Psyche
alle pijlers
Last van onzekerheid/arrogantie
zondag 1 november 2015 om 12:30
Ik merk steeds vaker aan mezelf dat ik af en toe last heb van een arrogante houding, en dat vind ik ontzettend jammer. Het uit zich vaak in uitspraken waarin ik op de één of andere manier wil laten blijken dat ik iets 'beter' kan, en dat ik er toe doe.
Het zal er voornamelijk mee te maken hebben dat ik op het moment vrij onzeker ben. Ik ben net een paar maanden afgestudeerd, op zoek naar een baan, en daarnaast ben ik tevens weer terug naar mijn ouders verhuisd. De vrienden en vriendinnen die ik tijdens de studie heb leren kennen zie ik vanwege de afstand helaas steeds minder vaak, en het overgrote deel van de oude vriendengroep die nog bij mijn ouders in de buurt wonen ben ik denk ik ontgroeid.
Momenteel ben ik weer terug bij mijn oude bijbaantje zodat ik in tussentijd nog wat kan verdienen, maar ook daar is de interesse in mij vanuit collega's grotendeels verdwenen. Ik toon altijd veel belangstelling in anderen, maar toen ik een aantal weken geleden eens besloot om af te wachten of iemand eens wat aan mij zou vragen, bleef het stil. Ik was hier best wel teleurgesteld over. Helemaal omdat ik een aantal collega's nog echt als vrienden en vriendinnen zag.
Ik merk dat ik sinds bovenstaande gebeurtenissen steeds arroganter ben gaan reageren. Op de één of andere manier zoek ik aandacht, en probeer ik dat te vinden door verhalen op te blazen. Het lijkt net alsof er iets in mij zit dat anderen wil laten zien dat ik er ook toe doe. Ik merk dat het trekken van aandacht op deze manier me heel kortstondig een goed gevoel geeft, maar na de tijd evalueer ik de situatie en word ik eigenlijk alleen maar teleurgesteld in mezelf. Ik vraag me dan af wat er van mij is geworden, en waar ik heen wil.
Het is gelukkig niet zo dat ik depressief ben, maar het voelt gewoon net alsof ik op de verkeerde plek zit. Ik was eigenlijk benieuwd of jullie deze situatie herkennen, en hoe jullie hieruit zijn gekomen?
Het zal er voornamelijk mee te maken hebben dat ik op het moment vrij onzeker ben. Ik ben net een paar maanden afgestudeerd, op zoek naar een baan, en daarnaast ben ik tevens weer terug naar mijn ouders verhuisd. De vrienden en vriendinnen die ik tijdens de studie heb leren kennen zie ik vanwege de afstand helaas steeds minder vaak, en het overgrote deel van de oude vriendengroep die nog bij mijn ouders in de buurt wonen ben ik denk ik ontgroeid.
Momenteel ben ik weer terug bij mijn oude bijbaantje zodat ik in tussentijd nog wat kan verdienen, maar ook daar is de interesse in mij vanuit collega's grotendeels verdwenen. Ik toon altijd veel belangstelling in anderen, maar toen ik een aantal weken geleden eens besloot om af te wachten of iemand eens wat aan mij zou vragen, bleef het stil. Ik was hier best wel teleurgesteld over. Helemaal omdat ik een aantal collega's nog echt als vrienden en vriendinnen zag.
Ik merk dat ik sinds bovenstaande gebeurtenissen steeds arroganter ben gaan reageren. Op de één of andere manier zoek ik aandacht, en probeer ik dat te vinden door verhalen op te blazen. Het lijkt net alsof er iets in mij zit dat anderen wil laten zien dat ik er ook toe doe. Ik merk dat het trekken van aandacht op deze manier me heel kortstondig een goed gevoel geeft, maar na de tijd evalueer ik de situatie en word ik eigenlijk alleen maar teleurgesteld in mezelf. Ik vraag me dan af wat er van mij is geworden, en waar ik heen wil.
Het is gelukkig niet zo dat ik depressief ben, maar het voelt gewoon net alsof ik op de verkeerde plek zit. Ik was eigenlijk benieuwd of jullie deze situatie herkennen, en hoe jullie hieruit zijn gekomen?
zondag 1 november 2015 om 13:05
Hi Laura,
Ik kwam op je post uit omdat ik zocht naar kenmerken die ik zie bij een vriendin. Soms haalt ze me het bloed onder de nagels vandaan, onder andere door arrogantie, maar ook doordat ze zich vaak overkritisch en belerend/betweterig opstelt. Wat ze ook vaak doet, en wat ik ook uit jouw verhaal haal, is het opblazen van ervaringen en situaties en ze heeft ook een bewijsdrang die heel vermoeiend is.
Ik heb haar een aantal keer geconfronteerd met haar gedrag, ik moest dan wel eerst door een enorme muur heen breken. De keren dat dat lukte bracht dat ons echt opnieuw in contact en leek ze helemaal te snappen wat er gebeurde, zowel in haarzelf als tussen haar en mij. Toch kan ze een volgende keer weer helemaal in haar hooghartige bubbel zitten en lijkt het alsof ik weer helemaal van voren af aan moet beginnen, waar ik vaak simpelweg geen zin in heb. Het gaat immers niet altijd maar om haar, ik ben er zelf ook nog, en het kost enorm veel energie om met haar om te gaan. Ik merk bij haar ook een gebrek aan oprechte interesse in anderen. Ze stelt wel vragen, maar ze luistert amper naar het antwoord. Ik merk vooral dat ze na zo'n vraag heel snel weer klaarstaat met haar oordeel, die ze dan ook niet onder stoelen of banken steekt. Het moet vooral altijd op haar manier gaan, en zo zijn er nog wel een paar dingen die ik heel typerend vind.
