Psyche
alle pijlers
Ik voel mij heel erg verdrietig....
maandag 29 augustus 2011 om 13:00
....om de relatie die ik heb met mijn ouders.
Ik weet niet zo heel goed waar ik moet beginnen, maar ik baal ervan en het maakt mij heel erg moe en verdrietig.
Eigenlijk komt het erop neer dat mijn ouders mij niet accepteren hoe als ik ben en hoe als ik leef.
Ik heb samengewoond en die relatie is mis gegaan, mijn ex kon niet echt met de situatie omgaan met mijn ouders en het ging gewoon niet meer, maar sinds een tijd woon ik weer op mijzelf en heb ik ook een nieuwe vriend waar ik heel erg blij mee ben en wat super goed gaat. Ik heb nog nooit zo'n lieve, zorgzame, super jongen mee gemaakt.
Ik heb sinds kort ook 2 kittens, ik ben heel erg gek op katten, maar mijn ouders vinden die beesten maar niks. Mijn vader heeft gezegd dat als jij een kat neemt dan kom ik niet meer zo vaak bij je op bezoek en dat steekt.
Ook hebben ze gezegd niet trots op mij te zijn omdat de vorige relatie niet gelukt is en ik alweer een nieuwe relatie heb en ze vinden mijn vriend maar niks omdat hij wat jonger is dan mij en nog op school zit. (Ze hadden liever gehad dat ik iemand zou krijgen die ouder is en wat geld zou hebben.) Ze vragen nooit naar hem, ze kennen hem niet en ze willen er niet hun best voor doen, als hij bij mij en mijn ouders is en hij verteld wat, dan zie ik de blik van mijn moeder alweer.... Mijn moeder accepteert hem bijv niet op hyves, terwijl anderen, collega's vriendinnen ed mijn vriend heel erg leuk vinden en ons een heel leuk stel vinden, ook dat steekt mij enorm.
Ik moet gewoon leven volgens hun straatje en dan zou het goed zijn, maar ik moet mijzelf gelukkig zien te maken op de manier hoe als ik het wil en ik heb voor mijzelf besloten te gaan leven op de manier waar ik blij van word.
Ook hoor ik vrij weinig van mijn ouders, ik kan mijn ei niet bij ze kwijt. Als ik ergens mee zit dan heeft mijn moeder het altijd erger.
Ook als ik bij ze thuis kom en mijn vriendin en broertje zijn er, vragen ze nooit hoe het met me gaat, er komt gewoon helemaal niks uit, ook al vraag ik aan hun hoe het met ze gaat.
Ik vind het heel erg eng als ze bij mij thuis komen omdat ik voel dat het niet goed genoeg is.
Ik heb al zo vaak geprobeerd om dit aan te kaarten bij mijn ouders dat ik hier enorm mee zit, maar het komt er altijd op neer dat dit mijn gevoel is en dat het aan mij ligt. Het komt altijd op gezeur en gedoe uit en wie voelt zich dat weer rot? Ik.
Als ik bij mijn vriend zijn ouders komt dan word ik soms spontaan verdrietig omdat ik zie hoe het wel kan gaan, daar is iedereen zo leuk en lief voor elkaar, waarom kan dat bij mij niet?
Waar verdien ik dit aan?
Ik heb het een beetje warrig omschreven allemaal, want ik ben hier niet goed in, maar ik weet niet meer zo goed wat ik ermee moet.
Ik huil, huil en huil hierom en dat wil ik niet meer.
Ik weet niet zo heel goed waar ik moet beginnen, maar ik baal ervan en het maakt mij heel erg moe en verdrietig.
Eigenlijk komt het erop neer dat mijn ouders mij niet accepteren hoe als ik ben en hoe als ik leef.
Ik heb samengewoond en die relatie is mis gegaan, mijn ex kon niet echt met de situatie omgaan met mijn ouders en het ging gewoon niet meer, maar sinds een tijd woon ik weer op mijzelf en heb ik ook een nieuwe vriend waar ik heel erg blij mee ben en wat super goed gaat. Ik heb nog nooit zo'n lieve, zorgzame, super jongen mee gemaakt.
