Psyche
alle pijlers
Knallende ruzie
zaterdag 5 november 2011 om 20:09
Beste forummers!
Na mijn zwangerschap heb ik te kampen met een postnatale depressie. Heb helaas ook (ondanks de medicatie) last van paniekaanvallen en woedeaanvallen. Hoe erg ik ook mijn best doe, ik kan soms niet voorkomen dat ik helemaal losga.. Zoals vandaag... Ik en mijn vriend wonen sinds een half jaartje in een fijn appartement met fijne buren. Het is altijd rustig in ons appartement. Soms heb ik paniekaanvallen en gil ik het uit.. Tot nu toe is het niemand opgevallen. Ik kalmeerde vrij snel erna. Maar vandaag ging ik helemaal los en gilde het uit. Ik had onenigheid met mijn man, maar ik kon mezelf niet meer inhouden en begon te schreeuwen en huilen. Er zouden vrienden van ons langskomen en dit gebeurde vlak daarvoor. Ik kon maar niet kalmeren. Nu hebben 3 buren het gehoord en eentje belde zelfs aan om te vragen of alles goedgaat. Mijn vriend deed open en zei dat alles onder controle was. Ik was in de badkamer een douche aan het nemen (om te kalmeren). Normaal gesproken ben ik een rustig meisje, maar op zo'n moment schiet ik uit mijn slof. Ik schaam me nu zo erg. De buren kwamen ook onze vrienden tegen en stelden voor om met ons te praten en te kalmeren. Nu weten de buren niet dat ik een PND heb en wil dit ook graag zo houden. Maar de schaamte is enorm. Als ik ze tegenkom zullen ze er ongetwijfeld naar vragen. Ben altijd zo relaxed geweest, maar herken mezelf niet meer
Ik voel me zo klote dat nu (waarschijnlijk) de hele appartement weet dat ik mijn controle verloor.
Na mijn zwangerschap heb ik te kampen met een postnatale depressie. Heb helaas ook (ondanks de medicatie) last van paniekaanvallen en woedeaanvallen. Hoe erg ik ook mijn best doe, ik kan soms niet voorkomen dat ik helemaal losga.. Zoals vandaag... Ik en mijn vriend wonen sinds een half jaartje in een fijn appartement met fijne buren. Het is altijd rustig in ons appartement. Soms heb ik paniekaanvallen en gil ik het uit.. Tot nu toe is het niemand opgevallen. Ik kalmeerde vrij snel erna. Maar vandaag ging ik helemaal los en gilde het uit. Ik had onenigheid met mijn man, maar ik kon mezelf niet meer inhouden en begon te schreeuwen en huilen. Er zouden vrienden van ons langskomen en dit gebeurde vlak daarvoor. Ik kon maar niet kalmeren. Nu hebben 3 buren het gehoord en eentje belde zelfs aan om te vragen of alles goedgaat. Mijn vriend deed open en zei dat alles onder controle was. Ik was in de badkamer een douche aan het nemen (om te kalmeren). Normaal gesproken ben ik een rustig meisje, maar op zo'n moment schiet ik uit mijn slof. Ik schaam me nu zo erg. De buren kwamen ook onze vrienden tegen en stelden voor om met ons te praten en te kalmeren. Nu weten de buren niet dat ik een PND heb en wil dit ook graag zo houden. Maar de schaamte is enorm. Als ik ze tegenkom zullen ze er ongetwijfeld naar vragen. Ben altijd zo relaxed geweest, maar herken mezelf niet meer
Ik voel me zo klote dat nu (waarschijnlijk) de hele appartement weet dat ik mijn controle verloor.
zaterdag 5 november 2011 om 20:17
Waarom vertel je niet gewoon aan je buren dat je een PND hebt? Als ze het weten kunnen ze het beter begrijpen, er rekening mee houden, en je steunen waar mogelijk. Het is niets om je voor te schamen; je kunt er immers niets aan doen?!
Daarnaast denk ik inderdaad dat je veel baat zou kunnen hebben bij een psycholoog. Ga iig eerst naar de huisarts.
Daarnaast denk ik inderdaad dat je veel baat zou kunnen hebben bij een psycholoog. Ga iig eerst naar de huisarts.
zaterdag 5 november 2011 om 20:18
Naar dat je je zo voelt. Wat doe je er, behalve medicatie aan, om beter te worden/jezelf onder controle te krijgen?
