Psyche
alle pijlers
Hoe troost jij jezelf?
maandag 26 mei 2014 om 11:12
Ik deed het dus jarenlang met zoet en vet eten. Ik wil dat niet meer en ben wanhopig op zoek naar andere manieren om de momenten dat ik me moe, verdrietig of overprikkeld voel door te komen.
Uiteraard wil ik niet de ene verslaving inruilen voor de andere. Daarom ben ik benieuwd hoe anderen zichzelf troosten. Wat helpt jou om een rotgevoel kwijt te raken?
Uiteraard wil ik niet de ene verslaving inruilen voor de andere. Daarom ben ik benieuwd hoe anderen zichzelf troosten. Wat helpt jou om een rotgevoel kwijt te raken?
On ne voit bien qu'avec le coeur.
maandag 26 mei 2014 om 17:50
quote:cerulli schreef op 26 mei 2014 @ 17:40:
[...]
Dat heb ik ook. Ik ging anders ademen, mijn hartslag werd lager. Bizar hoe stress in je lichaam kan gaan zitten zonder dat je het doorhebt.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik het soms wel vermoeiend vind. Komt er een item op het nieuws over kindjes in Syrie en hopla, ik huil alweer. Vroeger was ik minder emotioneel. Aan de andere kant, ik kan voor het eerst hardop tegen mensen die me nastaan zeggen dat ik van ze houd, en dat is ook wat waard.
Herkenbaar. Noem mezelf weleens gekscherend emotioneel incontintent. Bij het minste of geringste ben ik geraakt, ontroerd. En vloeien de tranen.
Daardoor kom ik wel over als een warm, open, liefdevol persoon.
[...]
Dat heb ik ook. Ik ging anders ademen, mijn hartslag werd lager. Bizar hoe stress in je lichaam kan gaan zitten zonder dat je het doorhebt.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik het soms wel vermoeiend vind. Komt er een item op het nieuws over kindjes in Syrie en hopla, ik huil alweer. Vroeger was ik minder emotioneel. Aan de andere kant, ik kan voor het eerst hardop tegen mensen die me nastaan zeggen dat ik van ze houd, en dat is ook wat waard.
Herkenbaar. Noem mezelf weleens gekscherend emotioneel incontintent. Bij het minste of geringste ben ik geraakt, ontroerd. En vloeien de tranen.
Daardoor kom ik wel over als een warm, open, liefdevol persoon.
maandag 26 mei 2014 om 17:54
quote:hanke321 schreef op 26 mei 2014 @ 17:50:
[...]
Herkenbaar. Noem mezelf weleens gekscherend emotioneel incontintent. Bij het minste of geringste ben ik geraakt, ontroerd. En vloeien de tranen.
Daardoor kom ik wel over als een warm, open, liefdevol persoon.Dat is mooi . Ik vond het in eerste instantie doodeng, ik kende mezelf niet meer terug. Maar het heeft ook een mooie kant. Liefde kunnen geven en ontvangen is fijn. En dan kom ik toch weer terug bij troosten: niets zo troostrijk als dat.
[...]
Herkenbaar. Noem mezelf weleens gekscherend emotioneel incontintent. Bij het minste of geringste ben ik geraakt, ontroerd. En vloeien de tranen.
Daardoor kom ik wel over als een warm, open, liefdevol persoon.Dat is mooi . Ik vond het in eerste instantie doodeng, ik kende mezelf niet meer terug. Maar het heeft ook een mooie kant. Liefde kunnen geven en ontvangen is fijn. En dan kom ik toch weer terug bij troosten: niets zo troostrijk als dat.
maandag 26 mei 2014 om 17:55
quote:Cateautje schreef op 26 mei 2014 @ 17:24:
[...]
Dan ben je zeer rijk in je naaste.
Ja, ontdooien doet pijn en kan zeer confronterend zijn, maar de zucht van verlichting als het achter de rug is, is wel de allergrootste bevrijding.
Deels. Want het diepgewortelde wantrouwen dat ik elk moment in de steek kan worden gelaten -erfenisje van vroeguh- speelt me vaak nog parten. Als een vriendin me belt en zegt ´ik moet even met je praten´ denk ik nog altijd in eerste instantie dat ik iets verkeerd gedaan heb en dat ze me de vriendschap op gaat zeggen/forse kritiek gaat geven.
