Psyche
alle pijlers
Ik kan niet meer
vrijdag 5 augustus 2011 om 20:48
Mijn hele leven is gewoon een grote puinhoop. (zie vorig topic)
Voor mijn gevoel heb ik eigenlijk nog maar heel weinig om voor te leven. Niet dat ik mijn leven zou willen ontnemen (dit gaat meestal gepaard met lichamelijk pijn, waar ik zeer angstig voor ben). Ik wil gelukkig zijn, maar het lukt me maar niet. Ik ben al zo lang bezig hiermee maar ik zie geen vooruitgang. Ik doe zo mijn best.
Ik doe super erg mijn best op de universiteit, ik heb een zomerbaantje om wat geld te sparen, ik vind dat ik er best goed uitzie, wel redelijk slim ben etc.. maar ja wat heb ik aan deze (materiële) dingen als ik niet gelukkig ben? Wat heeft het dan voor nut eigenlijk?
Ik ben gewoon op, moe.. kapot. Mijn batterijen zijn voor mijn gevoel leeg en ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik wil graag naar een psycholoog maar dat wordt niet helemaal vergoed, dus moet ik wachten op nieuw collegejaar voordat ik bij de studentenpsycholoog terecht kan.
Mijn thuissituatie is schijt (zie vorig topic). Sinds de ziekte/het overlijden van mijn tweede vader heb ik de rol gekregen van ''de ouder'' voor mijn gevoel. Vrienden van mijn ouders die tegen mij zeiden: pas goed op je moeder.. maar verder nooit vroegen hoe het met mij ging. Iedereen om mij heen die zei dat ik goed op haar moest passen, maar voor mijn gevoel was er nul aandacht voor mij. Ik kwam misschien heel sterk van buiten over, maar ben zo fragiel van binnen. Ik kreeg pas aandacht van anderen toen ik een keer flauwviel in de trein. Toen hadden mensen (weliswaar vreemden) wel aandacht voor me: ze boden me wat drinken aan en vroegen hoe het met mij ging. Iets wat ik al zo lang niet meer had gehoord. Daar was ik zo dankbaar voor.
Nu, een aantal maanden verder heeft mijn moeder enorme vreselijke huilbuien, waar ik niet tegen kan. Zelf ben ik net zo'n enorme jankerd. Op de fiets naar mijn werk probeer ik mijn tranen in te houden. Als ik een gezinnetje zie (vader, moeder, kinderen) dan denk ik vol met jaloezie: ik wil ook. Niet dat ik nu al een gezin wil, maar ik wil een compleet gezin. Ik wil mijn vader. Nouja, eigenlijk beide vaders (ik heb er twee verloren terwijl ik nog niet eens twintig ben). Ik ben zo jaloers op anderen die gewoon een compleet gezinnetje zijn.
Ik word er gewoon boos van eigenlijk. Dat mijn leven zo is gelopen. Er zijn een hoop dingen gebeurd die ik niet had kunnen stoppen (het overlijden van dierbare mensen om mij heen). Ik wil kwaad zijn, op iets of iemand maar ik weet niet wie/wat/hoe. Op wie word je kwaad als je vader plotseling is gestorven? Op wie word je kwaad als je (tweede) vader aan kanker overlijdt? Op wie word je kwaad als je als kind destijds dingen heb meegemaakt waarvan je nu denkt: Shit, had ik (de ''volwassen'' versie) er maar bij kunnen zijn toen om de jonge ik van vroeger te beschermen/helpen met de kennis die ik nu heb.
Ik zit zo erg in de knoop met mezelf. Jullie vrouwen op dit forum zijn wat ouder dan ik en weten misschien ook beter wat ik moet doen..
liefs
Voor mijn gevoel heb ik eigenlijk nog maar heel weinig om voor te leven. Niet dat ik mijn leven zou willen ontnemen (dit gaat meestal gepaard met lichamelijk pijn, waar ik zeer angstig voor ben). Ik wil gelukkig zijn, maar het lukt me maar niet. Ik ben al zo lang bezig hiermee maar ik zie geen vooruitgang. Ik doe zo mijn best.
Ik doe super erg mijn best op de universiteit, ik heb een zomerbaantje om wat geld te sparen, ik vind dat ik er best goed uitzie, wel redelijk slim ben etc.. maar ja wat heb ik aan deze (materiële) dingen als ik niet gelukkig ben? Wat heeft het dan voor nut eigenlijk?
Ik ben gewoon op, moe.. kapot. Mijn batterijen zijn voor mijn gevoel leeg en ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik wil graag naar een psycholoog maar dat wordt niet helemaal vergoed, dus moet ik wachten op nieuw collegejaar voordat ik bij de studentenpsycholoog terecht kan.
Mijn thuissituatie is schijt (zie vorig topic). Sinds de ziekte/het overlijden van mijn tweede vader heb ik de rol gekregen van ''de ouder'' voor mijn gevoel. Vrienden van mijn ouders die tegen mij zeiden: pas goed op je moeder.. maar verder nooit vroegen hoe het met mij ging. Iedereen om mij heen die zei dat ik goed op haar moest passen, maar voor mijn gevoel was er nul aandacht voor mij. Ik kwam misschien heel sterk van buiten over, maar ben zo fragiel van binnen. Ik kreeg pas aandacht van anderen toen ik een keer flauwviel in de trein. Toen hadden mensen (weliswaar vreemden) wel aandacht voor me: ze boden me wat drinken aan en vroegen hoe het met mij ging. Iets wat ik al zo lang niet meer had gehoord. Daar was ik zo dankbaar voor.
Nu, een aantal maanden verder heeft mijn moeder enorme vreselijke huilbuien, waar ik niet tegen kan. Zelf ben ik net zo'n enorme jankerd. Op de fiets naar mijn werk probeer ik mijn tranen in te houden. Als ik een gezinnetje zie (vader, moeder, kinderen) dan denk ik vol met jaloezie: ik wil ook. Niet dat ik nu al een gezin wil, maar ik wil een compleet gezin. Ik wil mijn vader. Nouja, eigenlijk beide vaders (ik heb er twee verloren terwijl ik nog niet eens twintig ben). Ik ben zo jaloers op anderen die gewoon een compleet gezinnetje zijn.
Ik word er gewoon boos van eigenlijk. Dat mijn leven zo is gelopen. Er zijn een hoop dingen gebeurd die ik niet had kunnen stoppen (het overlijden van dierbare mensen om mij heen). Ik wil kwaad zijn, op iets of iemand maar ik weet niet wie/wat/hoe. Op wie word je kwaad als je vader plotseling is gestorven? Op wie word je kwaad als je (tweede) vader aan kanker overlijdt? Op wie word je kwaad als je als kind destijds dingen heb meegemaakt waarvan je nu denkt: Shit, had ik (de ''volwassen'' versie) er maar bij kunnen zijn toen om de jonge ik van vroeger te beschermen/helpen met de kennis die ik nu heb.