Ik heb sinds kort ook 2 kittens, ik ben heel erg gek op katten, maar mijn ouders vinden die beesten maar niks. Mijn vader heeft gezegd dat als jij een kat neemt dan kom ik niet meer zo vaak bij je op bezoek en dat steekt.
Ook hebben ze gezegd niet trots op mij te zijn omdat de vorige relatie niet gelukt is en ik alweer een nieuwe relatie heb en ze vinden mijn vriend maar niks omdat hij wat jonger is dan mij en nog op school zit. (Ze hadden liever gehad dat ik iemand zou krijgen die ouder is en wat geld zou hebben.) Ze vragen nooit naar hem, ze kennen hem niet en ze willen er niet hun best voor doen, als hij bij mij en mijn ouders is en hij verteld wat, dan zie ik de blik van mijn moeder alweer.... Mijn moeder accepteert hem bijv niet op hyves, terwijl anderen, collega's vriendinnen ed mijn vriend heel erg leuk vinden en ons een heel leuk stel vinden, ook dat steekt mij enorm.
Ik moet gewoon leven volgens hun straatje en dan zou het goed zijn, maar ik moet mijzelf gelukkig zien te maken op de manier hoe als ik het wil en ik heb voor mijzelf besloten te gaan leven op de manier waar ik blij van word.
Ook hoor ik vrij weinig van mijn ouders, ik kan mijn ei niet bij ze kwijt. Als ik ergens mee zit dan heeft mijn moeder het altijd erger.
Ook als ik bij ze thuis kom en mijn vriendin en broertje zijn er, vragen ze nooit hoe het met me gaat, er komt gewoon helemaal niks uit, ook al vraag ik aan hun hoe het met ze gaat.
Ik vind het heel erg eng als ze bij mij thuis komen omdat ik voel dat het niet goed genoeg is.
Ik heb al zo vaak geprobeerd om dit aan te kaarten bij mijn ouders dat ik hier enorm mee zit, maar het komt er altijd op neer dat dit mijn gevoel is en dat het aan mij ligt. Het komt altijd op gezeur en gedoe uit en wie voelt zich dat weer rot? Ik.
Als ik bij mijn vriend zijn ouders komt dan word ik soms spontaan verdrietig omdat ik zie hoe het wel kan gaan, daar is iedereen zo leuk en lief voor elkaar, waarom kan dat bij mij niet?
Waar verdien ik dit aan?
Ik heb het een beetje warrig omschreven allemaal, want ik ben hier niet goed in, maar ik weet niet meer zo goed wat ik ermee moet.
Ik huil, huil en huil hierom en dat wil ik niet meer.
maandag 29 augustus 2011 om 13:18
Daar heb ik ook aan zitten denken, maar het is zoooow ontzettend moeilijk want het zijn wel je ouders. Als het nou een vriendin was dan had ik die allang aan de kant gezet, maar zo kan ik niet meer.
Eigenlijk voel ik me al een beetje een wees, want ik kan niet bij hun terecht.
Momenteel ben ik continu met mijzelf in gevecht, maar ik kan bijna niet meer. Ik vind het gewoon zo erg dat het zo moet gaan, ik mis zo die liefde, warmte en steun van hun. Soms heb je bevestiging nodig van je ouders, maar dat krijg ik gewoon niet.
Eigenlijk voel ik me al een beetje een wees, want ik kan niet bij hun terecht.
Momenteel ben ik continu met mijzelf in gevecht, maar ik kan bijna niet meer. Ik vind het gewoon zo erg dat het zo moet gaan, ik mis zo die liefde, warmte en steun van hun. Soms heb je bevestiging nodig van je ouders, maar dat krijg ik gewoon niet.
maandag 29 augustus 2011 om 13:23
maandag 29 augustus 2011 om 13:31
Herkenbaar Laurie.
