Psyche
alle pijlers
Ik ben zo moe !
maandag 10 oktober 2011 om 19:39
De afgelopen jaren is er heel veel gebeurd in mijn leven. Een moeilijk huwelijk met een nog moeilijkere scheiding , een nieuwe relatie ( die wel goed gaat ) met stiefkinderen ( best pittig) en veel last van onzekerheid door gebeurtenissen uit mijn jeugd.
Als absoluut dieptepunt heeft mijn (depressieve) ex-man een jaar geleden zelfmoord gepleegd omdat hij nog steeds niet over onze scheiding heen was .
Ik heb het hier verschrikkelijk moeilijk mee. Iedereen zegt dat het mijn schuld niet is maar dat is het indirect wel .
Denk er nog elke dag aan en moet op de meest onnozele momenten huilen.
En ben zo vreselijk moe van dit alles.
Weet ook niet wat ik met dit topic wil maar misschien zijn er lezeressen of lezers die ook achtergebleven zijn na zelfdoding.....
Als absoluut dieptepunt heeft mijn (depressieve) ex-man een jaar geleden zelfmoord gepleegd omdat hij nog steeds niet over onze scheiding heen was .
Ik heb het hier verschrikkelijk moeilijk mee. Iedereen zegt dat het mijn schuld niet is maar dat is het indirect wel .
Denk er nog elke dag aan en moet op de meest onnozele momenten huilen.
En ben zo vreselijk moe van dit alles.
Weet ook niet wat ik met dit topic wil maar misschien zijn er lezeressen of lezers die ook achtergebleven zijn na zelfdoding.....
maandag 10 oktober 2011 om 20:02
Het is niet niks, wat je hebt meegemaakt. We kunnen je niet helpen. Ga naar een therapeut. Die kan beter helpen. En, wat je ex heeft gedaan, heeft hij zelf gedaan. Je hebt hem niet gedwongen, je hebt hem de middelen niet gegeven en ook het idee niet gegeven. Dat heeft hij in zijn eentje gedaan, en het lijkt me erg egoïst wat hij heeft gedaan.
maandag 10 oktober 2011 om 20:44
Ik kan me je vermoeidheid heel erg goed voorstellen. Maar één ding....jij hebt geen schuld aan het overlijden van je ex partner... Ik heb geen ervaring met een geliefde die zichzelf het leven ontneemt. Wel een depressieve ex partner die aan de rand van die afgrond heeft gestaan.
Ik wens je heel veel sterkte en schroom vooral niet om hulp te zoeken....
Ik wens je heel veel sterkte en schroom vooral niet om hulp te zoeken....
dinsdag 11 oktober 2011 om 00:56
Dan zal ik het ook nog n keer zegegn: Het is niet jouw schuld.
Als het de scheiding niet was geweest was er wel een andere aanleiding gweest, want als het echt jouw schuld zou zijn zou derelatie die je nu hebt ook niet goed gaan, en je zegt zelf dat het daarmee wel goed is.
Zoek hulp, want wij kunnen schrijvenw at we willen, dat zal jou niet overtuigen ben ik bang
sterkte
Als het de scheiding niet was geweest was er wel een andere aanleiding gweest, want als het echt jouw schuld zou zijn zou derelatie die je nu hebt ook niet goed gaan, en je zegt zelf dat het daarmee wel goed is.
Zoek hulp, want wij kunnen schrijvenw at we willen, dat zal jou niet overtuigen ben ik bang
sterkte
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
dinsdag 11 oktober 2011 om 09:17
Wat heftig wat je schrijft. Ik heb met zelfmoord wel ervaring, maar niet met een partner. Maar ik weet hoe ontzettend zwaar het is om dit te verwerken en al de vragen waar je mee achterblijft.
Een aantal mensen opperen al om professionele hulp te zoeken en dat heb ik ook gedaan. Wat je verder misschien helpt is lotgenoten contact. Er zijn in het hele land gespreksgroepen te vinden. Zoek maar eens op Google.
Eens in de zoveel tijd organiseren ze ook een Herdenking voor nabestaanden van zelfdoding.
Ik ben er ook eens geweest en het voelde zo vertrouwd. Je hoefde niks uit te leggen. Je wist dat anderen in de zaal hetzelfde hadden meegemaakt. Dat maakt het ergens triest, maar geeft je ook de ruimte om je verdriet te uiten. Niemand zal je raar aankijken.
Ik wens je heel veel sterkte.
Een aantal mensen opperen al om professionele hulp te zoeken en dat heb ik ook gedaan. Wat je verder misschien helpt is lotgenoten contact. Er zijn in het hele land gespreksgroepen te vinden. Zoek maar eens op Google.
Eens in de zoveel tijd organiseren ze ook een Herdenking voor nabestaanden van zelfdoding.
Ik ben er ook eens geweest en het voelde zo vertrouwd. Je hoefde niks uit te leggen. Je wist dat anderen in de zaal hetzelfde hadden meegemaakt. Dat maakt het ergens triest, maar geeft je ook de ruimte om je verdriet te uiten. Niemand zal je raar aankijken.
Ik wens je heel veel sterkte.
