Psyche
alle pijlers
HSP
vrijdag 19 juni 2009 om 15:53
quote:yasmijn schreef op 19 juni 2009 @ 15:51:
Reken maar.
Ik zie hem het liefst in vlekkenpak, maar dat draagt ie nooit meer wan dat is allemaal al achter de rug.
Alleen nog DT (dagelijks tenue), het sjieke uniform.
Hij is P&O-er, dus gevechtstenue hoeft dan niet meer, helaas.
Thuis wel Hahaha, mja ik heb er een zwak voor
Reken maar.
Ik zie hem het liefst in vlekkenpak, maar dat draagt ie nooit meer wan dat is allemaal al achter de rug.
Alleen nog DT (dagelijks tenue), het sjieke uniform.
Hij is P&O-er, dus gevechtstenue hoeft dan niet meer, helaas.
Thuis wel Hahaha, mja ik heb er een zwak voor
vrijdag 19 juni 2009 om 15:55
Ik sta er net zo in als Leo Krista, zowel ik als mijn dochter hebben er sterke kenmerken van. Alsnog kan ik weinig met zo'n etiket, het hoort gewoon bij wie ik ben en ik ben door de jaren heen juist de voordelen gaan benutten. Ik heb me steeds beter leren afsluiten en daarnaast weet ik vrij goed mijn grenzen. Mijn dochter heeft het er in sommige opzichten moeilijk mee maar ze heeft dan het voordeel dat ik het gewoon heel praktisch begrijp (bepaalde situaties vermijd ik met haar zoals idd drukke concerten, bij andere begeleid ik haar erdoorheen).
Ze zal het vanzelf moeten leren. Net zoals ik dat heb gedaan. En ik ben ervan overtuigd dat ze op een gegeven moment vanzelf ook de voordelen beter zal gaan begrijpen. Ik hoef niet zonodig begeleiding, behalve als ik opvoedkundig zelf vastloop en dan wil ik praktische adviezen.
Je kunt van dingen een probleem maken. Of je kunt accepteren dat je met bepaalde grenzen in jezelf rekening moet houden. En dat is soms moeilijk maar tegelijkertijd staat er genoeg tegenover. Belangrijkste is dat je jezelf leuk vindt zoals je bent. Iedereen kent grenzen, dat ligt niet aan een etiket. En iedereen moet daar een weg in vinden. Iedereen heeft zo zijn of haar handleiding. En het helpt als je de jouwe goed kunt lezen.
Ze zal het vanzelf moeten leren. Net zoals ik dat heb gedaan. En ik ben ervan overtuigd dat ze op een gegeven moment vanzelf ook de voordelen beter zal gaan begrijpen. Ik hoef niet zonodig begeleiding, behalve als ik opvoedkundig zelf vastloop en dan wil ik praktische adviezen.
Je kunt van dingen een probleem maken. Of je kunt accepteren dat je met bepaalde grenzen in jezelf rekening moet houden. En dat is soms moeilijk maar tegelijkertijd staat er genoeg tegenover. Belangrijkste is dat je jezelf leuk vindt zoals je bent. Iedereen kent grenzen, dat ligt niet aan een etiket. En iedereen moet daar een weg in vinden. Iedereen heeft zo zijn of haar handleiding. En het helpt als je de jouwe goed kunt lezen.
vrijdag 19 juni 2009 om 16:38
Ik word echt zo moe van iedereen hier, dat je maar een schop onder je hol nodig hebt.
Dat heeft TO toch niet?
Misschien kunnen jullie weinig met HSP. En nee, ik geloof er zelf ook niet in, het is gewoon een karaktereigenschap.
Maar nou weten we het wel okee. Dat je dat hier niet mag noemen.
Bah.
En dan strijd om alle verhalen, wie heeft er het ergst mee gemaakt. Zo lees ik dat tenminste.
Gadver.
Dat heeft TO toch niet?
Misschien kunnen jullie weinig met HSP. En nee, ik geloof er zelf ook niet in, het is gewoon een karaktereigenschap.
