Psyche
alle pijlers
Hoe leven op orde stellen?
zondag 29 oktober 2023 om 20:00
Aanvulling: Dit topic gestart voor advies. Inmiddels een plek om af en toe te kunnen sparren over datgene wat me bezig houdt.
Bij gebrek aan steun in mijn omgeving, wil ik hier mijn vraag stellen.
Mijn leven is al een aantal jaren een rotzooi. Na een scheiding en depressie probeer ik mijn leven weer op orde te krijgen, maar ik weet niet waar te beginnen. Ik huur momenteel voor een schrikbarend bedrag (ik ben niet de enige) een klein appartement voor mij en mijn dochter. De huurovereenkomst kan door verhuurder ontbonden worden en dan heb ik twee maanden de tijd om een nieuw onderkomen te vinden. Dit brengt spanning met zich mee. Ik ben daarom aan het kijken naar koop- en huurwoningen, maar beide zijn niet (goed) te vinden, mede omdat ik door co-ouderschap en school van dochter gebonden ben aan een bepaald gebied. Nu heb ik een woning gevonden, maar ik twijfel of ik ervoor moet gaan. Het idee van verhuizen en verbouwen levert me veel spanning op, maar het blijven waar ik zit ook. Het gevoel dat ik met een (koop)woning een nieuwe start kan maken is groot, waar ik nu woon kan ik niet tot rust komen vanwege de beperkte plek en hoeveelheid spullen die ik heb. Een huis zou hierin verbetering kunnen zijn. De twijfels doen me verstijven, ik vermijd liever dan dat ik doorpak. Daarnaast een stemmetje dat bang is dat ik omkiep als ik daadwerkelijk ga verhuizen en verbouwen. Ik zie het mezelf niet doen. Maar wat dan? Hoeveel jaar moet ik nog wachten voor dat ik wel een echte start kan maken ipv deze tussenpauze in een appartement waar ik niet tot rust kom. Moet ik wachten of nu doorpakken?
Wat ook speelt is een lat relatie. We zien elkaar wekelijks, zonder kinderen. Mijn dochter weet niet van zijn bestaan af. De relatie is met momenten fijn en met momenten niet fijn. Ik merk een onrust in me als we afspreken, maar kan er tegelijkertijd naar uitkijken om hem weer te zien. Soms heb ik het gevoel dat ik misbruik van hem maak. Hij is helemaal hoteldebotel van mij en ik voel dat niet (soms wel). Hij helpt me door moeilijke perioden heen en ik steun en help hem ook als hij vast loopt met zaken. Ik wil de relatie niet beëindigen, maar ik wil ook niet zo doorgaan omdat het vaak energie kost. Ik denk dat ik me aanpas, maar ik weet dat niet zeker.
Misschien handig om te weten is dat ik nog steeds depressief ben en momenteel geen therapie volg. Ik sta op een wachtlijst voor diagnostisering, het kan nog maanden duren voordat ik daar een uitnodiging van krijg.
Voor mijn gevoel staat mijn leven "on hold". Graag wil ik weer een stapje vooruit zetten ipv vasthangen, want dat doe ik nu al jaren en ik ben nu iets stabieler dan een jaar geleden, maar het wordt niet echt beter. Iemand tips?
Ik ben bekend met vermijding als overlevingsstrategie dus het kan zijn dat ik niet veel of snel zal reageren omdat de reacties me bang maken. Excuses daarvoor!
Bij gebrek aan steun in mijn omgeving, wil ik hier mijn vraag stellen.
Mijn leven is al een aantal jaren een rotzooi. Na een scheiding en depressie probeer ik mijn leven weer op orde te krijgen, maar ik weet niet waar te beginnen. Ik huur momenteel voor een schrikbarend bedrag (ik ben niet de enige) een klein appartement voor mij en mijn dochter. De huurovereenkomst kan door verhuurder ontbonden worden en dan heb ik twee maanden de tijd om een nieuw onderkomen te vinden. Dit brengt spanning met zich mee. Ik ben daarom aan het kijken naar koop- en huurwoningen, maar beide zijn niet (goed) te vinden, mede omdat ik door co-ouderschap en school van dochter gebonden ben aan een bepaald gebied. Nu heb ik een woning gevonden, maar ik twijfel of ik ervoor moet gaan. Het idee van verhuizen en verbouwen levert me veel spanning op, maar het blijven waar ik zit ook. Het gevoel dat ik met een (koop)woning een nieuwe start kan maken is groot, waar ik nu woon kan ik niet tot rust komen vanwege de beperkte plek en hoeveelheid spullen die ik heb. Een huis zou hierin verbetering kunnen zijn. De twijfels doen me verstijven, ik vermijd liever dan dat ik doorpak. Daarnaast een stemmetje dat bang is dat ik omkiep als ik daadwerkelijk ga verhuizen en verbouwen. Ik zie het mezelf niet doen. Maar wat dan? Hoeveel jaar moet ik nog wachten voor dat ik wel een echte start kan maken ipv deze tussenpauze in een appartement waar ik niet tot rust kom. Moet ik wachten of nu doorpakken?
