Psyche
alle pijlers
HSP
vrijdag 19 juni 2009 om 14:57
quote:IrisH schreef op 19 juni 2009 @ 14:55:
Ik heb nog wel tips voor de mensen die zichzelf onder HSP scharen:
-Hou je niet van drukke plaatsen: ga daar niet heen.
-Is 40 uur werken teveel: werk dan 30 uur en geef voor 10 uur minder geld uit.
-Voel je aan wat anderen voelen: doe er wat nuttigs mee en laat je niet gek maken.
-Ben je zaterdagmiddag moe na 1,5 uur winkelen: ga thee drinken en doe de rest van de dag niks meer. Of ga op maandagmiddag.
-Vind je het vervelend als anderen een negatieve stemming hebben: spreek jezelf streng toe dat jij daar niks mee hoeft en ga je concentreren op wat anders.
-Moet je huilen als iemand boos wordt: dat hebben meer mensen, kom er later op terug.
-Kan je geen muziek luisteren: zet geen muziek aan en vermijdt de discotheek of dansgelegenheid.
-Vind je de markt vreselijk: de Zeeman is ook goedkoop.
-Kan je geen carrière tijger worden zoals je vriendin door een beperkte stressboog: stel jezelf een ander doel en vind jezelf niet zielig.
-Kan je niet tegen sterke geuren: ga niet naar Douglas.
-Is het OV te druk voor je: spaar voor een taxi, auto of ga fietsen.
-Heb je altijd weddingplanner willen worden maar zit dat er niet in door de drukte van dat beroep, en voel je je dus kut: de werkelijkheid was je dan toch niet bevallen, huilen is niet nodig.
-Kan je niet tegen onaardige mensen: omring jezelf met aardige mensen en kap de rest af.
-Is je baas veel te grof voor je gevoeligheid: praat er even over met een collega na een tegenvaller en dan kan je het beter van je af zetten.
-Is een feestje met gesprekken/muziek teveel van het goede: ga een uurtje en vertrek dan weer.
-Ben je bescheiden: dat siert je.
-Gevoelig voor bepaalde stoffen: drink geen koffie, gebruik geen drugs, gebruik zo min mogelijk medicijnen
-Ben je gevoelig voor pijn: zorg dat je zo min mogelijk pijn hebt.
-Beïnvloed honger je concentratie: zorg dat je geregeld eet.
-Zien anderen je als verlegen: dat is geen probleem.
-Heb je een complex innerlijk leven: interessant!
-Schrik je snel: ga geen enge films kijken en blijf uit de buurt van lolbroeken.
-Doe je je best om geen fouten te maken: daar is de baas blij mee en blijf realistisch.
-Huil je snel om muziek: zet muziek op als je wilt huilen en zet geen muziek op als je droog wilt blijven.
-Heb je zeer veel empathie: kijk geen journaal en wordt vrijwilliger in een sociale context.
Succes ermee
Ik heb nog wel tips voor de mensen die zichzelf onder HSP scharen:
-Hou je niet van drukke plaatsen: ga daar niet heen.
-Is 40 uur werken teveel: werk dan 30 uur en geef voor 10 uur minder geld uit.
-Voel je aan wat anderen voelen: doe er wat nuttigs mee en laat je niet gek maken.
-Ben je zaterdagmiddag moe na 1,5 uur winkelen: ga thee drinken en doe de rest van de dag niks meer. Of ga op maandagmiddag.
-Vind je het vervelend als anderen een negatieve stemming hebben: spreek jezelf streng toe dat jij daar niks mee hoeft en ga je concentreren op wat anders.
-Moet je huilen als iemand boos wordt: dat hebben meer mensen, kom er later op terug.
-Kan je geen muziek luisteren: zet geen muziek aan en vermijdt de discotheek of dansgelegenheid.
-Vind je de markt vreselijk: de Zeeman is ook goedkoop.
-Kan je geen carrière tijger worden zoals je vriendin door een beperkte stressboog: stel jezelf een ander doel en vind jezelf niet zielig.
-Kan je niet tegen sterke geuren: ga niet naar Douglas.
-Is het OV te druk voor je: spaar voor een taxi, auto of ga fietsen.
-Heb je altijd weddingplanner willen worden maar zit dat er niet in door de drukte van dat beroep, en voel je je dus kut: de werkelijkheid was je dan toch niet bevallen, huilen is niet nodig.
-Kan je niet tegen onaardige mensen: omring jezelf met aardige mensen en kap de rest af.
-Is je baas veel te grof voor je gevoeligheid: praat er even over met een collega na een tegenvaller en dan kan je het beter van je af zetten.
-Is een feestje met gesprekken/muziek teveel van het goede: ga een uurtje en vertrek dan weer.
-Ben je bescheiden: dat siert je.
-Gevoelig voor bepaalde stoffen: drink geen koffie, gebruik geen drugs, gebruik zo min mogelijk medicijnen
-Ben je gevoelig voor pijn: zorg dat je zo min mogelijk pijn hebt.
-Beïnvloed honger je concentratie: zorg dat je geregeld eet.
