Psyche
alle pijlers
Komt het nog wel goed?
woensdag 27 juni 2012 om 07:53
Lieve forummers,
ik moet even mijn hart enigszins luchten.
Ik zie het niet meer zitten. Niks niet.
Er is zoveel ellende in mijn leven gaande, ik zie geen lichtpuntjes meer. De ene ellende is nog niet voorbij en het volgende komt alweer. Ik ben gisteren gewoon ingestort. Heb werkelijk de he-le dag zitten huilen
Ik voel me leeg, moe. Ik kan niet meer vechten. Ik wil niet meer vechten. Iedereen drukt me telkens op het hart ''komt wel goed schatje'' (inclusief denkbeeldig glaasje Roosvicee) maar het lijkt erop dat het niet goed komt.
Mijn hele leven lang heb ik moeten vechten om te staan waar ik nu sta. Maar het is op, ik kan niet meer. Ik wil niets liever dan gewoon eens een keer stabiliteit, dat het ook bij mij gewoon eens even ''normaal'' gaat. Ik hoef geen gouden bergen, ik wil alleen die diepe dalen niet meer. Ik kan het gewoon niet meer opbrengen.
Wat ik met dit topic wil? Geen flauw idee. Even mijn hart luchten. Niks meer en niks minder. En ik weet dat het best wel klinkt alsof ik er einde aan ga maken, maar dat gaat sowieso niet gebeuren hoor, dus daar hoeft niemand bang voor te zijn. Het is alleen allemaal zo uitzichtloos. Hoeveel shit moet en kan iemand meemaken? Ik hoop zo dat de zon, ook al is het maar een bleek en waterig zonnetje, zich snel hier eens laat zien. Dan heb ik misschien weer wat hoop voor de toekomst.
ik moet even mijn hart enigszins luchten.
Ik zie het niet meer zitten. Niks niet.
Er is zoveel ellende in mijn leven gaande, ik zie geen lichtpuntjes meer. De ene ellende is nog niet voorbij en het volgende komt alweer. Ik ben gisteren gewoon ingestort. Heb werkelijk de he-le dag zitten huilen
Ik voel me leeg, moe. Ik kan niet meer vechten. Ik wil niet meer vechten. Iedereen drukt me telkens op het hart ''komt wel goed schatje'' (inclusief denkbeeldig glaasje Roosvicee) maar het lijkt erop dat het niet goed komt.
Mijn hele leven lang heb ik moeten vechten om te staan waar ik nu sta. Maar het is op, ik kan niet meer. Ik wil niets liever dan gewoon eens een keer stabiliteit, dat het ook bij mij gewoon eens even ''normaal'' gaat. Ik hoef geen gouden bergen, ik wil alleen die diepe dalen niet meer. Ik kan het gewoon niet meer opbrengen.
Wat ik met dit topic wil? Geen flauw idee. Even mijn hart luchten. Niks meer en niks minder. En ik weet dat het best wel klinkt alsof ik er einde aan ga maken, maar dat gaat sowieso niet gebeuren hoor, dus daar hoeft niemand bang voor te zijn. Het is alleen allemaal zo uitzichtloos. Hoeveel shit moet en kan iemand meemaken? Ik hoop zo dat de zon, ook al is het maar een bleek en waterig zonnetje, zich snel hier eens laat zien. Dan heb ik misschien weer wat hoop voor de toekomst.
woensdag 27 juni 2012 om 08:21
Wat niet eigenlijk?
Vriend is mijn grote liefde die ik na 11 jaar weer terug heb. Maar er speelt nog zoveel. Er hangt een vrachtwagen aan bagage aan, ik zie dat niet snel beter worden.
Hij heeft nog geen werk (wel verschillende gesprekken gehad en steeds is het: ''oh, je bent zo geweldig, fijn gesprek, blablabla, maar we nemen toch iemand anders aan ), geen recht op WW omdat ie uit het buitenland komt, en zijn ex is hem nog geld verschuldigd (wat ze gewoonweg niet wil betalen, zij heeft al het spaargeld e.d.) dus financieel gezien is het zwaar voor mij.
Mijn moeder is ziek.
Over 1 maand is het een jaar geleden dat mijn beste vriendin overleed.
Ik werk nog maar halve dagen omdat de bedrijfsarts denkt dat ik op het punt sta om een burn out te krijgen.