Wat ook speelt is een lat relatie. We zien elkaar wekelijks, zonder kinderen. Mijn dochter weet niet van zijn bestaan af. De relatie is met momenten fijn en met momenten niet fijn. Ik merk een onrust in me als we afspreken, maar kan er tegelijkertijd naar uitkijken om hem weer te zien. Soms heb ik het gevoel dat ik misbruik van hem maak. Hij is helemaal hoteldebotel van mij en ik voel dat niet (soms wel). Hij helpt me door moeilijke perioden heen en ik steun en help hem ook als hij vast loopt met zaken. Ik wil de relatie niet beëindigen, maar ik wil ook niet zo doorgaan omdat het vaak energie kost. Ik denk dat ik me aanpas, maar ik weet dat niet zeker.
Misschien handig om te weten is dat ik nog steeds depressief ben en momenteel geen therapie volg. Ik sta op een wachtlijst voor diagnostisering, het kan nog maanden duren voordat ik daar een uitnodiging van krijg.
Voor mijn gevoel staat mijn leven "on hold". Graag wil ik weer een stapje vooruit zetten ipv vasthangen, want dat doe ik nu al jaren en ik ben nu iets stabieler dan een jaar geleden, maar het wordt niet echt beter. Iemand tips?
Ik ben bekend met vermijding als overlevingsstrategie dus het kan zijn dat ik niet veel of snel zal reageren omdat de reacties me bang maken. Excuses daarvoor!
twijfelaar wijzigde dit bericht op 12-12-2023 15:48
Reden: Aanvulling
Reden: Aanvulling
2.39% gewijzigd
Hope is the first step on the road to disappointment
vrijdag 23 januari 2026 om 21:40
Lief, dank je wel!
Het gaat redelijk oke. Ik merk wel dat ik me steeds meer zorgen maak over de toekomst. Of ik misschien werkloos word en hoe het dan zit met solliciteren en welke banen ik dan eventueel verplicht moet aannemen. Het levert me veel stress op.
Begrijp me niet verkeerd, het is fijn dat er een vangnet is en dat ze willen dat je daar zo kort mogelijk gebruik van maakt. Liefst zou ik mijn werk weer kunnen uitvoeren zonder alle stress. Mijn eigen geld verdienen ipv afhankelijk zijn van een organisatie (UWV) die niet bekend staat dat ze alles in orde hebben. Het brengt in ieder geval de nodige onrust met zich mee.
Toch vraag ik me dan soms af of het niet "makkelijker" zou zijn om toe te geven aan alle spanningen, want die zijn er volop. Ik vermijd ze nu want ik moet door, maar dat helpt wellicht ook niet mee?
Gesprek met therapeut gehad trouwens over hoe het gaat. Ik heb niet aangegeven dat ik wilde stoppen, maar wel dat ik het moeilijk vind en vooral dat er een diepe angst is dat ik alle gevoelens die misschien los ga komen niet kan dragen. Die angst heeft me altijd tegengehouden in therapie. Ik heb ook een moeilijk onderwerp aangesneden waar ik me voor schaam. Ik probeer het wel, maar ik merk dat ik blijkbaar nog steeds hoop op een wonder. Dat alle problemen als sneeuw voor de zon verdwijnen op een dag. Wishfull thinking!
Hoe gaat het bij jou Verbinder? En met jou Framboise-t?
Hope is the first step on the road to disappointment
zaterdag 24 januari 2026 om 02:05
Twijfelaar schreef: ↑23-01-2026 21:40Lief, dank je wel!
Het gaat redelijk oke. Ik merk wel dat ik me steeds meer zorgen maak over de toekomst. Of ik misschien werkloos word en hoe het dan zit met solliciteren en welke banen ik dan eventueel verplicht moet aannemen. Het levert me veel stress op.
Begrijp me niet verkeerd, het is fijn dat er een vangnet is en dat ze willen dat je daar zo kort mogelijk gebruik van maakt. Liefst zou ik mijn werk weer kunnen uitvoeren zonder alle stress. Mijn eigen geld verdienen ipv afhankelijk zijn van een organisatie (UWV) die niet bekend staat dat ze alles in orde hebben. Het brengt in ieder geval de nodige onrust met zich mee.
Toch vraag ik me dan soms af of het niet "makkelijker" zou zijn om toe te geven aan alle spanningen, want die zijn er volop. Ik vermijd ze nu want ik moet door, maar dat helpt wellicht ook niet mee?
