Psyche
alle pijlers
langzaam gek worden...
woensdag 25 februari 2015 om 09:42
Hoi Allemaal,
Langzaam voel ik mezelf steeds meer bergafwaarts gaan. Mijn verhaal Is te herkenbaar om hier helemaal te posten maar er zijn meerdere zware gebeurtenissen achter elkaar gebeurt in twee maanden tijd. Echt teveel en dat merk ik nu nadat ik vandaag voor het eerst weer alleen thuis ben zonder verplichtingen. Ik ben op, ik heb de huisarts gebeld en kan pas vrijdag terrecht. Ze Is wel al op de hoogte van de meeste gebeurtenissen gelukkig. Ik lig nu op de bank en ik voel de zenuwen door mijn lijf gieren. Ik denk dat ik mezelf zo ga douchen en een lekkere wandeling ga maken. Maar dit topic heb ik geopend om van me af te schrijven en om lotgenoten te vinden misschien. Weet het gewoon allemaal even niet meer
Langzaam voel ik mezelf steeds meer bergafwaarts gaan. Mijn verhaal Is te herkenbaar om hier helemaal te posten maar er zijn meerdere zware gebeurtenissen achter elkaar gebeurt in twee maanden tijd. Echt teveel en dat merk ik nu nadat ik vandaag voor het eerst weer alleen thuis ben zonder verplichtingen. Ik ben op, ik heb de huisarts gebeld en kan pas vrijdag terrecht. Ze Is wel al op de hoogte van de meeste gebeurtenissen gelukkig. Ik lig nu op de bank en ik voel de zenuwen door mijn lijf gieren. Ik denk dat ik mezelf zo ga douchen en een lekkere wandeling ga maken. Maar dit topic heb ik geopend om van me af te schrijven en om lotgenoten te vinden misschien. Weet het gewoon allemaal even niet meer
woensdag 25 februari 2015 om 10:12
Lieve rachelleke,
wat ontzettend naar voor je!
Ik heb zelf een burnout, wat anders dan jij denk ik, maar heel goede ervaring met stresshormonen en zenuwen die het van je overnemen, en dat kan inderdaad voelen alsof je langzaam gek aan het worden bent. Wandelen is een supergoeie tip inderdaad, dat brengt de stresshormonen naar beneden, en het zonnetje doet ook goed! Maar zorg er ook voor dat je genoeg rust pakt, daar vraagt je lichaam om en dat kan je best volgen. Probeer vooral lief voor jezelf te zijn! Het voelt ontzettend rot, maar er is echt licht aan het einde van de tunnel!
wat ontzettend naar voor je!
Ik heb zelf een burnout, wat anders dan jij denk ik, maar heel goede ervaring met stresshormonen en zenuwen die het van je overnemen, en dat kan inderdaad voelen alsof je langzaam gek aan het worden bent. Wandelen is een supergoeie tip inderdaad, dat brengt de stresshormonen naar beneden, en het zonnetje doet ook goed! Maar zorg er ook voor dat je genoeg rust pakt, daar vraagt je lichaam om en dat kan je best volgen. Probeer vooral lief voor jezelf te zijn! Het voelt ontzettend rot, maar er is echt licht aan het einde van de tunnel!
woensdag 25 februari 2015 om 10:39
Dank je wel voor jullie lieve berichten.
Enjoy, dat probeer ik inderdaad ook te doen. Alleen wat ik wel merk met het optutten. Als ik dan mensen tegenkom zeggen ze oh wat zie je er weer goed uit! Mijn masker breekt dan meteen en barst ik weer in tranen uit. Ook vind ik het moeilijk om bijvoorbeeld met vrienden over leuke dingen van hun te hebben. Ik doe het wel maar het Is raar. Het gevoel van vreugde wat je normaal meevoelt Is er niet. heel apart om te ervaren.
Bloem, een opbeurend bericht. Jij sterkte met je burnout! Ook een hele lastige situatie! Ook al weet ik inderdaad dat er licht aan het einde van de tunnel Is. Hij is nu zo zwart dat het niet zo voelt. Is dat bij jou inmiddels al anders?