Maar nou weten we het wel okee. Dat je dat hier niet mag noemen.
Bah.
En dan strijd om alle verhalen, wie heeft er het ergst mee gemaakt. Zo lees ik dat tenminste.
Gadver.
vrijdag 19 juni 2009 om 17:06
quote:fleurtje schreef op 19 juni 2009 @ 15:18:
Yasmijn, ik moet trouwens wel zeggen... Toen ik de diagnose add kreeg, was dat idd geen excuus voor sommige dingen, zeker niet en ik heb dat ook nooit als excuus gebruikt. Maar...met sommige dingen ben ik, dankzij dat etiketje/diagnose, wel iets minder hard voor mezelf geworden, dat dan weer wel. Zo van: Ja, ik functioneer dankzij gele memootjes, ja dat is suf, maar so be it. Terwijl ik daarvóór van mezelf gewoon alles moest onthouden.
Klein voorbeeldje maar...Fleurtje, maar ik denk juist dat het de kunst is om jezelf te accepteren zoals je bent. Heb jij gele memo's nodig om dingen te kunnen onthouden? Prima, dan doe je dat toch lekker! Ook als je geen ADD had gehad. Voor TO geldt ook: zoek je eigen sterke punten en beperkingen en probeer daar mee te leren leven. Hiervoor heb je echt geen etiket nodig.
Yasmijn, ik moet trouwens wel zeggen... Toen ik de diagnose add kreeg, was dat idd geen excuus voor sommige dingen, zeker niet en ik heb dat ook nooit als excuus gebruikt. Maar...met sommige dingen ben ik, dankzij dat etiketje/diagnose, wel iets minder hard voor mezelf geworden, dat dan weer wel. Zo van: Ja, ik functioneer dankzij gele memootjes, ja dat is suf, maar so be it. Terwijl ik daarvóór van mezelf gewoon alles moest onthouden.
Klein voorbeeldje maar...Fleurtje, maar ik denk juist dat het de kunst is om jezelf te accepteren zoals je bent. Heb jij gele memo's nodig om dingen te kunnen onthouden? Prima, dan doe je dat toch lekker! Ook als je geen ADD had gehad. Voor TO geldt ook: zoek je eigen sterke punten en beperkingen en probeer daar mee te leren leven. Hiervoor heb je echt geen etiket nodig.
Bij vlagen ben ik geniaal! Helaas is het vandaag windstil.
vrijdag 19 juni 2009 om 17:09
Ieniminie, het valt me op dat je enorm in jeukjargon spreekt. Dat geneuzel helpt niemand. Het is vreselijk om te worden mishandeld als kind, maar omdat je weet dat het vreselijk is en niet hoort, dan maakt dat jou toch al per definitie iemand die dat z'n kinderen niet wil aandoen (of je het niet zult doen is iets anders).
Ik kan daar nooit wat mee. Je verleden hebben bepaalde zaken gestimuleerd, maar je bent een zelfstandig denkend wezen. Je hele karakter haal je niet uit je ouders en zij zijn niet het enige voorbeeld wat je hebt en hebt gehad.
Anyway, HSP bestaat niet natuurlijk. Helemaal eens met DNM en IrisH en de anderen. Ik ben bijvoorbeeld nogal opvliegend. Heb ik nu HAP (Hoog Agressiviteit Persoonlijkheid)? Of is dat gewoon 1 facet uit een soep van eigenschappen die mij mij maken? En moet ik die ene eigenschap niet bevechten met mijn andere eigenschap (de rationele Digi die agressieve Digi zegt tot tien of honderd te tellen)?
Ik kan daar nooit wat mee. Je verleden hebben bepaalde zaken gestimuleerd, maar je bent een zelfstandig denkend wezen. Je hele karakter haal je niet uit je ouders en zij zijn niet het enige voorbeeld wat je hebt en hebt gehad.
