Psyche
alle pijlers
Ineens zó eenzaam...
zaterdag 29 september 2012 om 20:36
Zit ik dan, jaren intensieve mantelzorg voor mijn vader en schoonouders (ff loepen en lees het hele verhaal maar) en al ruim 3 jaar helaas geheel uit die zorg na totaal 7 jaar wat dat betreft. Heerlijke man en nóg heerlijke hondje. Geweldig huis, geen zorgen op financieel vlak dus ogenschijnlijk niks aan de hand.
Tot vandaag, weet niet echt waarom maar zag de eerste kerstrommel in de winkels, ik heb niks met kerst, maakte er altijd een hele heisa van toen ik de ouders nog kon ophalen en vermaken in die dagen en was en ben altijd blij als het weer januari is maar potdomme, wat sloeg het even hard toe, die eerste kerstzooi in de winkels!
Ineens voelde ik me zó alleen en zó erg eenzaam
Zomaar ineens die klap tegen mijn beter weten in,, man en hond of niet gewoon verder niemand die je normaliter belt als er iets bijzonders is en ik zat er ineens als een broodzak doorheen.
Ik ben bij lange, lánge na de enige niet en ik zegen al het goede in mijn leven maar nondedju, het was even een mokertje in mijn bol.
Wat kan dat even stevig hameren.
Herkenbaar?
edit: voor de duidelijkheid, man en ik hebben kind nog kraai, geen broers zussen nog andere aanhangsels. We zijn dus een beetje léég zal ik maar zeggen
Tot vandaag, weet niet echt waarom maar zag de eerste kerstrommel in de winkels, ik heb niks met kerst, maakte er altijd een hele heisa van toen ik de ouders nog kon ophalen en vermaken in die dagen en was en ben altijd blij als het weer januari is maar potdomme, wat sloeg het even hard toe, die eerste kerstzooi in de winkels!
Ineens voelde ik me zó alleen en zó erg eenzaam
Zomaar ineens die klap tegen mijn beter weten in,, man en hond of niet gewoon verder niemand die je normaliter belt als er iets bijzonders is en ik zat er ineens als een broodzak doorheen.
Ik ben bij lange, lánge na de enige niet en ik zegen al het goede in mijn leven maar nondedju, het was even een mokertje in mijn bol.
Wat kan dat even stevig hameren.
Herkenbaar?
edit: voor de duidelijkheid, man en ik hebben kind nog kraai, geen broers zussen nog andere aanhangsels. We zijn dus een beetje léég zal ik maar zeggen
zaterdag 29 september 2012 om 20:43
quote:Elmervrouw schreef op 29 september 2012 @ 20:38:
Ja, heel herkenbaar.
voor jou.
Jij ook? Heb jij dan ook zo de pest aan die "feestdagen", gewoon, omdat er niemand verder is?
Geef ik jou ook een
Normaliter weet ik dat het niet anders is en zit ik er niet zo mee, gezond verstand en nuchtere instelling, het ís niet anders en ben dól op de herfst en de winter maar af en toe...
Ja, heel herkenbaar.
voor jou.
Jij ook? Heb jij dan ook zo de pest aan die "feestdagen", gewoon, omdat er niemand verder is?
Geef ik jou ook een
Normaliter weet ik dat het niet anders is en zit ik er niet zo mee, gezond verstand en nuchtere instelling, het ís niet anders en ben dól op de herfst en de winter maar af en toe...
zaterdag 29 september 2012 om 20:47
Gewoon dat wat je allemaal bent kwijtgeraakt, dat is het rotgevoel, bij mij althans. Ooit waren er andere tijden namelijk. En door oorzaken van buitenaf, waar je zelf helemaal niets aan kan doen, is alles weg, kwijt of kapot
en dan overheerst de machteloosheid behoorlijk, kan ik je zeggen, en kan ik ook weleens bij wijze van spreken tegen de muren omhoog lopen bij al die 'gezelligheid'.
en dan overheerst de machteloosheid behoorlijk, kan ik je zeggen, en kan ik ook weleens bij wijze van spreken tegen de muren omhoog lopen bij al die 'gezelligheid'.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zaterdag 29 september 2012 om 20:47
Goed verstaander/half woord meis
Maar, toen die ouders er nog waren was het ook niet bepaald "leuk" (vandaar mijn loep-maar-even) maar dan toch, dat ineens zo alléén, niet letterlijk maar vooral vanuit de ból.
