
De vrouw die ik het allerbeste ken, heeft een deel van de bovenstaande dingen ondervonden. Maar gelukkig heb ik na jarenlange therapie nu een hersteld zelfbeeld én een hele lieve vriend
Klopt wel een beetje wat je zegt dat daddy issues verhaal. Je hoort dat inderdaad vaak.
Maar ikzelf heb ook heel veel meegemaakt met mijn vader, eigenlijk vrijwel alleen maar ellende. Dus ook geen contact meer.
Maar mij overkomt het niet. Het is ook iets wat je zelf aantrekt en vaak zijn die meiden onzeker oid. Er zit vaak een vast patroon in op de een of andere manier.
woensdag 6 maart 2013 om 11:03
Tja,mijn inmiddels ex-partner kreeg psychische problemen, door 2 overlijdensgevallen in zijn familie, hoge werkdruk, ruzie op zijn werk.
En toen werd hij achterdochtig wegens mij, hij kreeg in zijn hoofd dat ik een ander zou hebben, en dit idee kreeg niemand zijn hoofd meer uit. Het werd zelfs zo erg dat hij onze dochter er bijna van had weten overtuigen.
Maar meneer ontkende zelf dat hij psychische problemen had, zocht geen hulp, weigerde hulp die hem werd aangeboden door mijn maatschappelijk werker, en begon toen ook te dreigen. Je hoopt altijd dat iemand beter wordt, en het licht gaat zien, je wilt niet iemand in de steek laten die ziek is. Maar ja, als je kinderen eronder gaan lijden, dan heb je geen keus.
En dat na 9 gelukkige jaren, in 2 maanden alles kapot.....
En toen werd hij achterdochtig wegens mij, hij kreeg in zijn hoofd dat ik een ander zou hebben, en dit idee kreeg niemand zijn hoofd meer uit. Het werd zelfs zo erg dat hij onze dochter er bijna van had weten overtuigen.
Maar meneer ontkende zelf dat hij psychische problemen had, zocht geen hulp, weigerde hulp die hem werd aangeboden door mijn maatschappelijk werker, en begon toen ook te dreigen. Je hoopt altijd dat iemand beter wordt, en het licht gaat zien, je wilt niet iemand in de steek laten die ziek is. Maar ja, als je kinderen eronder gaan lijden, dan heb je geen keus.
En dat na 9 gelukkige jaren, in 2 maanden alles kapot.....
woensdag 6 maart 2013 om 11:03
Dat komt omdat die man vaak de vrouw het gevoel geeft dat het haar schuld is. Dat was bij mij toch het geval. Een jaar na de breuk ben ik bij een psychologe terecht gekomen voor een eenmalig gesprek.
Zij vertelde mij dat ik werd gemanipuleerd en dat ik nu mocht stoppen met het te minimaliseren. Wat hij deed was psychische en fysieke mishandeling. Ook al kwam dat laatste niet wekelijks voor.
Ik had geen vrienden meer toen, ik mocht mijn ouders nooit zien van hem. Dus er waren weinig mensen die signalen konden oppikken. Ik was na een paar jaar zelfs niet meer in staat zelf kleren uit te zoeken (om maar een voorbeeld te geven) omdat het volgens ex nooit goed was. dus koos hij ze uit. Het besef kwam pas na 4 jaar toen ik een week in het buitenland was voor het werk met een aantal collega's. Toen ik even afstand kon nemen zag ik pas het hele plaatje.. Dacht ik. Want er was professionele hulp nodig om dat "hele" plaatje bij te stellen.
Volgens de psychologe was er veel moed voor nodig om de stap te zetten om uit zijn "web" te ontsnappen. Er waren namelijk ook financiële problemen ontstaan dankzij hem. Als ik wat van zijn uitgaven zei draaide hij het altijd om en was het steeds mijn schuld terwijl ik mijn eigen bankkaart zelfs niet had. Hij hield die steeds bij. Ik moest bedelen voor mijn eigen geld..
Het is allemaal niet zo zwart wit helaas. Achteraf gezien sta ik er ook van te kijken dat ik er überhaubt mee begonnen ben..
Ik draag nu inderdaad de gevolgen. Psychisch en financieel..
Zij vertelde mij dat ik werd gemanipuleerd en dat ik nu mocht stoppen met het te minimaliseren. Wat hij deed was psychische en fysieke mishandeling. Ook al kwam dat laatste niet wekelijks voor.