Mijn gezondheid speelt ook nog eens een rol waardoor ik sowieso aan mijn rust moet toegeven. Misschien roept mijn lichaam nu wel hard dat ik moet stoppen. Zo voelt het. Ben moe van alles En nog steeds niet van de bank af. Mijn hoofd wil nog van alles maar mijn lichaam ligt erbij alsof ik laveloos ben.
Enjoy, dat probeer ik inderdaad ook te doen. Alleen wat ik wel merk met het optutten. Als ik dan mensen tegenkom zeggen ze oh wat zie je er weer goed uit! Mijn masker breekt dan meteen en barst ik weer in tranen uit. Ook vind ik het moeilijk om bijvoorbeeld met vrienden over leuke dingen van hun te hebben. Ik doe het wel maar het Is raar. Het gevoel van vreugde wat je normaal meevoelt Is er niet. heel apart om te ervaren.
Bloem, een opbeurend bericht. Jij sterkte met je burnout! Ook een hele lastige situatie! Ook al weet ik inderdaad dat er licht aan het einde van de tunnel Is. Hij is nu zo zwart dat het niet zo voelt. Is dat bij jou inmiddels al anders?
Mijn gezondheid speelt ook nog eens een rol waardoor ik sowieso aan mijn rust moet toegeven. Misschien roept mijn lichaam nu wel hard dat ik moet stoppen. Zo voelt het. Ben moe van alles En nog steeds niet van de bank af. Mijn hoofd wil nog van alles maar mijn lichaam ligt erbij alsof ik laveloos ben.
woensdag 25 februari 2015 om 11:01
Rachelleke, gaat hier inmiddels wel wat beter ja... maar ben ook al een half jaar bezig mezelf weer op de rit te krijgen. De eerste maand was echt een drama, ik sliep nachten niet, dacht (mede daardoor) dat ik echt gek aan het worden was, angstige en depri buien, ik kon niet meer op mijn benen staan en was daardoor ook echt in een soort chock, dat mijn lichaam er zo plots mee op was gehouden. En nog 100 andere klachten.
De tweede maand ging al wat beter, de 3e maand kwam er wat meer acceptatie en vanaf dat moment ging het redelijk. Ik kan wel weer de dingen doen waar ik gelukkig van wordt en energie uithaal, soms ff een dip maar wel een stijgende lijn.
Hoe zit het met werk of andere verplichtingen: heb je tijd om tot rust te komen? Zo niet: tijd maken!! Een hele dag op de bank liggen is ok, als je lichaam daarom vraagt, voel je je er iig niet schuldig over maar begin als het enigszins goed voelt wel rust af te wisselen met (rustige) inspanning: wandelingetje, wat gezonds koken, ontspanningsoefening, een puzzel, breien, rustig zwemmen etc. Van alleen maar liggen wordt je ook weer depri natuurlijk en, in mijn geval althans, ga je daar ook juist weer van piekeren. Maar als je je daar nog niet aan toe voelt: lekker series kijken en pizza bestellen is ook soms de beste optie
En huilen als je voelt dat je moet huilen hoor! Je zal best wat hebben meegemaakt en het zal eventjes duren voor al die emoties weer een beetje tot bedaren komen. Maar is helemaal OK! Komt allemaal goed. Het duurt alleen even maar dat is ok. Hopelijk stuurt de huisarts je door naar iemand die je wat kan helpen bij dit proces!
De tweede maand ging al wat beter, de 3e maand kwam er wat meer acceptatie en vanaf dat moment ging het redelijk. Ik kan wel weer de dingen doen waar ik gelukkig van wordt en energie uithaal, soms ff een dip maar wel een stijgende lijn.