Anyway, HSP bestaat niet natuurlijk. Helemaal eens met DNM en IrisH en de anderen. Ik ben bijvoorbeeld nogal opvliegend. Heb ik nu HAP (Hoog Agressiviteit Persoonlijkheid)? Of is dat gewoon 1 facet uit een soep van eigenschappen die mij mij maken? En moet ik die ene eigenschap niet bevechten met mijn andere eigenschap (de rationele Digi die agressieve Digi zegt tot tien of honderd te tellen)?
vrijdag 19 juni 2009 om 17:15
quote:Digitalis schreef op 19 juni 2009 @ 17:09:
Ieniminie, het valt me op dat je enorm in jeukjargon spreekt. Dat geneuzel helpt niemand. Het is vreselijk om te worden mishandeld als kind, maar omdat je weet dat het vreselijk is en niet hoort, dan maakt dat jou toch al per definitie iemand die dat z'n kinderen niet wil aandoen (of je het niet zult doen is iets anders).
Ik kan daar nooit wat mee. Je verleden hebben bepaalde zaken gestimuleerd, maar je bent een zelfstandig denkend wezen. Je hele karakter haal je niet uit je ouders en zij zijn niet het enige voorbeeld wat je hebt en hebt gehad.
Anyway, HSP bestaat niet natuurlijk. Helemaal eens met DNM en IrisH en de anderen. Ik ben bijvoorbeeld nogal opvliegend. Heb ik nu HAP (Hoog Agressiviteit Persoonlijkheid)? Of is dat gewoon 1 facet uit een soep van eigenschappen die mij mij maken? En moet ik die ene eigenschap niet bevechten met mijn andere eigenschap (de rationele Digi die agressieve Digi zegt tot tien of honderd te tellen)?Jij bent zelf een mooi voorbeeld van een persoon die zichzelf na zo nu en dan hele moeilijke tijden een fikse schop onder de hol kan geven en jezelf weer met voetjes op de grond zet. Daar heb ik heel veel respect voor
Ieniminie, het valt me op dat je enorm in jeukjargon spreekt. Dat geneuzel helpt niemand. Het is vreselijk om te worden mishandeld als kind, maar omdat je weet dat het vreselijk is en niet hoort, dan maakt dat jou toch al per definitie iemand die dat z'n kinderen niet wil aandoen (of je het niet zult doen is iets anders).
Ik kan daar nooit wat mee. Je verleden hebben bepaalde zaken gestimuleerd, maar je bent een zelfstandig denkend wezen. Je hele karakter haal je niet uit je ouders en zij zijn niet het enige voorbeeld wat je hebt en hebt gehad.
Anyway, HSP bestaat niet natuurlijk. Helemaal eens met DNM en IrisH en de anderen. Ik ben bijvoorbeeld nogal opvliegend. Heb ik nu HAP (Hoog Agressiviteit Persoonlijkheid)? Of is dat gewoon 1 facet uit een soep van eigenschappen die mij mij maken? En moet ik die ene eigenschap niet bevechten met mijn andere eigenschap (de rationele Digi die agressieve Digi zegt tot tien of honderd te tellen)?Jij bent zelf een mooi voorbeeld van een persoon die zichzelf na zo nu en dan hele moeilijke tijden een fikse schop onder de hol kan geven en jezelf weer met voetjes op de grond zet. Daar heb ik heel veel respect voor
vrijdag 19 juni 2009 om 17:16
[quote]Digitalis schreef op 19 juni 2009 @ 17:09:
Ieniminie, het valt me op dat je enorm in jeukjargon spreekt. Dat geneuzel helpt niemand. Het is vreselijk om te worden mishandeld als kind, maar omdat je weet dat het vreselijk is en niet hoort, dan maakt dat jou toch al per definitie iemand die dat z'n kinderen niet wil aandoen (of je het niet zult doen is iets anders).
Ik kan daar nooit wat mee. Je verleden hebben bepaalde zaken gestimuleerd, maar je bent een zelfstandig denkend wezen. Je hele karakter haal je niet uit je ouders en zij zijn niet het enige voorbeeld wat je hebt en hebt gehad.
