Psyche
alle pijlers
Hoe overleef ik de nacht?
maandag 9 november 2015 om 00:37
Hi,
pfff, m'n 3e topic al. Ik probeer m'n problemen over verschillende topics te verdelen zodat het verhaal overzichtelijk blijft. Dit is m'n volgende 'probleem':
Ik ben 18 jaar oud en ik heb nu een halfjaar een vriend. We zijn onafscheidelijk, we slapen namelijk al zeker 5 maanden elke dag met elkaar. Sommigen denken nu misschien: dat is toch normaal als je een relatie hebt? Voor de mensen die m'n andere topics niet gelezen hebben. Ik heb angst problemen (vooral 's avonds), ik heb t soms enorm moeilijk om mezelf in m'n hoofd bij elkaar te rapen en ik slaap slecht. Ik woon nog gwn bij m'n ouders en ik zit nog op school dus volwassen en zelfstandig ben ik nog niet echt.
M'n vriend is alles voor me en ik hou meer van hem dan dat ik van mezelf houd. Ik weet niet wat ik zonder hem zou moeten en we slapen dan ook elke nacht met elkaar. Naast alle verliefdheid heb ik toch nog een klein beetje gezond verstand dat me vertelt dat zo afhankelijk van iemand zijn niet goed is... Hij woont samen met z'n beste vriend en ik slaap daar dan ook regelmatig (als we geen zin hebben om bij mij thuis te slapen).
De afgelopen dagen sliepen we veel bij mij en de beste vriend van m'n vriend stuurde een berichtje dat ie niet meer samen wil wonen op deze manier. En dat ie een nieuw huis wil zoeken of eventueel zelfs terug bij z'n ouders wil gaan wonen. M'n vriend was daar helemaal van streek van omdat ie beseft dat ie z'n beste vriend heeft verwaarloosd en wil nu dus vaker alleen thuis gaan slapen met z'n beste vriend. En ik dan? Ik heb hem nu gewoon nodig. Ik lig nu alleen in bed (de eerste keer in een halfjaar) en het voelt zo raar, alleen in zo'n groot bed. Aan de ene kant moet ik het leren om alleen te slapen maar aan de andere kant ga ik er kapot aan. Wat nu als ik 's nachts opeens doodsbang wakker word en er niemand naast me ligt? Ik durf het licht gwn niet uit te doen en te gaan slapen. Ik kijk zo erg op tegen deze nacht, ik word er gwn misselijk van. Kan iemand me helpen of iets?
XXXXXX
pfff, m'n 3e topic al. Ik probeer m'n problemen over verschillende topics te verdelen zodat het verhaal overzichtelijk blijft. Dit is m'n volgende 'probleem':
Ik ben 18 jaar oud en ik heb nu een halfjaar een vriend. We zijn onafscheidelijk, we slapen namelijk al zeker 5 maanden elke dag met elkaar. Sommigen denken nu misschien: dat is toch normaal als je een relatie hebt? Voor de mensen die m'n andere topics niet gelezen hebben. Ik heb angst problemen (vooral 's avonds), ik heb t soms enorm moeilijk om mezelf in m'n hoofd bij elkaar te rapen en ik slaap slecht. Ik woon nog gwn bij m'n ouders en ik zit nog op school dus volwassen en zelfstandig ben ik nog niet echt.
M'n vriend is alles voor me en ik hou meer van hem dan dat ik van mezelf houd. Ik weet niet wat ik zonder hem zou moeten en we slapen dan ook elke nacht met elkaar. Naast alle verliefdheid heb ik toch nog een klein beetje gezond verstand dat me vertelt dat zo afhankelijk van iemand zijn niet goed is... Hij woont samen met z'n beste vriend en ik slaap daar dan ook regelmatig (als we geen zin hebben om bij mij thuis te slapen).