Vriend is mijn grote liefde die ik na 11 jaar weer terug heb. Maar er speelt nog zoveel. Er hangt een vrachtwagen aan bagage aan, ik zie dat niet snel beter worden.
Hij heeft nog geen werk (wel verschillende gesprekken gehad en steeds is het: ''oh, je bent zo geweldig, fijn gesprek, blablabla, maar we nemen toch iemand anders aan ), geen recht op WW omdat ie uit het buitenland komt, en zijn ex is hem nog geld verschuldigd (wat ze gewoonweg niet wil betalen, zij heeft al het spaargeld e.d.) dus financieel gezien is het zwaar voor mij.
Mijn moeder is ziek.
Over 1 maand is het een jaar geleden dat mijn beste vriendin overleed.
Ik werk nog maar halve dagen omdat de bedrijfsarts denkt dat ik op het punt sta om een burn out te krijgen.
woensdag 27 juni 2012 om 08:27
Oh en verder kan ik nergens naartoe met mijn verhaal.
Mijn ouders begrijpen het niet. Die komen met ''oplossingen'' aanzetten die pertinent geen oplossingen zijn.
Mijn zus boeit het weinig. Die zegt: ''je moet anders denken'' en verder vind ze het niet boeiend. Die heeft zelf ook genoeg aan haar kop dus dat begrijp ik wel.
Mijn schoonouders zijn werkelijk de liefste mensen ooit, maar het enige wat zij steeds zeggen is ''het komt wel goed, daar zijn we van overtuigd'' enzo. Maar tot nu toe hebben ze nog geen gelijk gehad en het is steeds moeilijker om nog enige positiviteit erin te houden.
Op mijn werk ben ik een huilende zombie, iemand hoeft me maar te vragen of ik 1 of 2 zoetjes in de thee wil en ik ben al aan het janken
Mijn baas heeft ernstige zorgen geuit over me toen ik gisteren met hem een gesprek had. Pff, ik weet het ook niet meer.
Het rare is, ik zou het liefst weer willen janken nu ik dit allemaal opschrijf. Maar er zit gewoon niks meer in. Noppes, nada. Ik voel me ook gewoon op, moe.
Mijn ouders begrijpen het niet. Die komen met ''oplossingen'' aanzetten die pertinent geen oplossingen zijn.
Mijn zus boeit het weinig. Die zegt: ''je moet anders denken'' en verder vind ze het niet boeiend. Die heeft zelf ook genoeg aan haar kop dus dat begrijp ik wel.
Mijn schoonouders zijn werkelijk de liefste mensen ooit, maar het enige wat zij steeds zeggen is ''het komt wel goed, daar zijn we van overtuigd'' enzo. Maar tot nu toe hebben ze nog geen gelijk gehad en het is steeds moeilijker om nog enige positiviteit erin te houden.
Op mijn werk ben ik een huilende zombie, iemand hoeft me maar te vragen of ik 1 of 2 zoetjes in de thee wil en ik ben al aan het janken
Mijn baas heeft ernstige zorgen geuit over me toen ik gisteren met hem een gesprek had. Pff, ik weet het ook niet meer.
Het rare is, ik zou het liefst weer willen janken nu ik dit allemaal opschrijf. Maar er zit gewoon niks meer in. Noppes, nada. Ik voel me ook gewoon op, moe.
woensdag 27 juni 2012 om 08:42
Ah lieverd toch, dat is toch ook ontzettend veel verdriet en stress tegelijk? Daar zou iedereen van over de kop gaan, dat je je voelt zoals je je voelt is dus niet gek.
Eerste stap lijkt me dat je een uitlaatklep vindt. Ik begrijp uit je verhaal dat je om je heen weinig opbeurende steun hebt, dus zul je voor jezelf moeten regelen dat je ergens wél terecht kunt. Een psycholoog, een coach, internet, een vriendin die je in vertrouwen kunt nemen: mogelijkheden genoeg, maar kies er één en ga daar serieus mee aan de slag. Als je zo veel dingen meemaakt, zo veel stress hebt, moet je ergens een rustpunt hebben. Regel dat voor jezelf en je bent al goed op weg.
Ten tweede: zou je op een of andere manier even rust voor jezelf kunnen nemen? Vakantiedagen opnemen, met de bedrijfsarts overleggen, hoe dan ook even vrij?
