Psyche
alle pijlers
ingestort... hoe weer omhoog krabbelen
zaterdag 12 maart 2011 om 22:54
Hoi allemaal
De afgelopen jaren heb ik heel veel tegenslagen gehad en bleef altijd maar doorgaan. Niet zeuren, oplossingen vinden en positief blijven. Dat is heel lang goed gegaan, maar nu zit ik er helemaal doorheen. Alles komt nu naar boven en ik weet niet wat ik moet doen. Ik heb me wel aangemeld voor therapie.
Volgens mij maakt iedereen dit wel eens mee in zijn/haar leven en ik ben heel benieuwd naar verhalen van anderen hoe ze hier uit zijn gekomen en waar je op zo'n moment iets aan hebt gehad.
De afgelopen jaren heb ik heel veel tegenslagen gehad en bleef altijd maar doorgaan. Niet zeuren, oplossingen vinden en positief blijven. Dat is heel lang goed gegaan, maar nu zit ik er helemaal doorheen. Alles komt nu naar boven en ik weet niet wat ik moet doen. Ik heb me wel aangemeld voor therapie.
Volgens mij maakt iedereen dit wel eens mee in zijn/haar leven en ik ben heel benieuwd naar verhalen van anderen hoe ze hier uit zijn gekomen en waar je op zo'n moment iets aan hebt gehad.
zaterdag 12 maart 2011 om 23:05
Neem je tijd.
Mij helpt het om te beseffen dat niet altijd alles positief is en dat je best eens mag zeuren. Het is best vermoeiend om altijd alles een positieve draai te willen geven.
Het is goed als je altijd weer kracht vindt om met tegenslagen om te gaan. Maar af en toe een avondje sippen of een dagje zwelgen mag best, vind ik.
Mij helpt het om te beseffen dat niet altijd alles positief is en dat je best eens mag zeuren. Het is best vermoeiend om altijd alles een positieve draai te willen geven.
Het is goed als je altijd weer kracht vindt om met tegenslagen om te gaan. Maar af en toe een avondje sippen of een dagje zwelgen mag best, vind ik.
zaterdag 12 maart 2011 om 23:07
zondag 13 maart 2011 om 10:25
Mee om leren te gaan door verdriet, teleurstelling en boosheid te voelen. Door het weg te stoppen, gaat het niet weg. Door het te doorvoelen kan je het loslaten. Doorvoelen is wat de anderen hier ook zeggen, af en toe verzwelgen in je emoties. Je mag je toch zo voelen, er is veel gebeurd dus het is ook niet zo raar (en wat dan nog) dus geef er aan toe.
Je gaat in therapie dat is een goede stap. Soms helpt een andere kijk op zaken omdat het dat draaglijker maakt.
Niet te snel willen gaan. Het heeft tijd nodig, gun het jezelf.
Je gaat in therapie dat is een goede stap. Soms helpt een andere kijk op zaken omdat het dat draaglijker maakt.
Niet te snel willen gaan. Het heeft tijd nodig, gun het jezelf.
zondag 13 maart 2011 om 10:46
Bedankt voor jullie reacties
amy2010, dat is het precies, dat doorvoelen heb ik nooit gedaan en dat komt nu allemaal tegelijk. Nu begrijp ik ook waarom het zo heftig is en dat het inderdaad tijd nodig heeft. Ik gun mezelf die tijd niet echt, ga me snel schuldig voelen omdat ik 'niks' doe. Aan de andere kant denk ik ook dat het niet goed is om de hele dag thuis te zitten, dat is wat ik nu doe. Ga er wel uit om bij vrienden te zijn, dat doet me goed, en ik wil weer gaan sporten, merk dat ik daar behoefte aan heb. Maar verder heb ik het gevoel niks aan te kunnen.