Ik zit zo erg in de knoop met mezelf. Jullie vrouwen op dit forum zijn wat ouder dan ik en weten misschien ook beter wat ik moet doen..
liefs
vrijdag 5 augustus 2011 om 21:39
vrijdag 5 augustus 2011 om 21:39
quote:schrijfblok schreef op 05 augustus 2011 @ 21:34:
[...]
Ik snap dat het te hoog gegrepen is. Alhoewel ik moet zeggen dat een paar jaar ''wachten'' op geluk wel erg lang duurt voor mijn gevoel.. Ik zit al jaren niet lekker in mijn vel..
Er wordt (tenminste, dat denk ik, want dat is ook mijn ervaring) dat je niet moet verwachten dat je je na de eerste sessie al geweldig goed voelt. Dat voorkomt teleurstellingen en het misschien te snel de brui geven aan therapie. Het heeft gewoon tijd nodig. Verandering gaat geleidelijk... Pas na een jaar kon ik aangeven dat ik positiever in het leven stond dan het jaar ervoor. En nu, 3 jaar later ben ik een ander mens. Terwijl ik me dat tijdens de start van therapie niet voor mogelijk had gehouden.
Wat goed dat je meteen iets gaat doen met de tips. Het wordt idd tijd dat je nu eens voor jou gaat zorgen.
[...]
Ik snap dat het te hoog gegrepen is. Alhoewel ik moet zeggen dat een paar jaar ''wachten'' op geluk wel erg lang duurt voor mijn gevoel.. Ik zit al jaren niet lekker in mijn vel..
Er wordt (tenminste, dat denk ik, want dat is ook mijn ervaring) dat je niet moet verwachten dat je je na de eerste sessie al geweldig goed voelt. Dat voorkomt teleurstellingen en het misschien te snel de brui geven aan therapie. Het heeft gewoon tijd nodig. Verandering gaat geleidelijk... Pas na een jaar kon ik aangeven dat ik positiever in het leven stond dan het jaar ervoor. En nu, 3 jaar later ben ik een ander mens. Terwijl ik me dat tijdens de start van therapie niet voor mogelijk had gehouden.
Wat goed dat je meteen iets gaat doen met de tips. Het wordt idd tijd dat je nu eens voor jou gaat zorgen.
Een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest
vrijdag 5 augustus 2011 om 21:50
quote:meds schreef op 05 augustus 2011 @ 21:41:
je moet je ook afvragen of je niet gewoon in de rouw bent, je hebt iemand verloren. rouw en geluk gaan niet goed samen
Ik weet dat het niet alleen rouw is. Voordat mijn tweede vader kanker had etc. voelde ik me ook over het algemeen niet gelukkig. Toen ging ik ook naar de psycholoog, maar die heeft me destijds voor mijn gevoel niet echt kunnen helpen. Het ging wel wat beter met mij, maar dan kwam het meer door ''tijd'' zelf geloof ik. Maar als ik het even ''extreem'' moet bekijken is dit nu al de 3e keer in 3 jaar tijd dat ik me zo erg slecht heb gevoeld.
Met zo erg slecht bedoel ik dan ook echt een dieptepunt.
Iedereen die mij IRL kent vindt mij ook de meest negatieve persoon die ze kennen. Eigenlijk maak ik niet graag gauw hechte vriendschappen omdat ik ze toch altijd verloor als ik ze teveel negativiteit vertel omdat er nou eenmaal veel negatieve shit mij overkomt.
Ik weet van mijzelf dat ik niet echt een stabiel persoon ben van binnen. (voor mijn verleden: zie ander topic). Ik streef er wel naar om binnen 5 jaar redelijk stabiel te zijn. Dat moet wel (hoop ik) haalbaar zijn. Daarnaast vereist het werk waar ik nu voor studeer ook emotionele stabiliteit. En ik weet van mijzelf dat ik later heel graag zelf een gezin en kinderen wil, maar ik laat het mezelf gewoon niet toe als ik zo'n emotioneel wrak ben.
je moet je ook afvragen of je niet gewoon in de rouw bent, je hebt iemand verloren. rouw en geluk gaan niet goed samen
Ik weet dat het niet alleen rouw is. Voordat mijn tweede vader kanker had etc. voelde ik me ook over het algemeen niet gelukkig. Toen ging ik ook naar de psycholoog, maar die heeft me destijds voor mijn gevoel niet echt kunnen helpen. Het ging wel wat beter met mij, maar dan kwam het meer door ''tijd'' zelf geloof ik. Maar als ik het even ''extreem'' moet bekijken is dit nu al de 3e keer in 3 jaar tijd dat ik me zo erg slecht heb gevoeld.
Met zo erg slecht bedoel ik dan ook echt een dieptepunt.
Iedereen die mij IRL kent vindt mij ook de meest negatieve persoon die ze kennen. Eigenlijk maak ik niet graag gauw hechte vriendschappen omdat ik ze toch altijd verloor als ik ze teveel negativiteit vertel omdat er nou eenmaal veel negatieve shit mij overkomt.
Ik weet van mijzelf dat ik niet echt een stabiel persoon ben van binnen. (voor mijn verleden: zie ander topic). Ik streef er wel naar om binnen 5 jaar redelijk stabiel te zijn. Dat moet wel (hoop ik) haalbaar zijn. Daarnaast vereist het werk waar ik nu voor studeer ook emotionele stabiliteit. En ik weet van mijzelf dat ik later heel graag zelf een gezin en kinderen wil, maar ik laat het mezelf gewoon niet toe als ik zo'n emotioneel wrak ben.
vrijdag 5 augustus 2011 om 21:51
quote:schrijfblok schreef op 05 augustus 2011 @ 21:31:
[...]
Nooit geweten dat de GGZ volledig vergoed wordt. Anders vraag ik er even naar bij mijn huisarts en dan zoek ik er wel een in de buurt van mijn studentenstad.
Misschien mosterd maar: de GGZ is waarschijnlijk wel de meest handige oplossing. In de toekomst gaat er wel meer eigen bijdrage gevraagd worden, maar dat is nu i.h.a. nog niet zo (voor psychotherapie wél, niet te verwarren met een psycholoog). Nadeel van de GGZ is wel weer dat er i.h.a. langere wachttijden zijn dan bij een reguliere psycholoog.
En ook: Heel veel sterkte, er wordt met je meegeleefd!
[...]
Nooit geweten dat de GGZ volledig vergoed wordt. Anders vraag ik er even naar bij mijn huisarts en dan zoek ik er wel een in de buurt van mijn studentenstad.
Misschien mosterd maar: de GGZ is waarschijnlijk wel de meest handige oplossing. In de toekomst gaat er wel meer eigen bijdrage gevraagd worden, maar dat is nu i.h.a. nog niet zo (voor psychotherapie wél, niet te verwarren met een psycholoog). Nadeel van de GGZ is wel weer dat er i.h.a. langere wachttijden zijn dan bij een reguliere psycholoog.