Ik had geen vrienden meer toen, ik mocht mijn ouders nooit zien van hem. Dus er waren weinig mensen die signalen konden oppikken. Ik was na een paar jaar zelfs niet meer in staat zelf kleren uit te zoeken (om maar een voorbeeld te geven) omdat het volgens ex nooit goed was. dus koos hij ze uit. Het besef kwam pas na 4 jaar toen ik een week in het buitenland was voor het werk met een aantal collega's. Toen ik even afstand kon nemen zag ik pas het hele plaatje.. Dacht ik. Want er was professionele hulp nodig om dat "hele" plaatje bij te stellen.
Volgens de psychologe was er veel moed voor nodig om de stap te zetten om uit zijn "web" te ontsnappen. Er waren namelijk ook financiële problemen ontstaan dankzij hem. Als ik wat van zijn uitgaven zei draaide hij het altijd om en was het steeds mijn schuld terwijl ik mijn eigen bankkaart zelfs niet had. Hij hield die steeds bij. Ik moest bedelen voor mijn eigen geld..
Het is allemaal niet zo zwart wit helaas. Achteraf gezien sta ik er ook van te kijken dat ik er überhaubt mee begonnen ben..
Ik draag nu inderdaad de gevolgen. Psychisch en financieel..
woensdag 6 maart 2013 om 11:03
Bovendien idd wel meer schandalige verhalrn gehoord over vreemdgaan, kinderen rond de tien. Partners die coke vetslaafd raken en de pan uitflippen. Of iets anders. Van alle tijden alleen zijn er genoeg die hier discreet meen omgaan, accepteren en in de doofpot stoppen. Uiteindelijk ging die van mij ervan door met een ander toen onze zoon 8 maanden was. Het zegt ook veel over de man. Ik was miss naïef.
woensdag 6 maart 2013 om 11:13
Gelukkig heb ik geen kind van mijn ex, maar hij was er ook zo 1 waarvan ik achteraf riep 'waarom ben ik niet eerder opgestapt??? waarom??'
de eerste 3 jaar was het leuk en was hij lief en attent enz
daarna langzamerhand veranderde hij. Dat was niet van de een op de andere dag, dat sloop er in.
Als we dan ruzie hadden en ik stond op het punt er mee te stoppen dan was hij in tranen, had hij spijt en zei dat het door de stress kwam qua persoonlijke problemen. En dan beloofde hij beterschap.
En ja, dat wilde ik graag geloven. Ik geloof(de) ook dat het mede door de stress kwam.
Een tijdje ging het dan weer heel leuk maar na een paar maanden begon het weer van voor af aan. Nu begon hij ook mij te kleineren. Ik was niks, ik kon niks en ik zal ook nooit wat worden. Zonder hem was ik niks en ik zou ook nooit meer iemand anders kunnen krijgen. Ik was lelijk, dik (maat 38/40) dom noem het maar op.
Er wordt altijd geroepen waar 2 vechten hebben er 2 schuld. Maar ik heb hem nog nooit gekleineerd of uitgescholden oid.
En bij hem bleef het niet bij kleineren en schelden, ook met dreigen en mij opsluiten in zijn eigen huis.
Hoe vaker je hoort dat je niets bent, dom bent, er belachelijk uit ziet... hoe meer je het gaat geloven. Hoe raar dat ook klinkt vanaf de zijlijn. Ik dacht dat het waar was wat hij zei.
Iedere keer hoopte ik weer dat als die stress uit zijn leven zou zijn dat het weer goed zou komen tussen ons. Net zoals in het begin. Dat beloofde hij ook steeds. Het is niet de buurman die het belooft, het is een man met wie je al jaren een relatie hebt. Een band hebt opgebouwt, van houdt, volkomen vertrouwt.
Naar de buitenwereld toe was hij heel leuk en aardig. Dat maakte het zo moeilijk. Ik dacht (en denk nog steeds) niemand zal mij geloven als ik vertel hoe de vork in de steel zit.
Uiteindelijk heb ik met een vriendin er over gepraat. Ik praatte er namelijk nooit over, ik schaamde mij. Want het lag vast aan mij. Pas toen ik mijn verhaal deed opende zij mij de ogen. Ze oordeelde helemaal niet. Ze vroeg alleen maar of ik dacht dat ik zo gelukkig was en dacht ooit gelukkig te worden in deze relatie. 'ja maar dan ben ik straks alleen'. Ja en?