Ik ben gestopt met mijn studie (ga het nog wel af maken) en moet nu eigenlijk aan het werk. Nou ja, moeten, ik ben allang afgekeurd dus de uitkering komt wel binnen, maar dan voel ik me toch een beetje alsof ik heb gefaald. Voor mij is het belangrijk om me nuttig te voelen en ik weet niet of dat nu is omdat ik me anders schuldig voel of omdat ik daar gelukkig van word. Als ik dit typ denk ik eerder het eerste.... hm misschien is dat waarom ik nooit de tijd neem om dingen te doorvoelen
amy2010, dat is het precies, dat doorvoelen heb ik nooit gedaan en dat komt nu allemaal tegelijk. Nu begrijp ik ook waarom het zo heftig is en dat het inderdaad tijd nodig heeft. Ik gun mezelf die tijd niet echt, ga me snel schuldig voelen omdat ik 'niks' doe. Aan de andere kant denk ik ook dat het niet goed is om de hele dag thuis te zitten, dat is wat ik nu doe. Ga er wel uit om bij vrienden te zijn, dat doet me goed, en ik wil weer gaan sporten, merk dat ik daar behoefte aan heb. Maar verder heb ik het gevoel niks aan te kunnen.
Ik ben gestopt met mijn studie (ga het nog wel af maken) en moet nu eigenlijk aan het werk. Nou ja, moeten, ik ben allang afgekeurd dus de uitkering komt wel binnen, maar dan voel ik me toch een beetje alsof ik heb gefaald. Voor mij is het belangrijk om me nuttig te voelen en ik weet niet of dat nu is omdat ik me anders schuldig voel of omdat ik daar gelukkig van word. Als ik dit typ denk ik eerder het eerste.... hm misschien is dat waarom ik nooit de tijd neem om dingen te doorvoelen
zondag 13 maart 2011 om 12:13
Beertje84, ik ben net zoals jij. Bij mij is het geeindigd in een burn-out. VOORKOM DAT!!!!!!!!!!!!!!
Er zijn meer personen op dit forum die een bo hebben gehad. Ze hebben allemaal een groot verantwoordelijkheidsgevoel (tov mensen om hun heen), groot doorzettingsvermogen (en gaan dus gerust over hun eigen grenzen heen) en het gevoel nuttig te MOETEN zijn.
Het is niet erg om tijd voor jezelf vrij te maken. Waar moet jij je energie anders van krijgen? Je kan niet alleen maar energie uitgeven. Gelukkig ga je sporten en zie je je vrienden. Het is wel zo niets MOET. Je hebt een uitkering en je komt er van rond? Dan zou ik even de tijd nemen om te herstellen. Dat gaat je loopbaan ook ten goede komen. Uitgeblust aan een nieuwe baan beginnen is niet handig.
Heb jij er behoefte aan om even niks te doen, gun jezelf die tijd dan. Ik heb er ook moeite mee gehad maar bij mij was het in het begin heel simpel. Ik had geen keus, ik kon niks dus dan valt er niks te kiezen (ik zat ook de hele dag thuis maar had dat gewoon nodig, probeerde wel een ommetje te gaan lopen). Toen ik wel kon kiezen ging ik ook zo mijn grenzen weer over (want ik wilde/moest toch zoveel). Dus de les die ik geleerd heb, heel goed naar mijzelf luisteren om mijn eigen grenzen te leren kennen. Hier heb je je hele leven wat aan dus als je nu al oefent dan heb je er veel aan.
Neem je gevoel van wat je aan kan serieus. Je mag echt tijd voor jezelf nemen om even alles te verwerken en een plek te geven. In een ander topic heb ik ook al gezegd dat herstellen hard werken is. Dus je bent niet niks aan het doen.
Er zijn meer personen op dit forum die een bo hebben gehad. Ze hebben allemaal een groot verantwoordelijkheidsgevoel (tov mensen om hun heen), groot doorzettingsvermogen (en gaan dus gerust over hun eigen grenzen heen) en het gevoel nuttig te MOETEN zijn.
Het is niet erg om tijd voor jezelf vrij te maken. Waar moet jij je energie anders van krijgen? Je kan niet alleen maar energie uitgeven. Gelukkig ga je sporten en zie je je vrienden. Het is wel zo niets MOET. Je hebt een uitkering en je komt er van rond? Dan zou ik even de tijd nemen om te herstellen. Dat gaat je loopbaan ook ten goede komen. Uitgeblust aan een nieuwe baan beginnen is niet handig.
