Psyche
alle pijlers
Hoe leven op orde stellen?
zondag 29 oktober 2023 om 20:00
Aanvulling: Dit topic gestart voor advies. Inmiddels een plek om af en toe te kunnen sparren over datgene wat me bezig houdt.
Bij gebrek aan steun in mijn omgeving, wil ik hier mijn vraag stellen.
Mijn leven is al een aantal jaren een rotzooi. Na een scheiding en depressie probeer ik mijn leven weer op orde te krijgen, maar ik weet niet waar te beginnen. Ik huur momenteel voor een schrikbarend bedrag (ik ben niet de enige) een klein appartement voor mij en mijn dochter. De huurovereenkomst kan door verhuurder ontbonden worden en dan heb ik twee maanden de tijd om een nieuw onderkomen te vinden. Dit brengt spanning met zich mee. Ik ben daarom aan het kijken naar koop- en huurwoningen, maar beide zijn niet (goed) te vinden, mede omdat ik door co-ouderschap en school van dochter gebonden ben aan een bepaald gebied. Nu heb ik een woning gevonden, maar ik twijfel of ik ervoor moet gaan. Het idee van verhuizen en verbouwen levert me veel spanning op, maar het blijven waar ik zit ook. Het gevoel dat ik met een (koop)woning een nieuwe start kan maken is groot, waar ik nu woon kan ik niet tot rust komen vanwege de beperkte plek en hoeveelheid spullen die ik heb. Een huis zou hierin verbetering kunnen zijn. De twijfels doen me verstijven, ik vermijd liever dan dat ik doorpak. Daarnaast een stemmetje dat bang is dat ik omkiep als ik daadwerkelijk ga verhuizen en verbouwen. Ik zie het mezelf niet doen. Maar wat dan? Hoeveel jaar moet ik nog wachten voor dat ik wel een echte start kan maken ipv deze tussenpauze in een appartement waar ik niet tot rust kom. Moet ik wachten of nu doorpakken?
Wat ook speelt is een lat relatie. We zien elkaar wekelijks, zonder kinderen. Mijn dochter weet niet van zijn bestaan af. De relatie is met momenten fijn en met momenten niet fijn. Ik merk een onrust in me als we afspreken, maar kan er tegelijkertijd naar uitkijken om hem weer te zien. Soms heb ik het gevoel dat ik misbruik van hem maak. Hij is helemaal hoteldebotel van mij en ik voel dat niet (soms wel). Hij helpt me door moeilijke perioden heen en ik steun en help hem ook als hij vast loopt met zaken. Ik wil de relatie niet beëindigen, maar ik wil ook niet zo doorgaan omdat het vaak energie kost. Ik denk dat ik me aanpas, maar ik weet dat niet zeker.
Misschien handig om te weten is dat ik nog steeds depressief ben en momenteel geen therapie volg. Ik sta op een wachtlijst voor diagnostisering, het kan nog maanden duren voordat ik daar een uitnodiging van krijg.
Voor mijn gevoel staat mijn leven "on hold". Graag wil ik weer een stapje vooruit zetten ipv vasthangen, want dat doe ik nu al jaren en ik ben nu iets stabieler dan een jaar geleden, maar het wordt niet echt beter. Iemand tips?
Ik ben bekend met vermijding als overlevingsstrategie dus het kan zijn dat ik niet veel of snel zal reageren omdat de reacties me bang maken. Excuses daarvoor!
Bij gebrek aan steun in mijn omgeving, wil ik hier mijn vraag stellen.
Mijn leven is al een aantal jaren een rotzooi. Na een scheiding en depressie probeer ik mijn leven weer op orde te krijgen, maar ik weet niet waar te beginnen. Ik huur momenteel voor een schrikbarend bedrag (ik ben niet de enige) een klein appartement voor mij en mijn dochter. De huurovereenkomst kan door verhuurder ontbonden worden en dan heb ik twee maanden de tijd om een nieuw onderkomen te vinden. Dit brengt spanning met zich mee. Ik ben daarom aan het kijken naar koop- en huurwoningen, maar beide zijn niet (goed) te vinden, mede omdat ik door co-ouderschap en school van dochter gebonden ben aan een bepaald gebied. Nu heb ik een woning gevonden, maar ik twijfel of ik ervoor moet gaan. Het idee van verhuizen en verbouwen levert me veel spanning op, maar het blijven waar ik zit ook. Het gevoel dat ik met een (koop)woning een nieuwe start kan maken is groot, waar ik nu woon kan ik niet tot rust komen vanwege de beperkte plek en hoeveelheid spullen die ik heb. Een huis zou hierin verbetering kunnen zijn. De twijfels doen me verstijven, ik vermijd liever dan dat ik doorpak. Daarnaast een stemmetje dat bang is dat ik omkiep als ik daadwerkelijk ga verhuizen en verbouwen. Ik zie het mezelf niet doen. Maar wat dan? Hoeveel jaar moet ik nog wachten voor dat ik wel een echte start kan maken ipv deze tussenpauze in een appartement waar ik niet tot rust kom. Moet ik wachten of nu doorpakken?