Want het lijkt me superbelangrijk dat je nu "stop" zegt en zorgt dat je niet nog verder verstrikt raakt.
Werkstress is van al je problemen misschien het makkelijkst te ontwijken, al is het maar door even weg te blijven.
Eerste stap lijkt me dat je een uitlaatklep vindt. Ik begrijp uit je verhaal dat je om je heen weinig opbeurende steun hebt, dus zul je voor jezelf moeten regelen dat je ergens wél terecht kunt. Een psycholoog, een coach, internet, een vriendin die je in vertrouwen kunt nemen: mogelijkheden genoeg, maar kies er één en ga daar serieus mee aan de slag. Als je zo veel dingen meemaakt, zo veel stress hebt, moet je ergens een rustpunt hebben. Regel dat voor jezelf en je bent al goed op weg.
Ten tweede: zou je op een of andere manier even rust voor jezelf kunnen nemen? Vakantiedagen opnemen, met de bedrijfsarts overleggen, hoe dan ook even vrij?
Want het lijkt me superbelangrijk dat je nu "stop" zegt en zorgt dat je niet nog verder verstrikt raakt.
Werkstress is van al je problemen misschien het makkelijkst te ontwijken, al is het maar door even weg te blijven.
woensdag 27 juni 2012 om 08:47
Lieve Kaatje neem eens niet alle zorgen van iedereen op je schouders!
We schreven samen een tijdje over haken en toen werd je niet verliefd op je vriend, dat is toch nog niet zo lang geleden?
Dat hij in de financiële shit zit gaat jou natuurlijk wel aan, maar het is wel zijn shit. Jij hoeft het niet voor hem op te lossen, en al helemaal niemand heeft er wat aan als jij daar al proberende aan onderdoor gaat!
We schreven samen een tijdje over haken en toen werd je niet verliefd op je vriend, dat is toch nog niet zo lang geleden?
Dat hij in de financiële shit zit gaat jou natuurlijk wel aan, maar het is wel zijn shit. Jij hoeft het niet voor hem op te lossen, en al helemaal niemand heeft er wat aan als jij daar al proberende aan onderdoor gaat!
Zeg maar Spijker.
woensdag 27 juni 2012 om 08:56
Kaat, Robo en Spijker schrijven precies in de juiste woorden wat ik ook wil zeggen. Beter dan dat ik het had kunnen verwoorden.
Ik zou nu even pas op de plaats maken en voor een maand zeker de ziektewet in gaan. Kom tot rust, regel hulp. Vooral het verdriet om je vriendin heeft diepe sporen achtergelaten.
Nu is het tijd voor jou.
Ik zou nu even pas op de plaats maken en voor een maand zeker de ziektewet in gaan. Kom tot rust, regel hulp. Vooral het verdriet om je vriendin heeft diepe sporen achtergelaten.
Nu is het tijd voor jou.
woensdag 27 juni 2012 om 09:08
Shit meid, wat een ellende.
Dat het wel goed komt is meestal wel het laatste wat je wilt horen in dit soort situaties. Gewoon omdat je het niet ziet zitten. Als mensen dat tegen je zeggen kan het ook voelen alsof ze je problemen wegwuiven (en soms is dat ook zo, want niet iedereen weet hoe je een wanhopig mens troost). Maar situaties veranderen wel degelijk. Soms hebben ze alleen een zetje nodig.
Je klinkt als iemand die behoorlijk aan haar taks zit, en dan druk ik me nog zacht uit. Rust nemen lijkt me om te beginnen geen slecht plan. En denk erover om hulp te zoeken waar je wat aan hebt (het lucht vast op om hier te praten en er zijn hier zat mensen die je graag een steuntje in de rug willen geven, maar het is ook goed om een fysiek persoon in de buurt te hebben bij wie je terecht kunt). Er is helaas geen wondermiddel tegen dit soort gevoelens, maar zorg in ieder geval goed voor jezelf. Je verdient het.
Dat het wel goed komt is meestal wel het laatste wat je wilt horen in dit soort situaties. Gewoon omdat je het niet ziet zitten. Als mensen dat tegen je zeggen kan het ook voelen alsof ze je problemen wegwuiven (en soms is dat ook zo, want niet iedereen weet hoe je een wanhopig mens troost). Maar situaties veranderen wel degelijk. Soms hebben ze alleen een zetje nodig.