De afgelopen dagen sliepen we veel bij mij en de beste vriend van m'n vriend stuurde een berichtje dat ie niet meer samen wil wonen op deze manier. En dat ie een nieuw huis wil zoeken of eventueel zelfs terug bij z'n ouders wil gaan wonen. M'n vriend was daar helemaal van streek van omdat ie beseft dat ie z'n beste vriend heeft verwaarloosd en wil nu dus vaker alleen thuis gaan slapen met z'n beste vriend. En ik dan? Ik heb hem nu gewoon nodig. Ik lig nu alleen in bed (de eerste keer in een halfjaar) en het voelt zo raar, alleen in zo'n groot bed. Aan de ene kant moet ik het leren om alleen te slapen maar aan de andere kant ga ik er kapot aan. Wat nu als ik 's nachts opeens doodsbang wakker word en er niemand naast me ligt? Ik durf het licht gwn niet uit te doen en te gaan slapen. Ik kijk zo erg op tegen deze nacht, ik word er gwn misselijk van. Kan iemand me helpen of iets?
XXXXXX
maandag 9 november 2015 om 11:43
Hooi,
Ja ik heb de nacht overleefd. Eerst alleen geprobeerd maar na een tijde gwn m'n moeder gehaald. En een lorazepam ingenomen. Om te reageren op een aantal mensen, m'n topic titel hoef je niet zooo letterlijk te nemen, als ik dacht dat ik echt dood zou gaan had ik wel een ziekenhuis gebeld. Het was niet de bedoeling om het zo ernstig te laten klinken. Dus als mensen daar soortig boos over zijn... Sorry.
Nogmaals de hoofdzaak van het verhaal is niet dat ik m'n vriend mis maar dat ik al een jaar moeite heb met slapen, ik hoor dingen, ik ben doodsbang en ik kijk de hele dag op om weer naar bed te gaan. En zonder hem is het gewoon heel anders om te slapen. Het hele verhaal eromheen over m'n vriend z'n situatie is om jullie een beter beeld te geven van de situatie. Voor de mensen die denken dat ik m'n vriend weg houd van z'n beste vriend. Z'n vriend heeft het wel vaker aangegeven en dan gingen we gwn daar slapen en dat vond ie prima. Het is zeker niet zo dat de wil om samen te slapen van één kant komt. We willen gewoon bij elkaar slapen en we zeggen heel vaak dat we is een keer niet bij elkaar moeten slapen. Maar voor mij is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Ik weet echt wel dat het niet gezond is om zo vaak bij elkaar te slapen. Maar om de stap te zetten duurde lang en die is gisteravond gezet en daar had ik nog al moeite mee gehad afgelopen nacht. En voor iedereen die denkt: ja kom op stel je niet aan je kunt toch wel alleen slapen?! Ik vind dat gewoon moeilijk en om dat te begrijpen is ook moeilijk denk ik als je niet voelt hoe ik me voel...
Dat m'n ouders het zo erg vinden dat hij vaak bij mij slaapt en ik bij hem is gelukkig niet waar. M'n ouders willen dat ik gelukkig ben, ze zijn gewoon geen moeilijke mensen en er is genoeg ruimte in m'n huis om soms met hem erbij te leven.
Ik snap dat sommigen van jullie geïrriteerd zijn. Gisteravond voelde ik me nu eenmaal gwn echt zo slecht en dat komt dan ook naar voor in de topic. Om in die toestand een topic te schrijven is geen goed plan geweest denk ik. Ik lees veel reacties van mensen die harde kritiek geven die eigenlijk wel gelijk hebben. Maar als je hier bent om mij de grond in te boren, me prinsesje te noemen en om te zeggen dat je geïrriteerd bent, ja waarom zou je dan reageren. Wat heb ik daar aan?? Ik zal voor degenen die het willen m'n topic naam wel veranderen....
Voor de mensen die vroegen hoe oud we zijn: ik ben 18 en m'n vriend is 19.
Groetjes xxxx
Ja ik heb de nacht overleefd. Eerst alleen geprobeerd maar na een tijde gwn m'n moeder gehaald. En een lorazepam ingenomen. Om te reageren op een aantal mensen, m'n topic titel hoef je niet zooo letterlijk te nemen, als ik dacht dat ik echt dood zou gaan had ik wel een ziekenhuis gebeld. Het was niet de bedoeling om het zo ernstig te laten klinken. Dus als mensen daar soortig boos over zijn... Sorry.