-Zien anderen je als verlegen: dat is geen probleem.
-Heb je een complex innerlijk leven: interessant!
-Schrik je snel: ga geen enge films kijken en blijf uit de buurt van lolbroeken.
-Doe je je best om geen fouten te maken: daar is de baas blij mee en blijf realistisch.
-Huil je snel om muziek: zet muziek op als je wilt huilen en zet geen muziek op als je droog wilt blijven.
-Heb je zeer veel empathie: kijk geen journaal en wordt vrijwilliger in een sociale context.
Succes ermee
vrijdag 19 juni 2009 om 14:59
quote:domnaiefmutsje schreef op 19 juni 2009 @ 14:55:
[...]
En precies daarom zal er nooit genezing plaats vinden. Om die reden blijven mensen hangen in hun pijn. Zonde. Welvaartsziekte. Als er ECHT iets aan de hand is, moet je zien hoe rekbaar mensen zijn.
Moet je eens aan een willekeurige hongernegert uitleggen, dat je HSP bent.
Ik heb al zoveel "ziektes en aandoeningen en stoornissen" aan de negerts in Afrika verteld die hier bestaan, ze rollen letterlijk over de grond van het lachen.
[...]
En precies daarom zal er nooit genezing plaats vinden. Om die reden blijven mensen hangen in hun pijn. Zonde. Welvaartsziekte. Als er ECHT iets aan de hand is, moet je zien hoe rekbaar mensen zijn.
Moet je eens aan een willekeurige hongernegert uitleggen, dat je HSP bent.
Ik heb al zoveel "ziektes en aandoeningen en stoornissen" aan de negerts in Afrika verteld die hier bestaan, ze rollen letterlijk over de grond van het lachen.
vrijdag 19 juni 2009 om 15:08
quote:Pelikaan schreef op 19 juni 2009 @ 14:41:
Wel 'es van PTSS gehoord? Er zijn zat mensen die graag door willen met hun leven, maar door een trauma zo gevormd zijn dat dat domweg niet lukt. Fijn voor de mensen hier die helemaal over hun trauma heen zijn, dat is een groot goed.
Nee, ik heb zelf geen trauma. Heb alleen wel van dichtbij meegemaakt dat iemand zodanig beschadigd is geraakt door zijn jeugd dat het leven in het nu compleet in de soep loopt. En die is allang klaar met therapie en weet ik wat, maar is zo gevormd door het gebeurde, dat bijvoorbeeld een relatie niet gaat.
Ik vind eigenlijk dat jullie wel heel gemakkelijk over problemen van een ander stappen. Ik ben het helemaal met jullie eens dat je met gejank nergens komt en ben zelf ook van het niet lullen maar poetsen. Maar voor sommige mensen werkt dat nou eenmaal niet omdat het gewoon domweg niet lukt.
Dankjewel Pelikaan. Zoals ik ook zei, ik heb het geprobeerd, maar het lukte me niet. En uiteindelijk is de conclusie dat ik het gewoon domweg niet kan. Hoe klote ik dat ook vond in het begin van mijn proces, ik wilde niet accepteren dat ik dingen gewoon niet kan zoals anderen en me blind zat te staren op mensen die gewoon doorgingen..huisje boompje beestje, leuke baan, lieve partner. Maar hoe moet ik dit voor elkaar krijgen als ik zelf nooit de basis heb gekregen? Hoe moet ik als ik voor kinderen kies ze opvoeden? als ik alleen maar weet hoe het voelt om met een zweep geslagen te worden of met riemen? nooit liefde heb gekend? niet naar school mocht omdat ik thuis het huishouden moest doen? geen vriendjes of vriendinnen mocht hebben? Iedereen bang was voor mijn moeder, politie niet meer durfde te komen, en ik als klein kind daar voor de deur heb gestaan om hulp te vragen? Hoe moet ik een lieve partner vinden als ik mensen amper durf te vertrouwen omdat mijn broers me jarenlang sexueel hebben misbruikt? of 30 tal partners voorbij heb zien komen waarmee mijn moeder overal in het huis waar ik liep sex had? en ze in de watten moest leggen anders kreeg ik slaag? door hun ook werd aangerand.
Vertel mij hoe?
Ik probeer elke dag weer te vechten tegen de nachtmerries en flashbacks die terugkomen. Ik probeer het "overleven" om te zetten naar "leven".
Maar voor mij is dat gewoon heel erg moeilijk.
Wel 'es van PTSS gehoord? Er zijn zat mensen die graag door willen met hun leven, maar door een trauma zo gevormd zijn dat dat domweg niet lukt. Fijn voor de mensen hier die helemaal over hun trauma heen zijn, dat is een groot goed.
Nee, ik heb zelf geen trauma. Heb alleen wel van dichtbij meegemaakt dat iemand zodanig beschadigd is geraakt door zijn jeugd dat het leven in het nu compleet in de soep loopt. En die is allang klaar met therapie en weet ik wat, maar is zo gevormd door het gebeurde, dat bijvoorbeeld een relatie niet gaat.
