Psyche
alle pijlers
Leven met depressie
maandag 31 augustus 2015 om 20:04
Hallo,
Ik ben echt compleet nieuw hier, maar kreeg de tip van een vriendin om eens op het VIVA forum te kijken of ik mijn zogenoemde "ei" kwijt kon.
Uhm al sinds mijn 17e weet ik dat ik een depressieve aard is, daar leer je dan ook een soort van mee leven, alleen zit er een systeem in mijn lijf dat niet helemaal wil toegeven aan dit "ziek zijn" hoe vaak mijn psycholoog ook zegt dat ik het moet zien als iets permanent (zoals suikerziekte ofzo) en dat ik de rest van mijn leven medicatie zal slikken.
Nu is voor mezelf leven met dit ongemak al vervelend genoeg, ik ben manisch depressief, wat kort betekend of het gaat OVER THE MOON goed of ROCK BOTTOM bad. Mijn medicatie is zwaar en ik ben bewust single (wie wil nu zo'n vrouwke)
Maar ondertussen ben ik 30, is er nog niets onder de knie, en staan mijn eierstokken op ontploffen.
Na 100 jaar trachten een studie af te ronden, want the brains heb ik, ben ik daarmee gestopt maar ben ook arbeid afgekeurd. Met andere woorden... ik zit nu thuis.
Nu ben ik ZZP theatermaker, dus ik heb zo afentoe een klus en ben ik even bezig om vervolgens daar 3 maanden van bij te komen. Ik heb geen papiertje, als het goed met me gaat... dan krijg ik gewoon veel voor elkaar I guess...
Maar een hele dag slapen omdat je de dag ervoor 4 uurtjes buiten hebt gefietst... is geen leven echt geen leven
Nu ben ik helemaal niet op zoek naar de "oh wat erg" ofzo... gewoon meiden of mannen die weten hoe erg die struggle is en hoe zij daarmee om gaan. Ik kan met mijn huidige medicatie bijvoorbeeld wel zwanger worden (nogmaals ik ben single dus dat zal niet snel gebeuren) maar als ik die zwangerschap goed wil af laten lopen moet ik stoppen met die medicatie. Alle meiden om me heen zijn zwanger of hebben net een kindje gehad, ze zijn aan het werk, of zitten thuis te mama-en ...
Ik sta een beetje stil.
Tot zover dit geraaskal van een vreemde, tegen een heleboel vreemde op een forum.
Ik hoop dat er mensen zijn die zich in mijn verhaal herkennen en kunnen vertellen hoe jullie dat dan doen...
Thanks anyway!
Ik ben echt compleet nieuw hier, maar kreeg de tip van een vriendin om eens op het VIVA forum te kijken of ik mijn zogenoemde "ei" kwijt kon.
Uhm al sinds mijn 17e weet ik dat ik een depressieve aard is, daar leer je dan ook een soort van mee leven, alleen zit er een systeem in mijn lijf dat niet helemaal wil toegeven aan dit "ziek zijn" hoe vaak mijn psycholoog ook zegt dat ik het moet zien als iets permanent (zoals suikerziekte ofzo) en dat ik de rest van mijn leven medicatie zal slikken.
Nu is voor mezelf leven met dit ongemak al vervelend genoeg, ik ben manisch depressief, wat kort betekend of het gaat OVER THE MOON goed of ROCK BOTTOM bad. Mijn medicatie is zwaar en ik ben bewust single (wie wil nu zo'n vrouwke)
Maar ondertussen ben ik 30, is er nog niets onder de knie, en staan mijn eierstokken op ontploffen.
Na 100 jaar trachten een studie af te ronden, want the brains heb ik, ben ik daarmee gestopt maar ben ook arbeid afgekeurd. Met andere woorden... ik zit nu thuis.
Nu ben ik ZZP theatermaker, dus ik heb zo afentoe een klus en ben ik even bezig om vervolgens daar 3 maanden van bij te komen. Ik heb geen papiertje, als het goed met me gaat... dan krijg ik gewoon veel voor elkaar I guess...
Maar een hele dag slapen omdat je de dag ervoor 4 uurtjes buiten hebt gefietst... is geen leven echt geen leven
Nu ben ik helemaal niet op zoek naar de "oh wat erg" ofzo... gewoon meiden of mannen die weten hoe erg die struggle is en hoe zij daarmee om gaan. Ik kan met mijn huidige medicatie bijvoorbeeld wel zwanger worden (nogmaals ik ben single dus dat zal niet snel gebeuren) maar als ik die zwangerschap goed wil af laten lopen moet ik stoppen met die medicatie. Alle meiden om me heen zijn zwanger of hebben net een kindje gehad, ze zijn aan het werk, of zitten thuis te mama-en ...
Ik sta een beetje stil.
Tot zover dit geraaskal van een vreemde, tegen een heleboel vreemde op een forum.
