Ik moet het van me af schrijven..

Beste forummers,

Ik ben weer even helemaal het padje kwijt.

Ik probeer mijn verhaal zo kort mogelijk te houden:

Ik heb al 2x te maken gehad met een depressie/angsten.

1ste keer: In december 2014
Tweede keer: In oktober 2016

Eerste maal was doordat ik “vast” zat in een slechte relatie, waar ik niet gelukkig was.

Tweede maal depressie was door een lange tijd overspannen geweest te zijn, daarna 8 maanden in een diep dal gezeten.

Ik ben eruit gekomen op mijn eentje, maar heb het gevoel dat dit een terugkerend patroon is.

Ik voel me eigenlijk nooit 100% helemaal happy. Nou, ik kan wel eens happy zijn, maar dit is van korte duur. Duurt gemiddeld 3 weken. Daarna is het alsof ik even uit balans ben, snauw ik iedereen af, en voel ik me veel down.

Nu is het volgende, sinds een week of 3 is dat “uit balans” gevoel terug bij mij.
Plots kan ik heel erg paniekerig zijn dat ik binnenkort mijn ouders zal verliezen, vriend, etc.
Daarna gaat het van kwaad naar ergens en voel ik me enorm afgesloten van de wereld, mensen die ik graag zie. Het voelt alsof ik ze van me weg duw. (Dit gaat voornamelijk naar mijn vriend, omdat hij volgens mij het dichtst bij mij staat)
Ik kan dan nooit 100% gelukkig zijn.

Ik had deze gevoelens wel eens vaker, maar na enkele weken/week waren deze van voorbijgaande aard.

Maar deze keer is het anders.
Gisteren kwam ik thuis van het werk, ik was doodop. Ik voelde binnenin enorme angst, dat mijn relatie op de klippen zal lopen, dat ik gek ben, dat ik terug een terugval beleef, etc. Ik ben dan zo in mezelf gekeerd dat ik mezelf letterlijk gek maak.
Ik voelde me zo neerslachtig dat ik voor het eerst in mijn leven dacht “Ik word zo moe van mezelf, ik kan dit niet meer aan”. Deze gevoelens en gedachten brengen me nog meer in paniek, waardoor ik terug in een cirkeltje draai. In een draaikolk recht naar beneden.

Gisterenavond in tranen uitgebarsten, vriend en hond hebben me door dik en dun gesteund. Kan gelukkig erg goed praten met mijn vriend.

Ik had gehoopt dat het een “slechte” dag ging zijn, en vandaag een nieuwe dag kon beginnen.

Vandaag ging goed, maar in de loop van de namiddag voelde ik me gewoon terug somber worden en gewoon compleet GE-VOEL-LOOS.
Ik voel letterlijk niets meer vandaag. Wat een kut gevoel is dit!
Ik ervaar geen gevoelens vandaag, voel me verlamd en er hangt een grote donderwolk boven mijn hoofd.

Ik ben bang dat ik terugval, en terug enkele maanden out zal zijn. Ik heb zopas een jaar verlenging gekregen op mijn werk, en ben zo bang dat ik het zal verpesten.

Ik voel geen liefde meer, haat, irritatie. Alleen angst en deprie gevoelens.

PS. Ik heb er al eens op gelet dat deze periodes vaak voorkomen een week voor mijn menstruatie, tijdens en na.
Meestal gaan ze over, nu duurt het toch wel weer zo’n 3-4 weken.

Ook merk ik op dat deze klachten begonnen zijn tijdens het nemen van de Anticonceptie pil, ik pak Desorelle 20.

Deze klachten zijn er ingeslopen toen ik een jaar de AC pil nam. Ik was toen 16.

Ik ben sinds gisteren helemaal gestopt, omdat ik zo’n rotdag had. En vandaag merk ik dat mijn buik wat opgezwollen zit + heb een menstruatie gevoel.

Soms wijt ik mijn klachten aan de pil, soms denk ik dat er meer is.

Ik blijf neutraal en wacht geduldig af tot ik enigzins enkele verbeteringen zie.

Deze week heb ik ook een afspraak met mijn psych omdat ik het deze keer niet tever wil laten komen.