Terwijl er dan eigenlijk altijd een beroep op mijn luisterend oor gedaan wordt, omdat er iets speelt dat niks met mij te maken heeft.
[...]
Dan ben je zeer rijk in je naaste.
Ja, ontdooien doet pijn en kan zeer confronterend zijn, maar de zucht van verlichting als het achter de rug is, is wel de allergrootste bevrijding.
Deels. Want het diepgewortelde wantrouwen dat ik elk moment in de steek kan worden gelaten -erfenisje van vroeguh- speelt me vaak nog parten. Als een vriendin me belt en zegt ´ik moet even met je praten´ denk ik nog altijd in eerste instantie dat ik iets verkeerd gedaan heb en dat ze me de vriendschap op gaat zeggen/forse kritiek gaat geven.
Terwijl er dan eigenlijk altijd een beroep op mijn luisterend oor gedaan wordt, omdat er iets speelt dat niks met mij te maken heeft.
maandag 26 mei 2014 om 17:58
quote:hanke321 schreef op 26 mei 2014 @ 17:55:
[...]
Deels. Want het diepgewortelde wantrouwen dat ik elk moment in de steek kan worden gelaten -erfenisje van vroeguh- speelt me vaak nog parten. Als een vriendin me belt en zegt ´ik moet even met je praten´ denk ik nog altijd in eerste instantie dat ik iets verkeerd gedaan heb en dat ze me de vriendschap op gaat zeggen/forse kritiek gaat geven.
Terwijl er dan eigenlijk altijd een beroep op mijn luisterend oor gedaan wordt, omdat er iets speelt dat niks met mij te maken heeft.
Is wel begrijpelijk. Ik heb hier al vaker gesteld dat de wijze waarop een kind wordt geprogrammeerd het hele leven meegaat en heel moeilijk is om uit weg te genezen.
Zo zit ik ook met programmaatjes uit mijn kindertijd waarvan ik me welbewust ben, maar niet lijkt te kunnen overwinnen.
Heel naar.
[...]
Deels. Want het diepgewortelde wantrouwen dat ik elk moment in de steek kan worden gelaten -erfenisje van vroeguh- speelt me vaak nog parten. Als een vriendin me belt en zegt ´ik moet even met je praten´ denk ik nog altijd in eerste instantie dat ik iets verkeerd gedaan heb en dat ze me de vriendschap op gaat zeggen/forse kritiek gaat geven.
Terwijl er dan eigenlijk altijd een beroep op mijn luisterend oor gedaan wordt, omdat er iets speelt dat niks met mij te maken heeft.
Is wel begrijpelijk. Ik heb hier al vaker gesteld dat de wijze waarop een kind wordt geprogrammeerd het hele leven meegaat en heel moeilijk is om uit weg te genezen.
Zo zit ik ook met programmaatjes uit mijn kindertijd waarvan ik me welbewust ben, maar niet lijkt te kunnen overwinnen.
Heel naar.
maandag 26 mei 2014 om 18:03
Ik vraag mij oprecht af waarom je die opmerking maakt Fatchick.
Ik bedoel dan in jouw optiek meer groot houden. Ik wilde niet huilen om sterk te zijn voor mijn man. Nu ik mijn drugs kwijt ben, ben ik inderdaad emotioneel incontinent en zoek ik troost.
Bedankt voor jullie steun en openheid. Daar haal ik echt moed uit.
Ik bedoel dan in jouw optiek meer groot houden. Ik wilde niet huilen om sterk te zijn voor mijn man. Nu ik mijn drugs kwijt ben, ben ik inderdaad emotioneel incontinent en zoek ik troost.
Bedankt voor jullie steun en openheid. Daar haal ik echt moed uit.
On ne voit bien qu'avec le coeur.
maandag 26 mei 2014 om 18:04
quote:Cateautje schreef op 26 mei 2014 @ 17:58:
[...]
Is wel begrijpelijk. Ik heb hier al vaker gesteld dat de wijze waarop een kind wordt geprogrammeerd het hele leven meegaat en heel moeilijk is om uit weg te genezen.