Ik voel me niet vrij om alles openhartig met haar te bespreken, omdat ze ook heel manipulatief en fel kan reageren. Ik heb dan ook besloten om haar op afstand te houden en een beetje op mijn hoede te blijven als ik haar zie. Dit vind ik eigenlijk heel zonde van de vriendschap en de vele leuke momenten die er ook zijn geweest. Ik mis soms het echte contact.
Dit is allemaal geen antwoord op je vraag, maar ik wilde toch reageren omdat ik zelf het gevoel heb dat ik iets vergelijkbaars van een andere kant meemaak, en ik soms niet meer weet hoe ik ermee om moet gaan. Ik wil niet zeggen dat jij in alles hetzelfde bent als die vriendin, maar ik zie een aantal parallellen. Wat me in jouw verhaal opvalt is dat je je arrogante houding en bewijsdrang omschrijft alsof het iets is wat je overkomt, alsof je er zelf bijna geen keuze in hebt. Voelt dat voor jou ook zo? Als je je realiseert dat je je op die manier hebt gedragen, kaart je dat dan zelf wel eens aan bij de andere persoon, of bied je weleens je excuses aan? Je kunt mensen met zo'n houding best afschrikken, dan is het voor de ander ook wel fijn om te merken dat je het zelf ook in de gaten hebt en dat je eraan wilt werken. Heb je weleens met een psycholoog gepraat?
Ik kwam op je post uit omdat ik zocht naar kenmerken die ik zie bij een vriendin. Soms haalt ze me het bloed onder de nagels vandaan, onder andere door arrogantie, maar ook doordat ze zich vaak overkritisch en belerend/betweterig opstelt. Wat ze ook vaak doet, en wat ik ook uit jouw verhaal haal, is het opblazen van ervaringen en situaties en ze heeft ook een bewijsdrang die heel vermoeiend is.
Ik heb haar een aantal keer geconfronteerd met haar gedrag, ik moest dan wel eerst door een enorme muur heen breken. De keren dat dat lukte bracht dat ons echt opnieuw in contact en leek ze helemaal te snappen wat er gebeurde, zowel in haarzelf als tussen haar en mij. Toch kan ze een volgende keer weer helemaal in haar hooghartige bubbel zitten en lijkt het alsof ik weer helemaal van voren af aan moet beginnen, waar ik vaak simpelweg geen zin in heb. Het gaat immers niet altijd maar om haar, ik ben er zelf ook nog, en het kost enorm veel energie om met haar om te gaan. Ik merk bij haar ook een gebrek aan oprechte interesse in anderen. Ze stelt wel vragen, maar ze luistert amper naar het antwoord. Ik merk vooral dat ze na zo'n vraag heel snel weer klaarstaat met haar oordeel, die ze dan ook niet onder stoelen of banken steekt. Het moet vooral altijd op haar manier gaan, en zo zijn er nog wel een paar dingen die ik heel typerend vind.
Ik voel me niet vrij om alles openhartig met haar te bespreken, omdat ze ook heel manipulatief en fel kan reageren. Ik heb dan ook besloten om haar op afstand te houden en een beetje op mijn hoede te blijven als ik haar zie. Dit vind ik eigenlijk heel zonde van de vriendschap en de vele leuke momenten die er ook zijn geweest. Ik mis soms het echte contact.
Dit is allemaal geen antwoord op je vraag, maar ik wilde toch reageren omdat ik zelf het gevoel heb dat ik iets vergelijkbaars van een andere kant meemaak, en ik soms niet meer weet hoe ik ermee om moet gaan. Ik wil niet zeggen dat jij in alles hetzelfde bent als die vriendin, maar ik zie een aantal parallellen. Wat me in jouw verhaal opvalt is dat je je arrogante houding en bewijsdrang omschrijft alsof het iets is wat je overkomt, alsof je er zelf bijna geen keuze in hebt. Voelt dat voor jou ook zo? Als je je realiseert dat je je op die manier hebt gedragen, kaart je dat dan zelf wel eens aan bij de andere persoon, of bied je weleens je excuses aan? Je kunt mensen met zo'n houding best afschrikken, dan is het voor de ander ook wel fijn om te merken dat je het zelf ook in de gaten hebt en dat je eraan wilt werken. Heb je weleens met een psycholoog gepraat?
zondag 1 november 2015 om 13:22
Ten eerste diep respect dat je dit zo helder van jezelf ziet! Arrogantie is de keerzijde van onzekerheid. Nu je dit weet hé, is stap 2 ook zo gemaakt: als je de neiging voelt opkomen om je 'op te blazen', laat de neiging voorbij gaan zonder er op te reageren. Je voelt je in het moment dan 'minder', maar als je later alleen bent en gaat evalueren voel je je trots op jezelf. Precies het omgekeerde van je in het moment opblazen en kortstondig een high krijgen en je achteraf klote voelen.
