Ineens zó eenzaam...

@Thaorchid: je zeurt helemaal niet, je ziet heel goed wat er wel fijn is, maar goh, je hebt een klein kringetje zo, en kan me wel voorstellen dat dat leeg en eenzaam voelt soms.



Jullie zijn allebei nogal gericht geweest op zorgzaamheid naar anderen toe en ook al was dat zwaar en vrij ondankbaar (gezien de moeders iig) het gaf toch betekenis en dat je nodig was. Ook dat is weggevallen en nu hebben jullie vooral elkaar nog nodig. Gelukkig op een veel fijnere manier.



Wat ik niet lees is of jullie werk hebben waar je je van betekenis voelt? Vrienden(kring), die over en weer gezelligheid geven en bieden, zonder dat je hulpvaardig bent (of hoeft te zijn om die vriendschap te verdienen)?



Al die jaren van klaarstaan voor ouders hebben daar misschien een stokje voor gestoken, maar ook daarna kan je nog steeds nieuwe mensen leren kennen en vriendschappen sluiten..



Misschien door lid te worden van een vereniging oid? Jullie lijken mij sociale en lieve, maar (te) bescheiden mensen. Met een luisterend oor. Ik denk dat dat voor veel mensen juist prettig is en zeer gewaardeerd kan en zal worden.



Allerlei verenigingen zitten te springen om mensen die zich willen inzetten en zo kan je dan weer voor meer mensen van betekenis worden dan alleen voor elkaar.



En klinkt misschien gek, maar misschien kan je nieuwe "ouders" adopteren? Op die manier ten goede keren, wat jullie negatieve ervaringen met jullie moeders zijn? Een lieve, alleenstaande oma adopteren, die blij en dankbaar is, over en weer waardering voor elkaar hebben? Niet iemand die hulp nodig heeft, maar die met je gaat winkelen, koffie drinken, zelf ook nog een hoop gezelligheid in huis heeft?



Ik denk dat je nog een hoop kan ondernemen om nieuwe mensen te leren kennen, door je routine te veranderen. Ga de deur uit, ergens samen aan de bar zitten (niet waar alleen jongeren komen natuurlijk), op reis of gewoon een weekendje weg, een cursus volgen, een oproepje plaatsen voor een kookclubje met anderen oid?



Het lijkt nu een beetje alsof je moet accepteren dat je het zonder familie moet doen en met zijn 2tjes toch veel alleen zit.. En het lijkt alsof anderen het zo gezellig hebben met die feestdagen, maar hoeveel mensen vinden het maar een verplicht nummertje, waar ze totaal geen zin in hebben?



Kan je niemand uitnodigen rond die dagen? Of een restaurant/hotelletje boeken, gewoon uit je eigen patroon stappen? Je zal zelf mensen moeten aanspreken en initiatief moeten nemen, ik ben er zeker van dat er (veel) meer mensen zijn die ook nieuwe vrienden erbij kunnen gebruiken..



Jaren geleden ben ik in mijn eentje "opnieuw begonnen". En nu veel contacten, zowel oppervlakkiger als diepgaander erbij gekregen. Ik begon met buren en ken nu zoveel mensen. Ik maak gemakkelijk een praatje met mensen, dat scheelt wel. Je moet zelf durven beginnen, maar ik heb gemerkt dat dat gewaardeerd wordt. Mensen vinden het fijn als je interesse in en tijd/aandacht voor ze hebt.



Alleen al in mijn buurt wonen meerder alleenstaande buurvrouwen en buurmannen, laatst is er een buurtbbq georganiseerd, en dan leer je ze beter kennen, terwijl je daarvoor alleen maar hallo en dag zei..



Familie kan je niet kiezen, het is rot dat jullie zo weinig familie hebben en die je had, niet waren om over naar huis te schrijven. Maar ik denk dat je je eigen "familie" alsnog bij elkaar kan verzamelen aan vrienden en kennissen. Mensen als jullie zijn overal nodig en welkom! Je hoeft je niet neer te leggen bij die leegte die je voelt..

Zorg dat mensen je leren kennen, en laat ze zien dat je de moeite waard bent om te kennen.