Nogmaals de hoofdzaak van het verhaal is niet dat ik m'n vriend mis maar dat ik al een jaar moeite heb met slapen, ik hoor dingen, ik ben doodsbang en ik kijk de hele dag op om weer naar bed te gaan. En zonder hem is het gewoon heel anders om te slapen. Het hele verhaal eromheen over m'n vriend z'n situatie is om jullie een beter beeld te geven van de situatie. Voor de mensen die denken dat ik m'n vriend weg houd van z'n beste vriend. Z'n vriend heeft het wel vaker aangegeven en dan gingen we gwn daar slapen en dat vond ie prima. Het is zeker niet zo dat de wil om samen te slapen van één kant komt. We willen gewoon bij elkaar slapen en we zeggen heel vaak dat we is een keer niet bij elkaar moeten slapen. Maar voor mij is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Ik weet echt wel dat het niet gezond is om zo vaak bij elkaar te slapen. Maar om de stap te zetten duurde lang en die is gisteravond gezet en daar had ik nog al moeite mee gehad afgelopen nacht. En voor iedereen die denkt: ja kom op stel je niet aan je kunt toch wel alleen slapen?! Ik vind dat gewoon moeilijk en om dat te begrijpen is ook moeilijk denk ik als je niet voelt hoe ik me voel...
Dat m'n ouders het zo erg vinden dat hij vaak bij mij slaapt en ik bij hem is gelukkig niet waar. M'n ouders willen dat ik gelukkig ben, ze zijn gewoon geen moeilijke mensen en er is genoeg ruimte in m'n huis om soms met hem erbij te leven.
Ik snap dat sommigen van jullie geïrriteerd zijn. Gisteravond voelde ik me nu eenmaal gwn echt zo slecht en dat komt dan ook naar voor in de topic. Om in die toestand een topic te schrijven is geen goed plan geweest denk ik. Ik lees veel reacties van mensen die harde kritiek geven die eigenlijk wel gelijk hebben. Maar als je hier bent om mij de grond in te boren, me prinsesje te noemen en om te zeggen dat je geïrriteerd bent, ja waarom zou je dan reageren. Wat heb ik daar aan?? Ik zal voor degenen die het willen m'n topic naam wel veranderen....
Voor de mensen die vroegen hoe oud we zijn: ik ben 18 en m'n vriend is 19.
Groetjes xxxx
maandag 9 november 2015 om 11:54
maandag 9 november 2015 om 11:58
quote:Hopeloosss schreef op 09 november 2015 @ 11:43:
Hooi,
Ja ik heb de nacht overleefd. Eerst alleen geprobeerd maar na een tijde gwn m'n moeder gehaald. En een lorazepam ingenomen. Om te reageren op een aantal mensen, m'n topic titel hoef je niet zooo letterlijk te nemen, als ik dacht dat ik echt dood zou gaan had ik wel een ziekenhuis gebeld. Het was niet de bedoeling om het zo ernstig te laten klinken. Dus als mensen daar soortig boos over zijn... Sorry.
Nogmaals de hoofdzaak van het verhaal is niet dat ik m'n vriend mis maar dat ik al een jaar moeite heb met slapen, ik hoor dingen, ik ben doodsbang en ik kijk de hele dag op om weer naar bed te gaan. En zonder hem is het gewoon heel anders om te slapen. Het hele verhaal eromheen over m'n vriend z'n situatie is om jullie een beter beeld te geven van de situatie. Voor de mensen die denken dat ik m'n vriend weg houd van z'n beste vriend. Z'n vriend heeft het wel vaker aangegeven en dan gingen we gwn daar slapen en dat vond ie prima. Het is zeker niet zo dat de wil om samen te slapen van één kant komt. We willen gewoon bij elkaar slapen en we zeggen heel vaak dat we is een keer niet bij elkaar moeten slapen. Maar voor mij is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Ik weet echt wel dat het niet gezond is om zo vaak bij elkaar te slapen. Maar om de stap te zetten duurde lang en die is gisteravond gezet en daar had ik nog al moeite mee gehad afgelopen nacht. En voor iedereen die denkt: ja kom op stel je niet aan je kunt toch wel alleen slapen?! Ik vind dat gewoon moeilijk en om dat te begrijpen is ook moeilijk denk ik als je niet voelt hoe ik me voel...