Zo zit ik ook met programmaatjes uit mijn kindertijd waarvan ik me welbewust ben, maar niet lijkt te kunnen overwinnen.
Heel naar.
Mij heeft het geholpen om te accepteren dat ik dit nu eenmaal denk als gezegd wordt ´we moeten even praten´. Ja de stress giert door mijn lijf. Soms wil ik nog weleens vragen of het met mij te maken heeft, gewoon om wat geruststelling te krijgen. Ik kan niet altijd zonder.
Overwinnen, klinkt als een strijd. Soms helpt het om het op te geven. Opgeven kan namelijk er voor zorgen dat je los kunt laten.
[...]
Is wel begrijpelijk. Ik heb hier al vaker gesteld dat de wijze waarop een kind wordt geprogrammeerd het hele leven meegaat en heel moeilijk is om uit weg te genezen.
Zo zit ik ook met programmaatjes uit mijn kindertijd waarvan ik me welbewust ben, maar niet lijkt te kunnen overwinnen.
Heel naar.
Mij heeft het geholpen om te accepteren dat ik dit nu eenmaal denk als gezegd wordt ´we moeten even praten´. Ja de stress giert door mijn lijf. Soms wil ik nog weleens vragen of het met mij te maken heeft, gewoon om wat geruststelling te krijgen. Ik kan niet altijd zonder.
Overwinnen, klinkt als een strijd. Soms helpt het om het op te geven. Opgeven kan namelijk er voor zorgen dat je los kunt laten.
maandag 26 mei 2014 om 18:08
quote:Justmaartje123 schreef op 26 mei 2014 @ 14:34:
[...]
Herkenbaar, maar grote druppels tranen en af en toe een klodder snot geven toch wel een extra dimensie aan zo'n kattenvachtje.
Wijn helpt trouwens ook goed. Ik ga het vanavond lekker op een zuipen zetten denk ik, ik ben er ernstig aan toe. Wat een kutdag.
Wat vervelend dat de dag je zo zwaar valt. Voor jou:
[...]
Herkenbaar, maar grote druppels tranen en af en toe een klodder snot geven toch wel een extra dimensie aan zo'n kattenvachtje.
Wijn helpt trouwens ook goed. Ik ga het vanavond lekker op een zuipen zetten denk ik, ik ben er ernstig aan toe. Wat een kutdag.
Wat vervelend dat de dag je zo zwaar valt. Voor jou:
maandag 26 mei 2014 om 18:22
quote:hanke321 schreef op 26 mei 2014 @ 18:04:
[...]
Mij heeft het geholpen om te accepteren dat ik dit nu eenmaal denkt als gezegd wordt ´we moeten even praten´. Ja de stress giert door mijn lijf. Soms wil ik nog weleens vragen of het met mij te maken heeft, gewoon om wat geruststelling te krijgen. Ik kan niet altijd zonder.
Overwinnen, klinkt als een strijd. Soms helpt het om het op te geven. Opgeven kan namelijk er voor zorgen dat je los kunt laten.Je hebt gelijk, maar als het zich presenteert als een duveltje uit een doosje, dan slaat toch even snel de onbalans toe en dan is het kwestie van even tot tien tellen , maar dat gaat niet altijd goed. Het is deel van het leven en als alles behalve dat goed gaat, dan gaat het gewoon goed, ik tel het niet eens meer mee.
[...]
Mij heeft het geholpen om te accepteren dat ik dit nu eenmaal denkt als gezegd wordt ´we moeten even praten´. Ja de stress giert door mijn lijf. Soms wil ik nog weleens vragen of het met mij te maken heeft, gewoon om wat geruststelling te krijgen. Ik kan niet altijd zonder.
Overwinnen, klinkt als een strijd. Soms helpt het om het op te geven. Opgeven kan namelijk er voor zorgen dat je los kunt laten.Je hebt gelijk, maar als het zich presenteert als een duveltje uit een doosje, dan slaat toch even snel de onbalans toe en dan is het kwestie van even tot tien tellen , maar dat gaat niet altijd goed. Het is deel van het leven en als alles behalve dat goed gaat, dan gaat het gewoon goed, ik tel het niet eens meer mee.
maandag 26 mei 2014 om 18:26
quote:hanke321 schreef op 26 mei 2014 @ 17:47:
[...]