En ook: Heel veel sterkte, er wordt met je meegeleefd!
Ik voel me zo moedellooos
vrijdag 5 augustus 2011 om 22:17
Hoe je je nu voelt, voelt ook alles negatief. In je schrijven lees ik dat je een erg negatief beeld van jezelf hebt. Dat klopt natuurlijk niet, maar zo voelt het nu. Het is erg moeilijk om uit zo'n negatieve spiraal te komen en natuurlijk heb je daarbij hulp nodig (van anderen) maar ook tijd. Dat helpt wel mee. Het lijkt me echt vreselijk wat je is overkomen en ik kan me wel inleven, heb ook een aantal heel belangrijke mensen verloren voor mijn twintigste.
Ook aan mij werd gezegd goed op mijn moeder te passen (ben ik bij opgegroeid)
Het is gewoon heel moeilijk uit te leggen aan andere mensen hoe dat voor je is. Je moet er voor jezelf ook een plek aan kunnen geven en dan ben je misschien ook klaar om het met anderen (zelfs je moeder, is mijn ervaring) te delen en het er over te hebben en troost te vinden. Zo leren ze je ook kennen, met alles wat daarbij hoort. En dat vinden vrienden juist fijn.
Wellicht dat je bij GGZ ook lotgenotencontact kunt krijgen met andere mensen met soortgelijke ervaringen, dat kan ook fijn zijn.
Probeer los te laten dat je alles alleen moet doen en kunnen, echt! Je bent het waard.
En neem inderdaad de tijd om te rouwen, dat is voor iedereen anders.
Wat je trouwens beschrijft in je OP, dat je denkt van kon ik maar met de kennis van nu tegen mezelf van vroeger praten, dat is ook een techniek die psychologen aanraden en helemaal niet zo'n gekke gedachte. Het wordt ook wel selfsoothing genoemd. Je troost eigenlijk jezelf, van vroeger, maar ook van nu. Als het je interesseert kun je het misschien eens opzoeken op internet. Mij heeft het erg geholpen, ondanks dat ik niet zo'n 'zweverig' typ ben.
Ook aan mij werd gezegd goed op mijn moeder te passen (ben ik bij opgegroeid)
Het is gewoon heel moeilijk uit te leggen aan andere mensen hoe dat voor je is. Je moet er voor jezelf ook een plek aan kunnen geven en dan ben je misschien ook klaar om het met anderen (zelfs je moeder, is mijn ervaring) te delen en het er over te hebben en troost te vinden. Zo leren ze je ook kennen, met alles wat daarbij hoort. En dat vinden vrienden juist fijn.
Wellicht dat je bij GGZ ook lotgenotencontact kunt krijgen met andere mensen met soortgelijke ervaringen, dat kan ook fijn zijn.
Probeer los te laten dat je alles alleen moet doen en kunnen, echt! Je bent het waard.
En neem inderdaad de tijd om te rouwen, dat is voor iedereen anders.
Wat je trouwens beschrijft in je OP, dat je denkt van kon ik maar met de kennis van nu tegen mezelf van vroeger praten, dat is ook een techniek die psychologen aanraden en helemaal niet zo'n gekke gedachte. Het wordt ook wel selfsoothing genoemd. Je troost eigenlijk jezelf, van vroeger, maar ook van nu. Als het je interesseert kun je het misschien eens opzoeken op internet. Mij heeft het erg geholpen, ondanks dat ik niet zo'n 'zweverig' typ ben.
vrijdag 5 augustus 2011 om 22:20
vrijdag 5 augustus 2011 om 22:25
je moet jezelf echt toe staan dingen te delen. dat helpt al.
mijn moeder zei een keer tegen me dat ze het zo lastig vindt mij hulp aan te bieden. toen ben ik na gaan denken.
en soms sta ik mezelf toe van me af te tetteren bij een prof, niet vaak, maar af en toe kan dat erg kalmerend werken.
mijn moeder zei een keer tegen me dat ze het zo lastig vindt mij hulp aan te bieden. toen ben ik na gaan denken.
en soms sta ik mezelf toe van me af te tetteren bij een prof, niet vaak, maar af en toe kan dat erg kalmerend werken.
wij slapen nooit.
vrijdag 5 augustus 2011 om 22:26
Misschien moet ik wat meer gedetailleerder vertellen hoe het afgelopen jaar voor mij was.
Het begon allemaal met de enige oma die ik ooit heb gekend (de andere opa's en oma's heb ik nooit leren kennen omdat ze allang dood waren). Deze oma was al heel erg oud en lag al jaren in bed en kwam er nooit uit, wat heel erg zielig was. Haar gezondheid ging achteruit en vorig jaar begin september overleed zij. Ik vond het echt zo kut. Nu heb ik geen enkele opa of oma meer over.. Ze was altijd zo lief voor mij en ik hield zoveel van haar. Vond het zo jammer dat zij honderden kilometers verderop woonde, dus kon nooit vaak bij haar langskomen. Ik wou eigenlijk met mijn ov studenten chipkaart naar haar toe reizen om te bezoeken, maar helaas kon dit nét niet.
Ongeveer anderhalve maand later kregen mijn moeder en ik te horen dat mijn tweede vader dus terminale kanker had. Hij had asbestkanker. Als je dat eenmaal hebt dan ben je gewoon het haasje... Ik vond het zo vreselijk. Ik was toen meteen van mijn studentenstad teruggereisd naar huis. Mijn toenmalige vriend was er ook bij, maar hij was nogal slechte steun. Hij deed niks.
Mn tweede vader zei dat ie het wel ging overleven, hij zei dat ie nog zeker van plan was om zo'n 8 jaar te leven.. en ik geloofde hem.. ook al zeiden de dokters wat anders.. Ik voel me zo een naïef stom kind eigenlijk. Toen was ik ook wat meer gerustgesteld. Verder leek het wel alsof er ''niks'' aan de hand was, behalve dat ie al aardig wat afgevallen was wat meer buiten adem was.
Een week later was er een feest van de moeder van mijn toenmalige vriend. Op dat feest was ik echt niet te harden. Ik was enorm chagrijnig en ik voelde me zo verdrietig. Het was gewoon een combinatie van van alles en nog wat, ook dingen van mijn toenmalige relatie. Ik ben toen eerder gaan slapen omdat ik er niet meer tegen kon.
De volgende dag kreeg ik te horen van: Zo doe je toch niet op een feestje?!?! (van mijn toenmalige vriend)... Pff wat een klootzak is het toch. Nou sorry dat ik van binnen kapot ga en niet gezellig mee kan feesten als mijn oma net minder dan twee maanden geleden is overleden en ik net een week geleden heb gehoord dat mijn tweede vader ernstig ziek is!