Mijn vraag is: hebben jullie hier ervaringen mee? Kan de pil hierin een rol spelen? Hebben jullie tips?

Alvast bedankt om mijn warrig verhaal te lezen, ik neem dit alvast mee naar de psych.

Devils_Choir_x schreef: ↑

28-05-2018 22:40

Dan kan het wel eens heel goed zijn dat je slecht reageert op die hormonen.
Ik had het bijna constant en mijn man werd er ook heel lastig van omdat hij niet wist hoe ik die dag zou rondlopen...

Ik heb jaren lang deso 20 gebruikt (denk vanaf mijn 13 al) en in 2016 zwanger geraakt (door die pil heen dan nog dus zo'n superpil is het helemaal niet), dus toen direct gestopt en het was een wereld van verschil. Niet de eerste dag ofzo, maar na enkele weken viel het me op dat ik geen hoofdpijn meer had en dat ik openbloeide.
Was echt vreemd, alsof ik jaren gevangen zat in mijn hoofd ofzo en opeens weer vrij was. Stemmingswisselingen ook opeens verdwenen.

Ik heb dan besloten dat ik die pil niet meer wou en 6 weken na de bevalling heb ik de gynaecoloog gevraagd om iets anders voor te schrijven. Ik gebruik nu deze nieuwe pil al bijna meer dan een jaar en ik ga eerlijk zijn, die hoofdpijn heb ik af en toe nog wel eens , maar het is te doen zo een keertje om de paar weken. Het benauwde gevoel enzo zijn weggebleven gelukkig.

Ach vind het zo erg dat je precies hetzelfde meemaakt
Dat je maar snel van die pil af bent dan, je zou je normaal gezien al veel gelukkiger moeten voelen. Ik hoop het echt, weet hoe ellendig je ervan kan lopen en wat voor impact het kan hebben.

Oh das kut, zwanger raken door de pil heen
Hoe oud ben je nu?

En ik ben erg blij dat je je beter voelt met je nieuwe pil, mentale gezondheid is nog zo belangrijk.. Eens je zelf weet hoe het voelt om “psychisch te lijden” (klinkt dramatisch, maar op het moment zelf lijkt het wel zo) dan heb je er namelijk alles voor over om je terug goed te voelen.

Dus dan stop ik maar met die verrotte pil + heb ik dan maar even zeer down under voor m’n spiraaltje te laten steken

En je stelt me ook gerust met het feit dat je je pas na enkele weken beter voelde. Ik had gedacht dat je je meteen na 1 dag ofzo, terug helemaal de oude moest voelen, maar je lichaam heeft waarschijnlijk de tijd nodig om zichzelf terug te vinden en je hormoonbalans terug op peil te brengen.

Enigszins, ik voel me al stukken beter! Het echte depressieve gevoel is weg, wat ik al super fijn vindt

Hopelijk nog verbetering naar de toekomst toe

Unicornie021 schreef: ↑

27-05-2018 22:41

Beste forummers,

Ik ben weer even helemaal het padje kwijt.

Ik probeer mijn verhaal zo kort mogelijk te houden:

Ik heb al 2x te maken gehad met een depressie/angsten.

1ste keer: In december 2014
Tweede keer: In oktober 2016

Eerste maal was doordat ik “vast” zat in een slechte relatie, waar ik niet gelukkig was.

Tweede maal depressie was door een lange tijd overspannen geweest te zijn, daarna 8 maanden in een diep dal gezeten.

Ik ben eruit gekomen op mijn eentje, maar heb het gevoel dat dit een terugkerend patroon is.

Ik voel me eigenlijk nooit 100% helemaal happy. Nou, ik kan wel eens happy zijn, maar dit is van korte duur. Duurt gemiddeld 3 weken. Daarna is het alsof ik even uit balans ben, snauw ik iedereen af, en voel ik me veel down.