Gesprek met therapeut gehad trouwens over hoe het gaat. Ik heb niet aangegeven dat ik wilde stoppen, maar wel dat ik het moeilijk vind en vooral dat er een diepe angst is dat ik alle gevoelens die misschien los ga komen niet kan dragen. Die angst heeft me altijd tegengehouden in therapie. Ik heb ook een moeilijk onderwerp aangesneden waar ik me voor schaam. Ik probeer het wel, maar ik merk dat ik blijkbaar nog steeds hoop op een wonder. Dat alle problemen als sneeuw voor de zon verdwijnen op een dag. Wishfull thinking!
Hoe gaat het bij jou Verbinder? En met jou Framboise-t?
Begrijpelijk dat je zorgen hebt over hoe dingen zullen gaan en hoe het moet.
Het zijn onzekere tijden. Ook in de wereld met alle wereldse gebeuren.
Goede stappen dat je gepraat hebt met je therapeut over je angsten over de diepe gevoelens en ook een onderwerp waar wat schaamte aan zit.
Ik denk dat juist dat goede dingen zijn.
Het hoeft niet persee te gaan zoals menigeen z’n dingen uitwerkt. Meer dat er bepaalde voortgang is denk ik.
Ik heb wat intense dagen gehad waarbij ik voelde dat dagelijkse dingen en simpele ervaringen niet ‘landen’. Omdat ik me focus heb op veel verschillende dingen. Man z’n voortgang met z’n baan en gezondheid, m’n moeder, m’n hond die best vaak blaft en mezelf.
Het gaat net allemaal maar ik sta erg aan, en ervaar flinke onrust.
Komende dagen heet heet heet.
zaterdag 24 januari 2026 om 10:02
Je hebt helemaal gelijk Verbinder. De wereld voelt niet veilig momenteel, erg gebeurd te veel. Trump met zijn provocerende houding. Bah. Hier zet ik dan ook bewust mijn vermijdingscoping op in, want als ik ga nadenken over een eventuele oorlog, of zoals ze hier waarschuwen voor dagen geen elektriciteit, ik word er bang van. Soms hoor ik wel eens mensen die het hebben over de corruptie bij de overheid en dat iedereen elkaar de hand boven het hoofd houdt en dat wakkert mijn wantrouwen naar mensen teveel aan. Dus ik verdiep me nergens in en vermijd zo goed als alles wat ik kan vermijden. Kost ook weer energie natuurlijk. Geen idee hoe ik het beter/anders kan doen zonder mezelf te verliezen in een drijfzand van somberheid.
Therapeut hamert sterk op het bijhouden van de verschillende modi die ik ervaar. Ik hang echter al vast bij de manier waarop ik dat wil en vooral kan bijhouden. Schrift voelt niet veilig, maar is ergens ook weer prettig om te schrijven. Andere optie is digitaal, maar ook dat voelt niet veilig en heeft zo zijn nadelen. Dus gebeurd er niks. Gelukkig heb ik dat met haar kunnen bespreken. Daaropvolgend heb ik ook de angst op wat er gaat gebeuren als gevoelens loskomen besproken. Gelukkig had zij daar begrip voor en hebben we bekeken hoe we de stapjes kunnen verkleinen. Wat voor mij dan weer heel pamperend overkomt en me het gevoel geeft te falen. Ik zou dit gewoon moeten kunnen, waarom lukt het dan niet? Dat idee.
Pittig Verbinder dat je je zo voelt. De warmte zal er zeker niet aan bijdragen om even tot rust te komen. Hoe lang blijft je moeder nog? Waarom maak je je zorgen om man's baan en gezondheid? Gaat het niet goed met hem?
Therapeut hamert sterk op het bijhouden van de verschillende modi die ik ervaar. Ik hang echter al vast bij de manier waarop ik dat wil en vooral kan bijhouden. Schrift voelt niet veilig, maar is ergens ook weer prettig om te schrijven. Andere optie is digitaal, maar ook dat voelt niet veilig en heeft zo zijn nadelen. Dus gebeurd er niks. Gelukkig heb ik dat met haar kunnen bespreken. Daaropvolgend heb ik ook de angst op wat er gaat gebeuren als gevoelens loskomen besproken. Gelukkig had zij daar begrip voor en hebben we bekeken hoe we de stapjes kunnen verkleinen. Wat voor mij dan weer heel pamperend overkomt en me het gevoel geeft te falen. Ik zou dit gewoon moeten kunnen, waarom lukt het dan niet? Dat idee.
Pittig Verbinder dat je je zo voelt. De warmte zal er zeker niet aan bijdragen om even tot rust te komen. Hoe lang blijft je moeder nog? Waarom maak je je zorgen om man's baan en gezondheid? Gaat het niet goed met hem?
