Psyche
alle pijlers
Hoe troost jij jezelf?
maandag 26 mei 2014 om 11:12
Ik deed het dus jarenlang met zoet en vet eten. Ik wil dat niet meer en ben wanhopig op zoek naar andere manieren om de momenten dat ik me moe, verdrietig of overprikkeld voel door te komen.
Uiteraard wil ik niet de ene verslaving inruilen voor de andere. Daarom ben ik benieuwd hoe anderen zichzelf troosten. Wat helpt jou om een rotgevoel kwijt te raken?
Uiteraard wil ik niet de ene verslaving inruilen voor de andere. Daarom ben ik benieuwd hoe anderen zichzelf troosten. Wat helpt jou om een rotgevoel kwijt te raken?
On ne voit bien qu'avec le coeur.
maandag 26 mei 2014 om 17:15
quote:jolicoeur schreef op 26 mei 2014 @ 17:12:
Dank jullie wel Hanke en Cateautje.
Ik heb me jaren groot gehouden en ben best streng voor mezelf.
Inderdaad het oordeel ' ik mag niet zwak zijn ' hakt er diep in.
Dat is het tegenovergestelde van zelfmedelijden. Dan is er een beetje aan toe geven soms wel nodig!
Sporten/bewegen is natuurlijk goed. Maar geloof mij er zijn ook mensen die daar in vluchten.
Lekker zwak zijn is heel belangrijk om innerlijke genezing te vinden en je zou het denken, maar het is ook een vorm van zelfmedelijden eigenlijk, denk daar maar eens over na, want als je niet zwak mag zijn, dan gun je jezelf ook geen hulp, dus geef er niet en beetje aan toe, maar zwelg erin, mag!
Je ergens anders in storten is inderdaad vaak een vlucht.
Dank jullie wel Hanke en Cateautje.
Ik heb me jaren groot gehouden en ben best streng voor mezelf.
Inderdaad het oordeel ' ik mag niet zwak zijn ' hakt er diep in.
Dat is het tegenovergestelde van zelfmedelijden. Dan is er een beetje aan toe geven soms wel nodig!
Sporten/bewegen is natuurlijk goed. Maar geloof mij er zijn ook mensen die daar in vluchten.
Lekker zwak zijn is heel belangrijk om innerlijke genezing te vinden en je zou het denken, maar het is ook een vorm van zelfmedelijden eigenlijk, denk daar maar eens over na, want als je niet zwak mag zijn, dan gun je jezelf ook geen hulp, dus geef er niet en beetje aan toe, maar zwelg erin, mag!
Je ergens anders in storten is inderdaad vaak een vlucht.
maandag 26 mei 2014 om 17:18
quote:jolicoeur schreef op 26 mei 2014 @ 17:12:
Dank jullie wel Hanke en Cateautje.
Ik heb me jaren groot gehouden en ben best streng voor mezelf.
Inderdaad het oordeel ' ik mag niet zwak zijn ' hakt er diep in.
Dat is het tegenovergestelde van zelfmedelijden. Dan is er een beetje aan toe geven soms wel nodig!
Sporten/bewegen is natuurlijk goed. Maar geloof mij er zijn ook mensen die daar in vluchten.Als jij altijd je troost hebt gezocht in ongezond eten ben je niet streng voor jezelf. Dat is gewoon vluchtgedrag.
Dank jullie wel Hanke en Cateautje.
Ik heb me jaren groot gehouden en ben best streng voor mezelf.
Inderdaad het oordeel ' ik mag niet zwak zijn ' hakt er diep in.
Dat is het tegenovergestelde van zelfmedelijden. Dan is er een beetje aan toe geven soms wel nodig!
Sporten/bewegen is natuurlijk goed. Maar geloof mij er zijn ook mensen die daar in vluchten.Als jij altijd je troost hebt gezocht in ongezond eten ben je niet streng voor jezelf. Dat is gewoon vluchtgedrag.
maandag 26 mei 2014 om 17:18
quote:Cateautje schreef op 26 mei 2014 @ 17:11:
[...]