Hoe zit het met werk of andere verplichtingen: heb je tijd om tot rust te komen? Zo niet: tijd maken!! Een hele dag op de bank liggen is ok, als je lichaam daarom vraagt, voel je je er iig niet schuldig over maar begin als het enigszins goed voelt wel rust af te wisselen met (rustige) inspanning: wandelingetje, wat gezonds koken, ontspanningsoefening, een puzzel, breien, rustig zwemmen etc. Van alleen maar liggen wordt je ook weer depri natuurlijk en, in mijn geval althans, ga je daar ook juist weer van piekeren. Maar als je je daar nog niet aan toe voelt: lekker series kijken en pizza bestellen is ook soms de beste optie
En huilen als je voelt dat je moet huilen hoor! Je zal best wat hebben meegemaakt en het zal eventjes duren voor al die emoties weer een beetje tot bedaren komen. Maar is helemaal OK! Komt allemaal goed. Het duurt alleen even maar dat is ok. Hopelijk stuurt de huisarts je door naar iemand die je wat kan helpen bij dit proces!
woensdag 25 februari 2015 om 12:46
Rachelleke...ik heb je even geloept en vraag me nu wel wat dingetjes af eigenlijk
Je hebt een post over de moeilijke gesprekken met je partner, hij verdraaid veel en ik lees dat jij vanaf januari foliumzuur neemt omdat jullie gaan voor een zwangerschap....
Nu voel jij je zo slecht, heeft het met elkaar te maken?
En nog belangrijker....zou je niet tijdelijk stoppen met het proberen zwanger te worden in deze situatie?
Ik spreek uit ervaring dat een zwangerschap niet alleen lichamelijk zwaar is (helaas)...denk ajb nog een keertje na als je dat nog niet gedaan hebt
Je hebt een post over de moeilijke gesprekken met je partner, hij verdraaid veel en ik lees dat jij vanaf januari foliumzuur neemt omdat jullie gaan voor een zwangerschap....
Nu voel jij je zo slecht, heeft het met elkaar te maken?
En nog belangrijker....zou je niet tijdelijk stoppen met het proberen zwanger te worden in deze situatie?
Ik spreek uit ervaring dat een zwangerschap niet alleen lichamelijk zwaar is (helaas)...denk ajb nog een keertje na als je dat nog niet gedaan hebt
woensdag 25 februari 2015 om 12:55
Zo herkenbaar!
Gelukkig nu niet meer voor mij, maar enkele jaren geleden hetzelfde gevoel gehad.
Door meerdere heftige gebeurtenissen achter elkaar, het gevoel alsof de ellende maar bleef komen en ik amper tijd kreeg om alles te verwerken voordat het volgende weer op mijn bordje belande. En dat hou je niet vol!
Ook het gevoel dat je jezelf niet meer kent, die sterke ik was nergens meer te bekennen.
Het heeft mij zeker 1 jaar geduurd voordat ik weer volledig met alles mee kon doen zonder dat dit me extra energie kostte.
En nu nog merk ik het goed aan mijn lijf als het leven iets hectisch wordt.
Maar nu doe ik dan wel eerder een stapje terug.
Zo ver/diep als ik toen was wil ik niet meer meemaken.
Sterkte TO
En schrijf hier lekker van je af!
Gelukkig nu niet meer voor mij, maar enkele jaren geleden hetzelfde gevoel gehad.
Door meerdere heftige gebeurtenissen achter elkaar, het gevoel alsof de ellende maar bleef komen en ik amper tijd kreeg om alles te verwerken voordat het volgende weer op mijn bordje belande. En dat hou je niet vol!
Ook het gevoel dat je jezelf niet meer kent, die sterke ik was nergens meer te bekennen.
Het heeft mij zeker 1 jaar geduurd voordat ik weer volledig met alles mee kon doen zonder dat dit me extra energie kostte.
En nu nog merk ik het goed aan mijn lijf als het leven iets hectisch wordt.
Maar nu doe ik dan wel eerder een stapje terug.
Zo ver/diep als ik toen was wil ik niet meer meemaken.
Sterkte TO
En schrijf hier lekker van je af!