Ik vind eigenlijk dat jullie wel heel gemakkelijk over problemen van een ander stappen. Ik ben het helemaal met jullie eens dat je met gejank nergens komt en ben zelf ook van het niet lullen maar poetsen. Maar voor sommige mensen werkt dat nou eenmaal niet omdat het gewoon domweg niet lukt.
Dankjewel Pelikaan. Zoals ik ook zei, ik heb het geprobeerd, maar het lukte me niet. En uiteindelijk is de conclusie dat ik het gewoon domweg niet kan. Hoe klote ik dat ook vond in het begin van mijn proces, ik wilde niet accepteren dat ik dingen gewoon niet kan zoals anderen en me blind zat te staren op mensen die gewoon doorgingen..huisje boompje beestje, leuke baan, lieve partner. Maar hoe moet ik dit voor elkaar krijgen als ik zelf nooit de basis heb gekregen? Hoe moet ik als ik voor kinderen kies ze opvoeden? als ik alleen maar weet hoe het voelt om met een zweep geslagen te worden of met riemen? nooit liefde heb gekend? niet naar school mocht omdat ik thuis het huishouden moest doen? geen vriendjes of vriendinnen mocht hebben? Iedereen bang was voor mijn moeder, politie niet meer durfde te komen, en ik als klein kind daar voor de deur heb gestaan om hulp te vragen? Hoe moet ik een lieve partner vinden als ik mensen amper durf te vertrouwen omdat mijn broers me jarenlang sexueel hebben misbruikt? of 30 tal partners voorbij heb zien komen waarmee mijn moeder overal in het huis waar ik liep sex had? en ze in de watten moest leggen anders kreeg ik slaag? door hun ook werd aangerand.
Vertel mij hoe?
Ik probeer elke dag weer te vechten tegen de nachtmerries en flashbacks die terugkomen. Ik probeer het "overleven" om te zetten naar "leven".
Maar voor mij is dat gewoon heel erg moeilijk.
vrijdag 19 juni 2009 om 15:13
Heel aardig van iedereen om me zo belachelijk te maken en de grond in te trappen. Bedankt!
Ik heb altijd geleerd dat je mensen moet respecteren in wat ze doen en zeggen, maar blijkbaar geldt dat niet voor anderen. Jammer want met een beetje meer respect voor elkaar zal deze wereld er een stuk leuker van worden.
Aangezien deze discussie ertoe leidt om mensen belachelijk te maken die dingen meemaken die jullie niet begrijpen kap ik ermee.
Ps. Met mijn leven is niets mis, werk full-time, ben erg actief als vrijwilliger en heb absoluut geen schop onder mijn kont nodig!
Ik heb altijd geleerd dat je mensen moet respecteren in wat ze doen en zeggen, maar blijkbaar geldt dat niet voor anderen. Jammer want met een beetje meer respect voor elkaar zal deze wereld er een stuk leuker van worden.
Aangezien deze discussie ertoe leidt om mensen belachelijk te maken die dingen meemaken die jullie niet begrijpen kap ik ermee.
Ps. Met mijn leven is niets mis, werk full-time, ben erg actief als vrijwilliger en heb absoluut geen schop onder mijn kont nodig!
vrijdag 19 juni 2009 om 15:15
quote:lonbonton schreef op 19 juni 2009 @ 12:51:
[...]
Nou, als je het hele topic doorleest wordt er toch behoorlijk de draak gestoken met TO.
Dat vind ik toch wel ver gaan. Want waarom doorgaan met die reacties als TO duidelijk aangeeft dit niet te bedoelen met haar vraag? Ik vind dat nogal drammerig en flauw.TO kan ook gewoon over die reacties heenlezen, dan is er voor de mensen die hier alleen komen om te lopen kloten geen lol meer aan, als er niet meer op ze gereageerd wordt. Scheelt ook een hoop leeswerk!
[...]
Nou, als je het hele topic doorleest wordt er toch behoorlijk de draak gestoken met TO.
Dat vind ik toch wel ver gaan. Want waarom doorgaan met die reacties als TO duidelijk aangeeft dit niet te bedoelen met haar vraag? Ik vind dat nogal drammerig en flauw.TO kan ook gewoon over die reacties heenlezen, dan is er voor de mensen die hier alleen komen om te lopen kloten geen lol meer aan, als er niet meer op ze gereageerd wordt. Scheelt ook een hoop leeswerk!
vrijdag 19 juni 2009 om 15:16
vrijdag 19 juni 2009 om 15:17
Nope.
HSP zal ik nooit kunnen begrijpen. Maar ga jij het maar een plekje geven, dan.
Het verhaal van Ieniemini is hartverscheurend, en allemaal geen kattepis, En velen met ons hebben een traumatische kutjeugd gehad.
Maar ja. Doorgaan met leven moet toch.
Het heeft geen zin om erin te blijven hangen.
Ik heb dat ook een tijd gedaan, maar bemerkte al snel dat ik daar niks mee opschoot.
Dus heb ik mezelf een paar flinke schoppen onder mijn hol gegeven.
HSP zal ik nooit kunnen begrijpen. Maar ga jij het maar een plekje geven, dan.