Hope is the first step on the road to disappointment
zondag 25 januari 2026 om 01:31
Klopt dat de warmte zwaarte geeft en uitblust.Twijfelaar schreef: ↑24-01-2026 10:02Je hebt helemaal gelijk Verbinder. De wereld voelt niet veilig momenteel, erg gebeurd te veel. Trump met zijn provocerende houding. Bah. Hier zet ik dan ook bewust mijn vermijdingscoping op in, want als ik ga nadenken over een eventuele oorlog, of zoals ze hier waarschuwen voor dagen geen elektriciteit, ik word er bang van. Soms hoor ik wel eens mensen die het hebben over de corruptie bij de overheid en dat iedereen elkaar de hand boven het hoofd houdt en dat wakkert mijn wantrouwen naar mensen teveel aan. Dus ik verdiep me nergens in en vermijd zo goed als alles wat ik kan vermijden. Kost ook weer energie natuurlijk. Geen idee hoe ik het beter/anders kan doen zonder mezelf te verliezen in een drijfzand van somberheid.
Ik denk dat je het goed doet zoals je doet. Je niet meer dan nodig verdiepen in de wereld politiek met al z’n gebeurtenissen, vervormingen, emoties en drama.
We kunnen er erg weinig mee en tegelijkertijd hebben we ook genoeg aan onze eigen cirkel van de wereld.
Therapeut hamert sterk op het bijhouden van de verschillende modi die ik ervaar. Ik hang echter al vast bij de manier waarop ik dat wil en vooral kan bijhouden. Schrift voelt niet veilig, maar is ergens ook weer prettig om te schrijven. Andere optie is digitaal, maar ook dat voelt niet veilig en heeft zo zijn nadelen. Dus gebeurd er niks. Gelukkig heb ik dat met haar kunnen bespreken. Daaropvolgend heb ik ook de angst op wat er gaat gebeuren als gevoelens loskomen besproken. Gelukkig had zij daar begrip voor en hebben we bekeken hoe we de stapjes kunnen verkleinen. Wat voor mij dan weer heel pamperend overkomt en me het gevoel geeft te falen. Ik zou dit gewoon moeten kunnen, waarom lukt het dan niet? Dat idee.
Ik herken die kronkel wel. Allereest de onmogelijkheid om een modem te vinden ( want de verschillende mogelijkheden geven problemen, angst en een algeheel gevoel dat die niet geschikt zijn.
Mijn ‘modem’ is nu gewoon mezelf. M’n hoofd en dat ik als observeerder ook kan opslaan. Maar…naturrlijk kan ik daar voor geen meter bij als het moeilijker wordt en ik dan uitmondt in een algeheel gevoel van onvermogen om iets te duiden, er woorden aan te geven en dan internaliseer ik het.
Uiteindelijk besef ik nu dat dat ook een modem is en zolang ik niet kan praten dan is dat gewoon zo.
Ik houd mezelf voor dat ook niet alles hoeft te vallen in de ‘gangbare’ manieren van verwerken.
Het is fijn te lezen en zo te horen een flexibele therapeut die met je meedenkt om eventuele uitwerkingen in kleinere stapjes te maken.
En ook het ‘gewoon praten en uiten over je angst van overspoelende gevoelens. Het er ‘gewoon’ over kunnen praten zonder dat er direkt aktie van moet komen of dingen moeten gebeuren.
Dat is waardevol. En dat geeft wat ‘ruimte’
Je vertelde dat het tegelijkertijd een gevoel van pamperen geeft. Ja, ook deels herken ik dit. Soms krijg ik dan een wat dominant gevoel. Dat ik er wel boven sta, ook boven de therapeut. Erg vervelend gevoel.
Pittig Verbinder dat je je zo voelt. De warmte zal er zeker niet aan bijdragen om even tot rust te komen. Hoe lang blijft je moeder nog? Waarom maak je je zorgen om man's baan en gezondheid? Gaat het niet goed met hem?
In mijn eentje kan ik er wel mee omgaan, met familie erbij is het anders. Ik ga meer in de zorgmodus. Naar mijn moeder toe is er een gevoel van dat ik mijn best moet doen alles uit de tijd te halen met haar. Ze is in de tachtig en ondanks dat het goed met haar gaat wordt ze toch kwetsbaarder. Wie weet is het bijvoorbeeld de laatste keer dat ik haar zie. Hoeft niet zo te zijn maar dat zegt een stemmetje in mij.
Ze blijft tot eind Februari bij ons.