Hoe ga jij er dan mee om als je je verdrietig/gestresst/overbelast voelt, los van sporten?
Verdriet; ligt eraan. Soms overvalt 'oud' verdriet je, bij het horen van een liedje, het zien van een foto. Soms moet je lachen bij een bepaalde herinnering en soms heb je zo'n heftige huilbui. Duurt meestal nog geen twee minuten, maar is zo heftig. Daar geef ik aan toe, no matter waar of met wie ik ben. Het is ook vaak zo weer over.
Soms is verdriet veel recenter en is het veel moeilijker om weer over te gaan tot de orde van de dag.
Laatst hoorde ik heel naar nieuws, een geliefde van mij heeft kanker. Dan ben ik echt wel even van slag. Huilen, praten maar ook heel morbide geintjes. Slecht geslapen en de volgende dag ook nog eens een afspraak waar ik tegenop zag. Praten met vriend, nog een keertje huilen. En dan, ademhalen, rug recht, glimlachen. Make up, goeie kleren. Gelukkig kon ik fietsen, door de polder, genieten van de natuur. En daarna gaan boksen, helemaal gesloopt.
Nog steeds verdrietig maar wel gesterkt.
Stress heb ik niet zo vaak, gelukkig maar, ik word er altijd een beetje agressief van en ik haat ruzies. Als ik gestrest ben, praten, praten. Kijken wat ik aan de situatie kan veranderen en vooral; hoe kan ik mijn eigen reactie / kijk op veranderen.
En overbelast? Ik stel mijn grenzen en bewaak ze.
[...]
Hoe ga jij er dan mee om als je je verdrietig/gestresst/overbelast voelt, los van sporten?
Verdriet; ligt eraan. Soms overvalt 'oud' verdriet je, bij het horen van een liedje, het zien van een foto. Soms moet je lachen bij een bepaalde herinnering en soms heb je zo'n heftige huilbui. Duurt meestal nog geen twee minuten, maar is zo heftig. Daar geef ik aan toe, no matter waar of met wie ik ben. Het is ook vaak zo weer over.
Soms is verdriet veel recenter en is het veel moeilijker om weer over te gaan tot de orde van de dag.
Laatst hoorde ik heel naar nieuws, een geliefde van mij heeft kanker. Dan ben ik echt wel even van slag. Huilen, praten maar ook heel morbide geintjes. Slecht geslapen en de volgende dag ook nog eens een afspraak waar ik tegenop zag. Praten met vriend, nog een keertje huilen. En dan, ademhalen, rug recht, glimlachen. Make up, goeie kleren. Gelukkig kon ik fietsen, door de polder, genieten van de natuur. En daarna gaan boksen, helemaal gesloopt.
Nog steeds verdrietig maar wel gesterkt.
Stress heb ik niet zo vaak, gelukkig maar, ik word er altijd een beetje agressief van en ik haat ruzies. Als ik gestrest ben, praten, praten. Kijken wat ik aan de situatie kan veranderen en vooral; hoe kan ik mijn eigen reactie / kijk op veranderen.
En overbelast? Ik stel mijn grenzen en bewaak ze.
maandag 26 mei 2014 om 18:29
quote:jolicoeur schreef op 26 mei 2014 @ 18:03:
Ik vraag mij oprecht af waarom je die opmerking maakt Fatchick.
Ik bedoel dan in jouw optiek meer groot houden. Ik wilde niet huilen om sterk te zijn voor mijn man. Nu ik mijn drugs kwijt ben, ben ik inderdaad emotioneel incontinent en zoek ik troost.
Bedankt voor jullie steun en openheid. Daar haal ik echt moed uit.Bedoel je mij? Omdat ik vluchten niet zie als streng zijn.
Ik vraag mij oprecht af waarom je die opmerking maakt Fatchick.
Ik bedoel dan in jouw optiek meer groot houden. Ik wilde niet huilen om sterk te zijn voor mijn man. Nu ik mijn drugs kwijt ben, ben ik inderdaad emotioneel incontinent en zoek ik troost.