Het verhaal van Ieniemini is hartverscheurend, en allemaal geen kattepis, En velen met ons hebben een traumatische kutjeugd gehad.
Maar ja. Doorgaan met leven moet toch.
Het heeft geen zin om erin te blijven hangen.
Ik heb dat ook een tijd gedaan, maar bemerkte al snel dat ik daar niks mee opschoot.
Dus heb ik mezelf een paar flinke schoppen onder mijn hol gegeven.
vrijdag 19 juni 2009 om 15:18
Yasmijn, ik moet trouwens wel zeggen... Toen ik de diagnose add kreeg, was dat idd geen excuus voor sommige dingen, zeker niet en ik heb dat ook nooit als excuus gebruikt. Maar...met sommige dingen ben ik, dankzij dat etiketje/diagnose, wel iets minder hard voor mezelf geworden, dat dan weer wel. Zo van: Ja, ik functioneer dankzij gele memootjes, ja dat is suf, maar so be it. Terwijl ik daarvóór van mezelf gewoon alles moest onthouden.
Klein voorbeeldje maar...
Klein voorbeeldje maar...
vrijdag 19 juni 2009 om 15:18
quote:krista1980 wrote on 19 June 2009 @ 15:13:
Heel aardig van iedereen om me zo belachelijk te maken en de grond in te trappen. Bedankt!
Ik heb altijd geleerd dat je mensen moet respecteren in wat ze doen en zeggen, maar blijkbaar geldt dat niet voor anderen. Jammer want met een beetje meer respect voor elkaar zal deze wereld er een stuk leuker van worden.
Aangezien deze discussie ertoe leidt om mensen belachelijk te maken die dingen meemaken die jullie niet begrijpen kap ik ermee.
Ps. Met mijn leven is niets mis, werk full-time, ben erg actief als vrijwilliger en heb absoluut geen schop onder mijn kont nodig!Ach, het valt niet mee om geen bijval te krijgen, he? Als met jouw leven niets mis is, waarom mekker je dan over je HSP?...
Heel aardig van iedereen om me zo belachelijk te maken en de grond in te trappen. Bedankt!
Ik heb altijd geleerd dat je mensen moet respecteren in wat ze doen en zeggen, maar blijkbaar geldt dat niet voor anderen. Jammer want met een beetje meer respect voor elkaar zal deze wereld er een stuk leuker van worden.
Aangezien deze discussie ertoe leidt om mensen belachelijk te maken die dingen meemaken die jullie niet begrijpen kap ik ermee.
Ps. Met mijn leven is niets mis, werk full-time, ben erg actief als vrijwilliger en heb absoluut geen schop onder mijn kont nodig!Ach, het valt niet mee om geen bijval te krijgen, he? Als met jouw leven niets mis is, waarom mekker je dan over je HSP?...
vrijdag 19 juni 2009 om 15:20
quote:krista1980 schreef op 19 juni 2009 @ 15:13:
Heel aardig van iedereen om me zo belachelijk te maken en de grond in te trappen. Bedankt!
Ik heb altijd geleerd dat je mensen moet respecteren in wat ze doen en zeggen, maar blijkbaar geldt dat niet voor anderen. Jammer want met een beetje meer respect voor elkaar zal deze wereld er een stuk leuker van worden.
Aangezien deze discussie ertoe leidt om mensen belachelijk te maken die dingen meemaken die jullie niet begrijpen kap ik ermee.
Ps. Met mijn leven is niets mis, werk full-time, ben erg actief als vrijwilliger en heb absoluut geen schop onder mijn kont nodig!-
Heel aardig van iedereen om me zo belachelijk te maken en de grond in te trappen. Bedankt!
Ik heb altijd geleerd dat je mensen moet respecteren in wat ze doen en zeggen, maar blijkbaar geldt dat niet voor anderen. Jammer want met een beetje meer respect voor elkaar zal deze wereld er een stuk leuker van worden.
Aangezien deze discussie ertoe leidt om mensen belachelijk te maken die dingen meemaken die jullie niet begrijpen kap ik ermee.
Ps. Met mijn leven is niets mis, werk full-time, ben erg actief als vrijwilliger en heb absoluut geen schop onder mijn kont nodig!-
vrijdag 19 juni 2009 om 15:20
quote:fleurtje schreef op 19 juni 2009 @ 15:18:
Yasmijn, ik moet trouwens wel zeggen... Toen ik de diagnose add kreeg, was dat idd geen excuus voor sommige dingen, zeker niet en ik heb dat ook nooit als excuus gebruikt. Maar...met sommige dingen ben ik, dankzij dat etiketje/diagnose, wel iets minder hard voor mezelf geworden, dat dan weer wel. Zo van: Ja, ik functioneer dankzij gele memootjes, ja dat is suf, maar so be it. Terwijl ik daarvóór van mezelf gewoon alles moest onthouden.
Klein voorbeeldje maar...Helder.