Die relatie heeft ook niet lang meer geduurd. Leuke was dat ie na 6 dagen weer een ander had. Super!!
De maand december was heel erg zwaar voor mij. Ik moest universiteit en mijn thuissituatie combineren. Uiteindelijk heb ik wel mijn tentamens gehaald enz. Helaas ging het met mijn tweede vader wat minder goed. Hij werd twee keer in 3 dagen tijd opgenomen in het ziekenhuis, dokters zeiden dat ie misschien de nacht niet zou overleven. Ik besloot om de hele week in mijn geboortestad te blijven om bij hem en mijn moeder te zijn. Ik heb hierdoor een aantal verplichte lessen gemist waardoor ik 'strafwerk' kreeg. Heel vervelend was dat. Het was ook erg veel, ik kon het er eigenlijk niet bij hebben. Maar zo is de universiteit. Allemaal zo vreselijk onmenselijk, ze houden amper rekening met je. Terwijl ze wel wisten van mijn situatie.
Uiteindelijk mocht ie nog vlak voor O&N naar huis.
De maanden januari t/m maart waren ook enorm zwaar. Nog steeds die combinatie van universiteit en thuis.. vreselijk. Uiteindelijk weer alles gehaald. Al mijn menselijke behoeftes opzij gezet. Heb maandenlang niks voor mijzelf gedaan.. niks van hobby's.. ik was net een machine, maar dan wel eentje die nog ergens gevoelens had. Het deed zo zeer. Ik ging kapot van binnen.
Op een gegeven moment begon ik maar al mijn emoties proberen uit te schakelen. Ik vond emoties maar rot. Ze maken alles maar erger. Mij leek een leven zonder emoties me erg makkelijk. Geen verdriet meer, hoe heerlijk! Dus ik besloot om elke traan die ik voelde opkomen in te houden. Het ging echter in de praktijk niet zo goed als ik hoopte. Het resulteerde tot huilbuien in de trein op weg naar mijn studentenstad of naar mijn geboortestad. Dan was er een conductrice die me dan had betrapt op huilen.. ik schaamde me dood. Ze bood me toen een pepermuntje aan (erg lief vond ik dat).
Uiteindelijk ben ik ook steeds minder en minder naar huis gegaan. Ik kon het gewoon niet meer aan.
In mijn studentenstad maakte ik op dat moment wel een hoop (oppervlakkige) vrienden. Ik vond het heel erg leuk om met ze uit te gaan, ze waren het enige wat me nog aan het lachen konden maken. Dat was iets wat ik echt heel hard nodig had in die tijd. Daardoor kon ik soms even alles vergeten..
Ik vind het ergens wel laf dat ik ervoor ben weggevlucht. Ik heb wel op het allerlaatste moment (ongeveer een week voordat mijn tweede papa stierf) een korte brief geschreven met daarin geschreven hoe ik me voelde. Dat was de enige keer dat ik voor de ogen van hem en mijn moeder heb gehuild en mijn gevoelens heb getoond. Ik wou ook ergens gewoon zo gelukkig overkomen, omdat ik dacht dat het gewoon nodig was om tenminste één persoon in huis te hebben die wat ''geluk'' ging delen met anderen. Ik besloot voor mezelf om die persoon te zijn. Ik kan me voorstellen dat dat tegenstrijdig klinkt met emoties uitschakelen, maar daarmee bedoel ik dan negatieve emoties uitschakelen.
Uiteindelijk is ie gestorven, veel te vroeg naar mijn mening. Heel vroeg in de morgen werd ik opgebeld (ik sliep toen in mijn kamer in mijn studentenstad) en kreeg ik te horen dat ie was overleden. Ik voelde me zo megakut. Het enige wat ik kon zeggen: ik heb niet eens doei kunnen zeggen... ( ik was nog lichtjes aangeschoten van een feest waar ik daarvoor was geweest). Ik ging namelijk toen nog naar feestjes, omdat dat dat het enige was wat mij eventjes kon afleiden van de hele situatie. Het was wat ik nodig had.. lekker afleiding en lachen.
En inderdaad ik heb niet eens doei kunnen zeggen. De hele familie van hem (zijn kinderen, mijn moeder enz., hij was al vaker getrouwd geweest) was erbij toen hij stierf, behalve ik. BEHALVE ik. Ik heb niet eens de middag voordat ie stierf ''doei'' kunnen zeggen omdat ie zo heerlijk lag te slapen toen ik moest vertrekken naar het treinstation..
Ik kon hem toen niet wakker maken omdat ie gewoon al weken zo slecht sliep door de pijn die hij had van de kanker.. en dan nu ineens wel lekker kon slapen nu hij morfine kreeg.
Naja dat was in ieder geval een gedetailleerd stukje voor vandaag. Wellicht dat ik morgen wat meer hierover typ. Het is laat en ik ben best wel moe eigenlijk.. en moet misschien nog maar proberen iets leuks te gaan doen/afleiding zoeken voordat ik ga slapen.
Het begon allemaal met de enige oma die ik ooit heb gekend (de andere opa's en oma's heb ik nooit leren kennen omdat ze allang dood waren). Deze oma was al heel erg oud en lag al jaren in bed en kwam er nooit uit, wat heel erg zielig was. Haar gezondheid ging achteruit en vorig jaar begin september overleed zij. Ik vond het echt zo kut. Nu heb ik geen enkele opa of oma meer over.. Ze was altijd zo lief voor mij en ik hield zoveel van haar. Vond het zo jammer dat zij honderden kilometers verderop woonde, dus kon nooit vaak bij haar langskomen. Ik wou eigenlijk met mijn ov studenten chipkaart naar haar toe reizen om te bezoeken, maar helaas kon dit nét niet.
Ongeveer anderhalve maand later kregen mijn moeder en ik te horen dat mijn tweede vader dus terminale kanker had. Hij had asbestkanker. Als je dat eenmaal hebt dan ben je gewoon het haasje... Ik vond het zo vreselijk. Ik was toen meteen van mijn studentenstad teruggereisd naar huis. Mijn toenmalige vriend was er ook bij, maar hij was nogal slechte steun. Hij deed niks.
Mn tweede vader zei dat ie het wel ging overleven, hij zei dat ie nog zeker van plan was om zo'n 8 jaar te leven.. en ik geloofde hem.. ook al zeiden de dokters wat anders.. Ik voel me zo een naïef stom kind eigenlijk. Toen was ik ook wat meer gerustgesteld. Verder leek het wel alsof er ''niks'' aan de hand was, behalve dat ie al aardig wat afgevallen was wat meer buiten adem was.
Een week later was er een feest van de moeder van mijn toenmalige vriend. Op dat feest was ik echt niet te harden. Ik was enorm chagrijnig en ik voelde me zo verdrietig. Het was gewoon een combinatie van van alles en nog wat, ook dingen van mijn toenmalige relatie. Ik ben toen eerder gaan slapen omdat ik er niet meer tegen kon.