Dat man en ik weer met de kerst maar tegen elkaar aan zitten te koekeloeren is inmiddels gewoonte (en ja, we zijn nog steeds geheel vrijwillig al 30 jaar sámen, door dik en dun) maar dan nog.
Nu ja, het is een beetje lastig uit te leggen, geen zorgen maar wél eenzaam, letterlijk.
Maar, toen die ouders er nog waren was het ook niet bepaald "leuk" (vandaar mijn loep-maar-even) maar dan toch, dat ineens zo alléén, niet letterlijk maar vooral vanuit de ból.
Dat man en ik weer met de kerst maar tegen elkaar aan zitten te koekeloeren is inmiddels gewoonte (en ja, we zijn nog steeds geheel vrijwillig al 30 jaar sámen, door dik en dun) maar dan nog.
Nu ja, het is een beetje lastig uit te leggen, geen zorgen maar wél eenzaam, letterlijk.
zaterdag 29 september 2012 om 21:00
Even een kleine toevoeging. We waren gisteren bij de begrafenis van een lieve kennis. De hoeveelheid broers, zussen, kinderen en kleinkinderen was niet te tellen, zó mooi. Welk een zegen dat die elkaar hebben. En man en ik zaten daarna heel stil in de auto naar huis, in de wetenschap dat behalve wij twee en de hond er verder niemand ís. En ten sloeg dus even dat gevoel van eenzaamheid toe na het zien van de eerste kerstellende.
Combi van twee op de neus drukkende harde feiten. Ik ben geen emo-kip en een nuchter mens maar dat beet toch echt even, van binnen.
En toen zat ik er dus even heel erg doorhéén.
Combi van twee op de neus drukkende harde feiten. Ik ben geen emo-kip en een nuchter mens maar dat beet toch echt even, van binnen.
En toen zat ik er dus even heel erg doorhéén.
zaterdag 29 september 2012 om 21:24
zaterdag 29 september 2012 om 21:56
Is het een idee om er dit jaar met kerst eens helemaal tussen uit (lees lekker op vakantie, ver weg) te gaan? Het zal natuurlijk voor nu niets aan het eenzame gevoel veranderen.. Maar misschien is het een fijn vooruitzicht dat je met kerst eens niet tegen elkaar aan zit te kijken?
Hoe dan ook, heel veel sterkte!!!!!
Hoe dan ook, heel veel sterkte!!!!!
zaterdag 29 september 2012 om 21:57
quote:paloma schreef op 29 september 2012 @ 21:24:
[...]
Praten jij en je man ook over dergelijke gevoelens en kunnen jullie je emotie uiten?
Absoluut.
Zal het je nog sterker vertellen: ook alles voor schoonma gedaan in die moeiljke jaren, , létterlijk alles, zal de details besparen en toen ze op 81-jarige leeftijd letterlijk doodviel in haar eigen huis vonden we dagboekjes... en in die boekjes werd totaal en gehéél geen spáán heel gelaten van haar eigen (enig) kind, de bewoordingen zijn niet te herhalen,zo erg, laat stáán van mij (we keken niet naar haar om, lieten haar altijd alleen, deden geen moer voor haar, ik was : " dat"of "je weet wel", terwijl ze elke week hier kwam eten, ik elke keer(lees: minstens één keer per week) met haar naar het ziekenhuis ging, man 24/7 door het vúúr ging voor haar en we altijd dikke pret schenen te hebben, etc etc etc)
Sta je daar als zoon (man dus), leest dat en bent kapot.
Daarom staat haar as na ruim 3 jaar nog steeds bij het crematorium, man kan het niet opbrengen haar as uit te strooien daar waar zij zou willen. Hij weet niet wat hij ermee moet.
Tel daarbij op het feit dat mijn moeder na het overlijden van mijn broer in 1973 mij herhaaldelijk heeft gezegd dat ïk in die kist had moeten liggen ipv háár kind en de bal is rond.