Wat ook speelt is een lat relatie. We zien elkaar wekelijks, zonder kinderen. Mijn dochter weet niet van zijn bestaan af. De relatie is met momenten fijn en met momenten niet fijn. Ik merk een onrust in me als we afspreken, maar kan er tegelijkertijd naar uitkijken om hem weer te zien. Soms heb ik het gevoel dat ik misbruik van hem maak. Hij is helemaal hoteldebotel van mij en ik voel dat niet (soms wel). Hij helpt me door moeilijke perioden heen en ik steun en help hem ook als hij vast loopt met zaken. Ik wil de relatie niet beëindigen, maar ik wil ook niet zo doorgaan omdat het vaak energie kost. Ik denk dat ik me aanpas, maar ik weet dat niet zeker.
Misschien handig om te weten is dat ik nog steeds depressief ben en momenteel geen therapie volg. Ik sta op een wachtlijst voor diagnostisering, het kan nog maanden duren voordat ik daar een uitnodiging van krijg.
Voor mijn gevoel staat mijn leven "on hold". Graag wil ik weer een stapje vooruit zetten ipv vasthangen, want dat doe ik nu al jaren en ik ben nu iets stabieler dan een jaar geleden, maar het wordt niet echt beter. Iemand tips?
Ik ben bekend met vermijding als overlevingsstrategie dus het kan zijn dat ik niet veel of snel zal reageren omdat de reacties me bang maken. Excuses daarvoor!
twijfelaar wijzigde dit bericht op 12-12-2023 15:48
Reden: Aanvulling
Reden: Aanvulling
2.39% gewijzigd
Hope is the first step on the road to disappointment
zondag 17 mei 2026 om 15:31
Het was een fijne wandeling. Meestal is hij in het begin van de wandeling wel veel aan het snuffelen, maar op een gegeven moment loopt hij lekker door. Zoals jij je hond beschrijft, dat zou ik niet fijn wandelen vinden. Hahaha. Ik moet wel kunnen doorstappen 
Vind jij dat niet hinderlijk?
Het weer was prima te doen inderdaad. Net te fris zonder t-shirt, maar toch zo rondgelopen want met de jas aan was het mij te warm.
Welke weerstand voel je dan bij technologie? Het niet kunnen overzien, het niet begrijpen? Ik merk dat het een portie niet overzien is, maar ook achterdocht richting de overheid / ontwikkelaars. Klein voorbeeld: ik heb altijd een fitbit horloge gehad om bij te houden hoeveel stappen ik zette en ook hoeveel/goed ik sliep. Ooit is fitbit overgenomen door google, maar toendertijd was de boodschap dat google zich nergens mee zou bemoeien. Inmiddels zijn ze nu zo ver dat fitbit als naam gaat verdwijnen en het google fit wordt of zoiets. Oftewel "hoezo nergens mee bemoeien"? Ik heb daar moeite mee. Ze hoeven niet alles van me te weten. Al die data verzamelingen die ze maken, wie wordt daar nou echt beter van? De doorsnee mens niet vermoed ik zo.
Hier zijn ook genoeg dingen die niet zonder digitale id kunnen. Verschrikkelijk. Ontwikkelaar van die app (Digid) komt binnenkort in Amerikaanse handen. Ik krijg daar de kriebels van. Misschien niet terecht hoor, ik weet het niet.
Mijn therapeut gaf vanwege vrijwilligerswerk ook aan dat ik niet mijn leven on hold kan zetten als kind hier is. Hoewel ik haar begrijp, vind ik dat moeilijk omdat het me veel energie kost als kind hier is. Hoe zou die balans moeten zijn? Ik mag ook niet uitgeput aan het nieuwe schooljaar starten, want dan zou ik verder moeten opbouwen in uren om mijn baan niet te verliezen. Dilemma's.
Ben je thuis weer gewend? Je eigen omgeving en je eigen ritme?
Framboise-t: hoe gaat het met jou en kind? Hebben jullie een fijne vakantie gehad?
Vind jij dat niet hinderlijk? Het weer was prima te doen inderdaad. Net te fris zonder t-shirt, maar toch zo rondgelopen want met de jas aan was het mij te warm.