*knip*
[quote]
Ik denk echt dat dit te kort door de bocht is. Oke, haar manier van schrijven staat je mss niet aan, maar om te zeggen dat je niet je ouders bent en anders en dat je je kinderen hetzelfde niet aan zult doen is heel wat anders dan dat je niet enorm beperkt kunt zijn in je dagelijkse leven door wat je hebt meegemaakt. Dat heeft toch niets te maken met dat je zelf weet dat het slecht is en dat jij het je kinderen niet aan zult doen? Of zie ik dat verkeerd.
Ieniminie, het valt me op dat je enorm in jeukjargon spreekt. Dat geneuzel helpt niemand. Het is vreselijk om te worden mishandeld als kind, maar omdat je weet dat het vreselijk is en niet hoort, dan maakt dat jou toch al per definitie iemand die dat z'n kinderen niet wil aandoen (of je het niet zult doen is iets anders).
Ik kan daar nooit wat mee. Je verleden hebben bepaalde zaken gestimuleerd, maar je bent een zelfstandig denkend wezen. Je hele karakter haal je niet uit je ouders en zij zijn niet het enige voorbeeld wat je hebt en hebt gehad.
*knip*
[quote]
Ik denk echt dat dit te kort door de bocht is. Oke, haar manier van schrijven staat je mss niet aan, maar om te zeggen dat je niet je ouders bent en anders en dat je je kinderen hetzelfde niet aan zult doen is heel wat anders dan dat je niet enorm beperkt kunt zijn in je dagelijkse leven door wat je hebt meegemaakt. Dat heeft toch niets te maken met dat je zelf weet dat het slecht is en dat jij het je kinderen niet aan zult doen? Of zie ik dat verkeerd.
vrijdag 19 juni 2009 om 17:19
quote:Sterretjee schreef op 19 juni 2009 @ 16:38:
Ik word echt zo moe van iedereen hier, dat je maar een schop onder je hol nodig hebt.
Dat heeft TO toch niet?
Misschien kunnen jullie weinig met HSP. En nee, ik geloof er zelf ook niet in, het is gewoon een karaktereigenschap.
Maar nou weten we het wel okee. Dat je dat hier niet mag noemen.
Bah.
En dan strijd om alle verhalen, wie heeft er het ergst mee gemaakt. Zo lees ik dat tenminste.
Gadver.
Jammer, zo is mijn verhaal helemaal niet bedoeld.
Ik vind het alleen zo zonde dat iets positiefs als gevoeligheid gezien wordt als een psychische aandoening. Iets waarvan je moet genezen. Alsof je er aan lijdt.
Omdat er zoveel te doen is over mensen die HSP zeggen het 'hebben', springen de therapietjes, praatgroepen en coachingbureaus als paddenstoelen uit de grond. Áls ik al eens met mensen praat over het feit dat mijn dochter zo gevoelig is dan krijg ik meteen óf nauwelijks verholen weggedraaide ogen (héb je er weer een...) óf allerlei tippen met wie ik moet gaan praten, door wie ik mijn kind moet laten behandelen enzovoort.
Ik pleit voor het positief benaderen van gevoeligheid, iets wat je niet moet bestrijden maar waar je mee moet leren leven, bijvoorbeeld door aan je assertiviteit te werken en je incasseringsvermogen op te vijzelen. Juist om het leven leuk te maken en zoveel mogelijk uit je gevoeligheid te halen.
Maar goed, jij leest het anders blijkbaar.
Ik word echt zo moe van iedereen hier, dat je maar een schop onder je hol nodig hebt.
Dat heeft TO toch niet?
Misschien kunnen jullie weinig met HSP. En nee, ik geloof er zelf ook niet in, het is gewoon een karaktereigenschap.
Maar nou weten we het wel okee. Dat je dat hier niet mag noemen.
Bah.
En dan strijd om alle verhalen, wie heeft er het ergst mee gemaakt. Zo lees ik dat tenminste.