Dat m'n ouders het zo erg vinden dat hij vaak bij mij slaapt en ik bij hem is gelukkig niet waar. M'n ouders willen dat ik gelukkig ben, ze zijn gewoon geen moeilijke mensen en er is genoeg ruimte in m'n huis om soms met hem erbij te leven.
Ik snap dat sommigen van jullie geïrriteerd zijn. Gisteravond voelde ik me nu eenmaal gwn echt zo slecht en dat komt dan ook naar voor in de topic. Om in die toestand een topic te schrijven is geen goed plan geweest denk ik. Ik lees veel reacties van mensen die harde kritiek geven die eigenlijk wel gelijk hebben. Maar als je hier bent om mij de grond in te boren, me prinsesje te noemen en om te zeggen dat je geïrriteerd bent, ja waarom zou je dan reageren. Wat heb ik daar aan?? Ik zal voor degenen die het willen m'n topic naam wel veranderen....
Voor de mensen die vroegen hoe oud we zijn: ik ben 18 en m'n vriend is 19.
Groetjes xxxx
Tof dat je nog even terug bent gekomen met een reactie. Ik ben blij te horen dat jij in elk geval steun krijgt van je ouders. Je moet je nu echt laten helpen, maar dat weet je zelf ook al. En je niet afhankelijk maken van je vriend.
Heel veel succes verder!
Hooi,
Ja ik heb de nacht overleefd. Eerst alleen geprobeerd maar na een tijde gwn m'n moeder gehaald. En een lorazepam ingenomen. Om te reageren op een aantal mensen, m'n topic titel hoef je niet zooo letterlijk te nemen, als ik dacht dat ik echt dood zou gaan had ik wel een ziekenhuis gebeld. Het was niet de bedoeling om het zo ernstig te laten klinken. Dus als mensen daar soortig boos over zijn... Sorry.
Nogmaals de hoofdzaak van het verhaal is niet dat ik m'n vriend mis maar dat ik al een jaar moeite heb met slapen, ik hoor dingen, ik ben doodsbang en ik kijk de hele dag op om weer naar bed te gaan. En zonder hem is het gewoon heel anders om te slapen. Het hele verhaal eromheen over m'n vriend z'n situatie is om jullie een beter beeld te geven van de situatie. Voor de mensen die denken dat ik m'n vriend weg houd van z'n beste vriend. Z'n vriend heeft het wel vaker aangegeven en dan gingen we gwn daar slapen en dat vond ie prima. Het is zeker niet zo dat de wil om samen te slapen van één kant komt. We willen gewoon bij elkaar slapen en we zeggen heel vaak dat we is een keer niet bij elkaar moeten slapen. Maar voor mij is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Ik weet echt wel dat het niet gezond is om zo vaak bij elkaar te slapen. Maar om de stap te zetten duurde lang en die is gisteravond gezet en daar had ik nog al moeite mee gehad afgelopen nacht. En voor iedereen die denkt: ja kom op stel je niet aan je kunt toch wel alleen slapen?! Ik vind dat gewoon moeilijk en om dat te begrijpen is ook moeilijk denk ik als je niet voelt hoe ik me voel...
Dat m'n ouders het zo erg vinden dat hij vaak bij mij slaapt en ik bij hem is gelukkig niet waar. M'n ouders willen dat ik gelukkig ben, ze zijn gewoon geen moeilijke mensen en er is genoeg ruimte in m'n huis om soms met hem erbij te leven.
Ik snap dat sommigen van jullie geïrriteerd zijn. Gisteravond voelde ik me nu eenmaal gwn echt zo slecht en dat komt dan ook naar voor in de topic. Om in die toestand een topic te schrijven is geen goed plan geweest denk ik. Ik lees veel reacties van mensen die harde kritiek geven die eigenlijk wel gelijk hebben. Maar als je hier bent om mij de grond in te boren, me prinsesje te noemen en om te zeggen dat je geïrriteerd bent, ja waarom zou je dan reageren. Wat heb ik daar aan?? Ik zal voor degenen die het willen m'n topic naam wel veranderen....