Tegelijkertijd zijn er wat spanningen met eten. Mijn moeder eet best gezond. Ze heeft een natuurlijke behoefte aan veel fruit en groente. Naast brood en ander eten. Ik hou best van zoet en ook wel snoep en koek. Gelukkig maakt mijn moeder er niet veel opmerkingen over maar s’avonds heb ik heel vaak trek in zoete dingen en voel me dan wel bekeken.
Ik heb vroeger langere tijd een etensverslaving gehad. Nu gaat het beter maar het is niet over.
Partner werkt in de beveiliging sinds de afgelopen 8 jr. Hij heel veel chronische klachten en pijntjes. Denk aan lage rugpijn, nekpijn en spanning, wat zenuwklachten die af en toe opspelen, heup pijn, hoofdpijn.
Daarnaast sinds 1 jr een tegenzin gekregen voor z’n werk. Dat is echt iets van het laatste jaar, daarvoor heeft hij altijd een gezonde werkinstelling gehad. Hij komt het laatste jaar moe en uitgeblust thuis. Zijn inkomen is ons enige inkomen.
Is het koud bij jullie? Ik hoorde dat er een koude periode aankomt met ijzel
verbinder wijzigde dit bericht op 25-01-2026 01:35
0.01% gewijzigd
zondag 1 februari 2026 om 21:55
Ja het heeft voor t weekend een dun laagje gesneeuwd. Mooi wel, alsof er vanuit de hemel poedersuiker over de weilanden is gestrooid.
Kun je een momentje nemen om in je eentje lekkere dingen te eten of is dat niet handig met een eetverslaving?
Ik eet soms 's avonds chocola met een kop thee in bed. Troostrijke afsluiter van moeilijke dagen.
zondag 1 februari 2026 om 22:01
@Twijfelaar: dat verdoven met spelletjes doe ik soms ook, of met suffe youtube-filmpjes kijken - maar soms durf of lukt dat niet.
Afgelopen weken was m'n kat een beetje ziek, en dan durf ik niet te verdwijnen in m'n telefoon.
Kat bleek uiteindelijk niet heel ziek, maar ik was wel heel ongerust (een beetje buiten proportie, achteraf, maar ik kan best wel goed doemdenken). En dan sleep ik me erdoorheen met kopjes thee.
Afgelopen weken was m'n kat een beetje ziek, en dan durf ik niet te verdwijnen in m'n telefoon.
Kat bleek uiteindelijk niet heel ziek, maar ik was wel heel ongerust (een beetje buiten proportie, achteraf, maar ik kan best wel goed doemdenken). En dan sleep ik me erdoorheen met kopjes thee.
framboise-t wijzigde dit bericht op 01-02-2026 22:16
1.41% gewijzigd
zondag 1 februari 2026 om 22:15
Voor die modi bijhouden, lukt dat misschien met een kleurencode? Dat je met een marker streepjes zet als iets voorbijkomt op een dag, in je (papieren) agenda. (En dan ergens anders opschrijft waar die kleuren voor staan).
Ik heb een keer iets anders moeten bijhouden, hoe vaak dat lukte / dag en dat deed ik met zonnetjes of hartjes in m'n agenda - daar hadden mensen die in m'n agenda snuffelden echt niets van kunnen maken.
Het gaat hier wat wisselend - ik maak me zorgen om een dierbaar iemand, en ik had zelf het gevoel dat ik m'n huis wat meer georganiseerd krijg, maar krijg juist naar commentaar - en dat kost dan heel veel moeite om dat om te denken.
Ik heb een keer iets anders moeten bijhouden, hoe vaak dat lukte / dag en dat deed ik met zonnetjes of hartjes in m'n agenda - daar hadden mensen die in m'n agenda snuffelden echt niets van kunnen maken.
Het gaat hier wat wisselend - ik maak me zorgen om een dierbaar iemand, en ik had zelf het gevoel dat ik m'n huis wat meer georganiseerd krijg, maar krijg juist naar commentaar - en dat kost dan heel veel moeite om dat om te denken.
dinsdag 3 februari 2026 om 21:57
Dat klinkt wel heel mooi, de weilanden licht besneeuwd. Ja haha zoals poedersuiker op oliebollen. Leuk.
Heftig voor je dat Framboise, de zorgen voor iemand die dichtbij je staat. Hopelijk gaat het een beetje.
Dat is wel een goed idee wat je schreef over het zoet eten in een prive momentje. Ik merk dat ik meestal s’avonds nog even naar de keuken ga en als ik koffie en thee maak gelijk wat zoets eet.
Wat is dat flut he, als je wat meer tevreden/ opgelucht of rustiger voelt over iets, zoals je huis en de spullen, dat dat dan weer wordt aangeraakt door iets bots wat een ander misschien zegt.
Ronduit vervelend
Heftig voor je dat Framboise, de zorgen voor iemand die dichtbij je staat. Hopelijk gaat het een beetje.
