Psyche
alle pijlers
leeg gevoel
zaterdag 6 november 2010 om 05:19
Ik weet even niet zo goed waar het onderwerp te plaatsen dus dan maar hier i guess.
Ik lig hier alleen in bed in de nacht/ochtend met een enorm druk hoofd en ik voel me eigenlijk verdrietig. Maar daar lijkt voor mezelf geen ruimte voor te zijn.In die zin dat ik het moeilijk vind om er gehoor aan te geven.
de persoon van wie ik houd zit van de tien maanden nu nog 9 maanden aan de andere kant van de wereld, zonder dat we elkaar in tussentijd kunnen zien. Dat ten eerste. ten tweede heb ik niet het idee dat deze relatie het gaat redden. niet vanwege afstand maar andere zaken.hoewel ik der enorm mis.
Verder ben ik enorm druk met nieuwe studie. Besloot na een aantal jaar weer te studeren. best leuk maar zo druk. probeer het allemaal te bolwerken maar het is zo druk in mijn hoofd er raast zoveel doorheen.
Ik voel mij alleen maar op mijn familie hoef ik niet te rekenen. Bij mijn ouders langsgaan is geen pretje.ik voel mij niet gezien of gehoord of echt geliefd. Mijn moeder heeft het enkel over zich zelf en der problemen. En stelt zich zo afhankelijk op dat ik ouderrol op mij neem voor haar. Eigenlijk doe ik dat al zo lang ik mij kan heugen. Heb nooit idee dat er ruimte voor mij is.
Waar het eigenlijk om gaat is dat ik me gewoon heel alleen en verdrietig voel. Ik me laat mee razen door de drukte van de dag maar als ik thuis kom me zo down en verdrietig voel.
Weet niet wat ik met mijn post wil, gewoon even van mij afschrijven in de vroege ochtend denk ik..
Ik lig hier alleen in bed in de nacht/ochtend met een enorm druk hoofd en ik voel me eigenlijk verdrietig. Maar daar lijkt voor mezelf geen ruimte voor te zijn.In die zin dat ik het moeilijk vind om er gehoor aan te geven.
de persoon van wie ik houd zit van de tien maanden nu nog 9 maanden aan de andere kant van de wereld, zonder dat we elkaar in tussentijd kunnen zien. Dat ten eerste. ten tweede heb ik niet het idee dat deze relatie het gaat redden. niet vanwege afstand maar andere zaken.hoewel ik der enorm mis.
Verder ben ik enorm druk met nieuwe studie. Besloot na een aantal jaar weer te studeren. best leuk maar zo druk. probeer het allemaal te bolwerken maar het is zo druk in mijn hoofd er raast zoveel doorheen.
Ik voel mij alleen maar op mijn familie hoef ik niet te rekenen. Bij mijn ouders langsgaan is geen pretje.ik voel mij niet gezien of gehoord of echt geliefd. Mijn moeder heeft het enkel over zich zelf en der problemen. En stelt zich zo afhankelijk op dat ik ouderrol op mij neem voor haar. Eigenlijk doe ik dat al zo lang ik mij kan heugen. Heb nooit idee dat er ruimte voor mij is.
Waar het eigenlijk om gaat is dat ik me gewoon heel alleen en verdrietig voel. Ik me laat mee razen door de drukte van de dag maar als ik thuis kom me zo down en verdrietig voel.
Weet niet wat ik met mijn post wil, gewoon even van mij afschrijven in de vroege ochtend denk ik..
zondag 21 november 2010 om 21:00
hey hanke! mijn hoofdpijn is gelukkig over!
Ik heb het enorm druk gehad. Toetsenweek achter de rug! Gelukkig wel tot nu toe mooie cijfers gehaald.
Tussendoor vorige week maandag. Nu dus bijna twee weken geleden met ik inelkaar gezakt op school. Toen wist ik: het roer moet NU om. Ik ben met mijn mentor gaan praten en die stelde voor stage nu even te laten voor wat het is en daar later in het jaar mee te beginnen.
Verder heb ik even geprobeerd rust te nemen maar dat ging nog niet helemaal. Gelukkig gaat het nu wel weer iets beter met mij. Heb een aantal prioriteiten gesteld.
Heb nog steeds last van veel bovenkomende emoties en heb dus besloten hier ook meer aandacht aan te besteden. Het heeft natuurlijk nooit zin om er (te lang) niet naar te luisteren en vervolgens meerdere keren tegen de muur aan te lopen.
Mijn excuus voor mijn late reactie.
Hoe gaat het met jou?
Ik heb het enorm druk gehad. Toetsenweek achter de rug! Gelukkig wel tot nu toe mooie cijfers gehaald.
Tussendoor vorige week maandag. Nu dus bijna twee weken geleden met ik inelkaar gezakt op school. Toen wist ik: het roer moet NU om. Ik ben met mijn mentor gaan praten en die stelde voor stage nu even te laten voor wat het is en daar later in het jaar mee te beginnen.
Verder heb ik even geprobeerd rust te nemen maar dat ging nog niet helemaal. Gelukkig gaat het nu wel weer iets beter met mij. Heb een aantal prioriteiten gesteld.
Heb nog steeds last van veel bovenkomende emoties en heb dus besloten hier ook meer aandacht aan te besteden. Het heeft natuurlijk nooit zin om er (te lang) niet naar te luisteren en vervolgens meerdere keren tegen de muur aan te lopen.
Mijn excuus voor mijn late reactie.
Hoe gaat het met jou?