Yasmijn, ik moet trouwens wel zeggen... Toen ik de diagnose add kreeg, was dat idd geen excuus voor sommige dingen, zeker niet en ik heb dat ook nooit als excuus gebruikt. Maar...met sommige dingen ben ik, dankzij dat etiketje/diagnose, wel iets minder hard voor mezelf geworden, dat dan weer wel. Zo van: Ja, ik functioneer dankzij gele memootjes, ja dat is suf, maar so be it. Terwijl ik daarvóór van mezelf gewoon alles moest onthouden.
Klein voorbeeldje maar...Helder.
vrijdag 19 juni 2009 om 15:22
vrijdag 19 juni 2009 om 15:24
quote:yasmijn schreef op 19 juni 2009 @ 15:17:
Nope.
HSP zal ik nooit kunnen begrijpen. Maar ga jij het maar een plekje geven, dan.
Het verhaal van Ieniemini is hartverscheurend, en allemaal geen kattepis, En velen met ons hebben een traumatische kutjeugd gehad.
Maar ja. Doorgaan met leven moet toch.
Ja, precies..en dat is waar ik voor kies..doorgaan met leven, maar dan op een andere manier zoals ik mezelf aangeleerd heb.
Het heeft geen zin om erin te blijven hangen.
Nee..daar heb je ook gelijk in. Maar bij mij komt het dagenlijks terug, een geur, blik of geluid kan mij compleet doen dichtslaan waardoor ik als een film opnieuw alles herbeleef. Hier heb ik ook EMDR sessies voor.Om de triggers uit te schakelen.
Ik heb dat ook een tijd gedaan, maar bemerkte al snel dat ik daar niks mee opschoot.
Dus heb ik mezelf een paar flinke schoppen onder mijn hol gegeven.Ik geef mezelf ook dagenlijks schoppen. Maar op een andere manier.
Nope.
HSP zal ik nooit kunnen begrijpen. Maar ga jij het maar een plekje geven, dan.
Het verhaal van Ieniemini is hartverscheurend, en allemaal geen kattepis, En velen met ons hebben een traumatische kutjeugd gehad.
Maar ja. Doorgaan met leven moet toch.
Ja, precies..en dat is waar ik voor kies..doorgaan met leven, maar dan op een andere manier zoals ik mezelf aangeleerd heb.
Het heeft geen zin om erin te blijven hangen.
Nee..daar heb je ook gelijk in. Maar bij mij komt het dagenlijks terug, een geur, blik of geluid kan mij compleet doen dichtslaan waardoor ik als een film opnieuw alles herbeleef. Hier heb ik ook EMDR sessies voor.Om de triggers uit te schakelen.
Ik heb dat ook een tijd gedaan, maar bemerkte al snel dat ik daar niks mee opschoot.
Dus heb ik mezelf een paar flinke schoppen onder mijn hol gegeven.Ik geef mezelf ook dagenlijks schoppen. Maar op een andere manier.
vrijdag 19 juni 2009 om 15:28
Heb ik ook, hoor. Ik ben als kind seksueel misbruikt, niet te zuinig.
Met bepaalde woorden, geuren of wat ook, vlieg ik er weer in.
Maar ik heb mezelf aangeleerd om dat snel uit te schakelen.
Zonder therapieen. Ben 1 keer bij zo'n vent geweest, en dat was 1 keer teveel.
Dus gaf ik me mijn eigen schoppen. Ik kan niet tegen soft gedoe, mij moet je op de harde manier aanpakken.
En dat kan ik het beste zelf
Met bepaalde woorden, geuren of wat ook, vlieg ik er weer in.
Maar ik heb mezelf aangeleerd om dat snel uit te schakelen.
Zonder therapieen. Ben 1 keer bij zo'n vent geweest, en dat was 1 keer teveel.
Dus gaf ik me mijn eigen schoppen. Ik kan niet tegen soft gedoe, mij moet je op de harde manier aanpakken.
En dat kan ik het beste zelf
vrijdag 19 juni 2009 om 15:35
quote:Ienimimi schreef op 19 juni 2009 @ 15:08:
[...]
Dankjewel Pelikaan. Zoals ik ook zei, ik heb het geprobeerd, maar het lukte me niet. En uiteindelijk is de conclusie dat ik het gewoon domweg niet kan. Hoe klote ik dat ook vond in het begin van mijn proces, ik wilde niet accepteren dat ik dingen gewoon niet kan zoals anderen en me blind zat te staren op mensen die gewoon doorgingen..huisje boompje beestje, leuke baan, lieve partner. Maar hoe moet ik dit voor elkaar krijgen als ik zelf nooit de basis heb gekregen? Hoe moet ik als ik voor kinderen kies ze opvoeden? als ik alleen maar weet hoe het voelt om met een zweep geslagen te worden of met riemen? nooit liefde heb gekend? niet naar school mocht omdat ik thuis het huishouden moest doen? geen vriendjes of vriendinnen mocht hebben? Iedereen bang was voor mijn moeder, politie niet meer durfde te komen, en ik als klein kind daar voor de deur heb gestaan om hulp te vragen? Hoe moet ik een lieve partner vinden als ik mensen amper durf te vertrouwen omdat mijn broers me jarenlang sexueel hebben misbruikt? of 30 tal partners voorbij heb zien komen waarmee mijn moeder overal in het huis waar ik liep sex had? en ze in de watten moest leggen anders kreeg ik slaag? door hun ook werd aangerand.
