Psyche
alle pijlers
Ik weet het niet meer...
zondag 9 februari 2014 om 23:31
Hallo,
Zoals je waarschijnlijk ziet ben ik nieuw op dit forum, ik kwam het vaak tegen als ik wat opzocht op Google dus ik denk dat dit ook wel een forum is om mijn probleem te plaatsen.
Het punt is dat ik me al maanden slecht voel. Ik heb dat voor mezelf een beetje afgewimpeld als "iedereen voelt zich wel eens slecht", "je kan sowieso niet zo goed tegen stress" etc. etc.
Helaas neemt het de laatste weken ergere vormen aan en ik denk ook niet dat ik hiermee kan blijven lopen.
- Ik pieker nonstop. Ik heb ook regelmatig hoofdpijn door al dat gepieker
- Ik slaap het liefst gewoon de hele dag. Ik word nooit uitgerust wakker, hoe vroeg ik ook ga slapen. 's Nachts word ik af en toe wakker maar ik slaap wel gewoon diep. 's Ochtends kan ik mezelf er gewoon niet toe brengen om uit bed te komen. Zowel omdat ik te lekker lig en nog moe ben, als dat ik dan weer aan een dag moet beginnen
- Ik eet de ene tijd weer veel en de andere tijd veel te weinig
- Ik kan me nergens meer op concentreren
- Ik beleef nergens meer plezier aan zoals ik dat vroeger deed. Ik rijd bijvoorbeeld al 12 jaar paard, maar dat doet me ook niks meer op het moment. Ook tvseries, films etc. die ik altijd geweldig vond vind ik nog wel leuk, maar niet zoals ik het gewend ben.
- Zolang ik onder de mensen ben is er niets aan de hand, zit ik alleen op mijn kamer kan ik ineens instorten en een forum opzoeken om even alles neer te zetten in de hoop dat iemand me kan helpen
Het punt is dat ik niet weet wat me dwars zit. Ik heb het vermoeden dat het een jarenlange opstapeling is van dingen en dat mijn lichaam nu eigenlijk echt even stop zegt. Ik ben nu 20 jaar, ik studeer, ik heb een fantastisch interessante opleiding en ik haal punten waar ik enkel van kon dromen. Ik heb superlieve vriendinnen waar ik alles mee kan delen. Ik zit op kamers in de leukste stad waar ik ooit geweest ben.
Helaas is het niet altijd rozengeur en maneschijn geweest. Ik ben sowieso mijn hele basisschooltijd buitengesloten en gepest. Vooral omdat ik slimmer was dan de rest, dit is blijkbaar voldoende aanleiding om iemand het leven zuur te maken. Het was gelukkig niet zo dat ik in elkaar geslagen werd, maar ik werd dus vaak buitengesloten en genegeerd. Wegrennen als ik aan kwam lopen, zulke dingen. Als ik er nu aan denk word ik ook nog steeds boos, dus het heeft wel min of meer impact op me gehad. Daarna op de middelbare school kwam ik dus al met een gigantisch onzekere instelling, wat maakte dat de eerste jaren daar ook niet al te makkelijk waren. Ik ontwikkelde (waarschijnlijk) rond deze tijd ook een paniekstoornis. Ik wilde altijd kunnen vluchten (waarschijnlijk dus weg van de mensen) en raakte in paniek als ik dat niet kon. Daar ben ik vorig jaar pas voor in therapie gegaan, dit is gelukkig al een stuk beter geworden nu en ik durf te zeggen dat ik hier vrijwel vanaf ben. Rond mijn eerste jaren op de middelbare school overleed mijn tante, maar ik had ook haar hele ziektebed meegekregen en uiteraard de reactie van mijn moeder hierop. Dat is vrij heftig voor een 12-jarige meid. Toen ik alles eindelijk een beetje op orde begon te krijgen rond mijn 16e, kwam mijn moeder plots (compleet onverwacht) mijn kamer binnen met het bericht dat ze al een aantal maanden een ander had en dat ze van mijn vader ging scheiden. Alsof dat niet erg genoeg was probeerde ze tijdens de scheidingsprocedure om mij en mijn broer/zus tegen mijn vader op te zetten. Daarnaast overleed mijn opa (haar vader) enkele dagen na haar mededeling dat ze wegging. Al met al heeft die scheiding iets meer dan een half jaar geduurd, met allerlei verwijten naar mijn vader en mijn oma toe. Ze kroop telkens in haar slachtofferrol (kort gezegd was het zijn schuld dat zij vreemdgegaan was en ons in de steek liet). Dit is nooit echt opgelost maar ik heb het inmiddels opgegeven en ik let er maar niet op. Helaas zorgt het wel af en toe voor flinke frustratie, maar het is wat complex om uit te leggen waarom ik hier gewoon niks aan kan veranderen.