Ik zit me trouwens even af te vragen of het niet een idee is om even bij je buren langs te gaan en de situatie uit te leggen. Hoeven zij zich geen zorgen meer te maken en hoef jij niet meer bang te zijn dat ze rare dingen denken.
Ik zit me trouwens even af te vragen of het niet een idee is om even bij je buren langs te gaan en de situatie uit te leggen. Hoeven zij zich geen zorgen meer te maken en hoef jij niet meer bang te zijn dat ze rare dingen denken.
zaterdag 5 november 2011 om 20:18
Wat naar dat je je zo rot voelt. Ik begrijp alleen niet zo goed waarom je niet wil dat je buren weten dat je 'n PND hebt. Ik snap dat je niet alles met je buren wil delen, het zijn immers je buren en niet je vrienden en/of familie. Maar je buren merken wel dat er "iets" is. Is het dan niet beter/fijner/handiger om open kaart te spelen? Nu leg je jezelf nog meer druk op omdat je wil dat alles zoveel mogelijk voor je buren verborgen blijft. Wat in dit geval inhoudt dat je in je eigen huis dus niet jezelf kunt zijn.
Daarnaast zullen je buren misschien denken dat er andere dingen aan de hand zijn. En roddels gaan snel, al bedoelen buren het nog zo goed. Nadeel is ook dat dergelijke roddels heel snel veranderen qua inhoud. Ken je die fluister-doorgeef-spelletjes? Waarbij iemand 'n woord in 't oor van z'n buurman fluistert, die moet datzelfde woord weer doorfluisteren in degene die daarnaast zit enzovoort enzovoort. Dat woord is dan aan het begin "piano" en aan het eind is het veranderd in "melkboer" of "dweil" of iets anders mafs wat er helemaal niet meer op lijkt.
Door open kaart te spelen met je buren kweek je begrip bij je buren, hoef jij je in je eigen huis niet meer opgelaten te voelen en voorkom je nare roddels.
Sterkte!
Daarnaast zullen je buren misschien denken dat er andere dingen aan de hand zijn. En roddels gaan snel, al bedoelen buren het nog zo goed. Nadeel is ook dat dergelijke roddels heel snel veranderen qua inhoud. Ken je die fluister-doorgeef-spelletjes? Waarbij iemand 'n woord in 't oor van z'n buurman fluistert, die moet datzelfde woord weer doorfluisteren in degene die daarnaast zit enzovoort enzovoort. Dat woord is dan aan het begin "piano" en aan het eind is het veranderd in "melkboer" of "dweil" of iets anders mafs wat er helemaal niet meer op lijkt.
Door open kaart te spelen met je buren kweek je begrip bij je buren, hoef jij je in je eigen huis niet meer opgelaten te voelen en voorkom je nare roddels.
Sterkte!
zaterdag 5 november 2011 om 20:20
PND is een ziekte en dus ook niets om je voor te schamen. Wees liever open tegen je buren, dan kunnen zij jouw aanvallen in de juiste context plaatsen. Voor je het weet denken zij anders misschien dat jouw vriend je iets aan doet oid, dat wil je toch ook niet?
En verder sluit ik me aan bij Maaique, ga naar een psychiater om te bespreken dat je deze aanvallen hebt. Best kans dat de medicatie die je nu krijgt niet goed bij jou past. Misschien moet de dosis aangepast worden, of wellicht heeft een ander middel een betere uitwerking op jou.
Sterkte.
En verder sluit ik me aan bij Maaique, ga naar een psychiater om te bespreken dat je deze aanvallen hebt. Best kans dat de medicatie die je nu krijgt niet goed bij jou past. Misschien moet de dosis aangepast worden, of wellicht heeft een ander middel een betere uitwerking op jou.
Sterkte.
zaterdag 5 november 2011 om 20:27
Wat fijn dat je buren hebben aangebeld. In jouw situatie lijkt het me naar, maar het is fijn te weten dat die sociale controle er in je omgeving is.
Mij lijkt een PND ook niks om je voor te schamen. Je creëert nu zelf het taboe er om heen, terwijl de meeste mensen er juist begrip voor zullen hebben.
