Is dit de grens?

Mijn 'vaste' topic ligt al een paar dagen stil en ik heb toch behoefte om te schrijven / advies te krijgen dus dan maar een nieuw topic.



Ik ben nu een half jaar bezig met een cursus / opleiding. Deze week zou ik alles af moeten hebben: opdracht en verslag.

Maar het gaat niet. Het ligt deels aan mijn eigen slechte planning, deels aan het feit dat in t begin niet geheel duidelijk was wat de bedoeling was en deels - ik moet het toch toegeven - aan mijn gezondheid / psyche.



Ik heb een bipolaire stoornis en hoewel het de laatste tijd best goed gaat, ondervind ik er wel hinder van. Slechte concentratie, slecht slapen. Of soms gaat het studeren best lekker maar heb ik na anderhalf uur zo'n vol hoofd dat ik echt moet stoppen.



Het liefst zou ik nu keihard doorwerken en deze week alles inleveren, maar ik voel dat ik op het randje zit. Er is ook nog onverwacht een man voorbij gekomen die mijn hoofd op hol brengt (verliefdheid is een enorme trigger om uit balans te raken bij een bipolaire stoornis helaas...)

Ik slaap dus slecht, heb een druk hoofd en met wat ik nu over mijn ziekte weet, voel ik dat ik hier even moet stoppen en rust nemen.



Ik heb mijn SPV-er al gemaild voor een afspraak (hij is er nooit op maandag, vandaar niet gebeld) en vrees dat ik mijn docent moet mailen dat ik meer tijd nodig heb.



Het is echt geen ramp allemaal, toch heeft het me net wel wat tranen gekost. Ik had die opdracht klaar willen hebben en het voelt als falen.

Ik had gewild dat ik geen last meer zou hebben van mijn ziekte maar helaas, zo werkt het niet.

quote:Geraldine schreef op 16 maart 2011 @ 20:01:

Goed dat jij jezelf gisteren avond verwend hebt!Het is ook belangrijk om af en toe lief voor jezelf te zijn,vooral nu.Hoe is

dat trouwens zo gekomen?Heb je in het verleden iets bepaalds

meegemaakt ofzo?In ieder geval goed dat je naar jezelf luistert

al begrijp ik dat het voor jou ook niet zo makkelijk is.

Geraldine, manisch depressiviteit is iets wat in de genen zit. Je kunt dus een prima jeugd hebben en een heel leuk leven, en dan op bepaald moment merken dat je manisch depressief bent.

Wel is het zo dat mensen uit probleemgezinnen die manisch depressief zijn sneller ontsporen dan mensen uit een stabiel milieu.



Volgens mij arts kun je t ook zien als een lichamelijke ziete. Er gaat iets mis in de hersenen en dan begint de 'ellende'.



Ik heb een goede jeugd gehad, heb nu nog steeds veel familie die voor me klaar staat. Maar dat heeft er dus niet direct mee te maken.

Valesca, bedankt voor je post. Ik reageer later even uitgebreid.

Zo, een week later.



Heb gisteravond een activiteit gehad met wat vrienden/kennissen. Ik voelde me echt verplicht daarheen te gaan en had aan de ene kant zin, aan de andere kant zag ik er wel tegenop (veel mensen, veel geluid)

Het was best leuk. Had wat moeite me te concentreren maar verder was het leuk er te zijn. Een goede bekende vroeg hoe t ging en ik heb eerlijk gezegd dat t effe niet zo lekker ging. Hij had ook al gemerkt dat ik een aantal keer afwezig was geweest bij dingen waar ik voor uitgenodigd was. (vergaderingen van vereniging). Hij zei dat ik ook kon kiezen om wel aanwezig te zijn maar dan geen taken op me te nemen. Helemaal waar en fijn dat hij dat zo uitsprak.



Vandaag had ik mail van de opdrachtgever. Of de opdracht al klaar is. Eh..... nee

Misschien kan ik t deze week wel weer oppakken, iedere dag een half uur of uur. Er zou wel een last van me af vallen als het klaar is.



Dus: Ik ben niet ingestort, niet manisch of depressief geworden maar ben ook niet 100% fit.

En net gebeld door mijn oma of ik even naar de supermarkt wil want ze heeft wijn nodig.

De appel valt niet ver van de boom Gelukkig ben ik gestopt.