Het enige wat echt werkt is toch je grenzen aangeven en je eigen leven gaan leiden, waarmee jij gelukkig wordt.
Het is heel moeilijk en verdrietig en onrespectvol van je ouders hoe ze met jou omgaan, maar dat is voor hun verantwoording.
Jij kan ze niet veranderen, mensen veranderen ook heel moeilijk of heel zelden. Wat je het beste kan doen is zelf veranderen hoe jij op hen reageert.
Werd je er bijv. eerder boos of verdrietig om, laat je je opfokken, stop daar dan mee. De boodschap komt wslk toch niet aan en jij zit met de ellende.
Het enige wat je kan doen om toch een redelijke relatie te houden is af en toe contact te houden en proberen deze situatie zo goed als gaat "te handlen". En dan wel zoverre dat jij niet keer op keer gekwetst wordt. Gaat iets jou te ver, geef dan je grenzen aan, luisteren ze hier niet naar, neem dan afstand.
Laat je niet kwetsen! Verspil geen energie aan deze negatieve dingen, maar investeer positieve energie in jouzelf en jouw toekomst.
Verwacht niets van ze, dan kunnen ze je ook niet kwetsen.
Ik wil je aanraden om je dus op jezelf te gaan richten.
Jij bent goed zoals je bent en nu je ouder bent hoef je geen verantwoording meer af te leggen aan wie dan ook, ook niet aan jouw ouders. Als jij heel gelukkig bent met je nieuwe vriend, geniet daar dan van...!
Laat je door niets en niemand tegenhouden.
Het is moeilijk, maar het is niet onmogelijk.
Misschien zal het in het begin lastig zijn, maar stapje voor stapje, dan kom je er wel. Trek je niets aan van wat ze zeggen. (Ik weet het ,makkelijker gezegd dan gedaan en het is heel moeilijk, maar nogmaals niet onmogelijk. Het gaat erom wat jij wilt en daar moet je je voortaan op focussen)
Ga niet meer voor bevestiging van je ouders, want je gaat het (wslk) niet krijgen. Ga uit van jezelf en je eigen kracht.
Je mag erom rouwen, want het is een soort rouwproces.
Maar ga niet bij de pakken neerzitten. Ga door voor jouzelf!
Misschien heb je ooit op een dag jouw eigen gezin en dan mag jij de cirkel doorbreken en het anders doen, dan zij hebben gedaan. Zodat je wel een liefdevol gezin kent en bent/vormt.
Het enige wat echt werkt is toch je grenzen aangeven en je eigen leven gaan leiden, waarmee jij gelukkig wordt.
Het is heel moeilijk en verdrietig en onrespectvol van je ouders hoe ze met jou omgaan, maar dat is voor hun verantwoording.
Jij kan ze niet veranderen, mensen veranderen ook heel moeilijk of heel zelden. Wat je het beste kan doen is zelf veranderen hoe jij op hen reageert.
Werd je er bijv. eerder boos of verdrietig om, laat je je opfokken, stop daar dan mee. De boodschap komt wslk toch niet aan en jij zit met de ellende.
Het enige wat je kan doen om toch een redelijke relatie te houden is af en toe contact te houden en proberen deze situatie zo goed als gaat "te handlen". En dan wel zoverre dat jij niet keer op keer gekwetst wordt. Gaat iets jou te ver, geef dan je grenzen aan, luisteren ze hier niet naar, neem dan afstand.
Laat je niet kwetsen! Verspil geen energie aan deze negatieve dingen, maar investeer positieve energie in jouzelf en jouw toekomst.
Verwacht niets van ze, dan kunnen ze je ook niet kwetsen.
Ik wil je aanraden om je dus op jezelf te gaan richten.
Jij bent goed zoals je bent en nu je ouder bent hoef je geen verantwoording meer af te leggen aan wie dan ook, ook niet aan jouw ouders. Als jij heel gelukkig bent met je nieuwe vriend, geniet daar dan van...!
Laat je door niets en niemand tegenhouden.
