Psyche
alle pijlers
Ik kan niet meer
vrijdag 5 augustus 2011 om 20:48
Mijn hele leven is gewoon een grote puinhoop. (zie vorig topic)
Voor mijn gevoel heb ik eigenlijk nog maar heel weinig om voor te leven. Niet dat ik mijn leven zou willen ontnemen (dit gaat meestal gepaard met lichamelijk pijn, waar ik zeer angstig voor ben). Ik wil gelukkig zijn, maar het lukt me maar niet. Ik ben al zo lang bezig hiermee maar ik zie geen vooruitgang. Ik doe zo mijn best.
Ik doe super erg mijn best op de universiteit, ik heb een zomerbaantje om wat geld te sparen, ik vind dat ik er best goed uitzie, wel redelijk slim ben etc.. maar ja wat heb ik aan deze (materiële) dingen als ik niet gelukkig ben? Wat heeft het dan voor nut eigenlijk?
Ik ben gewoon op, moe.. kapot. Mijn batterijen zijn voor mijn gevoel leeg en ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik wil graag naar een psycholoog maar dat wordt niet helemaal vergoed, dus moet ik wachten op nieuw collegejaar voordat ik bij de studentenpsycholoog terecht kan.
Mijn thuissituatie is schijt (zie vorig topic). Sinds de ziekte/het overlijden van mijn tweede vader heb ik de rol gekregen van ''de ouder'' voor mijn gevoel. Vrienden van mijn ouders die tegen mij zeiden: pas goed op je moeder.. maar verder nooit vroegen hoe het met mij ging. Iedereen om mij heen die zei dat ik goed op haar moest passen, maar voor mijn gevoel was er nul aandacht voor mij. Ik kwam misschien heel sterk van buiten over, maar ben zo fragiel van binnen. Ik kreeg pas aandacht van anderen toen ik een keer flauwviel in de trein. Toen hadden mensen (weliswaar vreemden) wel aandacht voor me: ze boden me wat drinken aan en vroegen hoe het met mij ging. Iets wat ik al zo lang niet meer had gehoord. Daar was ik zo dankbaar voor.
Nu, een aantal maanden verder heeft mijn moeder enorme vreselijke huilbuien, waar ik niet tegen kan. Zelf ben ik net zo'n enorme jankerd. Op de fiets naar mijn werk probeer ik mijn tranen in te houden. Als ik een gezinnetje zie (vader, moeder, kinderen) dan denk ik vol met jaloezie: ik wil ook. Niet dat ik nu al een gezin wil, maar ik wil een compleet gezin. Ik wil mijn vader. Nouja, eigenlijk beide vaders (ik heb er twee verloren terwijl ik nog niet eens twintig ben). Ik ben zo jaloers op anderen die gewoon een compleet gezinnetje zijn.
Ik word er gewoon boos van eigenlijk. Dat mijn leven zo is gelopen. Er zijn een hoop dingen gebeurd die ik niet had kunnen stoppen (het overlijden van dierbare mensen om mij heen). Ik wil kwaad zijn, op iets of iemand maar ik weet niet wie/wat/hoe. Op wie word je kwaad als je vader plotseling is gestorven? Op wie word je kwaad als je (tweede) vader aan kanker overlijdt? Op wie word je kwaad als je als kind destijds dingen heb meegemaakt waarvan je nu denkt: Shit, had ik (de ''volwassen'' versie) er maar bij kunnen zijn toen om de jonge ik van vroeger te beschermen/helpen met de kennis die ik nu heb.
Ik zit zo erg in de knoop met mezelf. Jullie vrouwen op dit forum zijn wat ouder dan ik en weten misschien ook beter wat ik moet doen..
liefs
Voor mijn gevoel heb ik eigenlijk nog maar heel weinig om voor te leven. Niet dat ik mijn leven zou willen ontnemen (dit gaat meestal gepaard met lichamelijk pijn, waar ik zeer angstig voor ben). Ik wil gelukkig zijn, maar het lukt me maar niet. Ik ben al zo lang bezig hiermee maar ik zie geen vooruitgang. Ik doe zo mijn best.