Sterkte.
Mij lijkt een PND ook niks om je voor te schamen. Je creëert nu zelf het taboe er om heen, terwijl de meeste mensen er juist begrip voor zullen hebben.
Sterkte.
zaterdag 5 november 2011 om 20:31
Bedankt voor de reacties allemaal! Ik loop nu al een tijdje bij de pschych. Het helpt mij enorm, ik was er eerst erger aan toe. Nu voel ik me met medicatie veel rustiger (wel gevoellozer). Had ook niet verwacht dat ik vandaag weer zo'n aanval zou krijgen. Heb erover nagedacht om met de buren te praten, maar het is nog 1 keer voorgekomen dat ze het gehoord hebben. Als het weer gebeurd wil ik het ze uitleggen. Ze hebben voor de rest geen last van ons. We hebben een baby en doen ons best dat de buren 's nachts geen last hebben van geluidsoverlast.
Ik heb met mijn psych gepraat over mijn aanvallen en de dosis is sinds 3 weken verhoogd. Ze zegt dat het effect wat later komt. Ik had verwacht dat ik beter zou worden met medicatie, maar mijn concentratie is erg achteruit gegaan en vermoeidheid is meer geworden. Ik wil zo snel mogelijk beter worden. Op zich werden de aanvallen minder, ik schrok zo van vandaag.. Kan nog steeds niet bevatten dat ik me zo heb laten meeslepen..
Wil ook geen slapende honden wakker maken.. Dus denk dat ik voorlopig nog niks zeg tegen de buren, maar als ze vragen zeg ik dat ik onenigheid heb gehad met mijn vriend. Gelukkig gebeurd dit zelden. Het gaat mij nu vooral om die schaamte.. Moet me er overheen zetten..
Ik heb met mijn psych gepraat over mijn aanvallen en de dosis is sinds 3 weken verhoogd. Ze zegt dat het effect wat later komt. Ik had verwacht dat ik beter zou worden met medicatie, maar mijn concentratie is erg achteruit gegaan en vermoeidheid is meer geworden. Ik wil zo snel mogelijk beter worden. Op zich werden de aanvallen minder, ik schrok zo van vandaag.. Kan nog steeds niet bevatten dat ik me zo heb laten meeslepen..
Wil ook geen slapende honden wakker maken.. Dus denk dat ik voorlopig nog niks zeg tegen de buren, maar als ze vragen zeg ik dat ik onenigheid heb gehad met mijn vriend. Gelukkig gebeurd dit zelden. Het gaat mij nu vooral om die schaamte.. Moet me er overheen zetten..
zaterdag 5 november 2011 om 20:35
Ik vond het ook attent dat een buur aan de deur kwam. Je zag (volgens mijn vriend) dat het bezorgdheid was en geen nieuwsgierigheid. PND is echt een vreselijke ziekte Het is misschien niet iets om je ervoor te schamen, maar stiekem doe ik het wel.. Het is niet iets dat je zomaar verteld. Hoop dat ik gauw beter wordt en normaal kan functioneren, want dit is al bijna 6 maanden zo! Bovendien had ik daarvoor een zware zwangerschap met ziekenhuisopnames. Daar weten de buren wel van overigens..
Het is misschien niet iets om je ervoor te schamen, maar stiekem doe ik het wel.. Het is niet iets dat je zomaar verteld. Hoop dat ik gauw beter wordt en normaal kan functioneren, want dit is al bijna 6 maanden zo! Bovendien had ik daarvoor een zware zwangerschap met ziekenhuisopnames. Daar weten de buren wel van overigens..
zaterdag 5 november 2011 om 20:37
Je kan echt beter zeggen wat er echt aan de hand is. Voor je het weet bellen ze de volgende keer de politie omdat ze denken dat er iets heel erg fout gaat tijdens die ''onenigheid''. Bovendien is een PND helemaal niks om je voor te schamen.
Fijn dat je hulp hebt van een psych en er op je gelet wordt. Hopelijk slaan de medicijnen + therapie snel aan.