Het is moeilijk, maar het is niet onmogelijk.
Misschien zal het in het begin lastig zijn, maar stapje voor stapje, dan kom je er wel. Trek je niets aan van wat ze zeggen. (Ik weet het ,makkelijker gezegd dan gedaan en het is heel moeilijk, maar nogmaals niet onmogelijk. Het gaat erom wat jij wilt en daar moet je je voortaan op focussen)
Ga niet meer voor bevestiging van je ouders, want je gaat het (wslk) niet krijgen. Ga uit van jezelf en je eigen kracht.
Je mag erom rouwen, want het is een soort rouwproces.
Maar ga niet bij de pakken neerzitten. Ga door voor jouzelf!
Misschien heb je ooit op een dag jouw eigen gezin en dan mag jij de cirkel doorbreken en het anders doen, dan zij hebben gedaan. Zodat je wel een liefdevol gezin kent en bent/vormt.
maandag 29 augustus 2011 om 13:32
Wat vind ik dit erg, word er spontaan verdrietig van.
Mijn ouders leven helaas niet meer...........
Laat het maar los, wat er niet is, is er niet, focus je op de familie van je vriend, waar het wel warm is.
Succes met de kittens
Mijn ouders leven helaas niet meer...........
Laat het maar los, wat er niet is, is er niet, focus je op de familie van je vriend, waar het wel warm is.
Succes met de kittens
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
maandag 29 augustus 2011 om 13:32
Misschien is het makkelijker om je erbij neer te leggen dat je mensen niet kan veranderen. Probeer ze te geloven wanneer ze zeggen dat er geen probleem is en maak het je niet moeilijker door het gedrag anders te interpreteren.
Het enige wat je van hun gedrag kan leren is dat jij later je kinderen en omgeving een andere benadering zal geven. En dan nog zal dat niet allemaal uitpakken hoe je het bedoelt.
Mensen zijn nou eenmaal verschillende wezens en het kan confronterend zijn wanneer er binnen een familie grote verschillen zijn. Dat kun je proberen te veranderen -wat veelal tot teleurstelling zal leiden of gewoonweg accepteren.
Het enige wat je van hun gedrag kan leren is dat jij later je kinderen en omgeving een andere benadering zal geven. En dan nog zal dat niet allemaal uitpakken hoe je het bedoelt.
Mensen zijn nou eenmaal verschillende wezens en het kan confronterend zijn wanneer er binnen een familie grote verschillen zijn. Dat kun je proberen te veranderen -wat veelal tot teleurstelling zal leiden of gewoonweg accepteren.
maandag 29 augustus 2011 om 13:44
Het klinkt misschien een beetje lullig, maar wat fijn om te lezen dat ik niet de enige ben die dit heeft.
Mijn vriend heeft ook al gezegd, accepteer het, maar dat vind ik zo ontzettend moeilijk op dit moment.
Ik voel me soms wel een beetje schuldig dat het zo moet gaan, maar ik realiseer me heel goed dat ik het niet kan veranderen en dat ik hun niet kan veranderen. Ik zal voor mijzelf dus toch mijn best moeten gaan doen om het te accepteren en om nu echt voor mijzelf te moeten kiezen, anders ga ik hieraan onderdoor.
Hoe lang duurde het bij jullie voordat jullie het konden accepteren?
Ik kan daarom soms ook echt niet wachten om mijn eigen gezinnetje te stichten, want ik zou het zoveel anders doen. Dan nog weet je natuurlijk nooit hoe dat zal lopen. Maar gewoon die liefde van jezelf zeg maar.
Mijn vriend heeft ook al gezegd, accepteer het, maar dat vind ik zo ontzettend moeilijk op dit moment.
Ik voel me soms wel een beetje schuldig dat het zo moet gaan, maar ik realiseer me heel goed dat ik het niet kan veranderen en dat ik hun niet kan veranderen. Ik zal voor mijzelf dus toch mijn best moeten gaan doen om het te accepteren en om nu echt voor mijzelf te moeten kiezen, anders ga ik hieraan onderdoor.