Niets raars aan, over mijn armen wrijven als kroel, het hoort er allemaal bij en als je je daardoor beter voelt, dan vind ik het maar raar dat het geen algemeen geldende actie is.
Fijn zo'n vriendin, wees er maar zuinig op.
In feite heb ik alleen maar mooi weer vrienden. Eén wolkje aan de lucht en ze hebben het ineens ernstig druk.
Wat naar voor je.
Ik ben gezegend met een stuk of 5 hele goede vriendinnen die er voor me zijn, en mijn kronkels kennen. Het voordeel dat het er een stuk of 5 zijn, is dat ik zo mijn behoefte aan troost en aandacht een beetje kan spreiden. Heb ik bij eentje zitten weeklagen aan te telefoon of irl. dan kan ik diegene wat dat betreft weer een paar weken met rust laten.
Al zijn het vriendinnen die vaak na een dag of 3 uit zichzelf contact met me opnemen om te vragen of ik me al wat beter voel
Het contrast met mijn kille jeugd is best groot. En soms heb ik daar nog wel moeite mee. Ontdooien doet ook pijn.
[...]
Niets raars aan, over mijn armen wrijven als kroel, het hoort er allemaal bij en als je je daardoor beter voelt, dan vind ik het maar raar dat het geen algemeen geldende actie is.
Fijn zo'n vriendin, wees er maar zuinig op.
In feite heb ik alleen maar mooi weer vrienden. Eén wolkje aan de lucht en ze hebben het ineens ernstig druk.
Wat naar voor je.
Ik ben gezegend met een stuk of 5 hele goede vriendinnen die er voor me zijn, en mijn kronkels kennen. Het voordeel dat het er een stuk of 5 zijn, is dat ik zo mijn behoefte aan troost en aandacht een beetje kan spreiden. Heb ik bij eentje zitten weeklagen aan te telefoon of irl. dan kan ik diegene wat dat betreft weer een paar weken met rust laten.
Al zijn het vriendinnen die vaak na een dag of 3 uit zichzelf contact met me opnemen om te vragen of ik me al wat beter voel
Het contrast met mijn kille jeugd is best groot. En soms heb ik daar nog wel moeite mee. Ontdooien doet ook pijn.
maandag 26 mei 2014 om 17:20
quote:jolicoeur schreef op 26 mei 2014 @ 17:12:
Dank jullie wel Hanke en Cateautje.
Ik heb me jaren groot gehouden en ben best streng voor mezelf.
Inderdaad het oordeel ' ik mag niet zwak zijn ' hakt er diep in.
Dat is het tegenovergestelde van zelfmedelijden. Dan is er een beetje aan toe geven soms wel nodig!
Sporten/bewegen is natuurlijk goed. Maar geloof mij er zijn ook mensen die daar in vluchten.
Bij mij is het genezingsproces pas begonnen toen ik "zwak" mocht zijn van mezelf. Toen kon ik namelijk pas toegeven dat ik een probleem had. Voorheen mocht ik geen verdriet voelen van mezelf. Ik wilde geen wrak zijn, ik wilde geen gevoelens waar ik niets mee kon, ik wilde mezelf onder controle houden. Uiteindelijk kwam ik erachter dat ik weinig te willen had, dat accepteren dat ik me af en toe rot voelde noodzakelijk was, en dat goed voor mezelf zorgen en de bui uitzitten het enige was wat ik op zo'n moment kon doen.
Moraal van dit verhaal: je rot voelen maakt je niet zwak en naar eten grijpen om daarmee om te gaan ook niet. Eten is wel een verkeerde manier om om te gaan met je gevoelens, het lost ze namelijk niet op. Maar dat geeft niet, je kunt leren er anders mee om te gaan en lief voor jezelf te zijn op een gezondere manier.
Dank jullie wel Hanke en Cateautje.
Ik heb me jaren groot gehouden en ben best streng voor mezelf.
Inderdaad het oordeel ' ik mag niet zwak zijn ' hakt er diep in.
Dat is het tegenovergestelde van zelfmedelijden. Dan is er een beetje aan toe geven soms wel nodig!
Sporten/bewegen is natuurlijk goed. Maar geloof mij er zijn ook mensen die daar in vluchten.