Ik ben gewoon zo vreselijk onzeker, ik verwijt mezelf alles wat ik verkeerd doe, ik vind mezelf ontzettend lelijk en verwacht dat ik waarschijnlijk niet al te veel zal bereiken en dat alles toch wel mis zal gaan in de toekomst.
Al met al denk ik dat de gebeurtenissen van de laatste jaren zacht uitgedrukt wel wat sporen nagelaten hebben, maar het punt is dat ik er gewoon tegen niemand iets over durf te zeggen. Ik ben bang dat mijn vader zich zorgen gaat maken en dat wil ik hem niet aandoen. Met mijn vriendinnen kan ik er wel over praten maar ik heb de indruk dat ze niet begrijpen hoeveel last ik hiervan heb (dat het maar een dipje is). Ik maak me zorgen en ik ben oprecht bang dat het niet gewoon een dipje is. Momenteel loop ik nog steeds bij de psycholoog vanwege die paniekstoornis, maar voor de buitenwereld ben ik gewoon het vrolijke meisje dat overal de humor wel van in ziet. Helaas is dat echt een masker dat ik opzet voor de buitenwereld want ik ben gewoon helemaal in de war en ik weet het gewoon echt niet meer. Daarom weet ik ook niet hoe ik het aan moet kaarten omdat ik bang ben dat ik niet serieus genomen word.
Hoewel ik zelf altijd degene ben die mensen advies geeft en mensen "uit de modder trekt"......
Ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Ja, ik weet het wel. Praten met iemand. Maar ik kan het niet, ik weet niet hoe. Ik ben bang dat het enkel erger wordt als ik er met iemand over ga praten.
Het is inmiddels een lang verhaal geworden, bedankt voor het lezen. Mocht je mijn verhaal herkennen en denken te weten wie ik ben, stuur dan aub even een berichtje want ik ben het liefst wel anoniem op internet.
Liefs
Zoals je waarschijnlijk ziet ben ik nieuw op dit forum, ik kwam het vaak tegen als ik wat opzocht op Google dus ik denk dat dit ook wel een forum is om mijn probleem te plaatsen.
Het punt is dat ik me al maanden slecht voel. Ik heb dat voor mezelf een beetje afgewimpeld als "iedereen voelt zich wel eens slecht", "je kan sowieso niet zo goed tegen stress" etc. etc.
Helaas neemt het de laatste weken ergere vormen aan en ik denk ook niet dat ik hiermee kan blijven lopen.
- Ik pieker nonstop. Ik heb ook regelmatig hoofdpijn door al dat gepieker
- Ik slaap het liefst gewoon de hele dag. Ik word nooit uitgerust wakker, hoe vroeg ik ook ga slapen. 's Nachts word ik af en toe wakker maar ik slaap wel gewoon diep. 's Ochtends kan ik mezelf er gewoon niet toe brengen om uit bed te komen. Zowel omdat ik te lekker lig en nog moe ben, als dat ik dan weer aan een dag moet beginnen
- Ik eet de ene tijd weer veel en de andere tijd veel te weinig
- Ik kan me nergens meer op concentreren
- Ik beleef nergens meer plezier aan zoals ik dat vroeger deed. Ik rijd bijvoorbeeld al 12 jaar paard, maar dat doet me ook niks meer op het moment. Ook tvseries, films etc. die ik altijd geweldig vond vind ik nog wel leuk, maar niet zoals ik het gewend ben.