Hoe lang duurde het bij jullie voordat jullie het konden accepteren?
Ik kan daarom soms ook echt niet wachten om mijn eigen gezinnetje te stichten, want ik zou het zoveel anders doen. Dan nog weet je natuurlijk nooit hoe dat zal lopen. Maar gewoon die liefde van jezelf zeg maar.
maandag 29 augustus 2011 om 13:49
quote:laurie86 schreef op 29 augustus 2011 @ 13:18:
Daar heb ik ook aan zitten denken, maar het is zoooow ontzettend moeilijk want het zijn wel je ouders. Als het nou een vriendin was dan had ik die allang aan de kant gezet, maar zo kan ik niet meer.
Eigenlijk voel ik me al een beetje een wees, want ik kan niet bij hun terecht.
Momenteel ben ik continu met mijzelf in gevecht, maar ik kan bijna niet meer. Ik vind het gewoon zo erg dat het zo moet gaan, ik mis zo die liefde, warmte en steun van hun. Soms heb je bevestiging nodig van je ouders, maar dat krijg ik gewoon niet.Is er iets wat je wel aan ze hebt?
Daar heb ik ook aan zitten denken, maar het is zoooow ontzettend moeilijk want het zijn wel je ouders. Als het nou een vriendin was dan had ik die allang aan de kant gezet, maar zo kan ik niet meer.
Eigenlijk voel ik me al een beetje een wees, want ik kan niet bij hun terecht.
Momenteel ben ik continu met mijzelf in gevecht, maar ik kan bijna niet meer. Ik vind het gewoon zo erg dat het zo moet gaan, ik mis zo die liefde, warmte en steun van hun. Soms heb je bevestiging nodig van je ouders, maar dat krijg ik gewoon niet.Is er iets wat je wel aan ze hebt?
maandag 29 augustus 2011 om 13:55
Lieve TO, je bent zeker niet de enige die dit heeft.
Leef jouw leven, doe de dingen die jou gelukkig maken, maak jezelf blij, en dat doe je al (bijv. met de kittens). Geniet van hoe het bij je vriend thuis gaat.
Ik weet ook hoe rot het is als ouders niet van je houden zoals je bent... maar je kunt hen niet veranderen, ze zijn zoals ze zijn. En als je al zo vaak hebt geprobeerd te praten over jouw gevoel, en ze doen het af met 'het ligt aan jou', dan heeft het geen zin om dat maar te blijven proberen. Het zal nooit doordringen.
Jij bent iemand anders, en jouw gevoel is jouw gevoel. Dat mag er ook zijn. Sterker nog: je bent goed zoals je bent.
En dat zij niet willen of kunnen zien wat voor lieve en betrokken dochter ze hebben: dat is hun gemis.
(Maar de hoop dat het toch ooit anders wordt blijft volgens mij altijd ook al is het nog zo onrealistisch en weet je wel beter).
Leef jouw leven, doe de dingen die jou gelukkig maken, maak jezelf blij, en dat doe je al (bijv. met de kittens). Geniet van hoe het bij je vriend thuis gaat.
Ik weet ook hoe rot het is als ouders niet van je houden zoals je bent... maar je kunt hen niet veranderen, ze zijn zoals ze zijn. En als je al zo vaak hebt geprobeerd te praten over jouw gevoel, en ze doen het af met 'het ligt aan jou', dan heeft het geen zin om dat maar te blijven proberen. Het zal nooit doordringen.
Jij bent iemand anders, en jouw gevoel is jouw gevoel. Dat mag er ook zijn. Sterker nog: je bent goed zoals je bent.
En dat zij niet willen of kunnen zien wat voor lieve en betrokken dochter ze hebben: dat is hun gemis.
(Maar de hoop dat het toch ooit anders wordt blijft volgens mij altijd ook al is het nog zo onrealistisch en weet je wel beter).