Je klinkt als iemand die behoorlijk aan haar taks zit, en dan druk ik me nog zacht uit. Rust nemen lijkt me om te beginnen geen slecht plan. En denk erover om hulp te zoeken waar je wat aan hebt (het lucht vast op om hier te praten en er zijn hier zat mensen die je graag een steuntje in de rug willen geven, maar het is ook goed om een fysiek persoon in de buurt te hebben bij wie je terecht kunt). Er is helaas geen wondermiddel tegen dit soort gevoelens, maar zorg in ieder geval goed voor jezelf. Je verdient het.
woensdag 27 juni 2012 om 09:15
Een burnout sucks en heeft veel tijd nodig. Praat met je bedrijfsarts en blijf voorlopig thuis van je werk. Als je wil huilen, huil!! Als je je even wat beter voelt, doe iets waardoor je je nog beter gaat voelen. Pak per moment wat je modig hebt, laat het toe en gun jezelf tijd....
Wat betreft het inkomen: is er geen mogelijkheid voor een aanvraag bij de gemeentelijke sociale dienst? Dat is niet afhankelijk van (werk) verleden.
Verder; veel sterkte en pas goed op jezelf.
Wat betreft het inkomen: is er geen mogelijkheid voor een aanvraag bij de gemeentelijke sociale dienst? Dat is niet afhankelijk van (werk) verleden.
Verder; veel sterkte en pas goed op jezelf.
woensdag 27 juni 2012 om 09:18
Ik heb 2 weken in de ZW gezeten op last van de bedrijfsarts. Ik ging daar eigenlijk alleen maar mijn beklag doen over het reilen en zeilen hier op de afdeling, maar de beste man heeft me accuut naar huis gestuurd toen.
Sinds maandag ben ik weer met halve dagen aan het werk. Ik wilde dat zelf. Ik voel me zo kansloos en verdrietig als ik thuis zit. Een mislukking. Hier kan ik me tenminste nog enigszins nuttig maken.
Het maakt niet uit waar ik ben: als ik hier zit, denk ik aan alles wat thuis gaande is, aan de toekomst (is die er wel?). Als ik thuis zit, denk ik aan werk en alles wat hier puinzooi is.
Ik heb nog 4,5 week vakantie die ik op kan nemen. Maar wat moet ik dan? Ik kan nergens naartoe. Geen geld voor. Het beetje spaargeld wat ik heb wil ik daar niet voor gebruiken want niemand weet hoe lang dit nog gaat duren (daarnaast staat mijn t.v. op het punt om het te begeven volgens mij )
En ik weet ook wel dat mijn vriend's ellende niet mijn ellende is, maar het is bijzonder frustrerend als je steeds geconfronteerd wordt met shit die niet opgelost gaat worden (binnen afzienbare tijd) en je het boek niet kan sluiten. Mijn vriend wil niets liever dan al die shit achter zich laten en verder gaan met zijn leven maar zo makkelijk is het niet helaas. Hij voelt zich ook enorm schuldig naar mij toe en vind het verschrikkelijk om me zo te zien.
Ik maak me zo vaak zo druk om mijn toekomst. Omdat ik (vanuit het verleden) weet dat dingen bij mij niet ''vanzelf'' goedkomen.
Sinds maandag ben ik weer met halve dagen aan het werk. Ik wilde dat zelf. Ik voel me zo kansloos en verdrietig als ik thuis zit. Een mislukking. Hier kan ik me tenminste nog enigszins nuttig maken.
Het maakt niet uit waar ik ben: als ik hier zit, denk ik aan alles wat thuis gaande is, aan de toekomst (is die er wel?). Als ik thuis zit, denk ik aan werk en alles wat hier puinzooi is.
Ik heb nog 4,5 week vakantie die ik op kan nemen. Maar wat moet ik dan? Ik kan nergens naartoe. Geen geld voor. Het beetje spaargeld wat ik heb wil ik daar niet voor gebruiken want niemand weet hoe lang dit nog gaat duren (daarnaast staat mijn t.v. op het punt om het te begeven volgens mij )
En ik weet ook wel dat mijn vriend's ellende niet mijn ellende is, maar het is bijzonder frustrerend als je steeds geconfronteerd wordt met shit die niet opgelost gaat worden (binnen afzienbare tijd) en je het boek niet kan sluiten. Mijn vriend wil niets liever dan al die shit achter zich laten en verder gaan met zijn leven maar zo makkelijk is het niet helaas. Hij voelt zich ook enorm schuldig naar mij toe en vind het verschrikkelijk om me zo te zien.