- Zolang ik onder de mensen ben is er niets aan de hand, zit ik alleen op mijn kamer kan ik ineens instorten en een forum opzoeken om even alles neer te zetten in de hoop dat iemand me kan helpen
Het punt is dat ik niet weet wat me dwars zit. Ik heb het vermoeden dat het een jarenlange opstapeling is van dingen en dat mijn lichaam nu eigenlijk echt even stop zegt. Ik ben nu 20 jaar, ik studeer, ik heb een fantastisch interessante opleiding en ik haal punten waar ik enkel van kon dromen. Ik heb superlieve vriendinnen waar ik alles mee kan delen. Ik zit op kamers in de leukste stad waar ik ooit geweest ben.
Helaas is het niet altijd rozengeur en maneschijn geweest. Ik ben sowieso mijn hele basisschooltijd buitengesloten en gepest. Vooral omdat ik slimmer was dan de rest, dit is blijkbaar voldoende aanleiding om iemand het leven zuur te maken. Het was gelukkig niet zo dat ik in elkaar geslagen werd, maar ik werd dus vaak buitengesloten en genegeerd. Wegrennen als ik aan kwam lopen, zulke dingen. Als ik er nu aan denk word ik ook nog steeds boos, dus het heeft wel min of meer impact op me gehad. Daarna op de middelbare school kwam ik dus al met een gigantisch onzekere instelling, wat maakte dat de eerste jaren daar ook niet al te makkelijk waren. Ik ontwikkelde (waarschijnlijk) rond deze tijd ook een paniekstoornis. Ik wilde altijd kunnen vluchten (waarschijnlijk dus weg van de mensen) en raakte in paniek als ik dat niet kon. Daar ben ik vorig jaar pas voor in therapie gegaan, dit is gelukkig al een stuk beter geworden nu en ik durf te zeggen dat ik hier vrijwel vanaf ben. Rond mijn eerste jaren op de middelbare school overleed mijn tante, maar ik had ook haar hele ziektebed meegekregen en uiteraard de reactie van mijn moeder hierop. Dat is vrij heftig voor een 12-jarige meid. Toen ik alles eindelijk een beetje op orde begon te krijgen rond mijn 16e, kwam mijn moeder plots (compleet onverwacht) mijn kamer binnen met het bericht dat ze al een aantal maanden een ander had en dat ze van mijn vader ging scheiden. Alsof dat niet erg genoeg was probeerde ze tijdens de scheidingsprocedure om mij en mijn broer/zus tegen mijn vader op te zetten. Daarnaast overleed mijn opa (haar vader) enkele dagen na haar mededeling dat ze wegging. Al met al heeft die scheiding iets meer dan een half jaar geduurd, met allerlei verwijten naar mijn vader en mijn oma toe. Ze kroop telkens in haar slachtofferrol (kort gezegd was het zijn schuld dat zij vreemdgegaan was en ons in de steek liet). Dit is nooit echt opgelost maar ik heb het inmiddels opgegeven en ik let er maar niet op. Helaas zorgt het wel af en toe voor flinke frustratie, maar het is wat complex om uit te leggen waarom ik hier gewoon niks aan kan veranderen.
Ik ben gewoon zo vreselijk onzeker, ik verwijt mezelf alles wat ik verkeerd doe, ik vind mezelf ontzettend lelijk en verwacht dat ik waarschijnlijk niet al te veel zal bereiken en dat alles toch wel mis zal gaan in de toekomst.