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
maandag 29 augustus 2011 om 14:07
quote:laurie86 schreef op 29 augustus 2011 @ 13:44:
Ik kan daarom soms ook echt niet wachten om mijn eigen gezinnetje te stichten, want ik zou het zoveel anders doen. Dan nog weet je natuurlijk nooit hoe dat zal lopen. Maar gewoon die liefde van jezelf zeg maar.
Dit herken ik ook, haha, is denk ik iets van, eindelijk een liefdevol gezin hebben. Als je het nooit hebt gehad en ook nooit zult krijgen bij je ouders, dan er zelf maar voor zorgen!
Is eigenlijk niks mee denk ik; zovan helaas hebben onze ouders gefaald, nou wij doorbreken het cirkeltje.
Ik kan daarom soms ook echt niet wachten om mijn eigen gezinnetje te stichten, want ik zou het zoveel anders doen. Dan nog weet je natuurlijk nooit hoe dat zal lopen. Maar gewoon die liefde van jezelf zeg maar.
Dit herken ik ook, haha, is denk ik iets van, eindelijk een liefdevol gezin hebben. Als je het nooit hebt gehad en ook nooit zult krijgen bij je ouders, dan er zelf maar voor zorgen!
Is eigenlijk niks mee denk ik; zovan helaas hebben onze ouders gefaald, nou wij doorbreken het cirkeltje.
maandag 29 augustus 2011 om 14:12
quote:Elmervrouw schreef op 29 augustus 2011 @ 13:55:
Lieve TO, je bent zeker niet de enige die dit heeft.
Leef jouw leven, doe de dingen die jou gelukkig maken, maak jezelf blij, en dat doe je al (bijv. met de kittens). Geniet van hoe het bij je vriend thuis gaat.
Ik weet ook hoe rot het is als ouders niet van je houden zoals je bent... maar je kunt hen niet veranderen, ze zijn zoals ze zijn. En als je al zo vaak hebt geprobeerd te praten over jouw gevoel, en ze doen het af met 'het ligt aan jou', dan heeft het geen zin om dat maar te blijven proberen. Het zal nooit doordringen.
Jij bent iemand anders, en jouw gevoel is jouw gevoel. Dat mag er ook zijn. Sterker nog: je bent goed zoals je bent.
En dat zij niet willen of kunnen zien wat voor lieve en betrokken dochter ze hebben: dat is hun gemis.
(Maar de hoop dat het toch ooit anders wordt blijft volgens mij altijd ook al is het nog zo onrealistisch en weet je wel beter).
Dank je wel voor je super lieve en fijne bericht.
Ik ga het proberen.
Lieve TO, je bent zeker niet de enige die dit heeft.
Leef jouw leven, doe de dingen die jou gelukkig maken, maak jezelf blij, en dat doe je al (bijv. met de kittens). Geniet van hoe het bij je vriend thuis gaat.
Ik weet ook hoe rot het is als ouders niet van je houden zoals je bent... maar je kunt hen niet veranderen, ze zijn zoals ze zijn. En als je al zo vaak hebt geprobeerd te praten over jouw gevoel, en ze doen het af met 'het ligt aan jou', dan heeft het geen zin om dat maar te blijven proberen. Het zal nooit doordringen.
Jij bent iemand anders, en jouw gevoel is jouw gevoel. Dat mag er ook zijn. Sterker nog: je bent goed zoals je bent.
En dat zij niet willen of kunnen zien wat voor lieve en betrokken dochter ze hebben: dat is hun gemis.
(Maar de hoop dat het toch ooit anders wordt blijft volgens mij altijd ook al is het nog zo onrealistisch en weet je wel beter).
Dank je wel voor je super lieve en fijne bericht.
Ik ga het proberen.
maandag 29 augustus 2011 om 14:32
Lieve Laurie, dikke knuffel. Ik kom al jaren af en aan niet meer bij mijn ouders. Ik ben de laatste keer 8 jaar niet thuis geweest, heb me laten overhalen om toch weer contact te hebben en nu proberen ze me weer met het gevoel dat ik niet goed genoeg ben op te zadelen.