Bedankt voor jullie steun en openheid. Daar haal ik echt moed uit.Bedoel je mij? Omdat ik vluchten niet zie als streng zijn.
maandag 26 mei 2014 om 18:34
quote:fitchick schreef op 26 mei 2014 @ 18:29:
[...]
Bedoel je mij? Omdat ik vluchten niet zie als streng zijn.Veel vrouwen hier zitten in een chronische situatie die vaak al jaren duurt, soms progressief is en ook vaak geen einde kent, dus ja, ik kan me voorstellen dat ze dit zich oprecht afvraagt.
[...]
Bedoel je mij? Omdat ik vluchten niet zie als streng zijn.Veel vrouwen hier zitten in een chronische situatie die vaak al jaren duurt, soms progressief is en ook vaak geen einde kent, dus ja, ik kan me voorstellen dat ze dit zich oprecht afvraagt.
maandag 26 mei 2014 om 18:39
quote:fitchick schreef op 26 mei 2014 @ 18:26:
[...]
Verdriet; ligt eraan. Soms overvalt 'oud' verdriet je, bij het horen van een liedje, het zien van een foto. Soms moet je lachen bij een bepaalde herinnering en soms heb je zo'n heftige huilbui. Duurt meestal nog geen twee minuten, maar is zo heftig. Daar geef ik aan toe, no matter waar of met wie ik ben. Het is ook vaak zo weer over.
Soms is verdriet veel recenter en is het veel moeilijker om weer over te gaan tot de orde van de dag.
Laatst hoorde ik heel naar nieuws, een geliefde van mij heeft kanker. Dan ben ik echt wel even van slag. Huilen, praten maar ook heel morbide geintjes. Slecht geslapen en de volgende dag ook nog eens een afspraak waar ik tegenop zag. Praten met vriend, nog een keertje huilen. En dan, ademhalen, rug recht, glimlachen. Make up, goeie kleren. Gelukkig kon ik fietsen, door de polder, genieten van de natuur. En daarna gaan boksen, helemaal gesloopt.
Nog steeds verdrietig maar wel gesterkt.
Stress heb ik niet zo vaak, gelukkig maar, ik word er altijd een beetje agressief van en ik haat ruzies. Als ik gestrest ben, praten, praten. Kijken wat ik aan de situatie kan veranderen en vooral; hoe kan ik mijn eigen reactie / kijk op veranderen.
En overbelast? Ik stel mijn grenzen en bewaak ze.Ik hoop voor je dat je nooit in de situatie terecht komt waar je helemaal niks aan je grenzen hebt. Dat je nooit overbelast zult raken door externe situaties waar je zelf geen grip op hebt.
[...]
Verdriet; ligt eraan. Soms overvalt 'oud' verdriet je, bij het horen van een liedje, het zien van een foto. Soms moet je lachen bij een bepaalde herinnering en soms heb je zo'n heftige huilbui. Duurt meestal nog geen twee minuten, maar is zo heftig. Daar geef ik aan toe, no matter waar of met wie ik ben. Het is ook vaak zo weer over.
Soms is verdriet veel recenter en is het veel moeilijker om weer over te gaan tot de orde van de dag.
Laatst hoorde ik heel naar nieuws, een geliefde van mij heeft kanker. Dan ben ik echt wel even van slag. Huilen, praten maar ook heel morbide geintjes. Slecht geslapen en de volgende dag ook nog eens een afspraak waar ik tegenop zag. Praten met vriend, nog een keertje huilen. En dan, ademhalen, rug recht, glimlachen. Make up, goeie kleren. Gelukkig kon ik fietsen, door de polder, genieten van de natuur. En daarna gaan boksen, helemaal gesloopt.
Nog steeds verdrietig maar wel gesterkt.
Stress heb ik niet zo vaak, gelukkig maar, ik word er altijd een beetje agressief van en ik haat ruzies. Als ik gestrest ben, praten, praten. Kijken wat ik aan de situatie kan veranderen en vooral; hoe kan ik mijn eigen reactie / kijk op veranderen.