Al met al denk ik dat de gebeurtenissen van de laatste jaren zacht uitgedrukt wel wat sporen nagelaten hebben, maar het punt is dat ik er gewoon tegen niemand iets over durf te zeggen. Ik ben bang dat mijn vader zich zorgen gaat maken en dat wil ik hem niet aandoen. Met mijn vriendinnen kan ik er wel over praten maar ik heb de indruk dat ze niet begrijpen hoeveel last ik hiervan heb (dat het maar een dipje is). Ik maak me zorgen en ik ben oprecht bang dat het niet gewoon een dipje is. Momenteel loop ik nog steeds bij de psycholoog vanwege die paniekstoornis, maar voor de buitenwereld ben ik gewoon het vrolijke meisje dat overal de humor wel van in ziet. Helaas is dat echt een masker dat ik opzet voor de buitenwereld want ik ben gewoon helemaal in de war en ik weet het gewoon echt niet meer. Daarom weet ik ook niet hoe ik het aan moet kaarten omdat ik bang ben dat ik niet serieus genomen word.
Hoewel ik zelf altijd degene ben die mensen advies geeft en mensen "uit de modder trekt"......
Ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Ja, ik weet het wel. Praten met iemand. Maar ik kan het niet, ik weet niet hoe. Ik ben bang dat het enkel erger wordt als ik er met iemand over ga praten.
Het is inmiddels een lang verhaal geworden, bedankt voor het lezen. Mocht je mijn verhaal herkennen en denken te weten wie ik ben, stuur dan aub even een berichtje want ik ben het liefst wel anoniem op internet.
Liefs
zondag 9 februari 2014 om 23:34
Als je niet wilt praten print dit topic dan uit. Maak een afspraak met de Ha en laat hem/haar dit lezen. Overleg daarna met hem/haar wat jij nodig hebt om hier uit te gaan komen.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
maandag 10 februari 2014 om 00:26
Je hebt het wel voor je kiezen gehad. Het klinkt mij als een depressie in de oren, en begrijpelijk, een mens kan maar zoveel hebben. Maar wie ben ik, en zo'n diagnose is natuurlijk ook niet van afstand te stellen. Ik zou inderdaad (wat Enn al zegt) naar de huisarts, en je goed laten doorverwijzen.
Houd moed, er komen andere tijden.
Houd moed, er komen andere tijden.
maandag 10 februari 2014 om 00:28
Als eerst een dikke knuffel voor jou . Dat is niet niks. Aan de ene kant begrijp ik dat je je vader niet wilt lastigvallen maar ik denk niet dat hij zou willen dat je met zo'n gevoel leeft. Het is belangrijk dat je weet dat er iemand is die je kan vertrouwen, die je alles kan vertellen en die het allerbeste met je voor heeft. Dat je je gevoel kenbaar maakt wil niet automatisch zeggen dat hij het voor je op moet lossen. Het zal je enorm veel helpen als je het vertelt. Doodvermoeiend om te doen alsof alles altijd goed gaat. Ik stel voor om het je vader te vertellen omdat je het zelf al noemt. Ik denk dat 'het niet willen lastig vallen' deel van je probleem is. Je kan toch zeggen dat je met een aantal dingen zit en dat het je zou helpen als hij even zou willen luisteren?
maandag 10 februari 2014 om 01:11
quote:primrose123 schreef op 09 februari 2014 @ 23:31:
Ik ben nu 20 jaar, ik studeer, ik heb een fantastisch interessante opleiding en ik haal punten waar ik enkel van kon dromen. Ik heb superlieve vriendinnen waar ik alles mee kan delen. Ik zit op kamers in de leukste stad waar ik ooit geweest ben.
Ik haal dit stukje er even uit, omdat dit het gedeelte is waar je je leven zoals het nú is beschrijft.
Je hebt een heleboel meegemaakt. Nare dingen.
En nu gaat alles voorspoedig in je leven.
Vreemd genoeg kan alles-gaat-goed net zo'n schok zijn als alles-gaat-naar-de-klote.
Misschien dat je onbewust zit te wachten op het volgende nare iets dat op je pad komt.
Dat is tenslotte altijd zo geweest. Vandaar wellicht het piekeren.
Je bent op zoek naar de hoek waar de klappen weer vandaan gaan komen.