Dat is wel een goed idee wat je schreef over het zoet eten in een prive momentje. Ik merk dat ik meestal s’avonds nog even naar de keuken ga en als ik koffie en thee maak gelijk wat zoets eet.
Wat is dat flut he, als je wat meer tevreden/ opgelucht of rustiger voelt over iets, zoals je huis en de spullen, dat dat dan weer wordt aangeraakt door iets bots wat een ander misschien zegt.
Ronduit vervelend
dinsdag 17 februari 2026 om 08:54
Ik up 'ons' topic maar weer, hoe is het met jullie?
Ik heb zo'n prachtig boek gelezen, over spijt loslaten en opnieuw beginnen, en ik denk dat dat mijn 'leven op orde' voor 2026 wordt: spijt opruimen. En dan met spullen. Spullen van onafgemaakte knutselprojecten, van onafgemaakte studies, ik sleep vanalles met me mee en nou ja, op een gegeven moment worden oude dromen ballast.
Ik heb zo'n prachtig boek gelezen, over spijt loslaten en opnieuw beginnen, en ik denk dat dat mijn 'leven op orde' voor 2026 wordt: spijt opruimen. En dan met spullen. Spullen van onafgemaakte knutselprojecten, van onafgemaakte studies, ik sleep vanalles met me mee en nou ja, op een gegeven moment worden oude dromen ballast.
maandag 9 maart 2026 om 09:26
maandag 23 maart 2026 om 20:14
Hoe zal ik het zeggen? Van eigenlijk best wel een een goede flow te zitten, inclusief paar uurtjes extra werken naar suïcidale gedachten vanwege situatie rondom kind.
Forum blijft lastig om bij te werken en te schrijven. Angst op herkenning is en blijft aanwezig.
Forum blijft lastig om bij te werken en te schrijven. Angst op herkenning is en blijft aanwezig.
Hope is the first step on the road to disappointment
dinsdag 24 maart 2026 om 03:53
Ik begrijp dat het best lastig is om te schrijven hoe het gaat. Deels doordat het wellicht lastig is om aan je belevingswereld woorden te geven en ook deels, wat je schreef vanwege herkenning.
Dat heb ik ook, angst voor herkenning..
Wel goed Twijfelaar, dat je toch wat hebt geschreven.
Bij mij is er veel onrust, gejaargdheid van binnen. Ik merk dat ik veel zucht, ik denk dat ik dan een teug zuurstof extra nodig heb ofzo.
Dat heb ik ook, angst voor herkenning..
Wel goed Twijfelaar, dat je toch wat hebt geschreven.
Bij mij is er veel onrust, gejaargdheid van binnen. Ik merk dat ik veel zucht, ik denk dat ik dan een teug zuurstof extra nodig heb ofzo.
dinsdag 24 maart 2026 om 08:37
Ik kan er prima woorden aan geven. Voor mij hoeft het allemaal niet meer. Ik kan dit niet aan. De strijd met kind, met ex.
Ik zou willen dat ik een keer iets egoïstisch mocht doen en de keuze mocht maken voor mezelf. Ik wil niet meer leven op deze manier. Ik weet dat ik dan veel mensen kwets, maar ik zie geen reden om nog te vechten. Ik ben mislukt.
Het voelt zwaarder en realistischer dan voorheen. Concreter.
Ik zou willen dat ik een keer iets egoïstisch mocht doen en de keuze mocht maken voor mezelf. Ik wil niet meer leven op deze manier. Ik weet dat ik dan veel mensen kwets, maar ik zie geen reden om nog te vechten. Ik ben mislukt.
Het voelt zwaarder en realistischer dan voorheen. Concreter.
Hope is the first step on the road to disappointment
Virtuele knuffel voor jou Twijfelaar 
dinsdag 24 maart 2026 om 23:42
Heb je behoefte aan een nieuw topic Twijfelaar? Een frisse start, dat je je iets vrijer voelt om te schrijven?
Het voelt een beetje alsof ik op de waterkant zit, en jij bijna verdrinkt, en ik wil je het liefst een reddingsboei toe gooien. Je naar de vaste grond toe trekken, al weet ik niet zo goed hoe.
Helpen geuren je misschien? Ik heb afgelopen week nieuwe kruidenplantjes in huis gehaald, en dan ga ik af en toe met m'n neus in de citroenthijm hangen en dan voel ik me zo levendig, daar kan geen therapie tegenop.
Het voelt een beetje alsof ik op de waterkant zit, en jij bijna verdrinkt, en ik wil je het liefst een reddingsboei toe gooien. Je naar de vaste grond toe trekken, al weet ik niet zo goed hoe.