Voor de mensen die vroegen hoe oud we zijn: ik ben 18 en m'n vriend is 19.
Groetjes xxxx
Tof dat je nog even terug bent gekomen met een reactie. Ik ben blij te horen dat jij in elk geval steun krijgt van je ouders. Je moet je nu echt laten helpen, maar dat weet je zelf ook al. En je niet afhankelijk maken van je vriend.
Heel veel succes verder!
maandag 9 november 2015 om 11:59
Ik begrijp je best hoor, ik herken het. Ik was oprecht bang om dood te gaan in m'n slaap. Uiteindelijk zette het m'n relatie behoorlijk onder druk.
En het enige dat me uiteindelijk echt heeft geholpen is tegen mezelf zeggen: lux, het zijn maar gedachten. Het is niet echt, het is niet waar. Je moet het niet zo serieus nemen. Je maakt dit jezelf wijs en doet het jezelf aan. Dus jij moet er iets mee.
Toen ik dat aan mezelf toegaf hielp de therapie opeens als een tierelier.
Niks mis met jezelf een schop onder je hol verkopen hoor.
En het enige dat me uiteindelijk echt heeft geholpen is tegen mezelf zeggen: lux, het zijn maar gedachten. Het is niet echt, het is niet waar. Je moet het niet zo serieus nemen. Je maakt dit jezelf wijs en doet het jezelf aan. Dus jij moet er iets mee.
Toen ik dat aan mezelf toegaf hielp de therapie opeens als een tierelier.
Niks mis met jezelf een schop onder je hol verkopen hoor.
maandag 9 november 2015 om 12:01
quote:lux. schreef op 09 november 2015 @ 11:59:
Ik begrijp je best hoor, ik herken het. Ik was oprecht bang om dood te gaan in m'n slaap. Uiteindelijk zette het m'n relatie behoorlijk onder druk.
En het enige dat me uiteindelijk echt heeft geholpen is tegen mezelf zeggen: lux, het zijn maar gedachten. Het is niet echt, het is niet waar. Je moet het niet zo serieus nemen. Je maakt dit jezelf wijs en doet het jezelf aan. Dus jij moet er iets mee.
Toen ik dat aan mezelf toegaf hielp de therapie opeens als een tierelier.
Niks mis met jezelf een schop onder je hol verkopen hoor.Serieus? Fijn man! Maar Hoelang heb je er last van gehad en voel je je nu gwn weer helemaal oke?
Ik begrijp je best hoor, ik herken het. Ik was oprecht bang om dood te gaan in m'n slaap. Uiteindelijk zette het m'n relatie behoorlijk onder druk.
En het enige dat me uiteindelijk echt heeft geholpen is tegen mezelf zeggen: lux, het zijn maar gedachten. Het is niet echt, het is niet waar. Je moet het niet zo serieus nemen. Je maakt dit jezelf wijs en doet het jezelf aan. Dus jij moet er iets mee.
Toen ik dat aan mezelf toegaf hielp de therapie opeens als een tierelier.
Niks mis met jezelf een schop onder je hol verkopen hoor.Serieus? Fijn man! Maar Hoelang heb je er last van gehad en voel je je nu gwn weer helemaal oke?
maandag 9 november 2015 om 12:03
quote:Hopeloosss schreef op 09 november 2015 @ 11:43:
Ik snap dat sommigen van jullie geïrriteerd zijn. Gisteravond voelde ik me nu eenmaal gwn echt zo slecht en dat komt dan ook naar voor in de topic. Om in die toestand een topic te schrijven is geen goed plan geweest denk ik. Ik lees veel reacties van mensen die harde kritiek geven die eigenlijk wel gelijk hebben. Maar als je hier bent om mij de grond in te boren, me prinsesje te noemen en om te zeggen dat je geïrriteerd bent, ja waarom zou je dan reageren. Wat heb ik daar aan?? Ik zal voor degenen die het willen m'n topic naam wel veranderen....