Ik maak me zo vaak zo druk om mijn toekomst. Omdat ik (vanuit het verleden) weet dat dingen bij mij niet ''vanzelf'' goedkomen.
woensdag 27 juni 2012 om 09:44
En voor wat betreft vriend in de bijstand: dat is een echte no-go. Niet alleen omdat hij dat zelf niet eens zou willen, maar omdat hij bij mij woont en ik dan als partner aangemerkt wordt (ben ik natuurlijk ook ) en ik verdien waaaay more dan die 1200 netto die je dan mag hebben. Dus dat houdt gewoon op.
Verder wil ik ook echt even benadrukken dat het tussen vriend en mij echt goed zit. Bij een willekeurig ander persoon had ik de handdoek al lang in de ring gegooid. Maar ik weet hoe het is om hem te verliezen: ik heb 12 jaar geleden een relatie met hem gehad. Hij was mijn eerste echte liefde. Mijn grote liefde. Heb hem nooit kunnen vergeten. Ik zou het echt niet aan kunnen als ik hem weer kwijtraak. En dat is wederzijds.
Ik wil echt verder met hem. Voor de rest van mijn leven. En het is een feit dat wanneer we hier samen doorheen komen, we sterker zijn dan ooit. Maar dan moet er wel eens een eind in zicht zijn
Hij heeft me overigens op voorhand al gezegd hoe de vork in de steel zat en dat het niet makkelijk zou worden. Maar ook hij had er geen weet van dat dingen zo lang zouden duren. Ik ben er dus bewust in gestapt. Het breekt me nu alleen even op.
Verder wil ik ook echt even benadrukken dat het tussen vriend en mij echt goed zit. Bij een willekeurig ander persoon had ik de handdoek al lang in de ring gegooid. Maar ik weet hoe het is om hem te verliezen: ik heb 12 jaar geleden een relatie met hem gehad. Hij was mijn eerste echte liefde. Mijn grote liefde. Heb hem nooit kunnen vergeten. Ik zou het echt niet aan kunnen als ik hem weer kwijtraak. En dat is wederzijds.
Ik wil echt verder met hem. Voor de rest van mijn leven. En het is een feit dat wanneer we hier samen doorheen komen, we sterker zijn dan ooit. Maar dan moet er wel eens een eind in zicht zijn
Hij heeft me overigens op voorhand al gezegd hoe de vork in de steel zat en dat het niet makkelijk zou worden. Maar ook hij had er geen weet van dat dingen zo lang zouden duren. Ik ben er dus bewust in gestapt. Het breekt me nu alleen even op.
woensdag 27 juni 2012 om 09:50
woensdag 27 juni 2012 om 09:53
Wauw na 12 jaar terug bij the love of your life is wel super geweldig!!
Begrijp wel dat je niet op bijstand zit te wachten, maar kon misschien net ff genoeg zijn om de scherpe randjes eraf te halen. Helaas geen optie dus.
Wat je zegt is wel heel erg waar: jullie gaan dit samen aan. En sámen is wel heel veel waard!
Begrijp wel dat je niet op bijstand zit te wachten, maar kon misschien net ff genoeg zijn om de scherpe randjes eraf te halen. Helaas geen optie dus.
Wat je zegt is wel heel erg waar: jullie gaan dit samen aan. En sámen is wel heel veel waard!
woensdag 27 juni 2012 om 09:53
Hij heeft de afgelopen maanden 50+ sollicitaties verstuurd en is een keer of 6,7 op gesprek uitgenodigd.
Zoals ik al eerder zei: hij wordt gewoon niet aangenomen.
De gesprekken gaan goed, dat wordt ook steeds teruggekoppeld door de bedrijven. Prettige gesprekken, goede cv, goede presentatie etc etc maar als puntje bij paaltje komt dan willen ze hem niet.
Dus ''even een baantje'' aannemen is niet zo makkelijk. Het is gewoon een klote tijd. En hij doet echt zijn stinkende best.
Zoals ik al eerder zei: hij wordt gewoon niet aangenomen.