Dat we beiden heel lieve papsen hadden is fijn, daar haalden we onze kracht ook uit. En man en mijn pap en ik en zijn pap was dikke vette pure
Maar die moeders
Nou ja, dat dus en de rest in bitterkoekjes...
Maar we délen het wel, omdat we elkaars moeder kénden en we weten hoe ze waren en wat dat ons beiden doet.
[...]
Praten jij en je man ook over dergelijke gevoelens en kunnen jullie je emotie uiten?
Absoluut.
Zal het je nog sterker vertellen: ook alles voor schoonma gedaan in die moeiljke jaren, , létterlijk alles, zal de details besparen en toen ze op 81-jarige leeftijd letterlijk doodviel in haar eigen huis vonden we dagboekjes... en in die boekjes werd totaal en gehéél geen spáán heel gelaten van haar eigen (enig) kind, de bewoordingen zijn niet te herhalen,zo erg, laat stáán van mij (we keken niet naar haar om, lieten haar altijd alleen, deden geen moer voor haar, ik was : " dat"of "je weet wel", terwijl ze elke week hier kwam eten, ik elke keer(lees: minstens één keer per week) met haar naar het ziekenhuis ging, man 24/7 door het vúúr ging voor haar en we altijd dikke pret schenen te hebben, etc etc etc)
Sta je daar als zoon (man dus), leest dat en bent kapot.
Daarom staat haar as na ruim 3 jaar nog steeds bij het crematorium, man kan het niet opbrengen haar as uit te strooien daar waar zij zou willen. Hij weet niet wat hij ermee moet.
Tel daarbij op het feit dat mijn moeder na het overlijden van mijn broer in 1973 mij herhaaldelijk heeft gezegd dat ïk in die kist had moeten liggen ipv háár kind en de bal is rond.
Dat we beiden heel lieve papsen hadden is fijn, daar haalden we onze kracht ook uit. En man en mijn pap en ik en zijn pap was dikke vette pure
Maar die moeders
Nou ja, dat dus en de rest in bitterkoekjes...
Maar we délen het wel, omdat we elkaars moeder kénden en we weten hoe ze waren en wat dat ons beiden doet.
zaterdag 29 september 2012 om 22:24
TO, wat vreselijk voor je man om dat te lezen. Dat je daar mee verder moet. Onbegrijpelijk dat zijn moeder dat gedaan heeft.
Jouw moeder heeft je ook behoorlijk pijn gedaan. Je hebt al net je broer verloren en je moeder zegt dan zoiets. Dat snijdt door je hart. Je moet je dan heel ongewenst voelen, vergeet je nooit meer. Vreselijk.
Moet heel dubbel zijn. Moeder is toch waar je letterlijk vandaan komt en dan dit soort dingen meemaken.
Fijn dat jullie je ervaringen met je moeder kunnen delen met
elkaar.
Jouw moeder heeft je ook behoorlijk pijn gedaan. Je hebt al net je broer verloren en je moeder zegt dan zoiets. Dat snijdt door je hart. Je moet je dan heel ongewenst voelen, vergeet je nooit meer. Vreselijk.
Moet heel dubbel zijn. Moeder is toch waar je letterlijk vandaan komt en dan dit soort dingen meemaken.
Fijn dat jullie je ervaringen met je moeder kunnen delen met
elkaar.
zaterdag 29 september 2012 om 22:29
zaterdag 29 september 2012 om 22:43
Jee wat naar voor jullie, die moeders soms, echt niet alle moeders zijn lief en goed, weet het... Ik ben ook weleens eenzaam en herken het dat het soms iets te op je afkomt als er grote gezinnen of vriendengroepen gezellig bij elkaar zijn. Jullie zijn niet alleen (zie de reacties hier) en lijken me hele lieve mensen, voor wie het niet te laat is je vriendenkring uit te breiden. Sterkte!
zaterdag 29 september 2012 om 22:45
Dat is lief maar hele volksstammen hebben inderdaad te kampen met rare ouders, en daar ik vrijwilliger ben geweest mbt mantelzorgers is min verhaal nog zacht, écht. Kan er een boek over schrijven..