Ik zeg ook altijd maar zo: als je ergens vaker komt, word je vanzelf een bekende. Ben deze zomer lid geworden van een strandje, waar ik nog niemand kende, maar eind vh seizoen wel. Geen idee hoe oud jullie zijn, maar er zijn op elke leeftijd echt nog mensen waar je aansluiting kan vinden en samen vriendschap mee kan opbouwen. Je moet er iha wel (samen) zelf op af..



Inmiddels ben ik zelf blij dat ik die feestdagen lekker rustig kan invullen zoals mijn pet staat, liefst maak ik er "pyjamadagen" van, dat lekker niks hoeft en alles mag, waar ik zin in heb. Filmpje op de bank met een kop erwtensoep, of de kroeg in, heerlijk zonder verplichte gezelligheid! (voor mij is dat een keuze, dat scheelt misschien, ik kan oude tantes uitnodigen, of familie opzoeken als ik zou willen, of misschien een single vriendin of buurvrouw vragen, en ja, ik heb kinderen, maar die waren sommige jaren bij hun vader en moest ik het ook zelf gezellig maken)..



Dit gevoel hoort erbij, is heel logisch zelfs, als je al die mensen ziet en die drukte eromheen, dan lijkt het al gauw alsof iedereen het gezellig heeft en ergens welkom is, maar verkijk je er niet op. Veel mensen gaan alleen maar naar elkaar toe omdat het verwacht wordt, zo "hoort" en hebben helemaal geen zin daarin.



Als je het anders wil en iets wil doen aan die leegte, dan kan je alleen maar zelf daarin verandering brengen.

Veel succes en sterkte!

quote:Suzy65 schreef op 01 oktober 2012 @ 00:35:

En klinkt misschien gek, maar misschien kan je nieuwe "ouders" adopteren? Op die manier ten goede keren, wat jullie negatieve ervaringen met jullie moeders zijn? Een lieve, alleenstaande oma adopteren, die blij en dankbaar is, over en weer waardering voor elkaar hebben? Niet iemand die hulp nodig heeft, maar die met je gaat winkelen, koffie drinken, zelf ook nog een hoop gezelligheid in huis heeft?Dat heb ik ook al heel vaak gedacht (en gewild). Er zijn datingsites, je kunt een partner vinden via internet, en een donor als je kinderen wilt zonder partner, maar een 'nieuwe' moeder? Hoe en waar kun je zoiets vinden?

quote:Elmervrouw schreef op 01 oktober 2012 @ 09:49:

[...]

Dat heb ik ook al heel vaak gedacht (en gewild). Er zijn datingsites, je kunt een partner vinden via internet, en een donor als je kinderen wilt zonder partner, maar een 'nieuwe' moeder? Hoe en waar kun je zoiets vinden?Ik heb het me ook een paar keer afgevraagd, of dat zou kunnen op mijn leeftijd, geadopteerd worden . Ik wil ook een lieve moeder, verdorie! En fijne grootouders van mijn kant voor mijn kind. Gelukkig heb ik heel lieve en leuke schoonouders, dat maakt veel goed .

@Elmervrouw: tja, dat is een lastige. Zitten meestal niet op internet oid..

Ik weet wel dat er lieve ouderen in verzorgingstehuizen zitten, die vrijwel kind noch kraai hebben, via zoiets zou je dat kunnen vinden misschien?



De ouderen die wel thuis zelfstandig wonen en nog mobiel zijn, dus zelf langs kunnen komen en midden in het leven staan, zou ik ook niet weten hoe je die kan vinden?? Misschien in eigen buurt eens rondvragen?



Wat een gemis eigenlijk, denk eigenlijk dat er wederzijds behoefte aan is, en deel vd eenzaamheid is dat je elkaar niet treft, terwijl het zo zou kunnen klikken..

Lieve Thaorchid,

Ik heb je berichten gelezen en zit met tranen in mijn ogen. Ik vind het zo zielig en verdrietig. 'k Zou willen dat ik iets voor je kon doen, maar dat lukt helaas niet. Hoe oud zijn jullie als ik vragen mag? En hebben jullie misschien wel een paar lieve vrienden? Er zijn hier door de anderen al wat tips gegeven om de kerstdagen door te komen. Misschien heb je daar wat aan. Voor nu een dikke knuffel!