Gadver.
Jammer, zo is mijn verhaal helemaal niet bedoeld.
Ik vind het alleen zo zonde dat iets positiefs als gevoeligheid gezien wordt als een psychische aandoening. Iets waarvan je moet genezen. Alsof je er aan lijdt.
Omdat er zoveel te doen is over mensen die HSP zeggen het 'hebben', springen de therapietjes, praatgroepen en coachingbureaus als paddenstoelen uit de grond. Áls ik al eens met mensen praat over het feit dat mijn dochter zo gevoelig is dan krijg ik meteen óf nauwelijks verholen weggedraaide ogen (héb je er weer een...) óf allerlei tippen met wie ik moet gaan praten, door wie ik mijn kind moet laten behandelen enzovoort.
Ik pleit voor het positief benaderen van gevoeligheid, iets wat je niet moet bestrijden maar waar je mee moet leren leven, bijvoorbeeld door aan je assertiviteit te werken en je incasseringsvermogen op te vijzelen. Juist om het leven leuk te maken en zoveel mogelijk uit je gevoeligheid te halen.
Maar goed, jij leest het anders blijkbaar.
vrijdag 19 juni 2009 om 17:27
Pelikaan, ik haalde dat voorbeeld aan omdat Ieniminie schreef dat ze geen kinderen wilde omdat ze enkel weet hoe het is om geslagen te worden. Dan denk ik: dat je er nog aan denkt, dat je er nog van droomt, dat het soms echt terugkomt en je zit te janken of iets stuk gooit, dat kan ik me zeer goed voorstellen....maar jezelf in levenskeuzen bewust beperken, nee, dat niet. Dan ben je niet enkel slachtoffer van geweld, maar van jezelf ook nog eens.
Dankje DNM! Ik heb zelf enorm veel fouten gemaakt en bega ze nog altijd, maar ik kan een ander daar de schuld niet (meer) van geven. Soms komen er meerdere eigenschappen van mezelf in de knoop (trots en lief zijn voor mijzelf) maar dat moet ik dan maar uitvechten.
Overigens ben ik zelf een gevoelig persoon (wat niemand zou denken), maar ik heb een soort schild voor de meeste zaken ontwikkeld. Alleen trek ik mezelf nogal veel aan op intermenselijk vlak, altijd bang dat als bijvoorbeeld iemand een rottig humeur heeft, diegene mij niet tof meer vindt. Ergens is dat ontzettend egocentrisch! En vaak ook niet realistisch, maar ja, valkuil. Beseffen doe ik het wel en de ander er op aanvallen wil niet meer. Maak je zoveel mee stuk en je vraagt diegene in feite een masker op te zetten bij chagrijn omdat ik het wens.
Dankje DNM! Ik heb zelf enorm veel fouten gemaakt en bega ze nog altijd, maar ik kan een ander daar de schuld niet (meer) van geven. Soms komen er meerdere eigenschappen van mezelf in de knoop (trots en lief zijn voor mijzelf) maar dat moet ik dan maar uitvechten.
Overigens ben ik zelf een gevoelig persoon (wat niemand zou denken), maar ik heb een soort schild voor de meeste zaken ontwikkeld. Alleen trek ik mezelf nogal veel aan op intermenselijk vlak, altijd bang dat als bijvoorbeeld iemand een rottig humeur heeft, diegene mij niet tof meer vindt. Ergens is dat ontzettend egocentrisch! En vaak ook niet realistisch, maar ja, valkuil. Beseffen doe ik het wel en de ander er op aanvallen wil niet meer. Maak je zoveel mee stuk en je vraagt diegene in feite een masker op te zetten bij chagrijn omdat ik het wens.
vrijdag 19 juni 2009 om 17:35
Haha ik 'voelde' die opmerkingen al aankomen
Klopt, hoor.