Volgens mij mag iedereen zijn mening geven en is het aan jouw om er wat mee te doen. Je had van te voren wel kunnen bedenken dat niet iedereen slaapliedjes zou komen zingen voor je, maar goed.
Ik lees steeds dat je wel hulp krijgt maar ik krijg het gevoel dat jij er eigenlijk niet vooe openstaat. Net zoals hier op het forum, je hébt een probleem maar durft dat probleem niet onder ogen te komen. Je hebt heel veel tips gekregen maar ik lees nergens dat je er daadwerkelijk iets mee gaat doen
Ik snap dat sommigen van jullie geïrriteerd zijn. Gisteravond voelde ik me nu eenmaal gwn echt zo slecht en dat komt dan ook naar voor in de topic. Om in die toestand een topic te schrijven is geen goed plan geweest denk ik. Ik lees veel reacties van mensen die harde kritiek geven die eigenlijk wel gelijk hebben. Maar als je hier bent om mij de grond in te boren, me prinsesje te noemen en om te zeggen dat je geïrriteerd bent, ja waarom zou je dan reageren. Wat heb ik daar aan?? Ik zal voor degenen die het willen m'n topic naam wel veranderen....
Volgens mij mag iedereen zijn mening geven en is het aan jouw om er wat mee te doen. Je had van te voren wel kunnen bedenken dat niet iedereen slaapliedjes zou komen zingen voor je, maar goed.
Ik lees steeds dat je wel hulp krijgt maar ik krijg het gevoel dat jij er eigenlijk niet vooe openstaat. Net zoals hier op het forum, je hébt een probleem maar durft dat probleem niet onder ogen te komen. Je hebt heel veel tips gekregen maar ik lees nergens dat je er daadwerkelijk iets mee gaat doen
maandag 9 november 2015 om 12:35
quote:Hopeloosss schreef op 09 november 2015 @ 12:01:
[...]
Serieus? Fijn man! Maar Hoelang heb je er last van gehad en voel je je nu gwn weer helemaal oke?Ik denk dat het uiteindelijk zo'n 2.5 jaar heeft geduurd voordat ik er helemaal overheen was. Eerst bijna een jaar ontkennen dat er iets mis was, toen een jaar intensieve therapie, en tenslotte een lichte terugval toen ik het weer alleen moest doen. Nu alweer anderhalf jaar verder en nergens last meer van.
[...]
Serieus? Fijn man! Maar Hoelang heb je er last van gehad en voel je je nu gwn weer helemaal oke?Ik denk dat het uiteindelijk zo'n 2.5 jaar heeft geduurd voordat ik er helemaal overheen was. Eerst bijna een jaar ontkennen dat er iets mis was, toen een jaar intensieve therapie, en tenslotte een lichte terugval toen ik het weer alleen moest doen. Nu alweer anderhalf jaar verder en nergens last meer van.
maandag 9 november 2015 om 12:39
Nogmaals, zorg dat je een psychiater te spreken krijgt.
Pas toen dat bij mijn vriend gebeurde kreeg hij werkelijk de hulp die hij nodig had.
In zijn geval medicatie tegen o.a. angst.
Geen wondermiddel maar wel een heel verschil met voor de medicatie.
Ik neem inderdaad zoals gezegd aanstoot aan de topictitel.
Al uitgelegd waarom.
Als je het veranderd is 'hoe kom ik de nacht door' is het nog steeds duidelijk dat dat moeilijk voor je is, zonder dat er aan een levensbedreigende situatie wordt gedacht.
En nog iets.
Ik zie je een paar keer schrijven 'jullie weten niet hoe ik me voel'. Klopt. Dat weet jij andersom van bijvoorbeeld mij ook niet.
Jij hebt geen idee welke demomen ik bevecht en waarom ik diep in de nacht nog lig te forummen. Niemand anders dan jij voelt zich zoals jij je voelt. Gebruik dat, althans op een forum waar je met zo veel mensen op schrijft, niet als excuus voor verongelijktheid en een reden om te gaan roepen dat anderen zich niet voldoende inleven. Er wérd met je meegedacht namelijk.