Ik doe super erg mijn best op de universiteit, ik heb een zomerbaantje om wat geld te sparen, ik vind dat ik er best goed uitzie, wel redelijk slim ben etc.. maar ja wat heb ik aan deze (materiële) dingen als ik niet gelukkig ben? Wat heeft het dan voor nut eigenlijk?
Ik ben gewoon op, moe.. kapot. Mijn batterijen zijn voor mijn gevoel leeg en ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik wil graag naar een psycholoog maar dat wordt niet helemaal vergoed, dus moet ik wachten op nieuw collegejaar voordat ik bij de studentenpsycholoog terecht kan.
Mijn thuissituatie is schijt (zie vorig topic). Sinds de ziekte/het overlijden van mijn tweede vader heb ik de rol gekregen van ''de ouder'' voor mijn gevoel. Vrienden van mijn ouders die tegen mij zeiden: pas goed op je moeder.. maar verder nooit vroegen hoe het met mij ging. Iedereen om mij heen die zei dat ik goed op haar moest passen, maar voor mijn gevoel was er nul aandacht voor mij. Ik kwam misschien heel sterk van buiten over, maar ben zo fragiel van binnen. Ik kreeg pas aandacht van anderen toen ik een keer flauwviel in de trein. Toen hadden mensen (weliswaar vreemden) wel aandacht voor me: ze boden me wat drinken aan en vroegen hoe het met mij ging. Iets wat ik al zo lang niet meer had gehoord. Daar was ik zo dankbaar voor.
Nu, een aantal maanden verder heeft mijn moeder enorme vreselijke huilbuien, waar ik niet tegen kan. Zelf ben ik net zo'n enorme jankerd. Op de fiets naar mijn werk probeer ik mijn tranen in te houden. Als ik een gezinnetje zie (vader, moeder, kinderen) dan denk ik vol met jaloezie: ik wil ook. Niet dat ik nu al een gezin wil, maar ik wil een compleet gezin. Ik wil mijn vader. Nouja, eigenlijk beide vaders (ik heb er twee verloren terwijl ik nog niet eens twintig ben). Ik ben zo jaloers op anderen die gewoon een compleet gezinnetje zijn.
Ik word er gewoon boos van eigenlijk. Dat mijn leven zo is gelopen. Er zijn een hoop dingen gebeurd die ik niet had kunnen stoppen (het overlijden van dierbare mensen om mij heen). Ik wil kwaad zijn, op iets of iemand maar ik weet niet wie/wat/hoe. Op wie word je kwaad als je vader plotseling is gestorven? Op wie word je kwaad als je (tweede) vader aan kanker overlijdt? Op wie word je kwaad als je als kind destijds dingen heb meegemaakt waarvan je nu denkt: Shit, had ik (de ''volwassen'' versie) er maar bij kunnen zijn toen om de jonge ik van vroeger te beschermen/helpen met de kennis die ik nu heb.
Ik zit zo erg in de knoop met mezelf. Jullie vrouwen op dit forum zijn wat ouder dan ik en weten misschien ook beter wat ik moet doen..
liefs
vrijdag 5 augustus 2011 om 20:57
Heb je vorige topic niet gelezen, maar denk dat het enige dat jij moet doen is: maandag contact opnemen met je huisarts voor een doorverwijzing naar een hulpverlener die jou kan helpen. Iedereen heeft recht op een fijn en gelukkig leven, jij dus ook. Wel bellen hoor maandagochtend, laat je niet tegenhouden door kosten/vergoedingen, de huisarts kan je hierover vast ook meer vertellen.
Sterkte!
Sterkte!
vrijdag 5 augustus 2011 om 21:03
:knuf:
Ik vind het sneu voor je als ik je verhaal zo lees.
Ga maandag naar je huisarts en leg hem bovenstaande voor. Hij kan je doorverwijzen naar een psycholoog. Je kunt er natuurlijk ook zelf een zoeken, maar huisartsen hebben vaak ervaring met psychologen.