En overbelast? Ik stel mijn grenzen en bewaak ze.Ik hoop voor je dat je nooit in de situatie terecht komt waar je helemaal niks aan je grenzen hebt. Dat je nooit overbelast zult raken door externe situaties waar je zelf geen grip op hebt.
maandag 26 mei 2014 om 18:41
quote:annelaure schreef op 26 mei 2014 @ 18:39:
[...]
Ik hoop voor je dat je nooit in de situatie terecht komt waar je helemaal niks aan je grenzen hebt. Dat je nooit overbelast zult raken door externe situaties waar je zelf geen grip op hebt.Hoe weet je dat ik nooit overbelast ben geweest? Door welke oorzaak dan ook? Of in een situatie ben geweest waar ik nergens grip op had?
[...]
Ik hoop voor je dat je nooit in de situatie terecht komt waar je helemaal niks aan je grenzen hebt. Dat je nooit overbelast zult raken door externe situaties waar je zelf geen grip op hebt.Hoe weet je dat ik nooit overbelast ben geweest? Door welke oorzaak dan ook? Of in een situatie ben geweest waar ik nergens grip op had?
maandag 26 mei 2014 om 18:45
maandag 26 mei 2014 om 18:46
maandag 26 mei 2014 om 18:49
quote:fitchick schreef op 26 mei 2014 @ 18:46:
[...]
Nee, de aanname is dat ik nog nooit in een dergelijke situatie ben geweest, anders zou het anders geformuleeerd zijn.Jij zegt dat je grenzen stelt en ze bewaakt. Dat komt over alsof overbelast zijn iets is dat mensen overkomt die geen grenzen stellen of die niet bewaken. Dus inderdaad, ik hoop voor je dat je nooit in een situatie terecht komt dat je niks hebt aan grenzen en dat je geen grip op de situatie hebt. Als je ooit overbelast was geweest neem ik aan dat je die zin anders zou hebben geformuleerd.
[...]
Nee, de aanname is dat ik nog nooit in een dergelijke situatie ben geweest, anders zou het anders geformuleeerd zijn.Jij zegt dat je grenzen stelt en ze bewaakt. Dat komt over alsof overbelast zijn iets is dat mensen overkomt die geen grenzen stellen of die niet bewaken. Dus inderdaad, ik hoop voor je dat je nooit in een situatie terecht komt dat je niks hebt aan grenzen en dat je geen grip op de situatie hebt. Als je ooit overbelast was geweest neem ik aan dat je die zin anders zou hebben geformuleerd.
maandag 26 mei 2014 om 18:55
quote:fitchick schreef op 26 mei 2014 @ 18:29:
[...]
Bedoel je mij? Omdat ik vluchten niet zie als streng zijn.
Sorry voor de typefout in je nick.
Ik vraag mij af wat je ermee wilt zeggen. Dat jij het beter doet dan ik?
Dan wil ik daar graag van leren. Maar in bepaalde situaties is het gewoon ook lastig om je eigen verdriet toe te laten en grenzen te bewaken. Bijvoorbeeld als drie kleine kinderen je zorg nodig hebben, terwijl je man zijn terminale ouder verzorgt. Dan houd ik me sterk om hem te troosten. Jammer dat je dit zo negatief uitlegt.
[...]
Bedoel je mij? Omdat ik vluchten niet zie als streng zijn.
Sorry voor de typefout in je nick.
Ik vraag mij af wat je ermee wilt zeggen. Dat jij het beter doet dan ik?
Dan wil ik daar graag van leren. Maar in bepaalde situaties is het gewoon ook lastig om je eigen verdriet toe te laten en grenzen te bewaken. Bijvoorbeeld als drie kleine kinderen je zorg nodig hebben, terwijl je man zijn terminale ouder verzorgt. Dan houd ik me sterk om hem te troosten. Jammer dat je dit zo negatief uitlegt.
On ne voit bien qu'avec le coeur.
maandag 26 mei 2014 om 19:00
quote:jolicoeur schreef op 26 mei 2014 @ 18:55:
[...]
Sorry voor de typefout in je nick.
Ik vraag mij af wat je ermee wilt zeggen. Dat jij het beter doet dan ik?