Het verschil tussen je in het moment niet groter maken of dat juist wel doen, zit 'm in de kwaliteit van je geluksgevoel. Maak je je groter dan is de kwaliteit van je geluk gewoon ruk. Doe je je niet anders voor dan hoe je je voelt, dan is de kwaliteit van je geluksgevoel achteraf veel beter. Daarnaast ga je merken dat je je op den duur steeds langer beter over jezelf gaat voelen. Dividend dat zich meervoudig laat uitkeren.
Het verschil tussen je in het moment niet groter maken of dat juist wel doen, zit 'm in de kwaliteit van je geluksgevoel. Maak je je groter dan is de kwaliteit van je geluk gewoon ruk. Doe je je niet anders voor dan hoe je je voelt, dan is de kwaliteit van je geluksgevoel achteraf veel beter. Daarnaast ga je merken dat je je op den duur steeds langer beter over jezelf gaat voelen. Dividend dat zich meervoudig laat uitkeren.
zondag 1 november 2015 om 13:49
Dankje voor je uitgebreide bericht MissSammie!
Ik denk wel dat het grote verschil tussen jouw vriendin en mij is dat ik zelf wel oprechte interesse in anderen probeer te tonen. Ik vind het leuk om aan anderen te vragen hoe het gaat, maar ik mis het steeds meer dat iemand ook een keer iets aan mij vraagt. De teleurstelling wordt met name denk ik veroorzaakt doordat ik sommige mensen nog echt als vriend of vriendin zie. Het is een soort mismatch tussen het vriendschapsbeeld dat ik nog van vroeger heb, en de huidige situatie. Als reactie op de ongeïnteresseerde houding van anderen stel ik me op de één of andere manier af en toe arrogant op. Dit in de hoop dat ze mij ook eens zien staan.
Wat betreft het geen keuze hebben: Ik heb natuurlijk wel een keuze en ben zelf verantwoordelijk voor mijn houding. Het is alleen een soort innerlijke drang die vraagt naar een vriendschap van waarde. Een drang die zich in mijn geval af en toe vertaald naar minder leuke uitspattingen die eigenlijk vooral voortkomen uit teleurstellingen in bestaande vriendschappen. Ik vroeg me in dit topic vooral af of anderen dit gevoel wellicht herkennen.
Ik heb wel eens mijn excuses aangeboden. Ik ben me er namelijk wel bewust van wat ik doe. Niet dat ik echt lelijke dingen tegen mensen zeg, maar wel dat ik dan na afloop eerlijk zeg dat het me spijt dat ik wat over de top aan het vertellen was, en dat ik het jammer vind dat sommige mensen nooit meer wat vragen. Helaas wordt dit laatste voor mijn gevoel nooit echt begrepen. Vandaar dan ook dat het net voelt alsof ik niet op mijn plek ben.
Heb nog nooit met een psycholoog gepraat, maar wellicht kan me dat wat rust geven. Ik mis vooral een goed gesprek, helemaal omdat er de afgelopen periode zoveel voor mij is veranderd.
Ik denk wel dat het grote verschil tussen jouw vriendin en mij is dat ik zelf wel oprechte interesse in anderen probeer te tonen. Ik vind het leuk om aan anderen te vragen hoe het gaat, maar ik mis het steeds meer dat iemand ook een keer iets aan mij vraagt. De teleurstelling wordt met name denk ik veroorzaakt doordat ik sommige mensen nog echt als vriend of vriendin zie. Het is een soort mismatch tussen het vriendschapsbeeld dat ik nog van vroeger heb, en de huidige situatie. Als reactie op de ongeïnteresseerde houding van anderen stel ik me op de één of andere manier af en toe arrogant op. Dit in de hoop dat ze mij ook eens zien staan.
Wat betreft het geen keuze hebben: Ik heb natuurlijk wel een keuze en ben zelf verantwoordelijk voor mijn houding. Het is alleen een soort innerlijke drang die vraagt naar een vriendschap van waarde. Een drang die zich in mijn geval af en toe vertaald naar minder leuke uitspattingen die eigenlijk vooral voortkomen uit teleurstellingen in bestaande vriendschappen. Ik vroeg me in dit topic vooral af of anderen dit gevoel wellicht herkennen.
Ik heb wel eens mijn excuses aangeboden. Ik ben me er namelijk wel bewust van wat ik doe. Niet dat ik echt lelijke dingen tegen mensen zeg, maar wel dat ik dan na afloop eerlijk zeg dat het me spijt dat ik wat over de top aan het vertellen was, en dat ik het jammer vind dat sommige mensen nooit meer wat vragen. Helaas wordt dit laatste voor mijn gevoel nooit echt begrepen. Vandaar dan ook dat het net voelt alsof ik niet op mijn plek ben.
Heb nog nooit met een psycholoog gepraat, maar wellicht kan me dat wat rust geven. Ik mis vooral een goed gesprek, helemaal omdat er de afgelopen periode zoveel voor mij is veranderd.
zondag 1 november 2015 om 13:52
Wat knap dat je het van jezelf herkent, benoemt en durft te delen. Dat is volgens mij al een hele grote stap 1.