Fijn dat je hulp hebt van een psych en er op je gelet wordt. Hopelijk slaan de medicijnen + therapie snel aan.
zaterdag 5 november 2011 om 20:38
zaterdag 5 november 2011 om 20:39
Anders zeg je toch dat je er wat kort op staat momenteel vanwege de hormonen, gebroken nachten enz.? Is ook niet helemaal gelogen en voor de meeste mensen heel begrijpelijk. Ik denk dat het goed is het even uit te leggen, anders denken de buren misschien wel dat er sprake is van mishandeling. Lief dat ze zo bezorgd zijn!
Sterkte met je herstel.
Sterkte met je herstel.
Ga in therapie!
zaterdag 5 november 2011 om 20:45
Jullie hebben gelijk.. Ik zeg gewoon eerlijk dat ik last heb van paniekaanvallen, mochten ze het vragen. Ik zie de buren de laatste tijd ook niet zo heel vaak meer, maar als ik ze tegenkom zeg ik het gewoon. Denk niet dat ze denken dat ik mishandeld wordt, mijn man straalt dat helemaal niet uit en werkt bovendien zelf met mensen met een psychische stoornis. De laatste heftige aanval was een maand geleden. De keren daarop kon ik me aardig in bedwang houden (medicatie doet toch wel wat..).
zaterdag 5 november 2011 om 20:45
Jammer dat je je er zo voor schaamt. Waar ben je bang voor, dat zij je als "gek" beschouwen?
Ook ik heb een postnatale depressie gehad die pas na 2 jaar ontdekt is en sinds die tijd heb ik terug kerende depressies. Juist om mensen te laten zien dat het iedereen kan gebeuren en dat mensen die depressief zijn niet "gek" of eng zijn ben ik daar heel open en eerlijk over om het juist uit de taboesfeer te halen.
Een depressie overkomt je alleen de manier waarmee je ermee om gaat heb je zelf in de hand.
Sterkte en hopelijk merk je gauw verbetering.
Ook ik heb een postnatale depressie gehad die pas na 2 jaar ontdekt is en sinds die tijd heb ik terug kerende depressies. Juist om mensen te laten zien dat het iedereen kan gebeuren en dat mensen die depressief zijn niet "gek" of eng zijn ben ik daar heel open en eerlijk over om het juist uit de taboesfeer te halen.
Een depressie overkomt je alleen de manier waarmee je ermee om gaat heb je zelf in de hand.
Sterkte en hopelijk merk je gauw verbetering.
zaterdag 5 november 2011 om 20:47
zaterdag 5 november 2011 om 20:51
Bosaapje, een depressie is geen gebroken been of ander lichamelijk letsel.. Vind het erg knap dat je het openlijk kan vertellen. Hoop dat je nu helemaal verlost bent van de depressie. Het is zo naar.. Toch probeer ik er niet al te negatief tegenaan te kijken, dan wordt het nog erger! Bij mij weet mijn omgeving (familie en vrienden) er wel van, maar het is wel iets persoonlijks. Heb respect als mensen het kunnen vertellen, maar daar ben ik nog niet klaar voor (of wil ik niet). Diep in mijn hart hoop ik dat het na een paar maanden overgaat. Zo lang duurt een PND toch niet..
zaterdag 5 november 2011 om 20:54
Als ik ze tegenkom en ze vragen ernaar zou ik het ze vertellen, maar zo vaak kom ik ze niet tegen. De burenrelaties hier zijn niet zo hecht. Het is hier enorm rustig en vredig. En het geschreeuw komt zelden voor. Dit was mijn heftigste aanval tot nu toe.. Vond het erg fijn om mijn hart hier te luchten. Allemaal ontzettend bedankt!
zaterdag 5 november 2011 om 20:56
Was een depressie maar net zoiets als een gebroken been of iets anders lichamelijks. Nogmaals, net als een gebroken been overkomt een depressie jou ook en in jouw geval (waarschijnlijk) door de hormonen die flink op tilt zijn geslagen.
Gun jezelf de tijd en de rust om te ontspannen en van je kindje te genieten. Aanvaart alle hulp die aangeboden wordt en probeer positief te denken.
Het gaat echt goed komen alleen heeft het tijd nodig.
Gun jezelf de tijd en de rust om te ontspannen en van je kindje te genieten. Aanvaart alle hulp die aangeboden wordt en probeer positief te denken.
Het gaat echt goed komen alleen heeft het tijd nodig.