Welke weerstand voel je dan bij technologie? Het niet kunnen overzien, het niet begrijpen? Ik merk dat het een portie niet overzien is, maar ook achterdocht richting de overheid / ontwikkelaars. Klein voorbeeld: ik heb altijd een fitbit horloge gehad om bij te houden hoeveel stappen ik zette en ook hoeveel/goed ik sliep. Ooit is fitbit overgenomen door google, maar toendertijd was de boodschap dat google zich nergens mee zou bemoeien. Inmiddels zijn ze nu zo ver dat fitbit als naam gaat verdwijnen en het google fit wordt of zoiets. Oftewel "hoezo nergens mee bemoeien"? Ik heb daar moeite mee. Ze hoeven niet alles van me te weten. Al die data verzamelingen die ze maken, wie wordt daar nou echt beter van? De doorsnee mens niet vermoed ik zo.
Hier zijn ook genoeg dingen die niet zonder digitale id kunnen. Verschrikkelijk. Ontwikkelaar van die app (Digid) komt binnenkort in Amerikaanse handen. Ik krijg daar de kriebels van. Misschien niet terecht hoor, ik weet het niet.
Mijn therapeut gaf vanwege vrijwilligerswerk ook aan dat ik niet mijn leven on hold kan zetten als kind hier is. Hoewel ik haar begrijp, vind ik dat moeilijk omdat het me veel energie kost als kind hier is. Hoe zou die balans moeten zijn? Ik mag ook niet uitgeput aan het nieuwe schooljaar starten, want dan zou ik verder moeten opbouwen in uren om mijn baan niet te verliezen. Dilemma's.
Ben je thuis weer gewend? Je eigen omgeving en je eigen ritme?
Framboise-t: hoe gaat het met jou en kind? Hebben jullie een fijne vakantie gehad?
Hope is the first step on the road to disappointment
maandag 18 mei 2026 om 07:31
Het fijnste zou misschien zijn als je vrijwilligerswerk vind wat erg flexibel is, lijkt mij. Dan een rol waarbij je niet als groots gemist wordt mocht je niet kunnen.
Ik weet niet, je vertelde een keer dat je best van de tuin en bloemen houdt. Misschien iets in de richting van onderhoud tuin, groentetuin in een bestaand projekt ofzoiets.
Ik zou me goed kunnen voorstellen dat je minder erbij wil doen in de dagen dat kind bij je is. En wellicht kan dat ook bij flexibel vrijwilligerswerk. De ene week wel wat uren doen, de week als kind er is niet werken.
Fijn dat je een prettige wandeling had gemaakt met je hond maatje. Mijn hond is niet zo gek op wandelen, soms gaat hij gewoon op d’r kont zitten als ze geen zin meer heeft. Beetje teckel eigen haha. Ze erg gericht op geur en als we dan wandelen dan laat ik het maar. We wandelen niet dagelijks. Vaak ga ik ook een wandeling maken zonder hond.
Ze is trouwens beter met man, hij heeft meer overwicht en ze luistert beter naar hem.
Mijn verzet naar technologie is best een lastige, ook voor mijzelf om m’n vinger op te leggen.
Het begon al toen de cassette bandjes werden vervangen door cd’s. Ik had een onverklaarbare weestand. Deels heeft het te maken met het missen van begrip hoe het werkt, en deels het gemakkelijke wat verdwijnt. Met een casette kon ik nog muzien opnemen vd radio, ik wist welke knoppen ik moest indrukken op de casette recorder. Dit klinkt even heel simpel gezegd wat er in mij omging. Toen kwam de muziek online, moest je het donwloaden. Toen kon ik er niks meer mee. Af en toe kreeg ik een samengestelde cd van 1 van mijn broers met fijne muziek. Die speelde ik dan veel.
Hetzelfde met dingen op papier schrijven en toen kwamen computers. Dingen in computers zetten. Ik miste compleet overzicht, miste het ‘natuurlijke’ gebruik van een pen en papier. Begreep nooit waar je fils moest opslaan, dingen downloaden
Ik weet niet, je vertelde een keer dat je best van de tuin en bloemen houdt. Misschien iets in de richting van onderhoud tuin, groentetuin in een bestaand projekt ofzoiets.
Ik zou me goed kunnen voorstellen dat je minder erbij wil doen in de dagen dat kind bij je is. En wellicht kan dat ook bij flexibel vrijwilligerswerk. De ene week wel wat uren doen, de week als kind er is niet werken.
Fijn dat je een prettige wandeling had gemaakt met je hond maatje. Mijn hond is niet zo gek op wandelen, soms gaat hij gewoon op d’r kont zitten als ze geen zin meer heeft. Beetje teckel eigen haha. Ze erg gericht op geur en als we dan wandelen dan laat ik het maar. We wandelen niet dagelijks. Vaak ga ik ook een wandeling maken zonder hond.