De volgende dag kreeg ik te horen van: Zo doe je toch niet op een feestje?!?! (van mijn toenmalige vriend)... Pff wat een klootzak is het toch. Nou sorry dat ik van binnen kapot ga en niet gezellig mee kan feesten als mijn oma net minder dan twee maanden geleden is overleden en ik net een week geleden heb gehoord dat mijn tweede vader ernstig ziek is!
Die relatie heeft ook niet lang meer geduurd. Leuke was dat ie na 6 dagen weer een ander had. Super!!
De maand december was heel erg zwaar voor mij. Ik moest universiteit en mijn thuissituatie combineren. Uiteindelijk heb ik wel mijn tentamens gehaald enz. Helaas ging het met mijn tweede vader wat minder goed. Hij werd twee keer in 3 dagen tijd opgenomen in het ziekenhuis, dokters zeiden dat ie misschien de nacht niet zou overleven. Ik besloot om de hele week in mijn geboortestad te blijven om bij hem en mijn moeder te zijn. Ik heb hierdoor een aantal verplichte lessen gemist waardoor ik 'strafwerk' kreeg. Heel vervelend was dat. Het was ook erg veel, ik kon het er eigenlijk niet bij hebben. Maar zo is de universiteit. Allemaal zo vreselijk onmenselijk, ze houden amper rekening met je. Terwijl ze wel wisten van mijn situatie.
Uiteindelijk mocht ie nog vlak voor O&N naar huis.
De maanden januari t/m maart waren ook enorm zwaar. Nog steeds die combinatie van universiteit en thuis.. vreselijk. Uiteindelijk weer alles gehaald. Al mijn menselijke behoeftes opzij gezet. Heb maandenlang niks voor mijzelf gedaan.. niks van hobby's.. ik was net een machine, maar dan wel eentje die nog ergens gevoelens had. Het deed zo zeer. Ik ging kapot van binnen.
Op een gegeven moment begon ik maar al mijn emoties proberen uit te schakelen. Ik vond emoties maar rot. Ze maken alles maar erger. Mij leek een leven zonder emoties me erg makkelijk. Geen verdriet meer, hoe heerlijk! Dus ik besloot om elke traan die ik voelde opkomen in te houden. Het ging echter in de praktijk niet zo goed als ik hoopte. Het resulteerde tot huilbuien in de trein op weg naar mijn studentenstad of naar mijn geboortestad. Dan was er een conductrice die me dan had betrapt op huilen.. ik schaamde me dood. Ze bood me toen een pepermuntje aan (erg lief vond ik dat).
Uiteindelijk ben ik ook steeds minder en minder naar huis gegaan. Ik kon het gewoon niet meer aan.
In mijn studentenstad maakte ik op dat moment wel een hoop (oppervlakkige) vrienden. Ik vond het heel erg leuk om met ze uit te gaan, ze waren het enige wat me nog aan het lachen konden maken. Dat was iets wat ik echt heel hard nodig had in die tijd. Daardoor kon ik soms even alles vergeten..
Ik vind het ergens wel laf dat ik ervoor ben weggevlucht. Ik heb wel op het allerlaatste moment (ongeveer een week voordat mijn tweede papa stierf) een korte brief geschreven met daarin geschreven hoe ik me voelde. Dat was de enige keer dat ik voor de ogen van hem en mijn moeder heb gehuild en mijn gevoelens heb getoond. Ik wou ook ergens gewoon zo gelukkig overkomen, omdat ik dacht dat het gewoon nodig was om tenminste één persoon in huis te hebben die wat ''geluk'' ging delen met anderen. Ik besloot voor mezelf om die persoon te zijn. Ik kan me voorstellen dat dat tegenstrijdig klinkt met emoties uitschakelen, maar daarmee bedoel ik dan negatieve emoties uitschakelen.
Uiteindelijk is ie gestorven, veel te vroeg naar mijn mening. Heel vroeg in de morgen werd ik opgebeld (ik sliep toen in mijn kamer in mijn studentenstad) en kreeg ik te horen dat ie was overleden. Ik voelde me zo megakut. Het enige wat ik kon zeggen: ik heb niet eens doei kunnen zeggen... ( ik was nog lichtjes aangeschoten van een feest waar ik daarvoor was geweest). Ik ging namelijk toen nog naar feestjes, omdat dat dat het enige was wat mij eventjes kon afleiden van de hele situatie. Het was wat ik nodig had.. lekker afleiding en lachen.
En inderdaad ik heb niet eens doei kunnen zeggen. De hele familie van hem (zijn kinderen, mijn moeder enz., hij was al vaker getrouwd geweest) was erbij toen hij stierf, behalve ik. BEHALVE ik. Ik heb niet eens de middag voordat ie stierf ''doei'' kunnen zeggen omdat ie zo heerlijk lag te slapen toen ik moest vertrekken naar het treinstation..
Ik kon hem toen niet wakker maken omdat ie gewoon al weken zo slecht sliep door de pijn die hij had van de kanker.. en dan nu ineens wel lekker kon slapen nu hij morfine kreeg.
Naja dat was in ieder geval een gedetailleerd stukje voor vandaag. Wellicht dat ik morgen wat meer hierover typ. Het is laat en ik ben best wel moe eigenlijk.. en moet misschien nog maar proberen iets leuks te gaan doen/afleiding zoeken voordat ik ga slapen.
vrijdag 5 augustus 2011 om 22:58
Tuurlijk duurt het allemaal te lang, maar het is ook niet niks wat je mee hebt gemaakt. Je bent het vertrouwen kwijt dat het leven niet altijd alleen maar tegenslagen kent. Dat komt echt wel weer goed, maar je moet jezelf de tijd geven om erboven op te komen. Er wordt nu een beroep gedaan op je uithoudingsvermogen en dat heeft al veel te veel van je gevraagd.
Hopelijk heb je er iets aan om je verhaal hier van je af te schrijven. Het is al heel goed dat je die stap neemt! Je hebt best een aantal details opgeschreven en dat is niet altijd handig op internet, er kan zo maar iemand meelezen die je persoonlijk kent. Als je dat niet wil kun je je bericht later aanpassen en sommige dingen weghalen.
Sterkte!
Hopelijk heb je er iets aan om je verhaal hier van je af te schrijven. Het is al heel goed dat je die stap neemt! Je hebt best een aantal details opgeschreven en dat is niet altijd handig op internet, er kan zo maar iemand meelezen die je persoonlijk kent. Als je dat niet wil kun je je bericht later aanpassen en sommige dingen weghalen.
Sterkte!
zaterdag 6 augustus 2011 om 08:40
Weet je, het zou hartstikke raar zijn als je na het afgelopen jaar je goed gevoeld zou hebben. Je oma is weg, je tweede vader is weg, daar hoort dat verdriet bij.