Ik hoop dat er mensen zijn die zich in mijn verhaal herkennen en kunnen vertellen hoe jullie dat dan doen...
Thanks anyway!
maandag 31 augustus 2015 om 20:18
Ja ik praat wel met vriendinnen, maar na een tijd begin je zo te merken dat je stilstaat en zij verdergaan dat het zeggen " ja gaat goed " te makkelijk ofwel handig wordt. Ik wil gewoon weleens gillen HET GAAT HELEMAAL NIET GOED HOE MOET IK NU VERDER EN EEN MAN VINDEN EN EEN KIND KRIJGEN EN EEN BAAN EN EEN LEVEN IN T ALGEMEEN.... en als ik dat roep bij mn arts dan zegt hij "heb je suïcidale gedachtes? denk je aan het stappen plan?" waar ik alleen maar dieper van ga zuchten!!! Misschien zeik ik wel gewoon er zijn duizenden mensen die het zwaarder hebben. Ik krijg een uitkering, mijn ouders steunen hier en daar financieel ik woon in een huis... maar jezus, ik wil gewoon een leven! en een baby en gezond zijn. ipv altijd zo zo vreselijk moe.
en gezond zijn. ipv altijd zo zo vreselijk moe.
maandag 31 augustus 2015 om 20:50
Ik heb je OP gelezen en het eerste wat ik denk: 4 uur fietsen en dagen bijkomen. Hoe ga je dat doen met een kind? Kinderen zijn dodelijk vermoeiend. Sta eens een week 3x per nacht een uurtje op. Hoe ga je het handelen en tijdens je zwangerschap zonder je medicijnen?
En als ik mij niet vergis is MD genetisch bepaald.
Ik schrijf dit niet om je te kwetsen, maar waar begin je aan?
En als ik mij niet vergis is MD genetisch bepaald.
Ik schrijf dit niet om je te kwetsen, maar waar begin je aan?
maandag 31 augustus 2015 om 20:56
quote:Dream213 schreef op 31 augustus 2015 @ 20:18:
Ik wil gewoon weleens gillen HET GAAT HELEMAAL NIET GOED HOE MOET IK NU VERDER EN EEN MAN VINDEN EN EEN KIND KRIJGEN EN EEN BAAN EN EEN LEVEN IN T ALGEMEEN.... Misschien zeik ik wel gewoon er zijn duizenden mensen die het zwaarder hebben. Ik krijg een uitkering, mijn ouders steunen hier en daar financieel ik woon in een huis... maar jezus, ik wil gewoon een leven! en een baby en gezond zijn. ipv altijd zo zo vreselijk moe.Tja, dus eigenlijk kun je niet goed voor jezelf zorgen in een aantal opzichten. Ik denk dat je dat eerst moet aanpakken voordat je met iemand aan kinderen begint. Je zegt zelf dat het nu niet goed gaat maar een kind is nu niet de oplossing voor je problemen. Een baan en daardoor zelfstandigheid is wel een stap in de goede richting. Begin daar eens mee.
Ik wil gewoon weleens gillen HET GAAT HELEMAAL NIET GOED HOE MOET IK NU VERDER EN EEN MAN VINDEN EN EEN KIND KRIJGEN EN EEN BAAN EN EEN LEVEN IN T ALGEMEEN.... Misschien zeik ik wel gewoon er zijn duizenden mensen die het zwaarder hebben. Ik krijg een uitkering, mijn ouders steunen hier en daar financieel ik woon in een huis... maar jezus, ik wil gewoon een leven! en een baby
en gezond zijn. ipv altijd zo zo vreselijk moe.Tja, dus eigenlijk kun je niet goed voor jezelf zorgen in een aantal opzichten. Ik denk dat je dat eerst moet aanpakken voordat je met iemand aan kinderen begint. Je zegt zelf dat het nu niet goed gaat maar een kind is nu niet de oplossing voor je problemen. Een baan en daardoor zelfstandigheid is wel een stap in de goede richting. Begin daar eens mee.
Egels kunnen momenteel moeilijk aan water komen. Help ze door een schoteltje met water op een beschut plekje neer te zetten, liefst met wat speciaal egelvoer (te koop in dierenwinkels). Voor insecten op een hogere plek een schoteltje water met steentjes.
maandag 31 augustus 2015 om 20:58
Een goede vriend van me is ook manisch-depressief en ik herken de buien die je omschrijft. Lijkt me heel moeilijk en heftig, ik heb dan ook geen advies over je kinderwens, maar wat ik bij die vriend zie is dat het hem erg helpt om zich creatief te uiten, naast de gesprekken met de psychiater. Hij heeft nu een heel groot atelier en soms als ik daar kom zit werkelijk alles onder de verf, maar wat hij schildert is prachtig, en soms pijnlijk confronterend. Alles zit erin, van het dagen wakker zijn in een goede periode tot het absoluut niet begrijpen waarom het leven zo'n hel kan zijn. Misschien kan zoiets jou ook helpen? Al is het alleen maar om de heftigste emoties eruit te krijgen?