Zorg er vervolgens voor dat het klikt met je psycholoog. Zo niet, dan gaat de therapie ook niet werken, dus dan moet je op zoek naar een andere.
Het leven gaat echt niet alleen maar over rozen, dat ben jij nu aan het ervaren. Mensen verliezen waar je van houdt is erg pijnlijk en het kan zelf voelen alsof je verlamd bent. Je weet niet waar de de kracht vandaan moet halen om door te gaan. En waarom ook eigenlijk?
Ik herken dat gevoel. Ik ben niet goed met troostende woorden, maar ik ga toch een poging wagen.
Het feit dat je al zo ver gekomen bent en zoveel het meegemaakt, geeft aan dat je sterk bent. Ook al zie je het nu somber in. Soms lukt het niet (meer) alleen. Met de juiste hulp (juiste psycholoog in mijn geval) en mensen om je heen die om je geven en je ondersteunen (soms zelfs uit onverwachte hoek) gaat het je lukken. Jij zult wel het meeste werk moeten verzetten, maar zo te lezen kun jij dat.
Voor de rest helpt het om van je af te schrijven. Je frustraties, verdriet, hoop... Er zijn heel veel lieve en wijze vrouwen op dit forum die echt veel steun kunnen bieden.
Ik vind het sneu voor je als ik je verhaal zo lees.
Ga maandag naar je huisarts en leg hem bovenstaande voor. Hij kan je doorverwijzen naar een psycholoog. Je kunt er natuurlijk ook zelf een zoeken, maar huisartsen hebben vaak ervaring met psychologen.
Zorg er vervolgens voor dat het klikt met je psycholoog. Zo niet, dan gaat de therapie ook niet werken, dus dan moet je op zoek naar een andere.
Het leven gaat echt niet alleen maar over rozen, dat ben jij nu aan het ervaren. Mensen verliezen waar je van houdt is erg pijnlijk en het kan zelf voelen alsof je verlamd bent. Je weet niet waar de de kracht vandaan moet halen om door te gaan. En waarom ook eigenlijk?
Ik herken dat gevoel. Ik ben niet goed met troostende woorden, maar ik ga toch een poging wagen.
Het feit dat je al zo ver gekomen bent en zoveel het meegemaakt, geeft aan dat je sterk bent. Ook al zie je het nu somber in. Soms lukt het niet (meer) alleen. Met de juiste hulp (juiste psycholoog in mijn geval) en mensen om je heen die om je geven en je ondersteunen (soms zelfs uit onverwachte hoek) gaat het je lukken. Jij zult wel het meeste werk moeten verzetten, maar zo te lezen kun jij dat.
Voor de rest helpt het om van je af te schrijven. Je frustraties, verdriet, hoop... Er zijn heel veel lieve en wijze vrouwen op dit forum die echt veel steun kunnen bieden.
Een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest
vrijdag 5 augustus 2011 om 21:04
De psycholoog wordt uit de basisverzekering vergoed. Dwz. De eerste 160 euro van je eigen risico moet voldaan worden en dan 10 euro eigen bijdrage per consult. De overige voorwaarden moet je zelf bekijken maar ik hoop dat je het doet want ik denk dat je het echt nodig heb. Verder niet veel advies voor je! Sterkte met alles en vooral met het verlies van je 2 vaders.
vrijdag 5 augustus 2011 om 21:08
vrijdag 5 augustus 2011 om 21:09
Er zijn telefoonnummers op het internet te vinden, waar je dag en nacht heen kunt bellen voor psychische hulp. Misschien is het goed om zo je verhaal eens te doen en wellicht kunnen zij jou ook adviseren over vervolgstappen? Daarnaast kun je overwegen nu een gewone psych te zoeken en dan in het nieuwe schooljaar de studentenpsych in te schakelen. Dan hoef je die periode in elk geval niet alleen te overbruggen. Sterkte!
vrijdag 5 augustus 2011 om 21:12
Bedankt voor de reacties..