Ik herken het voor een deel. Vroeger had ik een soort van twee zelfbeelden naast elkaar: dat ik niks waard was en niemand mij zag staan (vanuit ervaringen op middelbare school; grotendeels door eigen gedrag als grijze muis en idem kledingkeuze, zag inderdaad niemand mij staan); en dat ik 'da bomb' was (door uitgaansleven en studententijd, toen ik opeens wel extreem veel flirterige aandacht kreeg).
Bij mij persoonlijk heeft het wel wat therapie gekost om die twee samen te voegen tot een realistischer zelfbeeld in het midden: ik ben heus wel de moeite waard maar ook weer niet 'da bomb'.
En ja ik herken ook wel wat arrogantie en betweterigheid, om maar erkend te worden. Uit onzekerheid, of om gezien te willen worden. Mensen vinden dat vaak alleen maar irritant...
Wat betreft (des)interesse van mensen: dat is iets waaraan je moet wennen, vrees ik. Het is echt verbazend hoe weinig mensen ooit een vraag stellen hoe het met je gaat. En hoe zeer iedereen alleen maar met zichzelf bezig is en alleen over zichzelf praat.
Gelukkig heb ik inmiddels wel fijne vrienden die gewoon echt interesse tonen én me een spiegel voorhouden als ik stom doe
Het klinkt alsof jij eigenlijk wat vrienden kwijt bent of bijna kwijt aan het raken bent? Vind je dat erg? Wil je niet wat moeite stoppen in het aanhalen van de banden?
Soms is het nu eenmaal zo als je van levensfase wisselt, dat vriendschappen verwateren en je weer nieuwe vrienden maakt. Maar het kan ook een bewuste keuze zijn, iemand 'laten gaan', of toch nog een poging wagen.
En al die andere volleybalgenootjes van me, collega's en wie dan ook, die alleen maar over zichzelf willen praten.... ach ik laat ze maar. Soms worden ze 'betrapt', ben ik toch zelf over iets aan het praten en zeggen ze "goh dat wist ik helemaal niet dat jij ...." en dan zeg ik: "nee, je vraagt ook nooit wat."
En soms komen ze er opeens toch achter van zichzelf, bijvoorbeeld door een of andere sessie over omgaan met werkstress ofzo... een collegaatje gaf toe van zichzelf dat ze had ontdekt dat ze nooit vragen stelde aan anderen, eigenlijk omdat ze zakelijk wilde zijn, snel to the point wilde komen, en zich soms bezwaard voelde om privévragen te stellen. Maar zelf lulde ze wel een half uur over haar vakantie.
Na haar aha-moment ging ze wel vragen stellen. Wat een verschil.
Ik denk dat het in jouw geval niet helpt dat jij weer bij je ouders woont en een bijbaantje hebt, als ik het zo inschat onder je niveau. Daar word je natuurlijk niet vrolijk van. Dus ik zou ook werken aan het verbeteren van die situatie.
Of misschien kun je er een hobby of vrijwilligerswerk naast gaan doen om meer in aanraking te komen met mensen waar je meer mee 'hebt' en waar jij niet beter of minder bent dan de anderen.
Wat betreft je huidige collega's, misschien kun je toch overeenkomsten vinden, of leuke dingen leren door toch weer vragen te stellen over hun leven. Al is het maar een lekker recept, een tip voor een handige klusjesman...
En als je een betweterige/arrogante opmerking voelt opkomen, die snel even inslikken
en proberen anders te formuleren, of gewoon alleen bij jezelf denken en niet hardop uitspreken. Of er een grap met zelfspot achteraan maken, als je dat kan.
Mocht je er toch tegenaan blijven lopen... het klinkt cliché maar je zou eens therapie kunnen overwegen. Echt de oorzaak van je onzekerheid bovengraven. Soms kom je er dan achter dat die redenen al lang niet meer bestaan of terecht zijn. Als je dat eenmaal door hebt en je zekerder voelt, heb je ook minder de neiging om je te moeten bewijzen.
Succes! En bedankt voor je openheid.
Ik herken het voor een deel. Vroeger had ik een soort van twee zelfbeelden naast elkaar: dat ik niks waard was en niemand mij zag staan (vanuit ervaringen op middelbare school; grotendeels door eigen gedrag als grijze muis en idem kledingkeuze, zag inderdaad niemand mij staan); en dat ik 'da bomb' was (door uitgaansleven en studententijd, toen ik opeens wel extreem veel flirterige aandacht kreeg).
Bij mij persoonlijk heeft het wel wat therapie gekost om die twee samen te voegen tot een realistischer zelfbeeld in het midden: ik ben heus wel de moeite waard maar ook weer niet 'da bomb'.
En ja ik herken ook wel wat arrogantie en betweterigheid, om maar erkend te worden. Uit onzekerheid, of om gezien te willen worden. Mensen vinden dat vaak alleen maar irritant...
Wat betreft (des)interesse van mensen: dat is iets waaraan je moet wennen, vrees ik. Het is echt verbazend hoe weinig mensen ooit een vraag stellen hoe het met je gaat. En hoe zeer iedereen alleen maar met zichzelf bezig is en alleen over zichzelf praat.
Gelukkig heb ik inmiddels wel fijne vrienden die gewoon echt interesse tonen én me een spiegel voorhouden als ik stom doe
Het klinkt alsof jij eigenlijk wat vrienden kwijt bent of bijna kwijt aan het raken bent? Vind je dat erg? Wil je niet wat moeite stoppen in het aanhalen van de banden?
