Psyche
alle pijlers
ik zit er doorheen
zondag 27 oktober 2013 om 10:40
Goedemorgen allemaal,
Ik ben vrij nieuw op dit forum, lees al wel een poosje mee.
Ik heb nu toch een vraag die ik hier ga stellen.
Ik volg een revalidatie traject ivm met Fybromialgy en hypermobielsyndroom (2 belangrijkste zaken)
Bij dit traject heb ik ook gesprekken met een psycholoog en maatschappelijk werk.
Ik ben nu ook wel echt toe aan dit traject, ik zit al jaren in een circel waar ik niet uit kom, fisiek en geestelijk niet.
Na 4 gesprekken waarbij ik nog heel veel niet heb (durven) vertellen stelde de psycholoog deze therapie voor (exposure therapie)
Ik moest er maar eens even op gaan googlen om te kijken wat ik er van vond (hij heeft wel een uitleg gegeven, maar hij weet dat ik het zo wie zo toch ga opzoeken)
Ik ben iemand die van binnen heel onzeker is, van buiten lijk ik sterk, dat spiegel ik mensen ook voor.
Ik denk veel, veel te veel, ik bereid alles voor elk gesprek ontmoeting enz, en dan niet 1 keer maar elke variant die ik maar kan bedenken, doe ik dit niet dan durf ik niet, zeker niet alleen.
Ik heb dagelijks angstgevoelens, maar ook verdriet en boosheid.
maar de angstgevoelens stoppen me voor veel dingen, ik krijg het dan benouwd en nu blijkt volgens de fisio dat ik dan ook ga hyperventileren (heb dit zelf nooit gemerkt persoonlijk maar de klachten die ik nu nalees komen inderdaad overheen)
Ik heb nu ondertussen 2 a4tjes vol geschreven begonnen bij mijn jeugd tot nu aan toe, ik weet nog niet zeker of ik dit aan de psycholoog DURF te geven, maar ik ben het wel van plan.
dit omdat ik hem wil laten begrijpen hoe en waarom ik zo inelkaar steek als ik doe.
Ik geef bv heel vaak poitiek corrrecte andwoorden, ongeacht of ik het ook zo voel of evenaar. bij de psych lukt dat natuurlijk niet altijd, en wat geberud er dan, juist paniekgevoel en ik klap dicht, en kan dan ook niet meer nadenken.
Bij het googlen op Exposure therapie kom ik ook veel congenitiefe gedragstherapie tegen (schijnt ook vaak gecombinneerd te worden) en EMDR.
Ik heb in het verleden wel nare dingen meegemaakt, dingen waar ik nog NOOIT met iemand over gesproken heb. ik denk dat het wel noodzakelijk is dat dit nu wel uitgesproken word om te kunnen veranderen.
want dat wil ik, ik voel me gefaald in mijn hele leven, zit nu al 1,5 jaar ziek thuis omdat ik niets meer kan, geestelijk en lichamelijk. en o wat ben ik boos op mezelf, ik wil eigelijk weer graag werken maar o ik weet niet wat, ik wil niet weer uitvallen omdat ik het niet aan kan.
wat zijn de verschillen van de therapieen, tuurlijk heb ik er al veel over gelezen maar ik zoek eigelijk meiden die het ondervonden hebben in de praktijk, tevens merk ik dat ik graag met lotgenoten wil praten, omdat eigelijk niemand me begrijp (ook mijn man niet al zegt hij van wel) Ik voel me eigelijk heel eenzaam en wil het liefst helemaal alleen zijn,
Ik heb ook een zoontje dus dat alleen zijn is heel moeilijk, ik merk dat mijn lontje nog korter als normaal is, en dat wil ik niet, maar ik kan het niet tegenhouden.
nou goed wat een verhaal van een momenteel van binnen ongelukkige getrouwde mamma, (ons huwelijk is we gewoon prima verder)
Ik ben vrij nieuw op dit forum, lees al wel een poosje mee.