Maar ach, die moeders zullen hun redenen voor zichzelf hebben gehad hoewel elk normaal denkend mens wéét wat het betekend blijkbaar niet geliefd te zijn door de eigen moeder. Maar ergens denk ik dat het pure onmacht is, ik was dol op mij vader en man idem dito dol op zijn vader en toen wij samen kwamen , man en ik weer ook dol op elkaar's vaders hetgeen dus de moeders versterkt hebben in hun denken (probeer mijn gedachtengang en vergoeilijking te volgen
Maar desondanks heeft het harde gevolgen, het is slecht voor je ego, je denkt altijd minder te zijn dan anderen, en dat blijft je hele leven hangen, hetgeen pure onzin is, man en ik staan 24/7 klaar voor anderen, ik sjouw alles en iedereen daar heen waar ze moeten zijn, wildvreemden, vnl ouderen sleur ik in mijn auto om ze te helpen met zware boodschappen, zware regenbuien welke niet verwacht werden,ik sleur ze mijn auto in en breng ze thuis , leuk en prima.
Man en ik hadden het daarover, hij vindt dat een beetje kolder maar ik vind het gewoon een staaltje normale hulp.
Het blijft hangen, die zorghulp, niet voor je eigen vader, dan voor een ander.
Wat fijn dat man mij lichtelijk kent en het dus ook snapt (hij zegt soms: wel alleen die oudere mensen helpen hoor, tot aan het verzorgingshuis want dat is veilig)
Dat vúlt een beetje de leegte. Voor mij dan.
Maar ach, die moeders zullen hun redenen voor zichzelf hebben gehad hoewel elk normaal denkend mens wéét wat het betekend blijkbaar niet geliefd te zijn door de eigen moeder. Maar ergens denk ik dat het pure onmacht is, ik was dol op mij vader en man idem dito dol op zijn vader en toen wij samen kwamen , man en ik weer ook dol op elkaar's vaders hetgeen dus de moeders versterkt hebben in hun denken (probeer mijn gedachtengang en vergoeilijking te volgen
Maar desondanks heeft het harde gevolgen, het is slecht voor je ego, je denkt altijd minder te zijn dan anderen, en dat blijft je hele leven hangen, hetgeen pure onzin is, man en ik staan 24/7 klaar voor anderen, ik sjouw alles en iedereen daar heen waar ze moeten zijn, wildvreemden, vnl ouderen sleur ik in mijn auto om ze te helpen met zware boodschappen, zware regenbuien welke niet verwacht werden,ik sleur ze mijn auto in en breng ze thuis , leuk en prima.
Man en ik hadden het daarover, hij vindt dat een beetje kolder maar ik vind het gewoon een staaltje normale hulp.
Het blijft hangen, die zorghulp, niet voor je eigen vader, dan voor een ander.
Wat fijn dat man mij lichtelijk kent en het dus ook snapt (hij zegt soms: wel alleen die oudere mensen helpen hoor, tot aan het verzorgingshuis want dat is veilig)
Dat vúlt een beetje de leegte. Voor mij dan.
zondag 30 september 2012 om 11:47
thaorchid; toch moet je man doen wat je moeder wilde (uitstrooien) dat staat los van haar verhouding met jou.
En weet je, oude mensen weten dat het einde eraan komt en zijn daardoor vaak verbitterd. Probeer het niet aan te trekken, waarschijnlijk had ze dat bij een andere vrouw ook gezegd.
Heb jij geen broers, zussen of je man?
Misschien kan je daar langzaam eens wat contact mee opbouwen?
En weet je, oude mensen weten dat het einde eraan komt en zijn daardoor vaak verbitterd. Probeer het niet aan te trekken, waarschijnlijk had ze dat bij een andere vrouw ook gezegd.
Heb jij geen broers, zussen of je man?
Misschien kan je daar langzaam eens wat contact mee opbouwen?
zondag 30 september 2012 om 17:53
Nee, we hebben kind noch kraai (afgezien van brutale kraaien soms in de tuin dan ) Het is een beetje een halfwas bedoening dus hier in huize Orchid, een verre oom en tante, een neef en nicht hier en daar welke we enkel zien met een begrafenis of crematie en dan ook heel ver weg.