Dan wil ik daar graag van leren. Maar in bepaalde situaties is het gewoon ook lastig om je eigen verdriet toe te laten en grenzen te bewaken. Bijvoorbeeld als drie kleine kinderen je zorg nodig hebben, terwijl je man zijn terminale ouder verzorgt. Dan houd ik me sterk om hem te troosten. Jammer dat je dit zo negatief uitlegt.
Nee hoor. Ik denk helemaal niet dat ik het beter doe. En ik snap helemaal dat je je soms sterk moet houden voor je partner. Been there, done that.
Echter, je sterk houden is 1ding. Dat je daarna vlucht in eten is in mijn ogen een ander ding. Niet fout of slecht of zwak (alsof dat erg is) alleen voor mij valt dat niet onder streng zijn voor jezelf.
[...]
Sorry voor de typefout in je nick.
Ik vraag mij af wat je ermee wilt zeggen. Dat jij het beter doet dan ik?
Dan wil ik daar graag van leren. Maar in bepaalde situaties is het gewoon ook lastig om je eigen verdriet toe te laten en grenzen te bewaken. Bijvoorbeeld als drie kleine kinderen je zorg nodig hebben, terwijl je man zijn terminale ouder verzorgt. Dan houd ik me sterk om hem te troosten. Jammer dat je dit zo negatief uitlegt.
Nee hoor. Ik denk helemaal niet dat ik het beter doe. En ik snap helemaal dat je je soms sterk moet houden voor je partner. Been there, done that.
Echter, je sterk houden is 1ding. Dat je daarna vlucht in eten is in mijn ogen een ander ding. Niet fout of slecht of zwak (alsof dat erg is) alleen voor mij valt dat niet onder streng zijn voor jezelf.
maandag 26 mei 2014 om 19:02
Als ik mezelf troost ga ik: of vroeg naar bed en slapen
is het overdag dan ga ik naar de stad even gewoon iets leuks voor mezelf kopen en een lekker broodje halen
Ben ook wel eens toen ik mezelf zielig vond een middagje naar de sauna geweest, maar toen zat ik daar te sippen en kon niet genieten, dus dat doe ik niet meer
is het overdag dan ga ik naar de stad even gewoon iets leuks voor mezelf kopen en een lekker broodje halen
Ben ook wel eens toen ik mezelf zielig vond een middagje naar de sauna geweest, maar toen zat ik daar te sippen en kon niet genieten, dus dat doe ik niet meer
maandag 26 mei 2014 om 19:05
quote:annelaure schreef op 26 mei 2014 @ 18:49:
[...]
Jij zegt dat je grenzen stelt en ze bewaakt. Dat komt over alsof overbelast zijn iets is dat mensen overkomt die geen grenzen stellen of die niet bewaken. Dus inderdaad, ik hoop voor je dat je nooit in een situatie terecht komt dat je niks hebt aan grenzen en dat je geen grip op de situatie hebt. Als je ooit overbelast was geweest neem ik aan dat je die zin anders zou hebben geformuleerd.
Hoezo? Hoe weet jij wat mijn grenzen zijn en hoe ik ze bewaak?
Vorig jaar kwam ik in een situatie waar ik letterlijk totaal alle controle uit handen moest geven. Aan het toeval. Mijn leven lag niet meer in mijn eigen handen, niet in de handen van andere mensen maar puur aan hoe mijn auto ronddraaide op een snelweg in de ochtendspits.
Daar kwam ik lichamelijk ongeschonden uit. Maar mentaal kreeg ik een fikse deuk. Angstaanvallen. Huisarts, medicatie en deskundige begeleiding. Dat is ook grenzen stellen en bewaken.
Maar goed, hier zal ook wel weer van alles op af te dingen zijn.
[...]
Jij zegt dat je grenzen stelt en ze bewaakt. Dat komt over alsof overbelast zijn iets is dat mensen overkomt die geen grenzen stellen of die niet bewaken. Dus inderdaad, ik hoop voor je dat je nooit in een situatie terecht komt dat je niks hebt aan grenzen en dat je geen grip op de situatie hebt. Als je ooit overbelast was geweest neem ik aan dat je die zin anders zou hebben geformuleerd.