Heb jij er behoefte aan om even niks te doen, gun jezelf die tijd dan. Ik heb er ook moeite mee gehad maar bij mij was het in het begin heel simpel. Ik had geen keus, ik kon niks dus dan valt er niks te kiezen (ik zat ook de hele dag thuis maar had dat gewoon nodig, probeerde wel een ommetje te gaan lopen). Toen ik wel kon kiezen ging ik ook zo mijn grenzen weer over (want ik wilde/moest toch zoveel). Dus de les die ik geleerd heb, heel goed naar mijzelf luisteren om mijn eigen grenzen te leren kennen. Hier heb je je hele leven wat aan dus als je nu al oefent dan heb je er veel aan.
Neem je gevoel van wat je aan kan serieus. Je mag echt tijd voor jezelf nemen om even alles te verwerken en een plek te geven. In een ander topic heb ik ook al gezegd dat herstellen hard werken is. Dus je bent niet niks aan het doen.
maandag 14 maart 2011 om 17:23
Mijn huisarts had het ook al over een burnout, de psych over een angststoornis...ik vind dat het gewoon slecht gaat.
Ik heb het UWV gebeld voor een gesprek, ik zou namelijk weer aan het werk gaan en dat wil ik ook, maar idd, het gaat niet lukken zo. Misschien wel over een paar maanden een paar uur, denk dat ze daar ook geen probleem mee zullen hebben.
Nu probeer ik ook steeds voordat ik ja zeg even na te gaan bij mezelf of het ook echt ja is. Met vrienden spreek ik meestal 'misschien' af. Ze snappen het gelukkig heel goed, blijven me bellen ook al laat ik niks van me horen. Ze zeggen ook dat het hen niks verbaasd dat ik ben ingestort, dat neemt toch een stukje schuldgevoel weg.
Wat heb jij gedaan om er weer bovenop te komen? Ik ben bang dat ik door niks te doen alleen maar dieper wegzak. Nu snap ik wel ongeveer waar het probleem zit bij mij, maar wachten tot het vanzelf beter wordt zie ik niet echt gebeuren
Ik heb het UWV gebeld voor een gesprek, ik zou namelijk weer aan het werk gaan en dat wil ik ook, maar idd, het gaat niet lukken zo. Misschien wel over een paar maanden een paar uur, denk dat ze daar ook geen probleem mee zullen hebben.
Nu probeer ik ook steeds voordat ik ja zeg even na te gaan bij mezelf of het ook echt ja is. Met vrienden spreek ik meestal 'misschien' af. Ze snappen het gelukkig heel goed, blijven me bellen ook al laat ik niks van me horen. Ze zeggen ook dat het hen niks verbaasd dat ik ben ingestort, dat neemt toch een stukje schuldgevoel weg.
Wat heb jij gedaan om er weer bovenop te komen? Ik ben bang dat ik door niks te doen alleen maar dieper wegzak. Nu snap ik wel ongeveer waar het probleem zit bij mij, maar wachten tot het vanzelf beter wordt zie ik niet echt gebeuren
maandag 14 maart 2011 om 21:42
Beertje, rottig hoor dat je die problemen op je weg bent tegengekomen. Tja ik weet dan wel niet wat voor problemen je hebt gehad in de afgelopen jaren en 1 klap kom je wel te boven maar als je over een langere tijd murw gebeukt bent dan wordt het anders.
Naar mijn idee moet je serieus omgaan met klachten die voortkomen uit een reeks van problemen al jarenlang aanhouden, en het is daarom goed dat je voor hulpt hebt aangeklopt bij een professional. Jezelf even een dagje rust gunnen, om sip te zijn helpt (mij) niet! Ik heb me ook wel van dat soort dagen gegund, maar ik voelde me aan het einde van de dag dan juist nog ellendiger. Goedbedoelde adviezen van vriendinnen en familie varieerden tussen dat ik niet bij de pakken neer moest zitten tot onbegrip over mijn problemen.
Ik zou mijn huisarts vragen naar goede psych die een snelle aanpak heeft. Ik hoop dat je huidige therapeut die heeft.