Geluk, daar moet je ook aan wennen.
Je klinkt zeker depressief, en je zou ook voor minder zeg, ik denk dat praten met iemand goed voor je is.
Je hebt nu de rust in je omgeving om alles een plaatsje te gaan geven, vraag daar gerust wat hulp bij.
Persoonlijk herken ik wel iets in je verhaal.
Ik ben (lang geleden) behoorlijk lang ziek geweest.
Toen ik volledig genezen was verklaard kreeg ik ineens last van depressie.
Ik begreep dat helemaal niet, alles was nu toch goed?
Mijn huisarts was echter helemaal niet verbaasd.
Ik heb een maandje 2 keer in de week een gesprek met hem gehad, en toen ging het wel weer met mij.
Dus ja, ik denk dat je moet praten.
Ik ben nu 20 jaar, ik studeer, ik heb een fantastisch interessante opleiding en ik haal punten waar ik enkel van kon dromen. Ik heb superlieve vriendinnen waar ik alles mee kan delen. Ik zit op kamers in de leukste stad waar ik ooit geweest ben.
Ik haal dit stukje er even uit, omdat dit het gedeelte is waar je je leven zoals het nú is beschrijft.
Je hebt een heleboel meegemaakt. Nare dingen.
En nu gaat alles voorspoedig in je leven.
Vreemd genoeg kan alles-gaat-goed net zo'n schok zijn als alles-gaat-naar-de-klote.
Misschien dat je onbewust zit te wachten op het volgende nare iets dat op je pad komt.
Dat is tenslotte altijd zo geweest. Vandaar wellicht het piekeren.
Je bent op zoek naar de hoek waar de klappen weer vandaan gaan komen.
Geluk, daar moet je ook aan wennen.
Je klinkt zeker depressief, en je zou ook voor minder zeg, ik denk dat praten met iemand goed voor je is.
Je hebt nu de rust in je omgeving om alles een plaatsje te gaan geven, vraag daar gerust wat hulp bij.
Persoonlijk herken ik wel iets in je verhaal.
Ik ben (lang geleden) behoorlijk lang ziek geweest.
Toen ik volledig genezen was verklaard kreeg ik ineens last van depressie.
Ik begreep dat helemaal niet, alles was nu toch goed?
Mijn huisarts was echter helemaal niet verbaasd.
Ik heb een maandje 2 keer in de week een gesprek met hem gehad, en toen ging het wel weer met mij.
Dus ja, ik denk dat je moet praten.
Het was zo donker dat ik overal lichtpuntjes zag.
maandag 10 februari 2014 om 06:41
maandag 10 februari 2014 om 16:23
Lieve To, wat naar allemaal voor je. Het klinkt inderdaad of je last zou kunnen hebben van een depressie. Maar welk stempel het ook is, het is gewoon naar dat je niet lekker in je vel zit. Realiseer je wel dat ook jij om hulp mag vragen. Het is eng om met iemand te praten, maar het allerengst is om even de eerste stap te zetten. Daarna zul je merken dat het je alleen maar oplucht. Daarnaast is het voor andere mensen ook fijn om je te kunnen helpen. Ik herken het dat je anderen niet tot last wilt zijn met je problemen, maar als je uiteindelijk toch met bijvoorbeeld je vader praat, zal hij juist blij zijn dat je open en eerlijk naar hem bent. Het is ook voor hem vervelend als je maar met je problemen blijft lopen omdat je hem niet lastig durft te vallen. Dus echt, zet die eerste stap en je zult zien dat het echt niet zo eng is.
dinsdag 11 februari 2014 om 00:12
Allemaal heel erg bedankt voor jullie reacties, dat waardeer ik echt. Ik moet zeggen dat het sowieso al flink oplucht dat ik zo mijn verhaal even kwijt kon. Ik ga de moed maar bij elkaar rapen en dit weekend met mijn vader praten, ik heb nu even de tijd om mezelf "voor te bereiden" en dat is ook wel fijn denk ik.