In ieder geval veel sterkte gewenst!
In ieder geval veel sterkte gewenst!
maandag 31 augustus 2015 om 21:10
Dat is een zwaar leven TO. Misschien een open deur, maar heb je al een (of meer) huisdieren overwogen? Zo'n dier verplicht je a.h.w. om daar goed voor te zorgen en je krijgt daar veel liefde voor terug. In geval van nood kan iemand anders er tijdelijk voor zorgen.
Met een kind is dat heel anders: je kan een zoet probleemloos kind treffen maar ook een overgevoelig kind wat veel zorg en begrip nodig heeft of een overactief kind wat heel veel energie van je vergt.
En dan is er nog het probleem van de erfelijkheid: misschien is jouw aandoening erfelijk en dat wil je toch niet voor je kind.
Veel sterkte in elk geval.
Met een kind is dat heel anders: je kan een zoet probleemloos kind treffen maar ook een overgevoelig kind wat veel zorg en begrip nodig heeft of een overactief kind wat heel veel energie van je vergt.
En dan is er nog het probleem van de erfelijkheid: misschien is jouw aandoening erfelijk en dat wil je toch niet voor je kind.
Veel sterkte in elk geval.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
maandag 31 augustus 2015 om 21:53
Het is niet dat ik nu een baby wil.
Ik ben me mega bewust dat dat echt geen oplossing is. En heb inderdaad een kat. Maar "nu een kind willen" en "een kinderwens" hebben is nogal een verschil.
Ik kan / mag momenteel niet werken, heb er vaak lak aan overigens, acceptatie is een dingetje. Geen idee wat normaal precies is ... Maar dat zou ik wel willen
Mbt kunst. Ik schrijf en regisseer (muziek) theater. Helaas is dat geen vetpot overigens.
Het is gewoon dat ik de laatste tijd geen lol meer uit mijn leven haal. Stil sta. En dan begin te denken. Hoe zou het zijn? De hemel? Ik ben veelste rationeel hoor voor zelfmoord, maar soms snap ik het zo goed. Snapje??
Ik ben me mega bewust dat dat echt geen oplossing is. En heb inderdaad een kat. Maar "nu een kind willen" en "een kinderwens" hebben is nogal een verschil.
Ik kan / mag momenteel niet werken, heb er vaak lak aan overigens, acceptatie is een dingetje. Geen idee wat normaal precies is ... Maar dat zou ik wel willen
Mbt kunst. Ik schrijf en regisseer (muziek) theater. Helaas is dat geen vetpot overigens.
Het is gewoon dat ik de laatste tijd geen lol meer uit mijn leven haal. Stil sta. En dan begin te denken. Hoe zou het zijn? De hemel? Ik ben veelste rationeel hoor voor zelfmoord, maar soms snap ik het zo goed. Snapje??
maandag 31 augustus 2015 om 22:41
Ik heb een bipolaire stoornis en ben alleenstaande moeder. Het is hard werken, keihard werken. Ik blijf op de been voor mijn kind en mijn kind houdt me op de been. Toch denk ik, als ik nu voor de keuze zou staan (nu ik een diagnose weet, die wist ik toen niet), dat ik niet voor een kind zou kiezen.
Alleen al om het erfelijke component.Het feit dat ik mijn ziekte misschien wel heb doorgegeven vind ik verschrikkelijk. Ik weet hoe zwaar het leven is met en ik zou er echt alles voor over hebben om dat mijn kind te besparen.
Alleen al om het erfelijke component.Het feit dat ik mijn ziekte misschien wel heb doorgegeven vind ik verschrikkelijk. Ik weet hoe zwaar het leven is met en ik zou er echt alles voor over hebben om dat mijn kind te besparen.
dinsdag 1 september 2015 om 00:02
quote:truusdemier25 schreef op 31 augustus 2015 @ 22:23:
Lieve Dream,
Jeetje, van sommige reacties hierboven wordt je spontaan depressief. Kennelijk voelen mensen zich vrij zo maar iets neer te plempen zonder kennis van zaken.