Je schrijft dat je het afgelopen jaar geprobeerd hebt om je emoties weg te drukken. Dat werkt niet. Nu heb je vrij en komt alles in één keer boven. Geen wonder dat je je zo slecht voelt.
Maar verdriet is geen negatieve emotie. Het geeft aan dat je van iemand gehouden hebt. Stel je voor dat je nu alweer volmaakt gelukkig was, dan had het leven van jouw vader/oma blijkbaar weinig waarde voor je gehad. Laat dat verdriet toe.
Zorg wel dat je er niet in wegzakt, probeer ook leuke dingen te plannen. Zoek er een balans in.
Je schrijft dat je een negatief persoon bent en dat je binnen vijf jaar stabiel wil zijn. Zo negatief klink je anders niet, alleen maar verdrietig. Er is nu eenmaal veel op je af gekomen de laatste jaren.
Ik vind het ook niet egoistisch om afstand te nemen van jouw vriendin, als ze je omlaag de put in trekt.
Dat had je veel eerder met die rottige vriendjes van jou moeten doen.
Ik denk dat daar wel een levensles inzit: er is al genoeg narigheid, waarom zou je daar ook nog een relatie meenemen
Je schrijft dat je het afgelopen jaar geprobeerd hebt om je emoties weg te drukken. Dat werkt niet. Nu heb je vrij en komt alles in één keer boven. Geen wonder dat je je zo slecht voelt.
Maar verdriet is geen negatieve emotie. Het geeft aan dat je van iemand gehouden hebt. Stel je voor dat je nu alweer volmaakt gelukkig was, dan had het leven van jouw vader/oma blijkbaar weinig waarde voor je gehad. Laat dat verdriet toe.
Zorg wel dat je er niet in wegzakt, probeer ook leuke dingen te plannen. Zoek er een balans in.
Je schrijft dat je een negatief persoon bent en dat je binnen vijf jaar stabiel wil zijn. Zo negatief klink je anders niet, alleen maar verdrietig. Er is nu eenmaal veel op je af gekomen de laatste jaren.
Ik vind het ook niet egoistisch om afstand te nemen van jouw vriendin, als ze je omlaag de put in trekt.
Dat had je veel eerder met die rottige vriendjes van jou moeten doen.
Ik denk dat daar wel een levensles inzit: er is al genoeg narigheid, waarom zou je daar ook nog een relatie meenemen
zaterdag 6 augustus 2011 om 09:06
Meid, wat een verdriet en wat ben je streng voor jezelf!
Geef jezelf de ruimte die je anderen ook geeft. Dat doe je niet volgens mij.
En huilen mag gewoon, verdrietig zijn ook! Je "moet" niet gelukkig zijn. Niks moet. En je mag elke seconde een beslissing veranderen. Als je vind dat je om 14:56 u gelukkig moet zijn, dan mag je om 14:57 lekker besluiten dat je dat niet gaat zijn en een potje gaat janken. Dat is geen zwakte. Dan ben je gewoon een ontzettende lieve meid die treurt om mensen waar ze ontzettend veel van gehouden heeft.
En hier een virtueel pepermuntje van mij. Er komen betere jaren aan. Echt waar.
Geef jezelf de ruimte die je anderen ook geeft. Dat doe je niet volgens mij.
En huilen mag gewoon, verdrietig zijn ook! Je "moet" niet gelukkig zijn. Niks moet. En je mag elke seconde een beslissing veranderen. Als je vind dat je om 14:56 u gelukkig moet zijn, dan mag je om 14:57 lekker besluiten dat je dat niet gaat zijn en een potje gaat janken. Dat is geen zwakte. Dan ben je gewoon een ontzettende lieve meid die treurt om mensen waar ze ontzettend veel van gehouden heeft.
En hier een virtueel pepermuntje van mij. Er komen betere jaren aan. Echt waar.
zaterdag 6 augustus 2011 om 21:43
quote:Flauwegeit schreef op 06 augustus 2011 @ 08:40:
Ik vind het ook niet egoistisch om afstand te nemen van jouw vriendin, als ze je omlaag de put in trekt.
Ah, nee begrijp me niet verkeerd aub. Die ene vriendin waar ik ruzie mee heb trekt mij niet omlaag de put in. Het is gewoon dat ik ruzie met haar heb om iets belangrijks waar ik nu eigenlijk geen energie voor heb om het goed te maken. Daarnaast als ik het goed maak lijkt het net alsof ik haar steun in die relatie, wat ik eigenlijk totaal niet doe. Daarnaast heb ik ook weinig zin om te zeggen dat het mij spijt, aangezien ik voor mijn gevoel niks verkeerds heb gedaan behalve de waarheid vertellen.
Het was iemand anders die zei dat het een beetje een egoïstische daad van mij was dat ik zo deed.
quote:valentinamaria schreef op 05 augustus 2011 @ 22:39:
poeh, dat is niet gering , erg veel als ik alles bij elkaar optel.
heb je ook last van schuldgevoelens?
Nou schuldgevoelens niet zo zeer. Maar meer dat ik het erg rot vind dat ik geen ''doei'' heb kunnen zeggen en dat ik de enige was die er niet bij was toen hij stierf. Alhoewel het misschien wel erg toepasselijk was op de brief die ik had geschreven voor hem. Daarin stond o.a. dat ik geen afscheid van hem wou nemen omdat ik wist dat ik dan heel erg zou gaan missen. Maarja dat het zo letterlijk zou gaan lopen wist ik ook niet...
quote:Flauwegeit schreef op 06 augustus 2011 @ 08:40:
Weet je, het zou hartstikke raar zijn als je na het afgelopen jaar je goed gevoeld zou hebben. Je oma is weg, je tweede vader is weg, daar hoort dat verdriet bij.
Je schrijft dat je het afgelopen jaar geprobeerd hebt om je emoties weg te drukken. Dat werkt niet. Nu heb je vrij en komt alles in één keer boven. Geen wonder dat je je zo slecht voelt.
Maar verdriet is geen negatieve emotie. Het geeft aan dat je van iemand gehouden hebt. Stel je voor dat je nu alweer volmaakt gelukkig was, dan had het leven van jouw vader/oma blijkbaar weinig waarde voor je gehad. Laat dat verdriet toe.
Zorg wel dat je er niet in wegzakt, probeer ook leuke dingen te plannen. Zoek er een balans in.
Je schrijft dat je een negatief persoon bent en dat je binnen vijf jaar stabiel wil zijn. Zo negatief klink je anders niet, alleen maar verdrietig. Er is nu eenmaal veel op je af gekomen de laatste jaren.
Ik vind het ook niet egoistisch om afstand te nemen van jouw vriendin, als ze je omlaag de put in trekt.
Dat had je veel eerder met die rottige vriendjes van jou moeten doen.