Vertel mij hoe?
Ik probeer elke dag weer te vechten tegen de nachtmerries en flashbacks die terugkomen. Ik probeer het "overleven" om te zetten naar "leven".
Maar voor mij is dat gewoon heel erg moeilijk.
Lieve Iniminie,
Jouw verhaal lijkt op de mijne. En het is ook moeilijk. Niemand heeft gezegd dat het makkelijk is. Allereerst wil ik je, voor zover je'm nog niet hebt gehad, de tip EMDR meegeven. Het maakt niets ongedaan, het wist je geheugen niet, maar het haalt de scherpe kantjes ervan af zodat je weer verder kan.
De schop waar wij op doelen is niet eentje, ga nu alles maar doen en doe het ineens goed. Nee, het is de stap nemen tot herstel. Stukje bij beetje. Niet bij neerleggen dat geluk niet voor jou is weggelegd.
Je zal jezelf kunnen gunnen dat een deel van wat jij toen niet hebt geleerd, nu te leren. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, afleren is moeilijker dan aanleren, maar het kan.
Ik roep gekscherend het leger en ergens meen ik het ook. Je bent nu aan het leven in het verleden. Je hebt er teveel tijd door. Eigenlijk zou iemand jou fysiek moeten afmatten zodat je gaat allereerst geen tijd hebt om na te denken, ten tweede lichamelijk bezig bent wat stomweg heel goed voor je is en ten derde dat je ziet wat je fysiek aan kan. En dat je je fysiek mentaal kan beïnvloeden. Dat je leert trots te zijn op wat je kan, wat je hebt bereikt. Ik geloof dat sport een hele goede therapie zou zijn wat dat betreft, onder begeleiding. (het leger dus )
Je leeft nu in het heden, met het verleden. Het verleden is gebeurt. Niemand kan dat weghalen voor je. Je kan wel de toekomst beïnvloeden. Dat heb je echt ZELF in de hand. En jawel, je kan het wel, alleen weet je het nog niet.
Door ons verleden moeten we leren met de enorme diepe dalen. Voordeel daarvan is wel dat je zo hard moet klimmen om daaruit te komen dat we enorm veel spieren kweken en daar heel sterk uit komen. Alleen het opstapje is lastig. Dat zou je kunnen zoeken. heel veel hulpverlening is er op gericht om jou in dat dal te laten en je het daar zo comfortabel mogelijk te houden. Dekbedje, vuurtje, kopje koffie en een zakdoek voor je tranen. Terwijl je in werkelijkheid iemand nodig hebt die jou ZELF omhoog helpt klimmen en af en toe een fikse duw geeft omhoog ter voorkoming dat je valt.
[...]
Dankjewel Pelikaan. Zoals ik ook zei, ik heb het geprobeerd, maar het lukte me niet. En uiteindelijk is de conclusie dat ik het gewoon domweg niet kan. Hoe klote ik dat ook vond in het begin van mijn proces, ik wilde niet accepteren dat ik dingen gewoon niet kan zoals anderen en me blind zat te staren op mensen die gewoon doorgingen..huisje boompje beestje, leuke baan, lieve partner. Maar hoe moet ik dit voor elkaar krijgen als ik zelf nooit de basis heb gekregen? Hoe moet ik als ik voor kinderen kies ze opvoeden? als ik alleen maar weet hoe het voelt om met een zweep geslagen te worden of met riemen? nooit liefde heb gekend? niet naar school mocht omdat ik thuis het huishouden moest doen? geen vriendjes of vriendinnen mocht hebben? Iedereen bang was voor mijn moeder, politie niet meer durfde te komen, en ik als klein kind daar voor de deur heb gestaan om hulp te vragen? Hoe moet ik een lieve partner vinden als ik mensen amper durf te vertrouwen omdat mijn broers me jarenlang sexueel hebben misbruikt? of 30 tal partners voorbij heb zien komen waarmee mijn moeder overal in het huis waar ik liep sex had? en ze in de watten moest leggen anders kreeg ik slaag? door hun ook werd aangerand.
Vertel mij hoe?
Ik probeer elke dag weer te vechten tegen de nachtmerries en flashbacks die terugkomen. Ik probeer het "overleven" om te zetten naar "leven".
Maar voor mij is dat gewoon heel erg moeilijk.
Lieve Iniminie,
Jouw verhaal lijkt op de mijne. En het is ook moeilijk. Niemand heeft gezegd dat het makkelijk is. Allereerst wil ik je, voor zover je'm nog niet hebt gehad, de tip EMDR meegeven. Het maakt niets ongedaan, het wist je geheugen niet, maar het haalt de scherpe kantjes ervan af zodat je weer verder kan.
De schop waar wij op doelen is niet eentje, ga nu alles maar doen en doe het ineens goed. Nee, het is de stap nemen tot herstel. Stukje bij beetje. Niet bij neerleggen dat geluk niet voor jou is weggelegd.