Toen pas kwam het echte besef bij mij en heb ik na 9 jaar onze relatie verbroken. Ik heb hem nooit meer gezien of gesproken. Hij wilde wel, maar ik niet.
Ja nu ik met gezond verstand en terug gegroeide zelfvertrouwen terug kijk denk ik ook, ik had na die 3 jaar moeten opstappen! Het klinkt waarschijnlijk debiel maar destijds was ik een soort 'gebrainwashed'. Ik was niet mijzelf.
de eerste 3 jaar was het leuk en was hij lief en attent enz
daarna langzamerhand veranderde hij. Dat was niet van de een op de andere dag, dat sloop er in.
Als we dan ruzie hadden en ik stond op het punt er mee te stoppen dan was hij in tranen, had hij spijt en zei dat het door de stress kwam qua persoonlijke problemen. En dan beloofde hij beterschap.
En ja, dat wilde ik graag geloven. Ik geloof(de) ook dat het mede door de stress kwam.
Een tijdje ging het dan weer heel leuk maar na een paar maanden begon het weer van voor af aan. Nu begon hij ook mij te kleineren. Ik was niks, ik kon niks en ik zal ook nooit wat worden. Zonder hem was ik niks en ik zou ook nooit meer iemand anders kunnen krijgen. Ik was lelijk, dik (maat 38/40) dom noem het maar op.
Er wordt altijd geroepen waar 2 vechten hebben er 2 schuld. Maar ik heb hem nog nooit gekleineerd of uitgescholden oid.
En bij hem bleef het niet bij kleineren en schelden, ook met dreigen en mij opsluiten in zijn eigen huis.
Hoe vaker je hoort dat je niets bent, dom bent, er belachelijk uit ziet... hoe meer je het gaat geloven. Hoe raar dat ook klinkt vanaf de zijlijn. Ik dacht dat het waar was wat hij zei.
Iedere keer hoopte ik weer dat als die stress uit zijn leven zou zijn dat het weer goed zou komen tussen ons. Net zoals in het begin. Dat beloofde hij ook steeds. Het is niet de buurman die het belooft, het is een man met wie je al jaren een relatie hebt. Een band hebt opgebouwt, van houdt, volkomen vertrouwt.
Naar de buitenwereld toe was hij heel leuk en aardig. Dat maakte het zo moeilijk. Ik dacht (en denk nog steeds) niemand zal mij geloven als ik vertel hoe de vork in de steel zit.
Uiteindelijk heb ik met een vriendin er over gepraat. Ik praatte er namelijk nooit over, ik schaamde mij. Want het lag vast aan mij. Pas toen ik mijn verhaal deed opende zij mij de ogen. Ze oordeelde helemaal niet. Ze vroeg alleen maar of ik dacht dat ik zo gelukkig was en dacht ooit gelukkig te worden in deze relatie. 'ja maar dan ben ik straks alleen'. Ja en?
Toen pas kwam het echte besef bij mij en heb ik na 9 jaar onze relatie verbroken. Ik heb hem nooit meer gezien of gesproken. Hij wilde wel, maar ik niet.
Ja nu ik met gezond verstand en terug gegroeide zelfvertrouwen terug kijk denk ik ook, ik had na die 3 jaar moeten opstappen! Het klinkt waarschijnlijk debiel maar destijds was ik een soort 'gebrainwashed'. Ik was niet mijzelf.
woensdag 6 maart 2013 om 11:18
Veel vrouwen zijn bang om alleen te zijn of alleen te eindigen. En hebben last van het Florence Nightingale-syndroom; ze denken die moeilijke man wel te 'genezen' of te verbeteren en zien niet in dat ze zich laten gebruiken. En dan is er opeens een kind en blijkt die moeilijke man helemaal niet te genezen.
woensdag 6 maart 2013 om 11:22
Tja, ik vraag het me soms ook af. Mijn buurvrouw weet dat haar vriend een lul is, maar had zulke rammelende eierstokken dat ze toch een kind wilde. Nu zit ze met een huilbaby van een maand de hele dag alleen, want meneer wil de hele dag blowen met zijn vriendjes (geen werk). Ik snap niet dat je zo'n plaat voor je hoofd kunt hebben.