Ze is trouwens beter met man, hij heeft meer overwicht en ze luistert beter naar hem.
Mijn verzet naar technologie is best een lastige, ook voor mijzelf om m’n vinger op te leggen.
Het begon al toen de cassette bandjes werden vervangen door cd’s. Ik had een onverklaarbare weestand. Deels heeft het te maken met het missen van begrip hoe het werkt, en deels het gemakkelijke wat verdwijnt. Met een casette kon ik nog muzien opnemen vd radio, ik wist welke knoppen ik moest indrukken op de casette recorder. Dit klinkt even heel simpel gezegd wat er in mij omging. Toen kwam de muziek online, moest je het donwloaden. Toen kon ik er niks meer mee. Af en toe kreeg ik een samengestelde cd van 1 van mijn broers met fijne muziek. Die speelde ik dan veel.
Hetzelfde met dingen op papier schrijven en toen kwamen computers. Dingen in computers zetten. Ik miste compleet overzicht, miste het ‘natuurlijke’ gebruik van een pen en papier. Begreep nooit waar je fils moest opslaan, dingen downloaden
maandag 18 mei 2026 om 08:20
Oeps, moest het berichtje versturen toen ik werd gebelt, en iets moest opzoeken op m’n ipad. Maar ik was nog niet klaar. Ik ga weer even verder.
Het computer systeem past gewoon niet bij mij ofzo. Ik mis het simpele, gewoon met pen iets opschrijven en het opbergen in een zichtbaar laatje ipv een file op de computer. En een foto vasthouden ipv een plaatje op een scherm.
Ik doe het allemaal wel, en heb ook files en digitale foto’s omdat ik vind dat het bij de tijd hoort en ik een beetje met de tijd wil meegaan. Maar het gaat zeer moeizaam. Ik vind het gewoon niet logisch, het is echt een moetje. Tenminste, het organiseren ervan. Ipad vind ik al een stuk makkelijker te behappen dan een desktop of laptop. Gebruikersvriendelijk. En ben blij met dingen als forums, gemak waarmee ik kontakt kan hebben met m’n moeder via videobellen. Dat dan ook weer.
Ik begrijp je gevoel wat je beschrijft over de fitbit en dan nu google bit ofzo. Dat idee dat die grote bedrijven overal een handje inhebben. En inderdaad overname door een internationaal bedrijf.
Dat voelt niet goed.
Inmiddels ben ik wel weer thuis gewend. Het kostte best even tijd, hielp ook niet dat man en ik beiden verkouden waren toen we thuis kwamen, Je weet niet wat je meeneemt uit China haha.
Wel vind ik het een intense tijd. Ik weet niet, hetbis niet zozeer dat ik veel beleef maar ik merk onrust, druk in me. Veel ‘energetische’ dingen. Ik weet wel dat energieen niet ieders ding zijn maar ik weet even niet hoe het anders te omschrijven.
Ook droom ik de laatste week intens en voel de intensiteit gedrurende de dag.
Het computer systeem past gewoon niet bij mij ofzo. Ik mis het simpele, gewoon met pen iets opschrijven en het opbergen in een zichtbaar laatje ipv een file op de computer. En een foto vasthouden ipv een plaatje op een scherm.
Ik doe het allemaal wel, en heb ook files en digitale foto’s omdat ik vind dat het bij de tijd hoort en ik een beetje met de tijd wil meegaan. Maar het gaat zeer moeizaam. Ik vind het gewoon niet logisch, het is echt een moetje. Tenminste, het organiseren ervan. Ipad vind ik al een stuk makkelijker te behappen dan een desktop of laptop. Gebruikersvriendelijk. En ben blij met dingen als forums, gemak waarmee ik kontakt kan hebben met m’n moeder via videobellen. Dat dan ook weer.
Ik begrijp je gevoel wat je beschrijft over de fitbit en dan nu google bit ofzo. Dat idee dat die grote bedrijven overal een handje inhebben. En inderdaad overname door een internationaal bedrijf.
Dat voelt niet goed.
Inmiddels ben ik wel weer thuis gewend. Het kostte best even tijd, hielp ook niet dat man en ik beiden verkouden waren toen we thuis kwamen, Je weet niet wat je meeneemt uit China haha.
Wel vind ik het een intense tijd. Ik weet niet, hetbis niet zozeer dat ik veel beleef maar ik merk onrust, druk in me. Veel ‘energetische’ dingen. Ik weet wel dat energieen niet ieders ding zijn maar ik weet even niet hoe het anders te omschrijven.
Ook droom ik de laatste week intens en voel de intensiteit gedrurende de dag.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