De gesprekken gaan goed, dat wordt ook steeds teruggekoppeld door de bedrijven. Prettige gesprekken, goede cv, goede presentatie etc etc maar als puntje bij paaltje komt dan willen ze hem niet.
Dus ''even een baantje'' aannemen is niet zo makkelijk. Het is gewoon een klote tijd. En hij doet echt zijn stinkende best.
woensdag 27 juni 2012 om 10:08
Ik hoor dat van iedereen. Maar is het zo raar dat ik er geen vertrouwen meer in heb?
Als ik terugblik op mijn leven-tot-nu-toe dan is het een aaneenschakeling van ellende geweest. Vanaf het moment dat ik geboren ben. (Ja dit is serieus)
Ik heb gisteren met mijn moeder gebeld en het enige wat ik kon was half hysterisch huilen, en mezelf afvragen waarom alles zo moet bij mij. Always the hard way zeg maar.
Zij had ook geen antwoorden, (natuurlijk niet, want die heeft niemand) en kon me alleen maar gelijk geven in mijn levensvisie.
Jarenlang ben ik sterk geweest. Alles wat op mijn pad kwam, loste ik zelf op. Ik ben er altijd voor anderen geweest. En nu nog. Hoe slecht ik me ook voel, als er iemand met problemen bij me aanklopt dan ben ik er voor diegene.
Er is alleen niemand voor mij.
Degene die ik in deze situaties het hardste nodig had, die me met beide benen op de grond zette, is weg en komt nooit meer terug. En ik mis haar zo.
Als ik terugblik op mijn leven-tot-nu-toe dan is het een aaneenschakeling van ellende geweest. Vanaf het moment dat ik geboren ben. (Ja dit is serieus)
Ik heb gisteren met mijn moeder gebeld en het enige wat ik kon was half hysterisch huilen, en mezelf afvragen waarom alles zo moet bij mij. Always the hard way zeg maar.
Zij had ook geen antwoorden, (natuurlijk niet, want die heeft niemand) en kon me alleen maar gelijk geven in mijn levensvisie.
Jarenlang ben ik sterk geweest. Alles wat op mijn pad kwam, loste ik zelf op. Ik ben er altijd voor anderen geweest. En nu nog. Hoe slecht ik me ook voel, als er iemand met problemen bij me aanklopt dan ben ik er voor diegene.
Er is alleen niemand voor mij.
Degene die ik in deze situaties het hardste nodig had, die me met beide benen op de grond zette, is weg en komt nooit meer terug. En ik mis haar zo.
woensdag 27 juni 2012 om 10:09
Dikke knuffel Kaatje, soms is het allemaal zoveel dat het uitzichtloos voelt. Dan is het net even teveel, dan helpt positief denken en zo even niet. Kun je ergens je verhaal kwijt, zonder dat je het gevoel heb dat er geoordeeld wordt, of dat er oplossingen worden aangedragen? Gewoon iemand die echt luistert?
woensdag 27 juni 2012 om 10:40
Nee, Caviahaar, ik heb niemand.
Ik kan niet naar een psycholoog want dat kan ik simpelweg niet betalen. Ik kan nu net rondkomen als ik rustig aan doe (dus geen kleding kopen, boodschappen bij de Dirk etc etc).
In principe kan ik mijn spaargeld er wel voor aanspreken maar dat is dus een keuze die ik niet wil maken.
Daarnaast zijn de enige momenten waarop ik me goed voel, de momenten waarop ik aan de zuip ben. Op de een of andere manier denk ik dan nergens meer aan. Doordeweeks drink ik niet, maar in het weekend wel veel te veel. Dat is ook niet goed, dat besef ik me heel goed.
Ik kan niet naar een psycholoog want dat kan ik simpelweg niet betalen. Ik kan nu net rondkomen als ik rustig aan doe (dus geen kleding kopen, boodschappen bij de Dirk etc etc).
In principe kan ik mijn spaargeld er wel voor aanspreken maar dat is dus een keuze die ik niet wil maken.
Daarnaast zijn de enige momenten waarop ik me goed voel, de momenten waarop ik aan de zuip ben. Op de een of andere manier denk ik dan nergens meer aan. Doordeweeks drink ik niet, maar in het weekend wel veel te veel. Dat is ook niet goed, dat besef ik me heel goed.
woensdag 27 juni 2012 om 11:08