Bij mij is het genezingsproces pas begonnen toen ik "zwak" mocht zijn van mezelf. Toen kon ik namelijk pas toegeven dat ik een probleem had. Voorheen mocht ik geen verdriet voelen van mezelf. Ik wilde geen wrak zijn, ik wilde geen gevoelens waar ik niets mee kon, ik wilde mezelf onder controle houden. Uiteindelijk kwam ik erachter dat ik weinig te willen had, dat accepteren dat ik me af en toe rot voelde noodzakelijk was, en dat goed voor mezelf zorgen en de bui uitzitten het enige was wat ik op zo'n moment kon doen.
Moraal van dit verhaal: je rot voelen maakt je niet zwak en naar eten grijpen om daarmee om te gaan ook niet. Eten is wel een verkeerde manier om om te gaan met je gevoelens, het lost ze namelijk niet op. Maar dat geeft niet, je kunt leren er anders mee om te gaan en lief voor jezelf te zijn op een gezondere manier.
maandag 26 mei 2014 om 17:22
maandag 26 mei 2014 om 17:23
maandag 26 mei 2014 om 17:24
quote:hanke321 schreef op 26 mei 2014 @ 17:18:
[...]
Wat naar voor je.
Ik ben gezegend met een stuk of 5 hele goede vriendinnen die er voor me zijn, en mijn kronkels kennen. Het voordeel dat het er een stuk of 5 zijn, is dat ik zo mijn behoefte aan troost en aandacht een beetje kan spreiden. Heb ik bij eentje zitten weeklagen aan te telefoon of irl. dan kan ik diegene wat dat betreft weer een paar weken met rust laten.
Al zijn het vriendinnen die vaak na een dag of 3 uit zichzelf contact met me opnemen om te vragen of ik me al wat beter voel
Het contrast met mijn kille jeugd is best groot. En soms heb ik daar nog wel moeite mee. Ontdooien doet ook pijn.
Dan ben je zeer rijk in je naaste.
Ja, ontdooien doet pijn en kan zeer confronterend zijn, maar de zucht van verlichting als het achter de rug is, is wel de allergrootste bevrijding.
[...]
Wat naar voor je.
Ik ben gezegend met een stuk of 5 hele goede vriendinnen die er voor me zijn, en mijn kronkels kennen. Het voordeel dat het er een stuk of 5 zijn, is dat ik zo mijn behoefte aan troost en aandacht een beetje kan spreiden. Heb ik bij eentje zitten weeklagen aan te telefoon of irl. dan kan ik diegene wat dat betreft weer een paar weken met rust laten.
Al zijn het vriendinnen die vaak na een dag of 3 uit zichzelf contact met me opnemen om te vragen of ik me al wat beter voel
Het contrast met mijn kille jeugd is best groot. En soms heb ik daar nog wel moeite mee. Ontdooien doet ook pijn.
Dan ben je zeer rijk in je naaste.
Ja, ontdooien doet pijn en kan zeer confronterend zijn, maar de zucht van verlichting als het achter de rug is, is wel de allergrootste bevrijding.
maandag 26 mei 2014 om 17:26
quote:Cateautje schreef op 26 mei 2014 @ 17:24:
[...]
Dan ben je zeer rijk in je naaste.
Ja, ontdooien doet pijn en kan zeer confronterend zijn, maar de zucht van verlichting als het achter de rug, is wel de allergrootste bevrijding. Dat is een mooie formulering, voor mij voelde het ook echt alsof ik moest ontdooien. Het was een rommelig proces omdat er veel water bij kwam kijken maar het was wel de moeite waard.
[...]
Dan ben je zeer rijk in je naaste.
Ja, ontdooien doet pijn en kan zeer confronterend zijn, maar de zucht van verlichting als het achter de rug, is wel de allergrootste bevrijding. Dat is een mooie formulering, voor mij voelde het ook echt alsof ik moest ontdooien. Het was een rommelig proces omdat er veel water bij kwam kijken maar het was wel de moeite waard.
maandag 26 mei 2014 om 17:27
maandag 26 mei 2014 om 17:30
quote:fitchick schreef op 26 mei 2014 @ 17:27:
[...]