Ik ben er zojuist achtergekomen dat studentenpsychologen ook nog in de vakantie werken (alleen dan wat minder dan normaal) dus ik ga er binnenkort eens naar toe. Ze verwijzen je ook naar de workshops die ze hebben, dus dat is wel erg fijn als ze een workshop hebben die bij me past.
Ik denk niet dat ik door verwezen wil worden naar de psycholoog door mijn huisarts. Niet omdat ik de psycholoog maar een ''naar idee'' vind (ik heb al eerder bij de psycholoog gelopen).. maar omdat de huisarts mij hoogstwaarschijnlijk verwijst naar een psycholoog in de buurt van de stad waar ik oorspronkelijk vandaan kom ipv mijn studentenstad. En ja mijn huisarts woont dus ook een eindje van mijn studentenstad vandaan, mag eigenlijk niet, maar vind het fijn om nog dezelfde huisarts te hebben (vind het niet leuk om constant te switchen, die man ken ik al mijn hele leven en weet wat ik heb doorgemaakt). Denk wel dat ik volgende week opbel om een afspraak te maken.. al was het alleen maar om mijn verhaal kwijt te kunnen bij hem.
Ik ben er zojuist achtergekomen dat studentenpsychologen ook nog in de vakantie werken (alleen dan wat minder dan normaal) dus ik ga er binnenkort eens naar toe. Ze verwijzen je ook naar de workshops die ze hebben, dus dat is wel erg fijn als ze een workshop hebben die bij me past.
Ik denk niet dat ik door verwezen wil worden naar de psycholoog door mijn huisarts. Niet omdat ik de psycholoog maar een ''naar idee'' vind (ik heb al eerder bij de psycholoog gelopen).. maar omdat de huisarts mij hoogstwaarschijnlijk verwijst naar een psycholoog in de buurt van de stad waar ik oorspronkelijk vandaan kom ipv mijn studentenstad. En ja mijn huisarts woont dus ook een eindje van mijn studentenstad vandaan, mag eigenlijk niet, maar vind het fijn om nog dezelfde huisarts te hebben (vind het niet leuk om constant te switchen, die man ken ik al mijn hele leven en weet wat ik heb doorgemaakt). Denk wel dat ik volgende week opbel om een afspraak te maken.. al was het alleen maar om mijn verhaal kwijt te kunnen bij hem.
vrijdag 5 augustus 2011 om 21:16
Hallo Schrijfblok
Wat een verdriet heb je mee te dragen.
Dat zou niet moeten.
Heb je je moeder en andere familieleden weleens verteld dat je zo verdrietig bent en aandacht mist.
Want daar ligt denk ik een groot stuk voor jou.
Getroost en gekoesterd worden ook al bestaan die verdrietige dingen wel maar het verlicht de pijn.
Natuurlijk is het goed om naar psycholoog te gaan maar die troost niet.
Dat heb je van dierbare nodig.
Vraag erom.
Laat je horen!
Knuffel voor jou van mij!
Wat een verdriet heb je mee te dragen.
Dat zou niet moeten.
Heb je je moeder en andere familieleden weleens verteld dat je zo verdrietig bent en aandacht mist.
Want daar ligt denk ik een groot stuk voor jou.
Getroost en gekoesterd worden ook al bestaan die verdrietige dingen wel maar het verlicht de pijn.
Natuurlijk is het goed om naar psycholoog te gaan maar die troost niet.
Dat heb je van dierbare nodig.
Vraag erom.
Laat je horen!
Knuffel voor jou van mij!
vrijdag 5 augustus 2011 om 21:18
quote:schrijfblok schreef op 05 augustus 2011 @ 20:48:
Als ik een gezinnetje zie (vader, moeder, kinderen) dan denk ik vol met jaloezie: ik wil ook. Niet dat ik nu al een gezin wil, maar ik wil een compleet gezin.
Toen mijn moeder net (onverwacht en rottig) overleden was, was ik al jaloers op baby's die door hun moeder in hun kinderwagen door de stad gereden hadden. Zij hadden lekker wel een moeder.