Soms is het nu eenmaal zo als je van levensfase wisselt, dat vriendschappen verwateren en je weer nieuwe vrienden maakt. Maar het kan ook een bewuste keuze zijn, iemand 'laten gaan', of toch nog een poging wagen.
En al die andere volleybalgenootjes van me, collega's en wie dan ook, die alleen maar over zichzelf willen praten.... ach ik laat ze maar. Soms worden ze 'betrapt', ben ik toch zelf over iets aan het praten en zeggen ze "goh dat wist ik helemaal niet dat jij ...." en dan zeg ik: "nee, je vraagt ook nooit wat."
En soms komen ze er opeens toch achter van zichzelf, bijvoorbeeld door een of andere sessie over omgaan met werkstress ofzo... een collegaatje gaf toe van zichzelf dat ze had ontdekt dat ze nooit vragen stelde aan anderen, eigenlijk omdat ze zakelijk wilde zijn, snel to the point wilde komen, en zich soms bezwaard voelde om privévragen te stellen. Maar zelf lulde ze wel een half uur over haar vakantie.
Na haar aha-moment ging ze wel vragen stellen. Wat een verschil.
Ik denk dat het in jouw geval niet helpt dat jij weer bij je ouders woont en een bijbaantje hebt, als ik het zo inschat onder je niveau. Daar word je natuurlijk niet vrolijk van. Dus ik zou ook werken aan het verbeteren van die situatie.
Of misschien kun je er een hobby of vrijwilligerswerk naast gaan doen om meer in aanraking te komen met mensen waar je meer mee 'hebt' en waar jij niet beter of minder bent dan de anderen.
Wat betreft je huidige collega's, misschien kun je toch overeenkomsten vinden, of leuke dingen leren door toch weer vragen te stellen over hun leven. Al is het maar een lekker recept, een tip voor een handige klusjesman...
En als je een betweterige/arrogante opmerking voelt opkomen, die snel even inslikken
en proberen anders te formuleren, of gewoon alleen bij jezelf denken en niet hardop uitspreken. Of er een grap met zelfspot achteraan maken, als je dat kan. Mocht je er toch tegenaan blijven lopen... het klinkt cliché maar je zou eens therapie kunnen overwegen. Echt de oorzaak van je onzekerheid bovengraven. Soms kom je er dan achter dat die redenen al lang niet meer bestaan of terecht zijn. Als je dat eenmaal door hebt en je zekerder voelt, heb je ook minder de neiging om je te moeten bewijzen.
Succes! En bedankt voor je openheid.
You can never have too many hats, gloves and shoes
zondag 1 november 2015 om 13:53
Patsy--Stone, dankje voor je mooie woorden en het delen van je ervaring! Ik denk dat een therapie of cursus een goed idee is, en ben het met je eens dat de woon en werksituatie waarin ik mij nu bevind één van de grote problemen is. Sensy12 ook ontzettend bedankt voor de tip! Ik denk dat het mij inderdaad goed zou kunnen helpen om nog bewuster te worden van het moment dat ik het 'opgeblazen gevoel' voel aankomen. Wellicht kan ik me er dan overheen zetten zodat ik ook weer makkelijker nieuwe vriendschappen kan maken.
zondag 1 november 2015 om 13:55
En op je vraag of het gevoel herkenbaar is voor anderen, voor mij zeker herkenbaar. Het is een niet zo gek gevoel; onzekerheid is toch twijfelen aan je eigenwaarde omdat je niet krijgt wat je zo graag wilt (namelijk die fijne vriendschappen)
Je kunt 2 dingen doen; blijven twijfelen aan je eigenwaarde en steeds in dezelfde situaties terechtkomen of concluderen dat je wel zeker de moeite waard bent, maar dat deze collega's niet meer bij je passen. In het eerste geval bepalen je collega's je gevoel van eigenwaarde (wat vreemd is, want eigenwaarde is iets van je 'eigen' en anders zou het wel anderenwaarde geheten hebben) en in het tweede geval houd je je eigenwaarde intact en vaar je gewoon een andere koers dan je collega's. Niet iedereen hoeft jou lief en aardig te vinden en jij omgekeerd hun ook niet.
Je kunt 2 dingen doen; blijven twijfelen aan je eigenwaarde en steeds in dezelfde situaties terechtkomen of concluderen dat je wel zeker de moeite waard bent, maar dat deze collega's niet meer bij je passen. In het eerste geval bepalen je collega's je gevoel van eigenwaarde (wat vreemd is, want eigenwaarde is iets van je 'eigen' en anders zou het wel anderenwaarde geheten hebben) en in het tweede geval houd je je eigenwaarde intact en vaar je gewoon een andere koers dan je collega's. Niet iedereen hoeft jou lief en aardig te vinden en jij omgekeerd hun ook niet.
zondag 1 november 2015 om 14:02
Dat nare gevoel dat jij achteraf krijgt van een opgeblazen moment, is precies het gevoel wat anderen van JOU krijgen in zo'n moment. Het stoot anderen af, waardoor jij je nog onzekerder én arroganter gaat gedragen en je nog meer van mensen verwijderd raakt. Onderga je de neiging om je zekerder voor te doen zonder er op te reageren, dan voelen mensen die 'afstand' niet en komen ze (soms) juist dichterbij.