Denk niet dat jij en jouw slaapprobleem uniek zijn. Dat is niet zo. Er zijn veel meer mensen die om welke reden dan ook niet of slecht slapen.
Dat zou je kunnen helpen, dat idee.
Je kunt meeschrijven in de nachtelijke cafétopics bijvoorbeeld.
Gezellig een praatje pot, midden in de nacht. Kan allemaal.
Er is hier eigenlijk altijd wel iemand om mee te praten.
Wie weet heb je er iets aan de komende tijd, bij het wennen aan het minder vaak bij/met je vriend slapen.
Pas toen dat bij mijn vriend gebeurde kreeg hij werkelijk de hulp die hij nodig had.
In zijn geval medicatie tegen o.a. angst.
Geen wondermiddel maar wel een heel verschil met voor de medicatie.
Ik neem inderdaad zoals gezegd aanstoot aan de topictitel.
Al uitgelegd waarom.
Als je het veranderd is 'hoe kom ik de nacht door' is het nog steeds duidelijk dat dat moeilijk voor je is, zonder dat er aan een levensbedreigende situatie wordt gedacht.
En nog iets.
Ik zie je een paar keer schrijven 'jullie weten niet hoe ik me voel'. Klopt. Dat weet jij andersom van bijvoorbeeld mij ook niet.
Jij hebt geen idee welke demomen ik bevecht en waarom ik diep in de nacht nog lig te forummen. Niemand anders dan jij voelt zich zoals jij je voelt. Gebruik dat, althans op een forum waar je met zo veel mensen op schrijft, niet als excuus voor verongelijktheid en een reden om te gaan roepen dat anderen zich niet voldoende inleven. Er wérd met je meegedacht namelijk.
Denk niet dat jij en jouw slaapprobleem uniek zijn. Dat is niet zo. Er zijn veel meer mensen die om welke reden dan ook niet of slecht slapen.
Dat zou je kunnen helpen, dat idee.
Je kunt meeschrijven in de nachtelijke cafétopics bijvoorbeeld.
Gezellig een praatje pot, midden in de nacht. Kan allemaal.
Er is hier eigenlijk altijd wel iemand om mee te praten.
Wie weet heb je er iets aan de komende tijd, bij het wennen aan het minder vaak bij/met je vriend slapen.
maandag 9 november 2015 om 13:17
quote:swifty schreef op 09 november 2015 @ 12:16:
[...]
Mooi voorbeeld Lux! Therapie dus en jezelf moed inpraten. Lijkt me heel naar, te denken dat je dood gaat in je slaap. Ik heb alleen een korte periode gehad van niet durven slapen omdat ik enge entiteiten dacht te zien, en heb een week met een lamp aan geslapen. Daarna kwam het weer terug, deed ik hetzelfde, Toen niet meer gehad. Ik was wel bang, maar niet zo dat ik niet mijzelf erin verloor. Of ander nodig had. Lamp aan werkte prima.Was ook naar. Het hielp me om 'tot morgen' tegen vriend (inmiddels man) te zeggen, ook als het over de telefoon was (wij sliepen bewust niet elke nacht samen). Dan dacht ik: maar ik heb beloofd dat ik er morgen nog ben! 's Ochtends belde ik dan om te laten weten dat ik er nog was
[...]
Mooi voorbeeld Lux! Therapie dus en jezelf moed inpraten. Lijkt me heel naar, te denken dat je dood gaat in je slaap. Ik heb alleen een korte periode gehad van niet durven slapen omdat ik enge entiteiten dacht te zien, en heb een week met een lamp aan geslapen. Daarna kwam het weer terug, deed ik hetzelfde, Toen niet meer gehad. Ik was wel bang, maar niet zo dat ik niet mijzelf erin verloor. Of ander nodig had. Lamp aan werkte prima.Was ook naar. Het hielp me om 'tot morgen' tegen vriend (inmiddels man) te zeggen, ook als het over de telefoon was (wij sliepen bewust niet elke nacht samen). Dan dacht ik: maar ik heb beloofd dat ik er morgen nog ben! 's Ochtends belde ik dan om te laten weten dat ik er nog was