woensdag 6 maart 2013 om 11:30
quote:bootje_op_de_golven schreef op 06 maart 2013 @ 11:22:
Tja, ik vraag het me soms ook af. Mijn buurvrouw weet dat haar vriend een lul is, maar had zulke rammelende eierstokken dat ze toch een kind wilde. Nu zit ze met een huilbaby van een maand de hele dag alleen, want meneer wil de hele dag blowen met zijn vriendjes (geen werk). Ik snap niet dat je zo'n plaat voor je hoofd kunt hebben.Hormonen zijn vergif
Tja, ik vraag het me soms ook af. Mijn buurvrouw weet dat haar vriend een lul is, maar had zulke rammelende eierstokken dat ze toch een kind wilde. Nu zit ze met een huilbaby van een maand de hele dag alleen, want meneer wil de hele dag blowen met zijn vriendjes (geen werk). Ik snap niet dat je zo'n plaat voor je hoofd kunt hebben.Hormonen zijn vergif
Wie zonder zonde is gooie de eerste steen
woensdag 6 maart 2013 om 11:47
Ik heb een vriendin in zo´n situatie. En ik heb twee jaar geleden al eens voorzichtig gezegd dat het misschien verstandig is om in elk geval wat achter de hand te hebben. Maar ze noemt het hardnekkig een ´relatie-crisis´ en inmiddels is kind nummer 3 een feit.
Zeuren en klagen en wat er allemaal gebeurd, je wilt het niet weten. Echt niet.
Een relatie-crisis bestaat bij ons thuis helemaal niet. Als ik gekleineerd of geslagen zou worden, zou ik gebruik maken van mijn koekepan (we hebben er veel rechten bij gekregen, maar het aanrecht behouden). Daarna wegwezen.
Ruzie hebben we nooit. We bespreken dingen, kunnen dat beiden met argumenten staven en we zijn ook in staat om de ander gelijk te geven. Naast onze relatie hebben we nog een beetje een eigen leven waar de ander weet van heeft maar zich niet mee bemoeit.
Ik snap inderdaad heel vaak niet waarom iemand zich zo laat mishandelen en dan ook nog kinderen neemt. Ik snap wel dat veel van dit soort mannen goed zijn in toneel spelen en dat een buitenstaander daarom vaak niet eens in de gaten heeft wat er speelt. Ik snap ook nog wel dat je eventueel een kindje kunt krijgen omdat de goede periodes overheersen. Maar het gemekker dat je niet weg kunt vanwege een hond, of vanwege een eventuele restschuld, of omdat je geen vrienden hebt.... Nee, daar kan ik me niks bij voorstellen.
Maar ik ben op dat gebied best een beetje verwend.
Zeuren en klagen en wat er allemaal gebeurd, je wilt het niet weten. Echt niet.
Een relatie-crisis bestaat bij ons thuis helemaal niet. Als ik gekleineerd of geslagen zou worden, zou ik gebruik maken van mijn koekepan (we hebben er veel rechten bij gekregen, maar het aanrecht behouden). Daarna wegwezen.
Ruzie hebben we nooit. We bespreken dingen, kunnen dat beiden met argumenten staven en we zijn ook in staat om de ander gelijk te geven. Naast onze relatie hebben we nog een beetje een eigen leven waar de ander weet van heeft maar zich niet mee bemoeit.
Ik snap inderdaad heel vaak niet waarom iemand zich zo laat mishandelen en dan ook nog kinderen neemt. Ik snap wel dat veel van dit soort mannen goed zijn in toneel spelen en dat een buitenstaander daarom vaak niet eens in de gaten heeft wat er speelt. Ik snap ook nog wel dat je eventueel een kindje kunt krijgen omdat de goede periodes overheersen. Maar het gemekker dat je niet weg kunt vanwege een hond, of vanwege een eventuele restschuld, of omdat je geen vrienden hebt.... Nee, daar kan ik me niks bij voorstellen.
Maar ik ben op dat gebied best een beetje verwend.
woensdag 6 maart 2013 om 11:51
quote:Exces schreef op 06 maart 2013 @ 11:47:
Ik snap inderdaad heel vaak niet waarom iemand zich zo laat mishandelen en dan ook nog kinderen neemt. Ik snap wel dat veel van dit soort mannen goed zijn in toneel spelen en dat een buitenstaander daarom vaak niet eens in de gaten heeft wat er speelt. Ik snap ook nog wel dat je eventueel een kindje kunt krijgen omdat de goede periodes overheersen. Maar het gemekker dat je niet weg kunt vanwege een hond, of vanwege een eventuele restschuld, of omdat je geen vrienden hebt.... Nee, daar kan ik me niks bij voorstellen.