Ik was vroeger ook erg arrogant en prentte mezelf in dat ik zo geweldig was dat anderen mij awesomeness gewoon niet konden handlen. Terwijl voor anderen heel duidelijk was dat ik mezelf overschreeuwde uit onzekerheid. Een enkeling heeft me dit eerlijk durven te zeggen of prikte daar doorheen en zag me voor wie ik ben. Een goede vriendin zei zelfs dat ze mij niet graag om haar heen wilde hebben omdat ik zo uit de hoogte deed. Pijnlijk maar wel nodig om een keer te horen.
Ik was vroeger ook erg arrogant en prentte mezelf in dat ik zo geweldig was dat anderen mij awesomeness gewoon niet konden handlen. Terwijl voor anderen heel duidelijk was dat ik mezelf overschreeuwde uit onzekerheid. Een enkeling heeft me dit eerlijk durven te zeggen of prikte daar doorheen en zag me voor wie ik ben. Een goede vriendin zei zelfs dat ze mij niet graag om haar heen wilde hebben omdat ik zo uit de hoogte deed. Pijnlijk maar wel nodig om een keer te horen.
zondag 1 november 2015 om 18:24
Geen dank Laura. Het klinkt inderdaad toch wel als een heel verschillend geval. Met die vriendin moet ik inmiddels uitkijken dat ik niet teveel interesse in haar toon, omdat het anders echt alleen maar over haar gaat. Hoewel ze zelf denk ik wel van zichzelf denkt dat ze interesse toont. Het lijkt alsof ze zelf niet eens in de gaten heeft hoe belerend en kritisch ze is. De keren dat ik daarover een openhartig gesprek met haar heb gehad hoopte ik dat het verschil zou maken voor de toekomst, maar het tegendeel heeft zich bewezen.
Wat ik persoonlijk wel herken in jouw verhaal is dat je beleving van vriendschappen met de jaren verandert. Een band die eerst zo supergoed aanvoelde met kan een paar jaar later heel oncomfortabel worden, tot het moment dat je je afvraagt of het nog wel echt is. Of je elkaar eigenlijk wel echt zo goed kent als dat je dacht. En je soms moet beslissen om een vriendschap 'uit' te maken of te laten verwateren... wat mij betreft net zo moeilijk als het loslaten van een liefdesrelatie.
Ik wens je in elk geval veel succes, en probeer inderdaad eens de psycholoog. Kan enorm opluchten en je nieuwe inzichten geven.
Wat ik persoonlijk wel herken in jouw verhaal is dat je beleving van vriendschappen met de jaren verandert. Een band die eerst zo supergoed aanvoelde met kan een paar jaar later heel oncomfortabel worden, tot het moment dat je je afvraagt of het nog wel echt is. Of je elkaar eigenlijk wel echt zo goed kent als dat je dacht. En je soms moet beslissen om een vriendschap 'uit' te maken of te laten verwateren... wat mij betreft net zo moeilijk als het loslaten van een liefdesrelatie.
Ik wens je in elk geval veel succes, en probeer inderdaad eens de psycholoog. Kan enorm opluchten en je nieuwe inzichten geven.
zondag 1 november 2015 om 18:59
quote:MissSammie schreef op 01 november 2015 @ 18:24:
Ik wens je in elk geval veel succes, en probeer inderdaad eens de psycholoog. Kan enorm opluchten en je nieuwe inzichten geven.
Voor mij werkt haptotherapie (meer met je hele lijf en ziel) beter dan alleen maar praten (dan blijf ik steken in m'n hoofd / rationeler).
Maar zoek vooral wat bij jou past. Een bepaalde klik met de therapeut is volgens mij ook belangrijk, dus als je het gevoel hebt dat die er echt niet is, kan je ook eens een andere proberen.
Ik wens je in elk geval veel succes, en probeer inderdaad eens de psycholoog. Kan enorm opluchten en je nieuwe inzichten geven.
Voor mij werkt haptotherapie (meer met je hele lijf en ziel) beter dan alleen maar praten (dan blijf ik steken in m'n hoofd / rationeler).
Maar zoek vooral wat bij jou past. Een bepaalde klik met de therapeut is volgens mij ook belangrijk, dus als je het gevoel hebt dat die er echt niet is, kan je ook eens een andere proberen.
You can never have too many hats, gloves and shoes
zondag 1 november 2015 om 20:09
quote:patsy--stone schreef op 01 november 2015 @ 18:59:
[...]
Voor mij werkt haptotherapie (meer met je hele lijf en ziel) beter dan alleen maar praten (dan blijf ik steken in m'n hoofd / rationeler).
Maar zoek vooral wat bij jou past. Een bepaalde klik met de therapeut is volgens mij ook belangrijk, dus als je het gevoel hebt dat die er echt niet is, kan je ook eens een andere proberen.Mee eens. Ik heb met beide ervaring, en beide hebben me op een andere manier geholpen. Psycholoog helpt inderdaad meer op rationeel niveau en je kunt gewoon lekker veel praten als je dat wilt. Maar als je dat eenmaal al heel vaak hebt gedaan, kun je ook een eindpunt bereiken in wat het voor je doet. Dan heb je weer meer aan een goed gesprek met een vriend(in), als je iemand hebt die naar je kan luisteren. Hapto werkt meer op emotioneel en energetisch niveau en je hoeft niet alles uit te leggen. Mijn haptotherapeute raakte bij mij heel snel de kern van mijn probleem, was erg bijzonder.