Ik denk dat daar wel een levensles inzit: er is al genoeg narigheid, waarom zou je daar ook nog een relatie meenemen
Als je het zo zegt dat het raarder zou zijn als ik me al die tijd gelukkig had gevoeld, dan tja zie ik dat wel in. Maar in die tijd vond ik het heel belangrijk voor mezelf dat ik gewoon gelukkig was ondanks alles. Ik weet eigenlijk nog niet wat ''sterk zijn'' in houdt. Daar ben ik afgelopen jaar naar op zoek geweest. Betekent het niet huilen ook al voel je je stiekem wel zo? Betekent het dan niks je kan schelen? Betekent het dat je kunt huilen wanneer je eigenlijk wil huilen? Maar is huilen geen teken van zwakte? Ik heb die dingen zo verwarrend ervaren de laatste tijd dat ik er gek van werd en soms zo erg in doorsloeg. Ik vond letterlijk gewoon de emotie blijdschap de enige goede emotie die er was. Maar het was heel erg lastig om dat 24/7 te zijn, vooral in de situatie waar ik me in bevond.
Mensen vinden mij heel erg negatief omdat ik ook heel erg doordraai met dingen over mijn leven vertellen. Ik maak vrienden, hele erge negatieve dingen overkomen mij, ik wil ze kwijt bij vrienden, maar het resulteert in dat ik mijn vrienden kwijtraak. Naar het schijnt ben ik een persoon die dan alleen maar over die negatieve dingen kan praten wanneer ik mij zo erg rot voel. En mensen om mij heen worden daar zelf heel erg verdrietig van. Ik beïnvloed ze op een negatieve humeur (ik maak ze verdrietig door teveel te vertellen over hoe ik mij voel) waardoor ze mij liever kwijt zijn. Sindsdien ben ik een beetje bang om maar dan ook iets negatiefs te vertellen over mij/mijn leven. Ik heb namelijk weinig zin in nog een negatieve gebeurtenis: opnieuw een persoon verliezen waar ik van houd. Het is zeker niet de eerste keer voor mij dat dit is gebeurd.
Ik vind het ook niet egoistisch om afstand te nemen van jouw vriendin, als ze je omlaag de put in trekt.
Ah, nee begrijp me niet verkeerd aub. Die ene vriendin waar ik ruzie mee heb trekt mij niet omlaag de put in. Het is gewoon dat ik ruzie met haar heb om iets belangrijks waar ik nu eigenlijk geen energie voor heb om het goed te maken. Daarnaast als ik het goed maak lijkt het net alsof ik haar steun in die relatie, wat ik eigenlijk totaal niet doe. Daarnaast heb ik ook weinig zin om te zeggen dat het mij spijt, aangezien ik voor mijn gevoel niks verkeerds heb gedaan behalve de waarheid vertellen.
Het was iemand anders die zei dat het een beetje een egoïstische daad van mij was dat ik zo deed.
quote:valentinamaria schreef op 05 augustus 2011 @ 22:39:
poeh, dat is niet gering , erg veel als ik alles bij elkaar optel.
heb je ook last van schuldgevoelens?
Nou schuldgevoelens niet zo zeer. Maar meer dat ik het erg rot vind dat ik geen ''doei'' heb kunnen zeggen en dat ik de enige was die er niet bij was toen hij stierf. Alhoewel het misschien wel erg toepasselijk was op de brief die ik had geschreven voor hem. Daarin stond o.a. dat ik geen afscheid van hem wou nemen omdat ik wist dat ik dan heel erg zou gaan missen. Maarja dat het zo letterlijk zou gaan lopen wist ik ook niet...
quote:Flauwegeit schreef op 06 augustus 2011 @ 08:40:
Weet je, het zou hartstikke raar zijn als je na het afgelopen jaar je goed gevoeld zou hebben. Je oma is weg, je tweede vader is weg, daar hoort dat verdriet bij.
Je schrijft dat je het afgelopen jaar geprobeerd hebt om je emoties weg te drukken. Dat werkt niet. Nu heb je vrij en komt alles in één keer boven. Geen wonder dat je je zo slecht voelt.
Maar verdriet is geen negatieve emotie. Het geeft aan dat je van iemand gehouden hebt. Stel je voor dat je nu alweer volmaakt gelukkig was, dan had het leven van jouw vader/oma blijkbaar weinig waarde voor je gehad. Laat dat verdriet toe.
Zorg wel dat je er niet in wegzakt, probeer ook leuke dingen te plannen. Zoek er een balans in.
Je schrijft dat je een negatief persoon bent en dat je binnen vijf jaar stabiel wil zijn. Zo negatief klink je anders niet, alleen maar verdrietig. Er is nu eenmaal veel op je af gekomen de laatste jaren.
Ik vind het ook niet egoistisch om afstand te nemen van jouw vriendin, als ze je omlaag de put in trekt.
Dat had je veel eerder met die rottige vriendjes van jou moeten doen.
Ik denk dat daar wel een levensles inzit: er is al genoeg narigheid, waarom zou je daar ook nog een relatie meenemen
Als je het zo zegt dat het raarder zou zijn als ik me al die tijd gelukkig had gevoeld, dan tja zie ik dat wel in. Maar in die tijd vond ik het heel belangrijk voor mezelf dat ik gewoon gelukkig was ondanks alles. Ik weet eigenlijk nog niet wat ''sterk zijn'' in houdt. Daar ben ik afgelopen jaar naar op zoek geweest. Betekent het niet huilen ook al voel je je stiekem wel zo? Betekent het dan niks je kan schelen? Betekent het dat je kunt huilen wanneer je eigenlijk wil huilen? Maar is huilen geen teken van zwakte? Ik heb die dingen zo verwarrend ervaren de laatste tijd dat ik er gek van werd en soms zo erg in doorsloeg. Ik vond letterlijk gewoon de emotie blijdschap de enige goede emotie die er was. Maar het was heel erg lastig om dat 24/7 te zijn, vooral in de situatie waar ik me in bevond.
Mensen vinden mij heel erg negatief omdat ik ook heel erg doordraai met dingen over mijn leven vertellen. Ik maak vrienden, hele erge negatieve dingen overkomen mij, ik wil ze kwijt bij vrienden, maar het resulteert in dat ik mijn vrienden kwijtraak. Naar het schijnt ben ik een persoon die dan alleen maar over die negatieve dingen kan praten wanneer ik mij zo erg rot voel. En mensen om mij heen worden daar zelf heel erg verdrietig van. Ik beïnvloed ze op een negatieve humeur (ik maak ze verdrietig door teveel te vertellen over hoe ik mij voel) waardoor ze mij liever kwijt zijn. Sindsdien ben ik een beetje bang om maar dan ook iets negatiefs te vertellen over mij/mijn leven. Ik heb namelijk weinig zin in nog een negatieve gebeurtenis: opnieuw een persoon verliezen waar ik van houd. Het is zeker niet de eerste keer voor mij dat dit is gebeurd.
zaterdag 6 augustus 2011 om 21:57
quote:meds schreef op 05 augustus 2011 @ 22:11:
instabiliteit hoort ook een beetje bij de levensfase. Drie keer kut voelen in drie jaar tijd is nog geen depressie. Een therapeut kan je steunen in je proces, je moet het echter wel zelf doen
Ik weet het niet. Dit lijkt wel enorme instabiliteit (vergeleken met andere leeftijdsgenootjes van mij) ?