Maar ik ben op dat gebied best een beetje verwend.Nee hoor. Jij zit niet in die situatie, omdat je verantwoording neemt voor jouw eigen keuzes, zelfrespect hebt en niet gaat zitten mekkeren dat 'het je overkomt'.
Ik snap inderdaad heel vaak niet waarom iemand zich zo laat mishandelen en dan ook nog kinderen neemt. Ik snap wel dat veel van dit soort mannen goed zijn in toneel spelen en dat een buitenstaander daarom vaak niet eens in de gaten heeft wat er speelt. Ik snap ook nog wel dat je eventueel een kindje kunt krijgen omdat de goede periodes overheersen. Maar het gemekker dat je niet weg kunt vanwege een hond, of vanwege een eventuele restschuld, of omdat je geen vrienden hebt.... Nee, daar kan ik me niks bij voorstellen.
Maar ik ben op dat gebied best een beetje verwend.Nee hoor. Jij zit niet in die situatie, omdat je verantwoording neemt voor jouw eigen keuzes, zelfrespect hebt en niet gaat zitten mekkeren dat 'het je overkomt'.
woensdag 6 maart 2013 om 11:54
En het onbegrip (zoals van TO) voor en de vooroordelen over deze vrouwen maken de hele situatie nog erger en het nog moeilijker voor die vrouwen om eruit te komen. Het haalt hun zelfvertrouwen nóg verder onderuit.
Ben ervaringsdeskundige: ook geslagen, bij herhaling vreemdgaande ex, gemanipuleerd en financieel uitgeknepen.
Ben desondanks universitair opgeleid en heb een hele goede baan.
Komt dus in alle lagen v/d bevolking voor, en heeft niets te maken met intelligentie.
Wel alles met opvoeding, voorbeeld van de ouders, opbouwen van een stabiel zelfbeeld en vertrouwen in jezelf en je eigen kunnen, vertrouwen op je eigen 'kompas'.
Als je dat allemaal vroeger niet gehad hebt kán (hoeft niet, bijvoorbeeld als er een ander veilig persoon in je jeugd was of een ander soort veilige haven) je erg beinvloedbaar worden en makkelijk in zo'n relatie gezogen worden. Die in het begin een sprookje lijkt maar waar héél langzaam je zelfbeeld nog wat verder onderuit gehaald wordt tot het echte mishandelen begint.
En die mannen gaan niet over 1 nacht ijs. Daar gaan maanden of jaren overheen.
Net als Vlinderoogje heb ik ook na langdurige therapie mijzelf, mijn zelfvertrouwen en mijn eigen richting in het leven teruggevonden. Én een hele lieve vriend.
En gelukkig (daar dank ik god op mijn blote knietjes voor) geen kinderen met een ex. Maar ik besef heel goed dat dat ook wél het geval had kunnen zijn.
Ben ervaringsdeskundige: ook geslagen, bij herhaling vreemdgaande ex, gemanipuleerd en financieel uitgeknepen.
Ben desondanks universitair opgeleid en heb een hele goede baan.
Komt dus in alle lagen v/d bevolking voor, en heeft niets te maken met intelligentie.
Wel alles met opvoeding, voorbeeld van de ouders, opbouwen van een stabiel zelfbeeld en vertrouwen in jezelf en je eigen kunnen, vertrouwen op je eigen 'kompas'.
Als je dat allemaal vroeger niet gehad hebt kán (hoeft niet, bijvoorbeeld als er een ander veilig persoon in je jeugd was of een ander soort veilige haven) je erg beinvloedbaar worden en makkelijk in zo'n relatie gezogen worden. Die in het begin een sprookje lijkt maar waar héél langzaam je zelfbeeld nog wat verder onderuit gehaald wordt tot het echte mishandelen begint.
En die mannen gaan niet over 1 nacht ijs. Daar gaan maanden of jaren overheen.
Net als Vlinderoogje heb ik ook na langdurige therapie mijzelf, mijn zelfvertrouwen en mijn eigen richting in het leven teruggevonden. Én een hele lieve vriend.
En gelukkig (daar dank ik god op mijn blote knietjes voor) geen kinderen met een ex. Maar ik besef heel goed dat dat ook wél het geval had kunnen zijn.