Psyche
alle pijlers
Leven hoeft niet per se
maandag 14 maart 2016 om 14:16
Al zolang ik mij kan heugen vind ik leven niet iets om voor te leven. Ik mis "joie de vivre", ik vind het allemaal wel best, vind het soms ook best gezellig, maar als ik morgenochtend niet wakker zou worden, vind ik dat ook prima. Kort gezegd: dood of levend, het maakt me niet uit.
Ik vertelde dat net tegen een collega en hij zei "dat is nou een depressie", maar ik ben niet depressief. Dat ben ik ooit wel geweest, ook heel lang (écht heel lang) in therapie geweest, ik slik ook nog 1 AD-tje per dag (waren ooit 3), maar depressief ben ik niet.
Denk ik.
Is mijn onverschilligheid richting leven (maar ook richting dood) heel....raar? Of zijn er meer mensen die dit zo ervaren?
Ik vertelde dat net tegen een collega en hij zei "dat is nou een depressie", maar ik ben niet depressief. Dat ben ik ooit wel geweest, ook heel lang (écht heel lang) in therapie geweest, ik slik ook nog 1 AD-tje per dag (waren ooit 3), maar depressief ben ik niet.
Denk ik.
Is mijn onverschilligheid richting leven (maar ook richting dood) heel....raar? Of zijn er meer mensen die dit zo ervaren?
woensdag 16 maart 2016 om 00:25
quote:Piratesse schreef op 15 maart 2016 @ 20:15:
[...]
Bedoel je hier reanimeren mee? Dat je dat niet wilt?
Ik zou graag op elk gewenst moment naar de huisarts willen kunnen gaan en euthanasie aan kunnen vragen, wanneer mij dat uit komt. (En met elk moment bedoel ik dan.. afspraak maken en een traject opzetten). Als ik daar zelf voor kies, zonder voorwaarden.
Stel dat ik nu even een jaar een kutjaar heb en daarna 10 jaar super gelukkig zou zijn. Dan nog mag ik er toch zelf voor kiezen om dat er niet voor over te hebben? De rest van de 'wet' is allemaal gebaseerd op eigen verantwoordelijkheid. Beetje raar dat als je over je eigen leven wilt beslissen dat je voor een trein moet springen. Dit als korte toelichting
.
Maargoed de onverschilligheid zal wel met ongevoeligheid te maken hebben en in jouw geval vast een sterke relatie tot de medicatie die je neemt.
[...]
Bedoel je hier reanimeren mee? Dat je dat niet wilt?
Ik zou graag op elk gewenst moment naar de huisarts willen kunnen gaan en euthanasie aan kunnen vragen, wanneer mij dat uit komt. (En met elk moment bedoel ik dan.. afspraak maken en een traject opzetten). Als ik daar zelf voor kies, zonder voorwaarden.
Stel dat ik nu even een jaar een kutjaar heb en daarna 10 jaar super gelukkig zou zijn. Dan nog mag ik er toch zelf voor kiezen om dat er niet voor over te hebben? De rest van de 'wet' is allemaal gebaseerd op eigen verantwoordelijkheid. Beetje raar dat als je over je eigen leven wilt beslissen dat je voor een trein moet springen. Dit als korte toelichting
.Maargoed de onverschilligheid zal wel met ongevoeligheid te maken hebben en in jouw geval vast een sterke relatie tot de medicatie die je neemt.
woensdag 16 maart 2016 om 01:56
Ik denk dat men zich er op verkijkt hoe 'leuk' mensen het leven vinden.
ik date ze vaak, die leuke vrolijke mensen waarbij alles goed gaat in het leven. Ik beland er bij omdat ik beetje meer als hen wil zijn. Maar ik kom er altijd achter dat ze ongelukkiger zijn dan ik ben. Ze uiten het anders. Met een enorm groot masker.
'mwah' zijn is ergens nog niet eens zo slecht.
Ik denk ook dat een ieder dat hoort te zijn mogelijk. Mijn 'mwah-heid' zorgt er voor dat ik erg in het hier en nu ben, over het hier en nu nadenk, erg nieuwsgierig ben en naar oplossingen zoek. Niet zo handig in deze maatschappij, maar na een wereldramp zullen we wel de meest stabiele mensen zijn ( we kennen het 'mwah' gevoel al, het leven is ruk maar toch stug doorgaan) en de personen die het meest inventief zijn.
Die zogenaamde vrolijke-actieve mensen raken in de knel wanneer ze hun vaste riedeltje niet kunnen doen.
ik date ze vaak, die leuke vrolijke mensen waarbij alles goed gaat in het leven. Ik beland er bij omdat ik beetje meer als hen wil zijn. Maar ik kom er altijd achter dat ze ongelukkiger zijn dan ik ben. Ze uiten het anders. Met een enorm groot masker.
'mwah' zijn is ergens nog niet eens zo slecht.
Ik denk ook dat een ieder dat hoort te zijn mogelijk. Mijn 'mwah-heid' zorgt er voor dat ik erg in het hier en nu ben, over het hier en nu nadenk, erg nieuwsgierig ben en naar oplossingen zoek. Niet zo handig in deze maatschappij, maar na een wereldramp zullen we wel de meest stabiele mensen zijn ( we kennen het 'mwah' gevoel al, het leven is ruk maar toch stug doorgaan) en de personen die het meest inventief zijn.
Die zogenaamde vrolijke-actieve mensen raken in de knel wanneer ze hun vaste riedeltje niet kunnen doen.
woensdag 16 maart 2016 om 05:51
woensdag 16 maart 2016 om 07:50
Dat is een mooi nieuw woord ervoor: Mwah. Ik ben niet depressief, ik ben Mwah.
Al zullen het wel de sporen van depressie zijn die ik ervaar. Maar zolang ik niet dagelijks op de grond lig te huilen en het me nog lukt om de dagelijkse routine te volgen weet ik van mezelf dat ik niet echt depressief ben.
Gaan slapen en niet meer wakker worden is natuurlijk wel de allermooiste manier om dood te gaan. Vind ik dan.
En inderdaad: waarom wordt er toch zo krampachtig over gedaan als iemand gewoon dood wil? Ik wil dan niet perse dood, maar als ik het zou willen is dat toch mijn zaak? Ik heb er niet voor gekozen om geboren te worden, vraag me echt regelmatig af waarvoor ik hier in godsnaam ben. (eh, verkeerde bewoording, ik geloof niet in god)
Mag ik dan alsjeblieft wel beslissen wanneer het eindigt? Waarom zouden anderen het recht hebben om mij in leven te houden op het moment dat ik dat zelf niet meer zou willen?
Al zullen het wel de sporen van depressie zijn die ik ervaar. Maar zolang ik niet dagelijks op de grond lig te huilen en het me nog lukt om de dagelijkse routine te volgen weet ik van mezelf dat ik niet echt depressief ben.
Gaan slapen en niet meer wakker worden is natuurlijk wel de allermooiste manier om dood te gaan. Vind ik dan.
En inderdaad: waarom wordt er toch zo krampachtig over gedaan als iemand gewoon dood wil? Ik wil dan niet perse dood, maar als ik het zou willen is dat toch mijn zaak? Ik heb er niet voor gekozen om geboren te worden, vraag me echt regelmatig af waarvoor ik hier in godsnaam ben. (eh, verkeerde bewoording, ik geloof niet in god)
Mag ik dan alsjeblieft wel beslissen wanneer het eindigt? Waarom zouden anderen het recht hebben om mij in leven te houden op het moment dat ik dat zelf niet meer zou willen?