Ja hoor. Nergens aan toegeven. Dat vind ik streng zijn voor jezelf. Vluchten in eten, sport, werk, seks, weet ik veel valt voor mij onder slecht voor jezelf zorgen.Ik heb juist de indruk dat ze vlucht in eten omdat ze zo streng is voor zichzelf. Er is geen tijd en ruimte om effe flinke te huilen en met dingen te gooien, dus dan even een snelle stroopwafel of drie en verder gaan. Ik vind dat heel streng.
[...]
Ja hoor. Nergens aan toegeven. Dat vind ik streng zijn voor jezelf. Vluchten in eten, sport, werk, seks, weet ik veel valt voor mij onder slecht voor jezelf zorgen.Ik heb juist de indruk dat ze vlucht in eten omdat ze zo streng is voor zichzelf. Er is geen tijd en ruimte om effe flinke te huilen en met dingen te gooien, dus dan even een snelle stroopwafel of drie en verder gaan. Ik vind dat heel streng.
maandag 26 mei 2014 om 17:31
quote:cerulli schreef op 26 mei 2014 @ 17:26:
[...]
Dat is een mooie formulering, voor mij voelde het ook echt alsof ik moest ontdooien. Het was een rommelig proces omdat er veel water bij kwam kijken maar het was wel de moeite waard.Dat water is goed, ook al is calvinistisch Nederland het daar niet mee eens. Wat mij ook is opgevallen is dat er hele kleine spiertjes begonnen te ontspannen, waarvan ik niet eens wist dat ik ze had en dat letterlijk pijn. Alles heftig genoeg om niet in herhaling te vallen.
[...]
Dat is een mooie formulering, voor mij voelde het ook echt alsof ik moest ontdooien. Het was een rommelig proces omdat er veel water bij kwam kijken maar het was wel de moeite waard.Dat water is goed, ook al is calvinistisch Nederland het daar niet mee eens. Wat mij ook is opgevallen is dat er hele kleine spiertjes begonnen te ontspannen, waarvan ik niet eens wist dat ik ze had en dat letterlijk pijn. Alles heftig genoeg om niet in herhaling te vallen.
maandag 26 mei 2014 om 17:32
quote:annelaure schreef op 26 mei 2014 @ 17:30:
[...]
Ik heb juist de indruk dat ze vlucht in eten omdat ze zo streng is voor zichzelf. Er is geen tijd en ruimte om effe flinke te huilen en met dingen te gooien, dus dan even een snelle stroopwafel of drie en verder gaan. Ik vind dat heel streng.Zeker weten. Zoiets als kusje erop, over!
[...]
Ik heb juist de indruk dat ze vlucht in eten omdat ze zo streng is voor zichzelf. Er is geen tijd en ruimte om effe flinke te huilen en met dingen te gooien, dus dan even een snelle stroopwafel of drie en verder gaan. Ik vind dat heel streng.Zeker weten. Zoiets als kusje erop, over!
maandag 26 mei 2014 om 17:37
Caitlin Moran schreef ooit dat eten de verslaving is van mensen die zorgen. Moeders dus. Omdat die mensen, zo zegt ze, geen tijd hebben om knetterstoned of laveloos in de goot te liggen. Ze moeten altijd maar door en er is geen tijd voor hun verdriet. Ze moeten zich altijd maar groot houden. Maar eten kan je doen in de verloren momenten dat je even niemand om je heen hebt en als er toch een kind is wat je hulp nodig heeft kan je er meteen heen. Dat vond ik een mooie uitleg.
maandag 26 mei 2014 om 17:40
quote:Cateautje schreef op 26 mei 2014 @ 17:31:
[...]
Dat water is goed, ook al is calvinistisch Nederland het daar niet mee eens. Wat mij ook is opgevallen is dat er hele kleine spiertjes begonnen te ontspannen, waarvan ik niet eens wist dat ik ze had en dat letterlijk pijn. Alles heftig genoeg om niet in herhaling te vallen.