Het verschil is dat ik er nu veel beter mee om kan gaan, doordat ik weet dat ik een prima mens ben en geen waardering meer hoef van hen. Het raakt me niet meer, en het is niet mijn verlies maar dat van hen...
Maak je leven zo leuk mogelijk, geniet van wat je hebt aan mensen om je heen en hou van jezelf!
Het verschil is dat ik er nu veel beter mee om kan gaan, doordat ik weet dat ik een prima mens ben en geen waardering meer hoef van hen. Het raakt me niet meer, en het is niet mijn verlies maar dat van hen...
Maak je leven zo leuk mogelijk, geniet van wat je hebt aan mensen om je heen en hou van jezelf!
maandag 29 augustus 2011 om 14:48
quote:Caviahaar schreef op 29 augustus 2011 @ 14:32:
Lieve Laurie, dikke knuffel. Ik kom al jaren af en aan niet meer bij mijn ouders. Ik ben de laatste keer 8 jaar niet thuis geweest, heb me laten overhalen om toch weer contact te hebben en nu proberen ze me weer met het gevoel dat ik niet goed genoeg ben op te zadelen.
Het verschil is dat ik er nu veel beter mee om kan gaan, doordat ik weet dat ik een prima mens ben en geen waardering meer hoef van hen. Het raakt me niet meer, en het is niet mijn verlies maar dat van hen...
Maak je leven zo leuk mogelijk, geniet van wat je hebt aan mensen om je heen en hou van jezelf!
Zo, 8 jaar is niet niks en heel vervelend dat ze je dat gevoel weer willen geven. Waarom, waarom?
Heel knap van je dat het je nu niet meer raakt. Ik hoop dat het mij ooit ook zal lukken. Dat zal me een stuk meer rust geven.
Lieve Laurie, dikke knuffel. Ik kom al jaren af en aan niet meer bij mijn ouders. Ik ben de laatste keer 8 jaar niet thuis geweest, heb me laten overhalen om toch weer contact te hebben en nu proberen ze me weer met het gevoel dat ik niet goed genoeg ben op te zadelen.
Het verschil is dat ik er nu veel beter mee om kan gaan, doordat ik weet dat ik een prima mens ben en geen waardering meer hoef van hen. Het raakt me niet meer, en het is niet mijn verlies maar dat van hen...
Maak je leven zo leuk mogelijk, geniet van wat je hebt aan mensen om je heen en hou van jezelf!
Zo, 8 jaar is niet niks en heel vervelend dat ze je dat gevoel weer willen geven. Waarom, waarom?
Heel knap van je dat het je nu niet meer raakt. Ik hoop dat het mij ooit ook zal lukken. Dat zal me een stuk meer rust geven.
maandag 29 augustus 2011 om 17:44
quote:laurie86 schreef op 29 augustus 2011 @ 14:13:
Wat ik trouwens ook best heel moeilijk vind is dat als anderen lief voor me zijn.
Mijn vriend, zijn ouders, broertje en zussen zijn zo lief voor me dat ik soms niet weet wat me overkomt.
Hebben jullie dat ook?
Ja, heel herkenbaar. Het hakt er ook zo in als je ouders (of all people!) dat niet zijn.
Probeer te beseffen dat dit andere mensen zijn, dat er ook mensen zijn die jou wél op waarde schatten en nemen zoals je bent, en dat dat mag. Dat je dat jezelf mag toestaan, bedoel ik. Dat is geen 'ontrouw' aan je ouders of zo.
Wat ik trouwens ook best heel moeilijk vind is dat als anderen lief voor me zijn.
Mijn vriend, zijn ouders, broertje en zussen zijn zo lief voor me dat ik soms niet weet wat me overkomt.
Hebben jullie dat ook?
Ja, heel herkenbaar. Het hakt er ook zo in als je ouders (of all people!) dat niet zijn.