Ik heb nu toch een vraag die ik hier ga stellen.
Ik volg een revalidatie traject ivm met Fybromialgy en hypermobielsyndroom (2 belangrijkste zaken)
Bij dit traject heb ik ook gesprekken met een psycholoog en maatschappelijk werk.
Ik ben nu ook wel echt toe aan dit traject, ik zit al jaren in een circel waar ik niet uit kom, fisiek en geestelijk niet.
Na 4 gesprekken waarbij ik nog heel veel niet heb (durven) vertellen stelde de psycholoog deze therapie voor (exposure therapie)
Ik moest er maar eens even op gaan googlen om te kijken wat ik er van vond (hij heeft wel een uitleg gegeven, maar hij weet dat ik het zo wie zo toch ga opzoeken)
Ik ben iemand die van binnen heel onzeker is, van buiten lijk ik sterk, dat spiegel ik mensen ook voor.
Ik denk veel, veel te veel, ik bereid alles voor elk gesprek ontmoeting enz, en dan niet 1 keer maar elke variant die ik maar kan bedenken, doe ik dit niet dan durf ik niet, zeker niet alleen.
Ik heb dagelijks angstgevoelens, maar ook verdriet en boosheid.
maar de angstgevoelens stoppen me voor veel dingen, ik krijg het dan benouwd en nu blijkt volgens de fisio dat ik dan ook ga hyperventileren (heb dit zelf nooit gemerkt persoonlijk maar de klachten die ik nu nalees komen inderdaad overheen)
Ik heb nu ondertussen 2 a4tjes vol geschreven begonnen bij mijn jeugd tot nu aan toe, ik weet nog niet zeker of ik dit aan de psycholoog DURF te geven, maar ik ben het wel van plan.
dit omdat ik hem wil laten begrijpen hoe en waarom ik zo inelkaar steek als ik doe.
Ik geef bv heel vaak poitiek corrrecte andwoorden, ongeacht of ik het ook zo voel of evenaar. bij de psych lukt dat natuurlijk niet altijd, en wat geberud er dan, juist paniekgevoel en ik klap dicht, en kan dan ook niet meer nadenken.
Bij het googlen op Exposure therapie kom ik ook veel congenitiefe gedragstherapie tegen (schijnt ook vaak gecombinneerd te worden) en EMDR.
Ik heb in het verleden wel nare dingen meegemaakt, dingen waar ik nog NOOIT met iemand over gesproken heb. ik denk dat het wel noodzakelijk is dat dit nu wel uitgesproken word om te kunnen veranderen.
want dat wil ik, ik voel me gefaald in mijn hele leven, zit nu al 1,5 jaar ziek thuis omdat ik niets meer kan, geestelijk en lichamelijk. en o wat ben ik boos op mezelf, ik wil eigelijk weer graag werken maar o ik weet niet wat, ik wil niet weer uitvallen omdat ik het niet aan kan.
wat zijn de verschillen van de therapieen, tuurlijk heb ik er al veel over gelezen maar ik zoek eigelijk meiden die het ondervonden hebben in de praktijk, tevens merk ik dat ik graag met lotgenoten wil praten, omdat eigelijk niemand me begrijp (ook mijn man niet al zegt hij van wel) Ik voel me eigelijk heel eenzaam en wil het liefst helemaal alleen zijn,
Ik heb ook een zoontje dus dat alleen zijn is heel moeilijk, ik merk dat mijn lontje nog korter als normaal is, en dat wil ik niet, maar ik kan het niet tegenhouden.
nou goed wat een verhaal van een momenteel van binnen ongelukkige getrouwde mamma, (ons huwelijk is we gewoon prima verder)
geen
zondag 27 oktober 2013 om 11:29
Hoi dobbelientje,
Wat naar dat je je zo alleen voelt! Ik heb ook net een topic geopend hier over mijn klachten en welk effect dit psychisch heeft.