Dat heb ik ook. Ik ging anders ademen, mijn hartslag werd lager. Bizar hoe stress in je lichaam kan gaan zitten zonder dat je het doorhebt.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik het soms wel vermoeiend vind. Komt er een item op het nieuws over kindjes in Syrie en hopla, ik huil alweer. Vroeger was ik minder emotioneel. Aan de andere kant, ik kan voor het eerst hardop tegen mensen die me nastaan zeggen dat ik van ze houd, en dat is ook wat waard.
[...]
Dat water is goed, ook al is calvinistisch Nederland het daar niet mee eens. Wat mij ook is opgevallen is dat er hele kleine spiertjes begonnen te ontspannen, waarvan ik niet eens wist dat ik ze had en dat letterlijk pijn. Alles heftig genoeg om niet in herhaling te vallen.
Dat heb ik ook. Ik ging anders ademen, mijn hartslag werd lager. Bizar hoe stress in je lichaam kan gaan zitten zonder dat je het doorhebt.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik het soms wel vermoeiend vind. Komt er een item op het nieuws over kindjes in Syrie en hopla, ik huil alweer. Vroeger was ik minder emotioneel. Aan de andere kant, ik kan voor het eerst hardop tegen mensen die me nastaan zeggen dat ik van ze houd, en dat is ook wat waard.
maandag 26 mei 2014 om 17:44
quote:cerulli schreef op 26 mei 2014 @ 17:40:
[...]
Dat heb ik ook. Ik ging anders ademen, mijn hartslag werd lager. Bizar hoe stress in je lichaam kan gaan zitten zonder dat je het doorhebt.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik het soms wel vermoeiend vind. Komt er een item op het nieuws over kindjes in Syrie en hopla, ik huil alweer. Vroeger was ik minder emotioneel. Aan de andere kant, ik kan voor het eerst hardop tegen mensen die me nastaan zeggen dat ik van ze houd, en dat is ook wat waard.
Tja, de innerlijke ambitie is gelukkig zijn en je prettig voelen, dus tijd en energie besteden aan bijvoorbeeld huilen staat die ambitie in de weg. We leven ook in een maatschappij waarin het ook niet op prijs wordt gesteld om je gevoel in te gaan als het negatief wordt ervaren en dat is allemaal wel leuk een aardig, maar meer dan een miljoen mensen aan de anti depressiva geeft wel weer dat dat niet de weg is.
Je liefde voelen en kunnen uiten is een mooi goed.
[...]
Dat heb ik ook. Ik ging anders ademen, mijn hartslag werd lager. Bizar hoe stress in je lichaam kan gaan zitten zonder dat je het doorhebt.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik het soms wel vermoeiend vind. Komt er een item op het nieuws over kindjes in Syrie en hopla, ik huil alweer. Vroeger was ik minder emotioneel. Aan de andere kant, ik kan voor het eerst hardop tegen mensen die me nastaan zeggen dat ik van ze houd, en dat is ook wat waard.
Tja, de innerlijke ambitie is gelukkig zijn en je prettig voelen, dus tijd en energie besteden aan bijvoorbeeld huilen staat die ambitie in de weg. We leven ook in een maatschappij waarin het ook niet op prijs wordt gesteld om je gevoel in te gaan als het negatief wordt ervaren en dat is allemaal wel leuk een aardig, maar meer dan een miljoen mensen aan de anti depressiva geeft wel weer dat dat niet de weg is.
Je liefde voelen en kunnen uiten is een mooi goed.
maandag 26 mei 2014 om 17:47
quote:fitchick schreef op 26 mei 2014 @ 17:27:
[...]
Ja hoor. Nergens aan toegeven. Dat vind ik streng zijn voor jezelf. Vluchten in eten, sport, werk, seks, weet ik veel valt voor mij onder slecht voor jezelf zorgen.Hoe ga jij er dan mee om als je je verdrietig/gestresst/overbelast voelt, los van sporten?
[...]
Ja hoor. Nergens aan toegeven. Dat vind ik streng zijn voor jezelf. Vluchten in eten, sport, werk, seks, weet ik veel valt voor mij onder slecht voor jezelf zorgen.Hoe ga jij er dan mee om als je je verdrietig/gestresst/overbelast voelt, los van sporten?