Daarnaast die 3 keer kut voelen in 3 jaar tijd.. dan bedoel ik ook extreem kut voelen (even kut en zwaar voor mijn geest als wat ik afgelopen jaar heb meegemaakt). In de tussentijd heb ik me ook niet bepaald gelukkig gevoeld eigenlijk.
Ik wist sowieso al vanaf dat ik kind was dat het leven niet alleen maar bestond uit rozengeur en manenschijn.
Toen ik kind was werd ik ook enorm gepest elke dag, zo erg dat het resulteerde in zo'n enorme onzekerheid dat ik niet meer eens in de spiegel durfde te kijken en kleding voor mijzelf durfde te kopen in winkels omdat ik vond dat ik het niet verdiende.
Gelukkig is dat heel anders. Mijn zelfvertrouwen is enorm gestegen, ik hoop angsten overwonnen en ben nu al jaren super tevreden met mijn uiterlijk. Ik had mezelf een aantal jaar geleden een make-over gegeven, gewoon omdat ik dat wou en dat heeft ertoe geleid dat ik eindelijk tevreden ben met hoe ik eruit zie. Ik merk ook het in het sociale leven terug ( mannen die mij sexy en mooi vinden enzo) en ik krijg heel veel leuke opmerkingen over hoe ik eruit zie. Het leuke is dat zelfs winkelen uiteindelijk mijn hobby is geworden! Dat was iets wat ik vroeger niet eens durfde te doen!
Dat pesten wat ik meemaakte was wel erg extreem. Het was fysiek en mentaal. Kleine kinderen kunnen echt heel erg gemeen zijn, dat moet men zeker niet onderschatten. Zo werd ik echt gepest om alles. Mijn uiterlijk (gezicht etc), mijn kleding, mijn intelligentie (ik was de slimste van de school), mijn ouders (die wat ouder zijn dan gemiddeld alhoewel dit niet te zien was in hun uiterlijk: de kinderen zeiden dat oude ouders sneller sterven), mijn innerlijk (ik werd gelijk voor egoïstisch uitgemaakt als ik even mijn stiften niet wou uitlenen, ze werden gewoon kwaad omdat ik niet hun zin gaf).. daarnaast was er eentje die zei dat ik naast mijn vader kon doodvallen (halfjaar na de dood van mijn biologische vader). God, wat was ik kwaad zeg. Dit werd ook nog eens via internet gezegd, hoe laf!
Ik heb het haar nooit vergeven en zal dit ook nooit doen. Grappig was dat ze een halfjaar tot jaar later contact met mij zocht via internet en zei dat ze spijt had en dat haar eigen stiefvader was gestorven. Sorry, maar ik ben niet vergevingsgezind! Ben het nooit geweest en zal het nooit worden. Verneuk het bij mij en het komt nooit meer goed. Weetje, soms wou ik wel dat ik mensen kon vergeven (eigenlijk alleen maar puur zodat ik dan van al dat last af ben) maar ik kan het gewoon niet. Als mensen mij zulke dingen aandoen dan kan ik ze het gewoon niet vergeven. Dat is voor mij .. onmogelijk..
instabiliteit hoort ook een beetje bij de levensfase. Drie keer kut voelen in drie jaar tijd is nog geen depressie. Een therapeut kan je steunen in je proces, je moet het echter wel zelf doen
Ik weet het niet. Dit lijkt wel enorme instabiliteit (vergeleken met andere leeftijdsgenootjes van mij) ?
Daarnaast die 3 keer kut voelen in 3 jaar tijd.. dan bedoel ik ook extreem kut voelen (even kut en zwaar voor mijn geest als wat ik afgelopen jaar heb meegemaakt). In de tussentijd heb ik me ook niet bepaald gelukkig gevoeld eigenlijk.
Ik wist sowieso al vanaf dat ik kind was dat het leven niet alleen maar bestond uit rozengeur en manenschijn.
Toen ik kind was werd ik ook enorm gepest elke dag, zo erg dat het resulteerde in zo'n enorme onzekerheid dat ik niet meer eens in de spiegel durfde te kijken en kleding voor mijzelf durfde te kopen in winkels omdat ik vond dat ik het niet verdiende.
Gelukkig is dat heel anders. Mijn zelfvertrouwen is enorm gestegen, ik hoop angsten overwonnen en ben nu al jaren super tevreden met mijn uiterlijk. Ik had mezelf een aantal jaar geleden een make-over gegeven, gewoon omdat ik dat wou en dat heeft ertoe geleid dat ik eindelijk tevreden ben met hoe ik eruit zie. Ik merk ook het in het sociale leven terug ( mannen die mij sexy en mooi vinden enzo) en ik krijg heel veel leuke opmerkingen over hoe ik eruit zie. Het leuke is dat zelfs winkelen uiteindelijk mijn hobby is geworden! Dat was iets wat ik vroeger niet eens durfde te doen!
Dat pesten wat ik meemaakte was wel erg extreem. Het was fysiek en mentaal. Kleine kinderen kunnen echt heel erg gemeen zijn, dat moet men zeker niet onderschatten. Zo werd ik echt gepest om alles. Mijn uiterlijk (gezicht etc), mijn kleding, mijn intelligentie (ik was de slimste van de school), mijn ouders (die wat ouder zijn dan gemiddeld alhoewel dit niet te zien was in hun uiterlijk: de kinderen zeiden dat oude ouders sneller sterven), mijn innerlijk (ik werd gelijk voor egoïstisch uitgemaakt als ik even mijn stiften niet wou uitlenen, ze werden gewoon kwaad omdat ik niet hun zin gaf).. daarnaast was er eentje die zei dat ik naast mijn vader kon doodvallen (halfjaar na de dood van mijn biologische vader). God, wat was ik kwaad zeg. Dit werd ook nog eens via internet gezegd, hoe laf!
Ik heb het haar nooit vergeven en zal dit ook nooit doen. Grappig was dat ze een halfjaar tot jaar later contact met mij zocht via internet en zei dat ze spijt had en dat haar eigen stiefvader was gestorven. Sorry, maar ik ben niet vergevingsgezind! Ben het nooit geweest en zal het nooit worden. Verneuk het bij mij en het komt nooit meer goed. Weetje, soms wou ik wel dat ik mensen kon vergeven (eigenlijk alleen maar puur zodat ik dan van al dat last af ben) maar ik kan het gewoon niet. Als mensen mij zulke dingen aandoen dan kan ik ze het gewoon niet vergeven. Dat is voor mij .. onmogelijk..