[...]
Voor mij werkt haptotherapie (meer met je hele lijf en ziel) beter dan alleen maar praten (dan blijf ik steken in m'n hoofd / rationeler).
Maar zoek vooral wat bij jou past. Een bepaalde klik met de therapeut is volgens mij ook belangrijk, dus als je het gevoel hebt dat die er echt niet is, kan je ook eens een andere proberen.Mee eens. Ik heb met beide ervaring, en beide hebben me op een andere manier geholpen. Psycholoog helpt inderdaad meer op rationeel niveau en je kunt gewoon lekker veel praten als je dat wilt. Maar als je dat eenmaal al heel vaak hebt gedaan, kun je ook een eindpunt bereiken in wat het voor je doet. Dan heb je weer meer aan een goed gesprek met een vriend(in), als je iemand hebt die naar je kan luisteren. Hapto werkt meer op emotioneel en energetisch niveau en je hoeft niet alles uit te leggen. Mijn haptotherapeute raakte bij mij heel snel de kern van mijn probleem, was erg bijzonder.
donderdag 5 november 2015 om 23:27
Ik ben nu bij mezelf ook de neiging onder de loep aan het nemen, die ik ook nog steeds wel heb: om betweterig te doen, andere mensen af te troeven met dingen die ik beter weet of waar ik geweest ben of waar ik meer ervaring mee heb.
Ik schrijf ook even wat van me af, hopelijk past het voldoende binnen het topic zodat ik het niet kaap.
Dat betweterige... waarom in godsnaam??!
Ja, om gezien te worden. Ze zeggen wel eens, negatieve aandacht is toch aandacht. Altijd nog beter dan genegeerd worden. Maar ik wil er ook vanaf, en merk heus wel dat mensen het alleen maar irritant vinden.
Misschien komt het voort uit vroeger... op school werden hoge cijfers en slimme antwoorden in de klas toegejuicht en beloond. Leraressen, leraren en mijn ouders prezen me dan. Het werd een sport om zoveel mogelijk tienen te halen. Door de bevestiging die ik kreeg in de vorm van complimenten en soms gebakjes (bij een 10 voor een belangrijk proefwerk), ben ik misschien gaan geloven dat het daarom draait in het leven? Samen met een klasgenootje deden we een soort wedstrijdjes. Wie het snelst de opdracht af had, wie de hoogste cijfers haalde.
Ik denk dat ik me ook wel beter voelde dan mijn klasgenootjes, vooral degenen die op hun 11e of 12e nog steeds geen zin konden voorlezen uit een boek. Maar er was ook niemand die me met beide benen op de grond zette en zei: je haalt misschien wel hogere cijfers maar je bent geen beter mens dan de anderen.
En nu...
Hoe stop ik dit gedrag? Hoe buig ik de neiging om naar iets positiefs wat mensen wél leuk vinden? Of moet ik het echt helemáál afleren? Hoe?
Ik weet rationeel dat iedereen wel zijn eigen talenten en slimheden heeft. Anderen zijn weer heel goed in wiskunde, in klussen, sociaal heel slim, weten veel van tuinieren of doen onwijs veel voor hulpbehoevende mensen. Wat ik weer allemaal niet heb.
Nu ik erover nadenk, heb ik het betweterige gedrag eigenlijk alleen online... live heb ik wel veel meer waardering voor mensen en treed ik ze veel meer open en waarderend tegemoet. Goh...
Dus misschien helpt het al als ik me bij elk internet-persoon een werkelijk persoon probeer voor te stellen, bijvoorbeeld een vriend of iemand van mijn werk. Die soms inderdaad nogal onnozele vragen stellen.
Maar waarom 'zoek' ik dat 'aftroeven' dan op internet, krijg ik live toch niet genoeg erkenning?
Als iemand hier commentaar op heeft of tips, hoor ik het heel graag! Wie weet heeft TO er ook iets aan, volgens mij gaat het wel over ongeveer hetzelfde gedrag vanuit eenzelfde zucht naar aandacht / bevestiging.
Ik schrijf ook even wat van me af, hopelijk past het voldoende binnen het topic zodat ik het niet kaap.
Dat betweterige... waarom in godsnaam??!
Ja, om gezien te worden. Ze zeggen wel eens, negatieve aandacht is toch aandacht. Altijd nog beter dan genegeerd worden. Maar ik wil er ook vanaf, en merk heus wel dat mensen het alleen maar irritant vinden.
Misschien komt het voort uit vroeger... op school werden hoge cijfers en slimme antwoorden in de klas toegejuicht en beloond. Leraressen, leraren en mijn ouders prezen me dan. Het werd een sport om zoveel mogelijk tienen te halen. Door de bevestiging die ik kreeg in de vorm van complimenten en soms gebakjes (bij een 10 voor een belangrijk proefwerk), ben ik misschien gaan geloven dat het daarom draait in het leven? Samen met een klasgenootje deden we een soort wedstrijdjes. Wie het snelst de opdracht af had, wie de hoogste cijfers haalde.
Ik denk dat ik me ook wel beter voelde dan mijn klasgenootjes, vooral degenen die op hun 11e of 12e nog steeds geen zin konden voorlezen uit een boek. Maar er was ook niemand die me met beide benen op de grond zette en zei: je haalt misschien wel hogere cijfers maar je bent geen beter mens dan de anderen.