Ik belde regelmatig dat beetje familie wat er nog is voor mijn paps, pap viel helaas weg en ik hoor de rest van dat beetje familie dus nooit meer, zij bellen niet en ik nu dus ook niet meer. Hé, het moet wel van twee kanten komen hoewel het dus al die jaren enkel van mijn kant kwam, ben daar klaar mee
(behalve één tante en één nichtje aan wie ik dat boek heb gestuurd (loepen dus).
Man en ik zijn maar een mager stelletje wat dat betreft.
Maar vandaag grondig rondom in de tuin gekluund en oh, wat ruimt dát je hoofd op! Even zo'n geluksmomentje, klunen in de tuin met een man die de ladder vast houdt om hoge bomen te knippen en met vieze poten de tuin aanschouwen die een plaatje is. Dat dan even weer wél.
Ik belde regelmatig dat beetje familie wat er nog is voor mijn paps, pap viel helaas weg en ik hoor de rest van dat beetje familie dus nooit meer, zij bellen niet en ik nu dus ook niet meer. Hé, het moet wel van twee kanten komen hoewel het dus al die jaren enkel van mijn kant kwam, ben daar klaar mee
(behalve één tante en één nichtje aan wie ik dat boek heb gestuurd (loepen dus).
Man en ik zijn maar een mager stelletje wat dat betreft.
Maar vandaag grondig rondom in de tuin gekluund en oh, wat ruimt dát je hoofd op! Even zo'n geluksmomentje, klunen in de tuin met een man die de ladder vast houdt om hoge bomen te knippen en met vieze poten de tuin aanschouwen die een plaatje is. Dat dan even weer wél.
zondag 30 september 2012 om 17:55
quote:Ksenija schreef op 30 september 2012 @ 11:47:
thaorchid; toch moet je man doen wat je moeder wilde (uitstrooien) dat staat los van haar verhouding met jou.
En weet je, oude mensen weten dat het einde eraan komt en zijn daardoor vaak verbitterd. Probeer het niet aan te trekken, waarschijnlijk had ze dat bij een andere vrouw ook gezegd.
Heb jij geen broers, zussen of je man?
Misschien kan je daar langzaam eens wat contact mee opbouwen?
Om man te citeren:" jouw en mijn moeder zijn moeilijk geboren en door hun eigen karakter en negatieve instelling verbitterd dood gegaan, zij wilden beiden niet aardig zijn, enkel aardig gevónden worden door buitenstaanders maar ze waren het niet, en zeker niet naar hun eigen kind"
Ik heb best een wijze man
thaorchid; toch moet je man doen wat je moeder wilde (uitstrooien) dat staat los van haar verhouding met jou.
En weet je, oude mensen weten dat het einde eraan komt en zijn daardoor vaak verbitterd. Probeer het niet aan te trekken, waarschijnlijk had ze dat bij een andere vrouw ook gezegd.
Heb jij geen broers, zussen of je man?
Misschien kan je daar langzaam eens wat contact mee opbouwen?
Om man te citeren:" jouw en mijn moeder zijn moeilijk geboren en door hun eigen karakter en negatieve instelling verbitterd dood gegaan, zij wilden beiden niet aardig zijn, enkel aardig gevónden worden door buitenstaanders maar ze waren het niet, en zeker niet naar hun eigen kind"
Ik heb best een wijze man
zondag 30 september 2012 om 22:28
Hij (we zijn al 30 jaar samen) en mijn viervoetig haarballetje zijn dan ook het allerliefste en dus ook het aller kostbaarste wat ik heb
Ben toch best een rijk mens eigenlijk
Ik zeurde dus feitelijk een beetje, maar dat soort momenten soms kunnen zó enorm ineens in je ziel knallen...
(en zal het maar niet hebben over wat als er iets met mijn lief gebeurd of andersom, da's ook weer een nachtmerrie )
Maar, ik was toch zo'n nuchter mens
Ben toch best een rijk mens eigenlijk
Ik zeurde dus feitelijk een beetje, maar dat soort momenten soms kunnen zó enorm ineens in je ziel knallen...
(en zal het maar niet hebben over wat als er iets met mijn lief gebeurd of andersom, da's ook weer een nachtmerrie )
Maar, ik was toch zo'n nuchter mens
zondag 30 september 2012 om 22:40