Iedereen heeft natuurlijk een ander -bij gebrek aan een beter woord - ziekbeeld: ik had een flinke depressie, suicidaal met een mislukte serieuze zelfmoordpoging (en ik dacht zelfs dat kan ik niet), uitstelgedrag, maar ik zat er ook doorheen en ik kwam er niet in mijn eentje uit. Jou problemen zijn waarschijnlijk van andere aard, maar hier is wat mij er bovenop heeft gehaald.
Wat mij enorm heeft geholpen waren 2 dingen:
Ten eerste dat mijn psycholoog in kaart bracht wie ik ben, waar ik sta (qua persoonlijkheid en interactie met anderen).
Minstens net zo belangrijk was haar advies om mezelf kleine, realiseerbare doelen te stellen. Het was daarbij belangrijk om in één keer meteen te slagen, dus om een doel te stellen dat ik, ik mijn positie toen, ook wel zeker zou kunnen realiseren. Dus dat was echt iets kleins voor het eerste doel (foto's selecteren voor een expositie (geen big deal) voor een vereniging). Dat ik daarin slaagde maakte dat ik me al wat beter voelde.
De week daarna ging ik wat meer doen, zodat het effect zich versterkte etc. Als je dat wat NLP - achtig in de oren klinkt, dan klopt dat helemaal
. Dit deel van de therapie kwam er dus ook een beetje op neer dat het geen kwestie was van alles zijn tijd gunnen, maar meteen aan de slag ... echter wel op zo'n manier dat je het aan kan.
Anyway, zo voelde ik me weer wat beter over mezelf, en kon ik me een beetje weerbaarder opstellen. Ook moest ik een dagboek bijgehouden (om de dag een beetje in perspectief te plaatsen, om te kijken of ik nog on track was en zo nee waarom niet).
Haar laatste advies - om met anderen te praten over mijn problemen luchtten mij wel een beetje op omdat ik het eruit kon gooien, maar omdat ik ze al eerder al had verteld over mijn problemen was die opluchting het enige. In the end moet je het wel zelf doen, en nogmaals: daar heeft die therapie me heel erg bij geholpen. In totaal heb ik 9 sessies gehad van een uur, verspreid over 2 1/2 maand.
Heeeel veel sterkte en succes
Naar mijn idee moet je serieus omgaan met klachten die voortkomen uit een reeks van problemen al jarenlang aanhouden, en het is daarom goed dat je voor hulpt hebt aangeklopt bij een professional. Jezelf even een dagje rust gunnen, om sip te zijn helpt (mij) niet! Ik heb me ook wel van dat soort dagen gegund, maar ik voelde me aan het einde van de dag dan juist nog ellendiger. Goedbedoelde adviezen van vriendinnen en familie varieerden tussen dat ik niet bij de pakken neer moest zitten tot onbegrip over mijn problemen.
Ik zou mijn huisarts vragen naar goede psych die een snelle aanpak heeft. Ik hoop dat je huidige therapeut die heeft.
Iedereen heeft natuurlijk een ander -bij gebrek aan een beter woord - ziekbeeld: ik had een flinke depressie, suicidaal met een mislukte serieuze zelfmoordpoging (en ik dacht zelfs dat kan ik niet), uitstelgedrag, maar ik zat er ook doorheen en ik kwam er niet in mijn eentje uit. Jou problemen zijn waarschijnlijk van andere aard, maar hier is wat mij er bovenop heeft gehaald.
Wat mij enorm heeft geholpen waren 2 dingen:
Ten eerste dat mijn psycholoog in kaart bracht wie ik ben, waar ik sta (qua persoonlijkheid en interactie met anderen).
Minstens net zo belangrijk was haar advies om mezelf kleine, realiseerbare doelen te stellen. Het was daarbij belangrijk om in één keer meteen te slagen, dus om een doel te stellen dat ik, ik mijn positie toen, ook wel zeker zou kunnen realiseren. Dus dat was echt iets kleins voor het eerste doel (foto's selecteren voor een expositie (geen big deal) voor een vereniging). Dat ik daarin slaagde maakte dat ik me al wat beter voelde.