Een moeder en dochter die in de Albert Heijn leuk tegen elkaar deden, heb ik bijna tegen de grond geslagen. (Bijna hoor, ik hield me in).
Die woede hoort erbij. Scheur een tijdschrift aan stukken, sla op een kussen op de bank en jank er een potje op los. Dan ben je het even kwijt.
(Tip: gooi geen servies tegen de muur. Dan moet je a) de rotzooi opruimen en b) nieuw servies kopen).
Alles wat je nu voelt, hoort bij rouwverwerking. Plus de verwerking van alle andere ellende in je leven. Het zal nog een tijd zwaar zijn. Maar het wordt echt beter. Ooit, echt waar.
Tot die tijd moet je accepteren dat je je al en toe heel rot voelt. Niet verdrukken, gewoon van je af huilen.
Heb je vrienden waarbij je het een beetje kwijt kunt?
Als ik een gezinnetje zie (vader, moeder, kinderen) dan denk ik vol met jaloezie: ik wil ook. Niet dat ik nu al een gezin wil, maar ik wil een compleet gezin.
Toen mijn moeder net (onverwacht en rottig) overleden was, was ik al jaloers op baby's die door hun moeder in hun kinderwagen door de stad gereden hadden. Zij hadden lekker wel een moeder.
Een moeder en dochter die in de Albert Heijn leuk tegen elkaar deden, heb ik bijna tegen de grond geslagen. (Bijna hoor, ik hield me in).
Die woede hoort erbij. Scheur een tijdschrift aan stukken, sla op een kussen op de bank en jank er een potje op los. Dan ben je het even kwijt.
(Tip: gooi geen servies tegen de muur. Dan moet je a) de rotzooi opruimen en b) nieuw servies kopen).
Alles wat je nu voelt, hoort bij rouwverwerking. Plus de verwerking van alle andere ellende in je leven. Het zal nog een tijd zwaar zijn. Maar het wordt echt beter. Ooit, echt waar.
Tot die tijd moet je accepteren dat je je al en toe heel rot voelt. Niet verdrukken, gewoon van je af huilen.
Heb je vrienden waarbij je het een beetje kwijt kunt?
vrijdag 5 augustus 2011 om 21:21
quote:keukenstoel schreef op 05 augustus 2011 @ 21:16:
Hallo Schrijfblok
Wat een verdriet heb je mee te dragen.
Dat zou niet moeten.
Heb je je moeder en andere familieleden weleens verteld dat je zo verdrietig bent en aandacht mist.
Want daar ligt denk ik een groot stuk voor jou.
Getroost en gekoesterd worden ook al bestaan die verdrietige dingen wel maar het verlicht de pijn.
Natuurlijk is het goed om naar psycholoog te gaan maar die troost niet.
Dat heb je van dierbare nodig.
Vraag erom.
Laat je horen!
Knuffel voor jou van mij!
Hey, dankje.
Nee ik heb mijn moeder nooit verteld dat ik zo'n verdriet heb. Ik heb verder geen andere familieleden meer (die wonen allemaal honderden tot duizenden kilometers verderop).
Ik kan het mijn moeder ook moeilijk vertellen door ons communicatieprobleem. Zij is buitenlands en spreekt en begrijpt de Nederlandse taal niet goed, waardoor het voor mij lastig is om uit te leggen/uit te drukken hoe ik mij voel. Ze spreek het wel een beetje, maar dan meer de standaarddingen. De dingen die je moet kunnen zeggen om zo'n beetje te ''overleven''. De taal die zij vloeiend spreekt en begrijpt beheers ik alleen passief. Een diep gesprek zit er helaas niet in met mijn moeder..
Dat heb ik wel altijd gemist..
Hallo Schrijfblok
Wat een verdriet heb je mee te dragen.
Dat zou niet moeten.
Heb je je moeder en andere familieleden weleens verteld dat je zo verdrietig bent en aandacht mist.
Want daar ligt denk ik een groot stuk voor jou.
Getroost en gekoesterd worden ook al bestaan die verdrietige dingen wel maar het verlicht de pijn.