Heb eens een boek gekocht over HSP als puber. Was erna wel meteen 'genezen' hahaha! Wat een gezeur vond ik dat. Ik wil nergens slachtoffer van zijn, ook niet van mijn eigen gekkigheden. Natuurlijk, ik heb het vaak genoeg moeilijk met die stamppot in mijn hoofd en mijn gekke afwijkingen die niemand anders echt leuk schijnt te vinden, ben ook best een teleurgesteld mens, maar ja, wat dan nog?
Klopt, hoor.
Heb eens een boek gekocht over HSP als puber. Was erna wel meteen 'genezen' hahaha! Wat een gezeur vond ik dat. Ik wil nergens slachtoffer van zijn, ook niet van mijn eigen gekkigheden. Natuurlijk, ik heb het vaak genoeg moeilijk met die stamppot in mijn hoofd en mijn gekke afwijkingen die niemand anders echt leuk schijnt te vinden, ben ook best een teleurgesteld mens, maar ja, wat dan nog?
vrijdag 19 juni 2009 om 18:01
quote:eleonora schreef op 19 juni 2009 @ 17:19:
[...]
Jammer, zo is mijn verhaal helemaal niet bedoeld.
Ik vind het alleen zo zonde dat iets positiefs als gevoeligheid gezien wordt als een psychische aandoening. Iets waarvan je moet genezen. Alsof je er aan lijdt.
Omdat er zoveel te doen is over mensen die HSP zeggen het 'hebben', springen de therapietjes, praatgroepen en coachingbureaus als paddenstoelen uit de grond. Áls ik al eens met mensen praat over het feit dat mijn dochter zo gevoelig is dan krijg ik meteen óf nauwelijks verholen weggedraaide ogen (héb je er weer een...) óf allerlei tippen met wie ik moet gaan praten, door wie ik mijn kind moet laten behandelen enzovoort.
Ik pleit voor het positief benaderen van gevoeligheid, iets wat je niet moet bestrijden maar waar je mee moet leren leven, bijvoorbeeld door aan je assertiviteit te werken en je incasseringsvermogen op te vijzelen. Juist om het leven leuk te maken en zoveel mogelijk uit je gevoeligheid te halen.
Maar goed, jij leest het anders blijkbaar.
O maar ik ben het helemaal met je eens!
Mooi hoe je dit beschrijft.
Had het niet expliciet over jouw tekst.
Gewoon de hele sfeer wat over dit topic hangt. Gaf me rillingen.
Maar ws als ik dit een andere dag had gelezen, had ik er anders op gereageerd.
Bent werkelijk stront sjaggerijnig.
[...]
Jammer, zo is mijn verhaal helemaal niet bedoeld.
Ik vind het alleen zo zonde dat iets positiefs als gevoeligheid gezien wordt als een psychische aandoening. Iets waarvan je moet genezen. Alsof je er aan lijdt.
Omdat er zoveel te doen is over mensen die HSP zeggen het 'hebben', springen de therapietjes, praatgroepen en coachingbureaus als paddenstoelen uit de grond. Áls ik al eens met mensen praat over het feit dat mijn dochter zo gevoelig is dan krijg ik meteen óf nauwelijks verholen weggedraaide ogen (héb je er weer een...) óf allerlei tippen met wie ik moet gaan praten, door wie ik mijn kind moet laten behandelen enzovoort.
Ik pleit voor het positief benaderen van gevoeligheid, iets wat je niet moet bestrijden maar waar je mee moet leren leven, bijvoorbeeld door aan je assertiviteit te werken en je incasseringsvermogen op te vijzelen. Juist om het leven leuk te maken en zoveel mogelijk uit je gevoeligheid te halen.
Maar goed, jij leest het anders blijkbaar.
O maar ik ben het helemaal met je eens!
Mooi hoe je dit beschrijft.
Had het niet expliciet over jouw tekst.
Gewoon de hele sfeer wat over dit topic hangt. Gaf me rillingen.
Maar ws als ik dit een andere dag had gelezen, had ik er anders op gereageerd.
Bent werkelijk stront sjaggerijnig.
vrijdag 19 juni 2009 om 18:08