Je zal jezelf kunnen gunnen dat een deel van wat jij toen niet hebt geleerd, nu te leren. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, afleren is moeilijker dan aanleren, maar het kan.
Ik roep gekscherend het leger en ergens meen ik het ook. Je bent nu aan het leven in het verleden. Je hebt er teveel tijd door. Eigenlijk zou iemand jou fysiek moeten afmatten zodat je gaat allereerst geen tijd hebt om na te denken, ten tweede lichamelijk bezig bent wat stomweg heel goed voor je is en ten derde dat je ziet wat je fysiek aan kan. En dat je je fysiek mentaal kan beïnvloeden. Dat je leert trots te zijn op wat je kan, wat je hebt bereikt. Ik geloof dat sport een hele goede therapie zou zijn wat dat betreft, onder begeleiding. (het leger dus )
Je leeft nu in het heden, met het verleden. Het verleden is gebeurt. Niemand kan dat weghalen voor je. Je kan wel de toekomst beïnvloeden. Dat heb je echt ZELF in de hand. En jawel, je kan het wel, alleen weet je het nog niet.
Door ons verleden moeten we leren met de enorme diepe dalen. Voordeel daarvan is wel dat je zo hard moet klimmen om daaruit te komen dat we enorm veel spieren kweken en daar heel sterk uit komen. Alleen het opstapje is lastig. Dat zou je kunnen zoeken. heel veel hulpverlening is er op gericht om jou in dat dal te laten en je het daar zo comfortabel mogelijk te houden. Dekbedje, vuurtje, kopje koffie en een zakdoek voor je tranen. Terwijl je in werkelijkheid iemand nodig hebt die jou ZELF omhoog helpt klimmen en af en toe een fikse duw geeft omhoog ter voorkoming dat je valt.
vrijdag 19 juni 2009 om 15:36
vrijdag 19 juni 2009 om 15:36
Hai Krista,
Ik heb een heel gevoelig kind, overgevoelig, een dochter. Zelf wil ik niet in termen als 'HSP' praten, of zeggen dat ze dat 'heeft' omdat ik van het standpunt uitga dat ze niet overgevoeligheid heeft maar het simpelweg 'is' en dat is iets heel anders.
Ik zeg er wel bij dat mijn dochter naar een orthopedagoog gaat (iemand met een diploma aan de muur dus, in een ziekenhuis) omdat er waarschijnlijk bij haar net even iets meer aan de hand is dan overgevoeligheid.
Opvallend is het wel dat je, als je HSP intypt op het internet, je doodgegooid wordt met allerlei zogenaamde coaches en therapeuten die met jou, of je kind in mijn geval, aan de slag willen en er geld aan willen verdienen. Aan het lijf van mijn dochter wil ik die mensen allemaal niet hebben. Waarom niet? Omdat ik zelf ook heel gevoelig ben en me er prima mee red.
Je kunt er namelijk je nadeel mee doen en er een aandoening van maken, je kunt er ook je voordeel mee doen en dat doe ik. In mijn beroep is het bijvoorbeeld belangrijk om mensen aan te voelen, om sferen te peilen, om mensen, aangepast aan hun eigen manier, te steunen, motiveren, adviseren. Doordat ik een gevoelig mens ben voel ik haarfijn aan hoe ik iemand aan moet pakken, heel handig.
Niet tegen drukte kunnen, een hekel hebben aan hard geluid en dergelijke, dat is niet erg. Dat kun je vermijden. Er zijn er ook die het opzoeken, ik vermijd zulke plaatsen en mijn dochter heeft er ook een hekel aan, dus gaan we met haar ook niet naar een K3 concert maar we kopen de DVD.
Als je heel gevoelig bent is het vooral belangrijk je te realiseren dat de wereld zich daar niets van aan zal trekken en dat jij je aan moet passen aan de wereld, andersom zal de wereld dat niet doen en doordenderen, ook al jij dat niet bij houdt. Nooit zal je omgeving op zijn/haar tenen gaan lopen omdat jij gevoelig bent, ook niet als je naar een therapeut gaat die zegt jouw HSP aan te kunnen pakken.
Mijn dochter gaat volgend jaar op judo. Omdat ik haar weerbaar wil maken, ze is nu een te makkelijk slachtoffer voor de kinderen in haar klas en ik wil haar leren dat ze zelfvertrouwen kan hebben, móet hebben zelfs.
Ook voor volwassenen die kampen met overgevoeligheid is een vechtsport een hulpmiddel.
Er is niks mis met je. Je hoeft niet genezen te worden. Je bent gevoelig en dat kun je uitbuiten. Je ziet het nu als een nadeel blijkbaar maar keer het om. Haal de grote filosoof Cruijff in gedachten aan als je last hebt van je gevoeligheid en maak van zijn wijze woorden een mantra, die je herhaalt tot je een ons weegt; 'elk nadeel heb ze voordeel....'
En zo is het maar net.
Ik heb een heel gevoelig kind, overgevoelig, een dochter. Zelf wil ik niet in termen als 'HSP' praten, of zeggen dat ze dat 'heeft' omdat ik van het standpunt uitga dat ze niet overgevoeligheid heeft maar het simpelweg 'is' en dat is iets heel anders.