Natuurlijk is het goed om naar psycholoog te gaan maar die troost niet.
Dat heb je van dierbare nodig.
Vraag erom.
Laat je horen!
Knuffel voor jou van mij!
Hey, dankje.
Nee ik heb mijn moeder nooit verteld dat ik zo'n verdriet heb. Ik heb verder geen andere familieleden meer (die wonen allemaal honderden tot duizenden kilometers verderop).
Ik kan het mijn moeder ook moeilijk vertellen door ons communicatieprobleem. Zij is buitenlands en spreekt en begrijpt de Nederlandse taal niet goed, waardoor het voor mij lastig is om uit te leggen/uit te drukken hoe ik mij voel. Ze spreek het wel een beetje, maar dan meer de standaarddingen. De dingen die je moet kunnen zeggen om zo'n beetje te ''overleven''. De taal die zij vloeiend spreekt en begrijpt beheers ik alleen passief. Een diep gesprek zit er helaas niet in met mijn moeder..
Dat heb ik wel altijd gemist..
vrijdag 5 augustus 2011 om 21:24
Er zijn hier al een hoop wijze/troostende woorden gezegd. Wat ik er nog aan toe wil voegen; probeer niet gelijk gelukkig te zijn, dat komt later wel. Nu is dat te hoog gegrepen. Je hebt veel meegemaakt en het is helaas een logisch gevolg dat je je nu rot voelt. Het zou mooi zijn als de psycholoog je wat kan helpen en over een paar jaar, dan komt dat geluk wel een keer.
vrijdag 5 augustus 2011 om 21:25
Waarom een particuliere (dure) psycholoog en niet de reguliere GGZ? (RIAGG, Psy Q) Die wordt volledig vergoed, hoe lang je er ook blijft. Binnen zo'n GGZ heb je te maken met een multi-disciplinair team waarin psychologen, psychiaters, artsen, maatschappelijk werkers zitten dus je probleem wordt dan integraal en vanuit allerlei hoeken bekeken aangepakt. Dus ze kijken ook naar je bijv. qua gebied van gezondheid, maatschappelijke situatie, gezissituatie, evt tijdelijke ondersteunende medicatie, rouwverwerking, dit alles buiten de nodige (gespreks-/gedrags-)therapie dus.
Sterkte.
Sterkte.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
vrijdag 5 augustus 2011 om 21:29
quote:Flauwegeit schreef op 05 augustus 2011 @ 21:18:
[...]
Toen mijn moeder net (onverwacht en rottig) overleden was, was ik al jaloers op baby's die door hun moeder in hun kinderwagen door de stad gereden hadden. Zij hadden lekker wel een moeder.
Een moeder en dochter die in de Albert Heijn leuk tegen elkaar deden, heb ik bijna tegen de grond geslagen. (Bijna hoor, ik hield me in).
Die woede hoort erbij. Scheur een tijdschrift aan stukken, sla op een kussen op de bank en jank er een potje op los. Dan ben je het even kwijt.
(Tip: gooi geen servies tegen de muur. Dan moet je a) de rotzooi opruimen en b) nieuw servies kopen).
Alles wat je nu voelt, hoort bij rouwverwerking. Plus de verwerking van alle andere ellende in je leven. Het zal nog een tijd zwaar zijn. Maar het wordt echt beter. Ooit, echt waar.
Tot die tijd moet je accepteren dat je je al en toe heel rot voelt. Niet verdrukken, gewoon van je af huilen.
Heb je vrienden waarbij je het een beetje kwijt kunt?
Het is precies die jaloezie wat jij omschrijft.
Ik vind het soms zo moeilijk om te accepteren dat ik me zo voel omdat ik me al zo lang heb rot gevoeld (niet pas na het overlijden, maar lang daarvoor ook al). Het stapelt zich alleen maar op en op.. en het is gewoon nu te veel voor mij.