En nu...
Hoe stop ik dit gedrag? Hoe buig ik de neiging om naar iets positiefs wat mensen wél leuk vinden? Of moet ik het echt helemáál afleren? Hoe?
Ik weet rationeel dat iedereen wel zijn eigen talenten en slimheden heeft. Anderen zijn weer heel goed in wiskunde, in klussen, sociaal heel slim, weten veel van tuinieren of doen onwijs veel voor hulpbehoevende mensen. Wat ik weer allemaal niet heb.
Nu ik erover nadenk, heb ik het betweterige gedrag eigenlijk alleen online... live heb ik wel veel meer waardering voor mensen en treed ik ze veel meer open en waarderend tegemoet. Goh...
Dus misschien helpt het al als ik me bij elk internet-persoon een werkelijk persoon probeer voor te stellen, bijvoorbeeld een vriend of iemand van mijn werk. Die soms inderdaad nogal onnozele vragen stellen.
Maar waarom 'zoek' ik dat 'aftroeven' dan op internet, krijg ik live toch niet genoeg erkenning?
Als iemand hier commentaar op heeft of tips, hoor ik het heel graag! Wie weet heeft TO er ook iets aan, volgens mij gaat het wel over ongeveer hetzelfde gedrag vanuit eenzelfde zucht naar aandacht / bevestiging.
You can never have too many hats, gloves and shoes
zaterdag 7 november 2015 om 16:33
Wat goed dat je dat stuk hebt geschreven! Ik herken met name het gedeelte op de basisschool! Ik was toen niet zo heel populair, maar leren kon ik wel. Ik haalde toen vaak voldoening uit het feit dat ik hoger scoorde dan anderen die mij bijvoorbeeld nooit echt zagen staan. Was dat bij jou ook zo?
Op de middelbare school kreeg mijn leven een draai, en leerde ik leuke vrienden en vriendinnen kennen. Naar die tijd kijk ik nog steeds met veel plezier terug. Maar het kan best zijn dat de oorsprong van de onzekerheid en de neiging naar arrogantie gelegd is op de basisschool.
Op de middelbare school kreeg mijn leven een draai, en leerde ik leuke vrienden en vriendinnen kennen. Naar die tijd kijk ik nog steeds met veel plezier terug. Maar het kan best zijn dat de oorsprong van de onzekerheid en de neiging naar arrogantie gelegd is op de basisschool.
vrijdag 13 november 2015 om 10:03
Gister naar de huisarts geweest en ben blij dat ik dat heb gedaan. Heb een goed gesprek gehad en merk vooral dat praten over het probleem mij erg helpt. Volgende week mag ik langs bij een psychologe om te kijken of die mij verder kan helpen.
Heb in tussentijd ook de stap genomen om enkele vriendinnen en vrienden te benaderen waarvan ik erg teleurgesteld was dat zij zo weinig interesse meer toonden. Ik heb geprobeerd om uit te leggen dat ik momenteel in een moeilijke periode zit en dat ik hun vriendschap erg mis. Met één van de vriendinnen heb ik een goed gesprek gehad. Met de rest helaas niet. Er was zelfs iemand bij die boos werd op mij, en die de vraag omdraaide naar: 'Wat raar dat je mij zo benaderd, en hoe moet ik mij wel niet voelen?!!!'. Dat vond ik best wel heel erg om te horen, en dat heeft me ook best wel pijn gedaan. Had niet verwacht dat mensen zo egoïstisch konden reageren, zeker niet nadat ik bijna 7 jaar het idee had dat we een vriendschap hadden
Desalniettemin ben ik wel blij dat ik bovenstaande stap heb gemaakt. Ik moet wel zeggen dat ik me er op dit moment niet heel erg veel beter door ben gaan voelen, en dat ik in het begin best wel verdrietig was. Maar het heeft wel een stukje onzekerheid weggenomen met betrekking tot bepaalde vriendschappen, en ik hoop dat dat mij helpt op lange termijn.
Heb in tussentijd ook de stap genomen om enkele vriendinnen en vrienden te benaderen waarvan ik erg teleurgesteld was dat zij zo weinig interesse meer toonden. Ik heb geprobeerd om uit te leggen dat ik momenteel in een moeilijke periode zit en dat ik hun vriendschap erg mis. Met één van de vriendinnen heb ik een goed gesprek gehad. Met de rest helaas niet. Er was zelfs iemand bij die boos werd op mij, en die de vraag omdraaide naar: 'Wat raar dat je mij zo benaderd, en hoe moet ik mij wel niet voelen?!!!'. Dat vond ik best wel heel erg om te horen, en dat heeft me ook best wel pijn gedaan. Had niet verwacht dat mensen zo egoïstisch konden reageren, zeker niet nadat ik bijna 7 jaar het idee had dat we een vriendschap hadden
Desalniettemin ben ik wel blij dat ik bovenstaande stap heb gemaakt. Ik moet wel zeggen dat ik me er op dit moment niet heel erg veel beter door ben gaan voelen, en dat ik in het begin best wel verdrietig was. Maar het heeft wel een stukje onzekerheid weggenomen met betrekking tot bepaalde vriendschappen, en ik hoop dat dat mij helpt op lange termijn.