Psyche
alle pijlers
Kerstmis en paniek
zondag 11 december 2011 om 08:53
Hallo,goedemorgen.
Sinds delaatste paar weken heb ik sterk het gevoel dat ik heel veel dingen niet ga mee maken ......klinkt gek misschien ,mijn vriend en ik heb hebben gesproken over trouwen iig iets regelen,nu lijkt het alsof ik dt ook niet ga mee maken,hetzelfde geld voor kerst en nieuwjaar..
Herkennen jullie dit?,is dit gewoon cold feet voor wat komen gaat?
Wel moet ik erbij zeggen dat ik drie jaar geleden mijn zoon heb verloren,sindsdien ben ik wat angstiger dan voorheen,
Dit uitte zich n lichamelijke klachten,
Om een voorbeelden te noemen,
Gisteren,vriend en ik zijn boven aan het verbouwen,dus genoeg sjouwen en opruimen,we gaan een boterham smeren,en ik stond of aan het aanrecht.
Krimp ik in mekaar vanwegepijn achter mijn borstbeen,kreeg er echt weinig adem van,na 2 uur toch maar even de HAP gebeld wat ik moest doen........blijkt het achteraf iets onschuldigs te zijn
Liefs
Blondiej
Sinds delaatste paar weken heb ik sterk het gevoel dat ik heel veel dingen niet ga mee maken ......klinkt gek misschien ,mijn vriend en ik heb hebben gesproken over trouwen iig iets regelen,nu lijkt het alsof ik dt ook niet ga mee maken,hetzelfde geld voor kerst en nieuwjaar..
Herkennen jullie dit?,is dit gewoon cold feet voor wat komen gaat?
Wel moet ik erbij zeggen dat ik drie jaar geleden mijn zoon heb verloren,sindsdien ben ik wat angstiger dan voorheen,
Dit uitte zich n lichamelijke klachten,
Om een voorbeelden te noemen,
Gisteren,vriend en ik zijn boven aan het verbouwen,dus genoeg sjouwen en opruimen,we gaan een boterham smeren,en ik stond of aan het aanrecht.
Krimp ik in mekaar vanwegepijn achter mijn borstbeen,kreeg er echt weinig adem van,na 2 uur toch maar even de HAP gebeld wat ik moest doen........blijkt het achteraf iets onschuldigs te zijn
Liefs
Blondiej
zondag 11 december 2011 om 08:56
Als je zelf het gevoel hebt dat jouw angst te maken heeft met het overlijden van je kind, dan raad ik je aan om psychische hulp te zoeken. Als je verdriet niet goed verwerkt, dan kan zich dat goed omzetten in angsten. En dat kan je beter zsm aanpakken, omdat het vaak alleen maar erger wordt naarmate er meer tijd verstrijkt. Sterkte.
zondag 11 december 2011 om 09:00
Ja,en als je in die negatieve spiraal blijft geloven,ga je het waarschijnlijk niet meemaken ook,maar das mijn gevoel hoor.
Als je altjid maar negatief denkt,ga je er vanzelf in geloven ook.
Probeer die gedachtes te negeren,en als ik jou was zou ik zeker therapie zoeken,want deze angsten kunnen van kwaad naar erger gaan.
Vreselijk van je zoon,misschien heeft het daar mee te maken,dat je dat verlies nog geen plekje gegeven hebt?
Als je altjid maar negatief denkt,ga je er vanzelf in geloven ook.
Probeer die gedachtes te negeren,en als ik jou was zou ik zeker therapie zoeken,want deze angsten kunnen van kwaad naar erger gaan.
Vreselijk van je zoon,misschien heeft het daar mee te maken,dat je dat verlies nog geen plekje gegeven hebt?
zondag 11 december 2011 om 09:02
Drankje voor de reactie,ik heb daarna ook hulp gekregen van een eerstelijns psycholoog,het hielp echt,mijn huisarts denkt gewoon de het met deze tijd van het jaar is....verder ben ik echt heel gelukkig
Ik kan het beter omschrijven als,het iedere dag voelen dat het leven sterflijk is......ik was net 17 toen ik mijn zoontje verloor en dat kwam heel dichtbij,was 40 weken zwanger en echt het besef,dat er nog iets kon gebeuren had ik niet
Liefs
Ik kan het beter omschrijven als,het iedere dag voelen dat het leven sterflijk is......ik was net 17 toen ik mijn zoontje verloor en dat kwam heel dichtbij,was 40 weken zwanger en echt het besef,dat er nog iets kon gebeuren had ik niet
Liefs
zondag 11 december 2011 om 10:03
quote:blondiej schreef op 11 december 2011 @ 09:02:
ik was net 17 toen ik mijn zoontje verloor en dat kwam heel dichtbij,was 40 weken zwanger en echt het besef,dat er nog iets kon gebeuren had ik niet.
Ik herken het wel. Toen mijn moeder net overleden was, zei mijn vader ook dat hij niet meer dan een jaar te leven had. We zijn inmiddels bijna tien jaar verder en hij is er nog steeds.
Die gevoelens van angst en paniek hebben waarschijnlijk met je verdriet te maken. En met het besef dat het leven zo voorbij kan zijn. Want als je 17 bent, geloof je nog niet echt dat zulke dingen gebeuren.
Net na het overlijden van mijn moeder was ik bijvoorbeeld ook heel voorzichtig op mijn vriend. Hij kon wel zo onder een auto komen ofzo. Nu, zoveel jaar later, is die angst bijna helemaal weg. Dat soort dingen slijten.
Goed dat je naar een psycholoog gaat, die kan je misschien ook wat meer vertellen over paniekaanvallen (als dat het is).
ik was net 17 toen ik mijn zoontje verloor en dat kwam heel dichtbij,was 40 weken zwanger en echt het besef,dat er nog iets kon gebeuren had ik niet.
Ik herken het wel. Toen mijn moeder net overleden was, zei mijn vader ook dat hij niet meer dan een jaar te leven had. We zijn inmiddels bijna tien jaar verder en hij is er nog steeds.
Die gevoelens van angst en paniek hebben waarschijnlijk met je verdriet te maken. En met het besef dat het leven zo voorbij kan zijn. Want als je 17 bent, geloof je nog niet echt dat zulke dingen gebeuren.
Net na het overlijden van mijn moeder was ik bijvoorbeeld ook heel voorzichtig op mijn vriend. Hij kon wel zo onder een auto komen ofzo. Nu, zoveel jaar later, is die angst bijna helemaal weg. Dat soort dingen slijten.
Goed dat je naar een psycholoog gaat, die kan je misschien ook wat meer vertellen over paniekaanvallen (als dat het is).
zondag 11 december 2011 om 10:45
Geen probleem, ze haalde de 1,60 meter niet, dus ze was ook echt een moedertje
Mensen zeggen altijd dat tijd alle wonden heelt. En dat is ook echt zo. Ik mis haar nog steeds, maar ik heb geen verdriet meer. Maar voor je zover bent, moet je nog door een hele berg nare emoties heen. En dat maak jij nu mee. Ooit wordt het beter, echt waar!
Mensen zeggen altijd dat tijd alle wonden heelt. En dat is ook echt zo. Ik mis haar nog steeds, maar ik heb geen verdriet meer. Maar voor je zover bent, moet je nog door een hele berg nare emoties heen. En dat maak jij nu mee. Ooit wordt het beter, echt waar!