Ik heb wel wat vrienden, maar meer oppervlakkige vrienden. Vrienden waarmee ik uitga enzo. Ik zou er op zich wel mee kunnen praten, maar zou mij niet op mijn gemak voelen dan. Daarnaast had ik wel een vriendin waarmee ik heel close was en dit soort dingen kon vertellen, maar op het moment heb ik ruzie met haar vanwege haar aan-en-uit relatie met een slechte jongen die haar slecht behandelt en zij denkt nog steeds dat het gaat werken.. en ik vind dat blindheid. Ik kon het gewoon niet meer aanzien hoe die jongen haar leven verklootte zeker niet in deze periode nu ik het al zo moeilijk heb met mezelf.. Ik kon er echt niet meer tegen dus ik zei tegen haar dat het niet ging werken. Nu hebben wel al een tijdje ruzie en geen van ons heeft contact opgenomen. Ik wil gewoon niet nog meer problemen op me nemen. Door sommigen word ik egoïstisch genoemd omdat ik er dan niet voor haar ben, maar ik heb mijn eigen grote problemen die ik eigenlijk eerst zelf wil oplossen...
[...]
Toen mijn moeder net (onverwacht en rottig) overleden was, was ik al jaloers op baby's die door hun moeder in hun kinderwagen door de stad gereden hadden. Zij hadden lekker wel een moeder.
Een moeder en dochter die in de Albert Heijn leuk tegen elkaar deden, heb ik bijna tegen de grond geslagen. (Bijna hoor, ik hield me in).
Die woede hoort erbij. Scheur een tijdschrift aan stukken, sla op een kussen op de bank en jank er een potje op los. Dan ben je het even kwijt.
(Tip: gooi geen servies tegen de muur. Dan moet je a) de rotzooi opruimen en b) nieuw servies kopen).
Alles wat je nu voelt, hoort bij rouwverwerking. Plus de verwerking van alle andere ellende in je leven. Het zal nog een tijd zwaar zijn. Maar het wordt echt beter. Ooit, echt waar.
Tot die tijd moet je accepteren dat je je al en toe heel rot voelt. Niet verdrukken, gewoon van je af huilen.
Heb je vrienden waarbij je het een beetje kwijt kunt?
Het is precies die jaloezie wat jij omschrijft.
Ik vind het soms zo moeilijk om te accepteren dat ik me zo voel omdat ik me al zo lang heb rot gevoeld (niet pas na het overlijden, maar lang daarvoor ook al). Het stapelt zich alleen maar op en op.. en het is gewoon nu te veel voor mij.
Ik heb wel wat vrienden, maar meer oppervlakkige vrienden. Vrienden waarmee ik uitga enzo. Ik zou er op zich wel mee kunnen praten, maar zou mij niet op mijn gemak voelen dan. Daarnaast had ik wel een vriendin waarmee ik heel close was en dit soort dingen kon vertellen, maar op het moment heb ik ruzie met haar vanwege haar aan-en-uit relatie met een slechte jongen die haar slecht behandelt en zij denkt nog steeds dat het gaat werken.. en ik vind dat blindheid. Ik kon het gewoon niet meer aanzien hoe die jongen haar leven verklootte zeker niet in deze periode nu ik het al zo moeilijk heb met mezelf.. Ik kon er echt niet meer tegen dus ik zei tegen haar dat het niet ging werken. Nu hebben wel al een tijdje ruzie en geen van ons heeft contact opgenomen. Ik wil gewoon niet nog meer problemen op me nemen. Door sommigen word ik egoïstisch genoemd omdat ik er dan niet voor haar ben, maar ik heb mijn eigen grote problemen die ik eigenlijk eerst zelf wil oplossen...
vrijdag 5 augustus 2011 om 21:31
quote:Very.Cherry schreef op 05 augustus 2011 @ 21:25:
Waarom een particuliere (dure) psycholoog en niet de reguliere GGZ? (RIAGG, Psy Q) Die wordt volledig vergoed, hoe lang je er ook blijft. Binnen zo'n GGZ heb je te maken met een multi-disciplinair team waarin psychologen, psychiaters, artsen, maatschappelijk werkers zitten dus je probleem wordt dan integraal en vanuit allerlei hoeken bekeken aangepakt. Dus ze kijken ook naar je bijv. qua gebied van gezondheid, maatschappelijke situatie, gezissituatie, evt tijdelijke ondersteunende medicatie, rouwverwerking, dit alles buiten de nodige (gespreks-/gedrags-)therapie dus.