Probeer te beseffen dat dit andere mensen zijn, dat er ook mensen zijn die jou wél op waarde schatten en nemen zoals je bent, en dat dat mag. Dat je dat jezelf mag toestaan, bedoel ik. Dat is geen 'ontrouw' aan je ouders of zo.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
maandag 29 augustus 2011 om 21:24
quote:Elmervrouw schreef op 29 augustus 2011 @ 17:44:
[...]
Ja, heel herkenbaar. Het hakt er ook zo in als je ouders (of all people!) dat niet zijn.
Probeer te beseffen dat dit andere mensen zijn, dat er ook mensen zijn die jou wél op waarde schatten en nemen zoals je bent, en dat dat mag. Dat je dat jezelf mag toestaan, bedoel ik. Dat is geen 'ontrouw' aan je ouders of zo.Dat weet ik ook wel en ik weet dat ik het mezelf mag toestaan en ik moet juist gaan leren om ervan te gaan genieten. Ik voel dan telkens zo het gemis dat ik dat van mijn ouders en broertje niet krijg en dat doet zo'n pijn.
[...]
Ja, heel herkenbaar. Het hakt er ook zo in als je ouders (of all people!) dat niet zijn.
Probeer te beseffen dat dit andere mensen zijn, dat er ook mensen zijn die jou wél op waarde schatten en nemen zoals je bent, en dat dat mag. Dat je dat jezelf mag toestaan, bedoel ik. Dat is geen 'ontrouw' aan je ouders of zo.Dat weet ik ook wel en ik weet dat ik het mezelf mag toestaan en ik moet juist gaan leren om ervan te gaan genieten. Ik voel dan telkens zo het gemis dat ik dat van mijn ouders en broertje niet krijg en dat doet zo'n pijn.
maandag 29 augustus 2011 om 21:26
Ik voel me er gewoon zo slecht van. Heb de laatste weken gewoon een enorme mega dip. Ik ben heel erg moe, maar ondanks dat ik zo moe ben slaap ik slecht. Ik moet telkens maar huilen en begrijp gewoon niet waarom ze zo doen. Het zijn toch mijn ouders? Waarom doe je zo tegen een kind?
Deze topic en de reacties doen me wel heel erg goed. Fijn om te weten dat ik niet de enige ben die dit heeft.
Deze topic en de reacties doen me wel heel erg goed. Fijn om te weten dat ik niet de enige ben die dit heeft.
maandag 29 augustus 2011 om 22:53
Hai Laurie,
Wat jammer voor je dat je je zo verdrietig voelt. Als ouders vervelend doen komt dat vaak hard aan.
Je schrijft dat je niet begrijpt dat ze zo doen tegen hun kind. Waarschijnlijk snappen ze niet eens dat zij iets doen wat hun kind pijn doet. Ouders lijken de wijste (althans dat willen ze je doen geloven tijdens je jeugd/opvoeding) en vaak lijkt dat zo maar ze zijn het niet. Om ze in te laten zien dat ze jouw pijn doen is het nodig om ze heel duidelijk te laten weten wat zij doen dat jou verdriet berokkent en dat je dat gedrag niet meer wilt. En/of een tijd niet bij ze op bezoek gaan als ze op hun oude manier doorgaan.
Mij heeft het wel geholpen..
Veel succes en het beste
B
Wat jammer voor je dat je je zo verdrietig voelt. Als ouders vervelend doen komt dat vaak hard aan.
Je schrijft dat je niet begrijpt dat ze zo doen tegen hun kind. Waarschijnlijk snappen ze niet eens dat zij iets doen wat hun kind pijn doet. Ouders lijken de wijste (althans dat willen ze je doen geloven tijdens je jeugd/opvoeding) en vaak lijkt dat zo maar ze zijn het niet. Om ze in te laten zien dat ze jouw pijn doen is het nodig om ze heel duidelijk te laten weten wat zij doen dat jou verdriet berokkent en dat je dat gedrag niet meer wilt. En/of een tijd niet bij ze op bezoek gaan als ze op hun oude manier doorgaan.
Mij heeft het wel geholpen..
Veel succes en het beste
B