Exposure therapie betekent dat je wordt blootgesteld aan situaties die je eng vindt, vaak langzaam opbouwend van makkelijk naar moeilijk. Welke situaties of angsten zou je willen aanpakken met deze therapie?
Ik hou het nu even kort, maar ik kom hier nog wel terug later vandaag.
Wat naar dat je je zo alleen voelt! Ik heb ook net een topic geopend hier over mijn klachten en welk effect dit psychisch heeft.
Exposure therapie betekent dat je wordt blootgesteld aan situaties die je eng vindt, vaak langzaam opbouwend van makkelijk naar moeilijk. Welke situaties of angsten zou je willen aanpakken met deze therapie?
Ik hou het nu even kort, maar ik kom hier nog wel terug later vandaag.
zondag 27 oktober 2013 om 11:40
De psycholoog wil je waarschijnlijk sterker van binnen maken. Daarvoor wil hij je laten ervaren dat je dingen wel aankan (exposure). Van te voren kun je je gedachtes over de situatie analyseren en na afloop controleren of je gedachtes klopten ja of nee (cognitieve gedragstherapie) of, als de situatie heel erg eng of traumatisch is, het trauma afzwakken door middel van traumatherapie (EMDR).
Ik heb EMDR gehad en vond dat heel fijn, ik heb ook een poos die cognitieven gedaan. Het werkt wel, maar het is harder werken dan EMDR (vind ik).
Ik heb EMDR gehad en vond dat heel fijn, ik heb ook een poos die cognitieven gedaan. Het werkt wel, maar het is harder werken dan EMDR (vind ik).
zondag 27 oktober 2013 om 13:10
bedankt voor je reactie Bleuuyes , dat is inderdaad wel het doel.
vind het lastig in te schatten hoe dat aangepakt gaat/moet gaan worden,
Ik kan er verder ook weinig op vinden, en ook op een ander forum krijg ik er weinig reacties op, en dan denk ik gelijk is het zo iets onbekends, wordt het amper gebruikt, of zijn de ervaringen niet goed.
Ik sta er wel voor open hoor, maar tmaakt me ook wel bang.
vind het lastig in te schatten hoe dat aangepakt gaat/moet gaan worden,
Ik kan er verder ook weinig op vinden, en ook op een ander forum krijg ik er weinig reacties op, en dan denk ik gelijk is het zo iets onbekends, wordt het amper gebruikt, of zijn de ervaringen niet goed.
Ik sta er wel voor open hoor, maar tmaakt me ook wel bang.
geen
maandag 28 oktober 2013 om 08:08
sorry ben er weer, valt me op dat er weinig reacties op komen, is dat omdat het weinig gebruit wordt, of omdat het begin ik nu elders te bgerijpen onder cognetieve gedragstherapie geschaald wordt bij velen, ook daar over zou ik graag van ervaringen wissen. vind het enorm lastig allemaal, zeker het onbekende maakt me bang.
geen
woensdag 30 oktober 2013 om 15:15
sorry ben ik weer, al krijg ik geen reacties ben het wel even kwijt.
vandaag weer bij de pscholoog geweest,
het word zover ik nu merk congentieve gedragstherapie,
Ik had met veel pijn dingen uit het verleden opgeschreven, koste me veel pijn verdriet en energie, na lang twijfelen heb ik hem dat gegeven,, hij vond dat ik het heel mooi had geschreven, duidelijk hoe ik het toen voelde.
Nu komt het, hij zegt uit ervaring dat het niet goed is om in het verlden te blijven en wil zich richten op het hier en nu, er wordt dus zover ik begrijp niet meer over gesproken.
probleem is, dat ik door het oprakelen van mijn verleden nu heleaal daar leef en het echt niet meer weet.
ik voel spijt, dat ik het gedaan heb, het hem gegeven heb, maar naast spijt toch ook een opluchting, al moet er voor mijn gevoel wel over gesproken worden helemaal nu ik het opgengetrokken heb.
ik zit echt met mezelf in de knoop, vanaf 12 uur thuiskomst, zit ik alleen nog maar op de bank te staren, met zo nu en dan tranen over mijn wangen.