Sterkte.Nooit geweten dat de GGZ volledig vergoed wordt. Anders vraag ik er even naar bij mijn huisarts en dan zoek ik er wel een in de buurt van mijn studentenstad.
Waarom een particuliere (dure) psycholoog en niet de reguliere GGZ? (RIAGG, Psy Q) Die wordt volledig vergoed, hoe lang je er ook blijft. Binnen zo'n GGZ heb je te maken met een multi-disciplinair team waarin psychologen, psychiaters, artsen, maatschappelijk werkers zitten dus je probleem wordt dan integraal en vanuit allerlei hoeken bekeken aangepakt. Dus ze kijken ook naar je bijv. qua gebied van gezondheid, maatschappelijke situatie, gezissituatie, evt tijdelijke ondersteunende medicatie, rouwverwerking, dit alles buiten de nodige (gespreks-/gedrags-)therapie dus.
Sterkte.Nooit geweten dat de GGZ volledig vergoed wordt. Anders vraag ik er even naar bij mijn huisarts en dan zoek ik er wel een in de buurt van mijn studentenstad.
vrijdag 5 augustus 2011 om 21:31
Och gos meis, ik zit zowat te janken (en nee ik heb geen PMS). Psycholoog lijkt me geen gek idee, ik zou wel voor minder een psycholoog inschakelen. En for the time being: schrijf het lekker van je af, Ik lees en jank wel mee (helaas geen knuffelpoppetje voorradig in deze modus). Ik hou je in de gaten!
vrijdag 5 augustus 2011 om 21:33
quote:Very.Cherry schreef op 05 augustus 2011 @ 21:25:
Waarom een particuliere (dure) psycholoog en niet de reguliere GGZ? (RIAGG, Psy Q).
Dat bedoelde ik eigenlijk ook...
Maar ik wist ook niet dat die volledig vergoed werd... of heeft dat met eerste en tweede lijn te maken?
Waarom een particuliere (dure) psycholoog en niet de reguliere GGZ? (RIAGG, Psy Q).
Dat bedoelde ik eigenlijk ook...
Maar ik wist ook niet dat die volledig vergoed werd... of heeft dat met eerste en tweede lijn te maken?
Een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest
vrijdag 5 augustus 2011 om 21:34
quote:idalee schreef op 05 augustus 2011 @ 21:24:
Er zijn hier al een hoop wijze/troostende woorden gezegd. Wat ik er nog aan toe wil voegen; probeer niet gelijk gelukkig te zijn, dat komt later wel. Nu is dat te hoog gegrepen. Je hebt veel meegemaakt en het is helaas een logisch gevolg dat je je nu rot voelt. Het zou mooi zijn als de psycholoog je wat kan helpen en over een paar jaar, dan komt dat geluk wel een keer.Ik snap dat het te hoog gegrepen is. Alhoewel ik moet zeggen dat een paar jaar ''wachten'' op geluk wel erg lang duurt voor mijn gevoel.. Ik zit al jaren niet lekker in mijn vel..
Er zijn hier al een hoop wijze/troostende woorden gezegd. Wat ik er nog aan toe wil voegen; probeer niet gelijk gelukkig te zijn, dat komt later wel. Nu is dat te hoog gegrepen. Je hebt veel meegemaakt en het is helaas een logisch gevolg dat je je nu rot voelt. Het zou mooi zijn als de psycholoog je wat kan helpen en over een paar jaar, dan komt dat geluk wel een keer.Ik snap dat het te hoog gegrepen is. Alhoewel ik moet zeggen dat een paar jaar ''wachten'' op geluk wel erg lang duurt voor mijn gevoel.. Ik zit al jaren niet lekker in mijn vel..