Nu is het volgende, sinds een week of 3 is dat “uit balans” gevoel terug bij mij.
Plots kan ik heel erg paniekerig zijn dat ik binnenkort mijn ouders zal verliezen, vriend, etc.
Daarna gaat het van kwaad naar ergens en voel ik me enorm afgesloten van de wereld, mensen die ik graag zie. Het voelt alsof ik ze van me weg duw. (Dit gaat voornamelijk naar mijn vriend, omdat hij volgens mij het dichtst bij mij staat)
Ik kan dan nooit 100% gelukkig zijn.

Ik had deze gevoelens wel eens vaker, maar na enkele weken/week waren deze van voorbijgaande aard.

Maar deze keer is het anders.
Gisteren kwam ik thuis van het werk, ik was doodop. Ik voelde binnenin enorme angst, dat mijn relatie op de klippen zal lopen, dat ik gek ben, dat ik terug een terugval beleef, etc. Ik ben dan zo in mezelf gekeerd dat ik mezelf letterlijk gek maak.
Ik voelde me zo neerslachtig dat ik voor het eerst in mijn leven dacht “Ik word zo moe van mezelf, ik kan dit niet meer aan”. Deze gevoelens en gedachten brengen me nog meer in paniek, waardoor ik terug in een cirkeltje draai. In een draaikolk recht naar beneden.

Gisterenavond in tranen uitgebarsten, vriend en hond hebben me door dik en dun gesteund. Kan gelukkig erg goed praten met mijn vriend.

Ik had gehoopt dat het een “slechte” dag ging zijn, en vandaag een nieuwe dag kon beginnen.

Vandaag ging goed, maar in de loop van de namiddag voelde ik me gewoon terug somber worden en gewoon compleet GE-VOEL-LOOS.
Ik voel letterlijk niets meer vandaag. Wat een kut gevoel is dit!
Ik ervaar geen gevoelens vandaag, voel me verlamd en er hangt een grote donderwolk boven mijn hoofd.

Ik ben bang dat ik terugval, en terug enkele maanden out zal zijn. Ik heb zopas een jaar verlenging gekregen op mijn werk, en ben zo bang dat ik het zal verpesten.

Ik voel geen liefde meer, haat, irritatie. Alleen angst en deprie gevoelens.

PS. Ik heb er al eens op gelet dat deze periodes vaak voorkomen een week voor mijn menstruatie, tijdens en na.
Meestal gaan ze over, nu duurt het toch wel weer zo’n 3-4 weken.

Ook merk ik op dat deze klachten begonnen zijn tijdens het nemen van de Anticonceptie pil, ik pak Desorelle 20.

Deze klachten zijn er ingeslopen toen ik een jaar de AC pil nam. Ik was toen 16.

Ik ben sinds gisteren helemaal gestopt, omdat ik zo’n rotdag had. En vandaag merk ik dat mijn buik wat opgezwollen zit + heb een menstruatie gevoel.

Soms wijt ik mijn klachten aan de pil, soms denk ik dat er meer is.

Ik blijf neutraal en wacht geduldig af tot ik enigzins enkele verbeteringen zie.

Deze week heb ik ook een afspraak met mijn psych omdat ik het deze keer niet tever wil laten komen.

Mijn vraag is: hebben jullie hier ervaringen mee? Kan de pil hierin een rol spelen? Hebben jullie tips?

Alvast bedankt om mijn warrig verhaal te lezen, ik neem dit alvast mee naar de psych.

Mensen, het gaat echt niet goed met me.
Ik ben al een week rotdepressief, zit op het randje van angst/paniekaanvallen en voel me bar bar bar slecht.

Echt, wat moet ik doen.

Het is 1u in de nacht, lig met klamme handen en voeten in bed, en voel de angst de hele tijd opkomen.
Deze avond ook weer een “mental breakdown” gehad, ik zweer het, het is zelden zo erg geweest als nu. Normaal kan ik zo’n fasen onder controle houden, deze keer niet. Het is vreselijk.

Ik ben nu een week gestopt met de pil, en zit middenin een onttrekkinsbloeding.
Zijn mijn hormonen nog helemaal labberdepap ondersteboven? Zijn dit ontwenningsverschijnselen? Of ben ik gewoon terug bij 0..

Wie o wie is nog wakker en kan me wat geruststellen.

Ik voel me echt gewoon ziek..