De week daarna ging ik wat meer doen, zodat het effect zich versterkte etc. Als je dat wat NLP - achtig in de oren klinkt, dan klopt dat helemaal
. Dit deel van de therapie kwam er dus ook een beetje op neer dat het geen kwestie was van alles zijn tijd gunnen, maar meteen aan de slag ... echter wel op zo'n manier dat je het aan kan.Anyway, zo voelde ik me weer wat beter over mezelf, en kon ik me een beetje weerbaarder opstellen. Ook moest ik een dagboek bijgehouden (om de dag een beetje in perspectief te plaatsen, om te kijken of ik nog on track was en zo nee waarom niet).
Haar laatste advies - om met anderen te praten over mijn problemen luchtten mij wel een beetje op omdat ik het eruit kon gooien, maar omdat ik ze al eerder al had verteld over mijn problemen was die opluchting het enige. In the end moet je het wel zelf doen, en nogmaals: daar heeft die therapie me heel erg bij geholpen. In totaal heb ik 9 sessies gehad van een uur, verspreid over 2 1/2 maand.
Heeeel veel sterkte en succes
woensdag 16 maart 2011 om 12:31
Stephanie, jij ook bedankt voor je berichtje
Ik denk niet dat ik depressief ben, gelukkig maar, en als ras-optimist heb ik ook het idee dat het wel weer goed komt. Het zou denk ik wel eens goed voor me zijn om niet altijd zo positief te zijn. Het is nu meer dat ik totaal de regie over mijn leven kwijt ben. Weet me echt geen raad meer. Zonet sprak ik mijn huisarts en zij wil dat ik me laat opnemen omdat het steeds slechter gaat. Pff, daar zie ik zo tegenop....
Toen ik het intake gesprek had met de therapeut wilde ik ook gewoon gesprekstherapie, maar inmiddels weet ik dat ik het daar niet mee ga redden. Dat heb ik trouwens al jaren gedaan. Het lijkt me niks om juist nu met allemaal vreemden in een huis te moeten zitten, maar zo verder gaat ook niet. De huisarts stelde ook anti depressiva voor, ik wil dat natuurlijk niet.
Mijn huidige therapeut is denk ik niet van het snel handelen. Ben er nog maar een keer geweest en toen had ik een goede dag. Dus als ik aangeef dat snelle actie gewenst is kan er misschien wel e.e.a. gebeuren.
De afgelopen dagen heb ik teveel gedaan, ik denk dat het daarom nu slechter gaat. Het probleem is dat ik van alles zo graag wil doen op dat moment en me later realiseer dat ik het helemaal niet trek. Dan moet ik weer dingen afzeggen en voel ik me daar weer schuldig over. De reden dat mijn huisarts me wil laten opnemen is omdat ik dan niks meer kan doen, belachelijk toch eigenlijk.
Ik denk niet dat ik depressief ben, gelukkig maar, en als ras-optimist heb ik ook het idee dat het wel weer goed komt. Het zou denk ik wel eens goed voor me zijn om niet altijd zo positief te zijn. Het is nu meer dat ik totaal de regie over mijn leven kwijt ben. Weet me echt geen raad meer. Zonet sprak ik mijn huisarts en zij wil dat ik me laat opnemen omdat het steeds slechter gaat. Pff, daar zie ik zo tegenop....
Toen ik het intake gesprek had met de therapeut wilde ik ook gewoon gesprekstherapie, maar inmiddels weet ik dat ik het daar niet mee ga redden. Dat heb ik trouwens al jaren gedaan. Het lijkt me niks om juist nu met allemaal vreemden in een huis te moeten zitten, maar zo verder gaat ook niet. De huisarts stelde ook anti depressiva voor, ik wil dat natuurlijk niet.
Mijn huidige therapeut is denk ik niet van het snel handelen. Ben er nog maar een keer geweest en toen had ik een goede dag. Dus als ik aangeef dat snelle actie gewenst is kan er misschien wel e.e.a. gebeuren.
De afgelopen dagen heb ik teveel gedaan, ik denk dat het daarom nu slechter gaat. Het probleem is dat ik van alles zo graag wil doen op dat moment en me later realiseer dat ik het helemaal niet trek. Dan moet ik weer dingen afzeggen en voel ik me daar weer schuldig over. De reden dat mijn huisarts me wil laten opnemen is omdat ik dan niks meer kan doen, belachelijk toch eigenlijk.