Hoezo? Hoe weet jij wat mijn grenzen zijn en hoe ik ze bewaak?
Vorig jaar kwam ik in een situatie waar ik letterlijk totaal alle controle uit handen moest geven. Aan het toeval. Mijn leven lag niet meer in mijn eigen handen, niet in de handen van andere mensen maar puur aan hoe mijn auto ronddraaide op een snelweg in de ochtendspits.
Daar kwam ik lichamelijk ongeschonden uit. Maar mentaal kreeg ik een fikse deuk. Angstaanvallen. Huisarts, medicatie en deskundige begeleiding. Dat is ook grenzen stellen en bewaken.
Maar goed, hier zal ook wel weer van alles op af te dingen zijn.
maandag 26 mei 2014 om 19:07
quote:fitchick schreef op 26 mei 2014 @ 19:00:
[...]
Nee hoor. Ik denk helemaal niet dat ik het beter doe. En ik snap helemaal dat je je soms sterk moet houden voor je partner. Been there, done that.
Echter, je sterk houden is 1ding. Dat je daarna vlucht in eten is in mijn ogen een ander ding. Niet fout of slecht of zwak (alsof dat erg is) alleen voor mij valt dat niet onder streng zijn voor jezelf.Ik denk dat als ik niet was gevlucht in eten. Ik was ingestort. Ik wilde dat niet want niemand zou daar op dat moment iets aan hebben. Maar dat is dus wel heel streng voor jezelf, want je luistert dus niet naar waar je eigenlijk behoefte aan hebt. Zoals je leest, wil ik dat graag veranderen.
[...]
Nee hoor. Ik denk helemaal niet dat ik het beter doe. En ik snap helemaal dat je je soms sterk moet houden voor je partner. Been there, done that.
Echter, je sterk houden is 1ding. Dat je daarna vlucht in eten is in mijn ogen een ander ding. Niet fout of slecht of zwak (alsof dat erg is) alleen voor mij valt dat niet onder streng zijn voor jezelf.Ik denk dat als ik niet was gevlucht in eten. Ik was ingestort. Ik wilde dat niet want niemand zou daar op dat moment iets aan hebben. Maar dat is dus wel heel streng voor jezelf, want je luistert dus niet naar waar je eigenlijk behoefte aan hebt. Zoals je leest, wil ik dat graag veranderen.
On ne voit bien qu'avec le coeur.
maandag 26 mei 2014 om 19:17
quote:jolicoeur schreef op 26 mei 2014 @ 19:07:
[...]
Ik denk dat als ik niet was gevlucht in eten. Ik was ingestort. Ik wilde dat niet want niemand zou daar op dat moment iets aan hebben. Maar dat is dus wel heel streng voor jezelf, want je luistert dus niet naar waar je eigenlijk behoefte aan hebt. Zoals je leest, wil ik dat graag veranderen.Ik denk dat je jezelf tijd zult moeten gunnen om dieper in te gaan op waarom je wilt eten en daar dan ook echt iets mee doen op dat moment en geen tijd want anderen, ja dat zal wel, maar je bent even waardig als anderen, ook eventuele kinderen en man en die wachten dan maar, want aan een moeder en echtgenote die zich slecht voelt, hebben ze ook bitterweinig. Komt er dus in het kort op neer dat je veel beter kunt zorgen als je goed zorgt voor jezelf.
[...]
Ik denk dat als ik niet was gevlucht in eten. Ik was ingestort. Ik wilde dat niet want niemand zou daar op dat moment iets aan hebben. Maar dat is dus wel heel streng voor jezelf, want je luistert dus niet naar waar je eigenlijk behoefte aan hebt. Zoals je leest, wil ik dat graag veranderen.Ik denk dat je jezelf tijd zult moeten gunnen om dieper in te gaan op waarom je wilt eten en daar dan ook echt iets mee doen op dat moment en geen tijd want anderen, ja dat zal wel, maar je bent even waardig als anderen, ook eventuele kinderen en man en die wachten dan maar, want aan een moeder en echtgenote die zich slecht voelt, hebben ze ook bitterweinig. Komt er dus in het kort op neer dat je veel beter kunt zorgen als je goed zorgt voor jezelf.