Ik zeg er wel bij dat mijn dochter naar een orthopedagoog gaat (iemand met een diploma aan de muur dus, in een ziekenhuis) omdat er waarschijnlijk bij haar net even iets meer aan de hand is dan overgevoeligheid.
Opvallend is het wel dat je, als je HSP intypt op het internet, je doodgegooid wordt met allerlei zogenaamde coaches en therapeuten die met jou, of je kind in mijn geval, aan de slag willen en er geld aan willen verdienen. Aan het lijf van mijn dochter wil ik die mensen allemaal niet hebben. Waarom niet? Omdat ik zelf ook heel gevoelig ben en me er prima mee red.
Je kunt er namelijk je nadeel mee doen en er een aandoening van maken, je kunt er ook je voordeel mee doen en dat doe ik. In mijn beroep is het bijvoorbeeld belangrijk om mensen aan te voelen, om sferen te peilen, om mensen, aangepast aan hun eigen manier, te steunen, motiveren, adviseren. Doordat ik een gevoelig mens ben voel ik haarfijn aan hoe ik iemand aan moet pakken, heel handig.
Niet tegen drukte kunnen, een hekel hebben aan hard geluid en dergelijke, dat is niet erg. Dat kun je vermijden. Er zijn er ook die het opzoeken, ik vermijd zulke plaatsen en mijn dochter heeft er ook een hekel aan, dus gaan we met haar ook niet naar een K3 concert maar we kopen de DVD.
Als je heel gevoelig bent is het vooral belangrijk je te realiseren dat de wereld zich daar niets van aan zal trekken en dat jij je aan moet passen aan de wereld, andersom zal de wereld dat niet doen en doordenderen, ook al jij dat niet bij houdt. Nooit zal je omgeving op zijn/haar tenen gaan lopen omdat jij gevoelig bent, ook niet als je naar een therapeut gaat die zegt jouw HSP aan te kunnen pakken.
Mijn dochter gaat volgend jaar op judo. Omdat ik haar weerbaar wil maken, ze is nu een te makkelijk slachtoffer voor de kinderen in haar klas en ik wil haar leren dat ze zelfvertrouwen kan hebben, móet hebben zelfs.
Ook voor volwassenen die kampen met overgevoeligheid is een vechtsport een hulpmiddel.
Er is niks mis met je. Je hoeft niet genezen te worden. Je bent gevoelig en dat kun je uitbuiten. Je ziet het nu als een nadeel blijkbaar maar keer het om. Haal de grote filosoof Cruijff in gedachten aan als je last hebt van je gevoeligheid en maak van zijn wijze woorden een mantra, die je herhaalt tot je een ons weegt; 'elk nadeel heb ze voordeel....'
En zo is het maar net.
vrijdag 19 juni 2009 om 15:40
quote:yasmijn schreef op 19 juni 2009 @ 15:38:
Mooie post, DNM!
Voor het leger:
Bij mij aanmelden! (want dan krijg ik een bonus, ghegheghe)
En nu ga ik een dutje doen, want ik ben in de overgang en dat kost mij veel kracht
En ik ben thuis, want grieperig.
Het is dat je uitgezonden kan worden, anders zou ik het nog doen ook
Slaap lekker en sterkte!
Mooie post, DNM!
Voor het leger:
Bij mij aanmelden! (want dan krijg ik een bonus, ghegheghe)
En nu ga ik een dutje doen, want ik ben in de overgang en dat kost mij veel kracht
En ik ben thuis, want grieperig.
Het is dat je uitgezonden kan worden, anders zou ik het nog doen ook
Slaap lekker en sterkte!
vrijdag 19 juni 2009 om 15:41
vrijdag 19 juni 2009 om 15:42
quote:domnaiefmutsje wrote on 19 June 2009 @ 15:35:
[...]
heel veel hulpverlening is er op gericht om jou in dat dal te laten en je het daar zo comfortabel mogelijk te houden. Dekbedje, vuurtje, kopje koffie en een zakdoek voor je tranen. Terwijl je in werkelijkheid iemand nodig hebt die jou ZELF omhoog helpt klimmen en af en toe een fikse duw geeft omhoog ter voorkoming dat je valt.En dat kan iemand veel meer schade berokkenen dan die blauwe plek door een schop onder je achterste. Dat heb ik zelf mogen ervaren én ik heb gezien wat er kan gebeuren als je wordt kleingehouden...
[...]
heel veel hulpverlening is er op gericht om jou in dat dal te laten en je het daar zo comfortabel mogelijk te houden. Dekbedje, vuurtje, kopje koffie en een zakdoek voor je tranen. Terwijl je in werkelijkheid iemand nodig hebt die jou ZELF omhoog helpt klimmen en af en toe een fikse duw geeft omhoog ter voorkoming dat je valt.En dat kan iemand veel meer schade berokkenen dan die blauwe plek door een schop onder je achterste. Dat heb ik zelf mogen ervaren én ik heb gezien wat er kan gebeuren als je wordt kleingehouden...