Ik had 1 belangrijk ding niet opgeschreven, iets wat veel pijn verdriet en vooral angst heeft gekost zo`n 17 jaar geleden, omdat ik dat niet opgeschreven heb, (alleen de zin, nare ervaring exvriend) in de hoop dat we er wel op zouden komen.
Maar dat gebeurd niet, wel is het zo dat mijn angst nu naar mijn idee nog van toen komt. naast veel andere gebeurtenissen.
Ik vind het heel lastig, ik kan gewoon niet nadenken, moet opdrachten doen, maar ik heb al gezegt dat lukt me niet, ik ben daar niet klaar voor.
heb ook gezegt dat ik met een slecht gevoel wegga, en me tot volgende week hier over blijf opvreten, mijn gedachten gaan de hele dag en nacht door, (doen ze altijd al hoor, 1 van mijn grote problemen, ik pieker mega veel).
Hoe ga ik de week nu doorkomen, zonder het op manlief en kindlief af te reageren, hij komt net binnen en heb mijn vrolijke gezicht opgezet, maar pff kost zo veel moeite, met mijn man, al zijn we al 16 jaar samen kan ik moeilijk over dit soort dingen praten, ik sta heel anders in bepaalde dingen als hij, normaal vult het elkaar mooi aan, maar nu even niet.
vul me momenteel hulpeloos verdrietig en in de put.
vandaag weer bij de pscholoog geweest,
het word zover ik nu merk congentieve gedragstherapie,
Ik had met veel pijn dingen uit het verleden opgeschreven, koste me veel pijn verdriet en energie, na lang twijfelen heb ik hem dat gegeven,, hij vond dat ik het heel mooi had geschreven, duidelijk hoe ik het toen voelde.
Nu komt het, hij zegt uit ervaring dat het niet goed is om in het verlden te blijven en wil zich richten op het hier en nu, er wordt dus zover ik begrijp niet meer over gesproken.
probleem is, dat ik door het oprakelen van mijn verleden nu heleaal daar leef en het echt niet meer weet.
ik voel spijt, dat ik het gedaan heb, het hem gegeven heb, maar naast spijt toch ook een opluchting, al moet er voor mijn gevoel wel over gesproken worden helemaal nu ik het opgengetrokken heb.
ik zit echt met mezelf in de knoop, vanaf 12 uur thuiskomst, zit ik alleen nog maar op de bank te staren, met zo nu en dan tranen over mijn wangen.
Ik had 1 belangrijk ding niet opgeschreven, iets wat veel pijn verdriet en vooral angst heeft gekost zo`n 17 jaar geleden, omdat ik dat niet opgeschreven heb, (alleen de zin, nare ervaring exvriend) in de hoop dat we er wel op zouden komen.
Maar dat gebeurd niet, wel is het zo dat mijn angst nu naar mijn idee nog van toen komt. naast veel andere gebeurtenissen.
Ik vind het heel lastig, ik kan gewoon niet nadenken, moet opdrachten doen, maar ik heb al gezegt dat lukt me niet, ik ben daar niet klaar voor.
heb ook gezegt dat ik met een slecht gevoel wegga, en me tot volgende week hier over blijf opvreten, mijn gedachten gaan de hele dag en nacht door, (doen ze altijd al hoor, 1 van mijn grote problemen, ik pieker mega veel).
Hoe ga ik de week nu doorkomen, zonder het op manlief en kindlief af te reageren, hij komt net binnen en heb mijn vrolijke gezicht opgezet, maar pff kost zo veel moeite, met mijn man, al zijn we al 16 jaar samen kan ik moeilijk over dit soort dingen praten, ik sta heel anders in bepaalde dingen als hij, normaal vult het elkaar mooi aan, maar nu even niet.
vul me momenteel hulpeloos verdrietig en in de put.
geen