Helpen geuren je misschien? Ik heb afgelopen week nieuwe kruidenplantjes in huis gehaald, en dan ga ik af en toe met m'n neus in de citroenthijm hangen en dan voel ik me zo levendig, daar kan geen therapie tegenop.
woensdag 25 maart 2026 om 07:44
Twijfelaar schreef: ↑24-03-2026 08:37Ik kan er prima woorden aan geven. Voor mij hoeft het allemaal niet meer. Ik kan dit niet aan. De strijd met kind, met ex.
Ik zou willen dat ik een keer iets egoïstisch mocht doen en de keuze mocht maken voor mezelf. Ik wil niet meer leven op deze manier. Ik weet dat ik dan veel mensen kwets, maar ik zie geen reden om nog te vechten. Ik ben mislukt.
Het voelt zwaarder en realistischer dan voorheen. Concreter.
Mag je ook de strijd met kind en ex opgeven zonder uit het leven te stappen (want daar doel je op toch?)? Mag je 'mislukt' zijn en toch niet uit het leven stappen? En inderdaad, met name voor je kinderen is wel echt schadelijk als je zou kiezen voor de uitweg waar je het nu over hebt. Maar er zit dus nog heel veel tussen deze uitweg en continu vechten.
Je hebt het over een keer iets egoïstisch doen en voor jezelf kiezen, als je daarmee uit het leven stappen bedoelt dan is dat niet 'een keer' en 'iets' maar is dat het ultieme voor jezelf kiezen. Waarschijnlijk omdat je de meeste andere, normale en veel kleinere egoïstische keuzes te moeilijk vindt (want dan moet je nog leven met de consequenties ervan), maar dat is wel veel minder schadelijk voor je kinderen en zelfs juist de weg naar uit deze rotsituatie waar je in zit.
Ik zou eens bespreken met je behandelaar (goed dat je in behandeling bent trouwens) of je mislukt mag zijn van jezelf (en of anderen je mislukt mogen vinden zonder dat jij daartegen hoeft te vechten)), of je mag stoppen met vechten terwijl je blijft leven. En hoe dat er dan uit zou zien.
woensdag 25 maart 2026 om 15:17
@framboise-t
Ik denk niet dat een nieuw topic zal helpen qua herkenbaarheid. Tenslotte moet ik dan toch ergens doorgeven wat het nieuwe topic is en afhankelijk van het tijdstip waarop het geplaatst wordt, wordt het door vele andere forummers bekeken in de "nieuwe topic" lijst. Dus nee, ik denk niet dat dat verstandig is.
Zoals je het beschrijft voelde het voor mij ook gisteren. Vandaag gaat het een beetje ondanks dat het weer misgaat tussen mij en kind. Ik snap het simpelweg niet waarom kind zich zo opstelt tegen mij. Niet luisteren, respectloos reageren, uitlachen, gemene opmerkingen maken. Ik vraag me oprecht af wat ik kind misdaan heb. Een deel kan ik invullen want verbinding zoeken vind ik lastig, maar jeetje bij vader heeft ze nooit verbinding gevoeld. Kind was puur op mij gericht, tot de scheiding dan. Daarna is het bergafwaarts gegaan.
Zoals ik gisteren was, eigenlijk ook al de aanloop erheen, dan helpt niks. Dan wordt het zwart in mijn hoofd en kan ik alleen maar negatief denken. Dan zie ik geen enkele uitweg.
Ik baal ook zo enorm dat hulpverlening voor ons niet fatsoenlijk op gang komt. Lang leve de wachtlijsten, de schade wordt alleen maar groter op deze manier. Degene die de intake gedaan heeft is slappe hap. Daar krijg ik totaal geen helpende feedback van.
@s-groot
Hoe zie je dat voor je? Strijd met kind en ex opgeven? Dat ik kind afsta aan ex en niet meer naar kind omkijk? Of moet kind dan een weekendregeling waarbij er helemaal geen tijd meer is om te verbinden? Ik zie het niet hoor.
Waarom zou ik dan nog moeten leven als mijn kinderen niks met me te maken willen hebben? Waarom dan? Zodat zij minder gekwetst worden? Weet je wel hoe dat klinkt? Voor mij als de omgedraaide wereld.
Ik heb morgen een afspraak bij mijn behandelaar en ze wilt vooral inzoomen om de modi die bij mij komen tijdens een situatie met kind. Daar schiet ik toch ook niks mee op? Ik zie het in ieder geval niet. Ik weet alleen dat ik zulke zwarte dagen niet vaak ga overleven. Het was eng zwart, anders dan "vroeger". Concreter ook in planning.
Wees gerust, het duurt nog een paar maanden voordat de planning klaar is. (Dit klinkt dan weer uitlokkend voor aandacht, voor zorgen, maar zo bedoel ik het niet. Ik probeer met mijn planning de nevenschade zoveel als mogelijk te beperken.)
Ik denk niet dat een nieuw topic zal helpen qua herkenbaarheid. Tenslotte moet ik dan toch ergens doorgeven wat het nieuwe topic is en afhankelijk van het tijdstip waarop het geplaatst wordt, wordt het door vele andere forummers bekeken in de "nieuwe topic" lijst. Dus nee, ik denk niet dat dat verstandig is.
Zoals je het beschrijft voelde het voor mij ook gisteren. Vandaag gaat het een beetje ondanks dat het weer misgaat tussen mij en kind. Ik snap het simpelweg niet waarom kind zich zo opstelt tegen mij. Niet luisteren, respectloos reageren, uitlachen, gemene opmerkingen maken. Ik vraag me oprecht af wat ik kind misdaan heb. Een deel kan ik invullen want verbinding zoeken vind ik lastig, maar jeetje bij vader heeft ze nooit verbinding gevoeld. Kind was puur op mij gericht, tot de scheiding dan. Daarna is het bergafwaarts gegaan.
Zoals ik gisteren was, eigenlijk ook al de aanloop erheen, dan helpt niks. Dan wordt het zwart in mijn hoofd en kan ik alleen maar negatief denken. Dan zie ik geen enkele uitweg.
Ik baal ook zo enorm dat hulpverlening voor ons niet fatsoenlijk op gang komt. Lang leve de wachtlijsten, de schade wordt alleen maar groter op deze manier. Degene die de intake gedaan heeft is slappe hap. Daar krijg ik totaal geen helpende feedback van.
@s-groot
Hoe zie je dat voor je? Strijd met kind en ex opgeven? Dat ik kind afsta aan ex en niet meer naar kind omkijk? Of moet kind dan een weekendregeling waarbij er helemaal geen tijd meer is om te verbinden? Ik zie het niet hoor.
Waarom zou ik dan nog moeten leven als mijn kinderen niks met me te maken willen hebben? Waarom dan? Zodat zij minder gekwetst worden? Weet je wel hoe dat klinkt? Voor mij als de omgedraaide wereld.
Ik heb morgen een afspraak bij mijn behandelaar en ze wilt vooral inzoomen om de modi die bij mij komen tijdens een situatie met kind. Daar schiet ik toch ook niks mee op? Ik zie het in ieder geval niet. Ik weet alleen dat ik zulke zwarte dagen niet vaak ga overleven. Het was eng zwart, anders dan "vroeger". Concreter ook in planning.
Wees gerust, het duurt nog een paar maanden voordat de planning klaar is. (Dit klinkt dan weer uitlokkend voor aandacht, voor zorgen, maar zo bedoel ik het niet. Ik probeer met mijn planning de nevenschade zoveel als mogelijk te beperken.)
twijfelaar wijzigde dit bericht op 26-03-2026 06:42
15.17% gewijzigd
Hope is the first step on the road to disappointment
woensdag 25 maart 2026 om 22:03
Zou je in plaats van over de modi praten het kunnen bespreken dat het eng zwart was even geleden?Twijfelaar schreef: ↑25-03-2026 15:17Ik heb morgen een afspraak bij mijn behandelaar en ze wilt vooral inzoomen om de modi die bij mij komen tijdens een situatie met kind. Daar schiet ik toch ook niks mee op? Ik zie het in ieder geval niet. Ik weet alleen dat ik zulke zwarte dagen niet vaak ga overleven. Het was eng zwart, anders dan "vroeger". Concreter ook in planning.
Ik zou het doen Twijfelaar. De therapeut kan niet door een persoon heen kijken.
Ook al heb je misschien eerder vertelt dat het zo voelt, doe het nog een keer.
donderdag 26 maart 2026 om 01:47
In een boek eens gelezen dat kinderen ongeveer dertig jaar nodig hebben om een uitgebalanceerd beeld op de scheiding van hun ouders te hebben. O.a. omdat als je als kind jezelf ruimte geeft om het perspectief van de ene ouder te bekijken, dat vaak op de achtergrond gelijk een loyaliteitsconflict naar de andere ouder lostrekt en vice versa.
Dus als kind nu iets wil of vindt, is dat niet perse iets voor altijd, omdat perspectieven kunnen verschuiven, er vragen kunnen komen die er eerst niet waren. Ik hoop dat die gedachte je een beetje helpt, als kind iets zegt of doet wat heel hard bij je binnenkomt.
Dus als kind nu iets wil of vindt, is dat niet perse iets voor altijd, omdat perspectieven kunnen verschuiven, er vragen kunnen komen die er eerst niet waren. Ik hoop dat die gedachte je een beetje helpt, als kind iets zegt of doet wat heel hard bij je binnenkomt.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