Ik heb twee keer een manie gehad. Ik herken wel het één en ander van wat je schrijft. Aan de ene kant wil je dóór, aan de andere kant is het zoeken naar je balans en je belastbaarheid. De keuze wel of geen moeder worden ivm ziekte heb ik gelukkig nooit hoeven maken, want dat was ik al toen ik voor het eerst ziek werd. En ik kan gerust zeggen dat ik een goede moeder ben. Mijn omgeving beaamt dat ook. Ik ben alleen twee keer een paar weken weg geweest ivm een manie. Mijn man heeft mijn kind toen met wat hulp goed op kunnen vangen. Het feit dat mijn kind er is zorgt er wel voor dat ik in professioneel opzicht momenteel niet veel kan doen. Als ik te veel doe merk ik namelijk dat mijn stemming omhoog schiet en ik voel me super verantwoordelijk vanwege mijn moederschap. Ik wil geen risico's nemen. Ik mis het werken echter wel. Ik probeer het enigszins op te vangen met vrijwilligerswerk (uurtje per dag) en inderdaad creatief bezig zijn.
Het feit dat je nu niet in balans bent zegt niet dat je dat niet kunt worden. Hoe reageert je psychiater op je kinderwens als je gewoon 'neutraal' vraagt wat hij/zij erover denkt, zonder te schieten in 'hoe moet ik een man vinden!!? etc.'. Je bent pas 30, je hebt nog wel even om langer stabiel te worden en een man te vinden. Wie weet lukt het best. Ik ken verschillende mensen die zichzelf en hun ziekte zo goed leren kennen dat ze na een periode van enkele manieen/depressies al jaren stabiel zijn. Ze kennen hun gebruiksaanwijzing goed. Ik heb veel gehad aan lotgenotencontact. Ben je lid van de VMDB? In september is er een landelijke dag met als thema 'daar knap je van op', over methoden die de GGZ niet altijd aanbiedt, zoals mindfulnes.
Waarom heb je besloten bewust single te zijn? Als een man jou lief vindt het jij hem is het toch genoeg? Mijn man is ook niet weggelopen hoor, toen ik 'gek' werd.
Thanks en ja dat over die mannen zeggen er meer. Maar dat is "ervarings" dingetje. Daarbij , in mijn wereldje , vallen mannen op ... Mannen hahaha
Echt bedankt voor je bericht ik zal zo'n steungroep eens bekijken.
Lieve Dream,
Jeetje, van sommige reacties hierboven wordt je spontaan depressief. Kennelijk voelen mensen zich vrij zo maar iets neer te plempen zonder kennis van zaken.
Ik heb twee keer een manie gehad. Ik herken wel het één en ander van wat je schrijft. Aan de ene kant wil je dóór, aan de andere kant is het zoeken naar je balans en je belastbaarheid. De keuze wel of geen moeder worden ivm ziekte heb ik gelukkig nooit hoeven maken, want dat was ik al toen ik voor het eerst ziek werd. En ik kan gerust zeggen dat ik een goede moeder ben. Mijn omgeving beaamt dat ook. Ik ben alleen twee keer een paar weken weg geweest ivm een manie. Mijn man heeft mijn kind toen met wat hulp goed op kunnen vangen. Het feit dat mijn kind er is zorgt er wel voor dat ik in professioneel opzicht momenteel niet veel kan doen. Als ik te veel doe merk ik namelijk dat mijn stemming omhoog schiet en ik voel me super verantwoordelijk vanwege mijn moederschap. Ik wil geen risico's nemen. Ik mis het werken echter wel. Ik probeer het enigszins op te vangen met vrijwilligerswerk (uurtje per dag) en inderdaad creatief bezig zijn.
Het feit dat je nu niet in balans bent zegt niet dat je dat niet kunt worden. Hoe reageert je psychiater op je kinderwens als je gewoon 'neutraal' vraagt wat hij/zij erover denkt, zonder te schieten in 'hoe moet ik een man vinden!!? etc.'. Je bent pas 30, je hebt nog wel even om langer stabiel te worden en een man te vinden. Wie weet lukt het best. Ik ken verschillende mensen die zichzelf en hun ziekte zo goed leren kennen dat ze na een periode van enkele manieen/depressies al jaren stabiel zijn. Ze kennen hun gebruiksaanwijzing goed. Ik heb veel gehad aan lotgenotencontact. Ben je lid van de VMDB? In september is er een landelijke dag met als thema 'daar knap je van op', over methoden die de GGZ niet altijd aanbiedt, zoals mindfulnes.
Waarom heb je besloten bewust single te zijn? Als een man jou lief vindt het jij hem is het toch genoeg? Mijn man is ook niet weggelopen hoor, toen ik 'gek' werd.
Thanks en ja dat over die mannen zeggen er meer. Maar dat is "ervarings" dingetje. Daarbij , in mijn wereldje , vallen mannen op ... Mannen hahaha
Echt bedankt voor je bericht ik zal zo'n steungroep eens bekijken.
dinsdag 1 september 2015 om 00:55
quote:Moiren_ schreef op 31 augustus 2015 @ 22:41:
Alleen al om het erfelijke component.Het feit dat ik mijn ziekte misschien wel heb doorgegeven vind ik verschrikkelijk. Ik weet hoe zwaar het leven is met en ik zou er echt alles voor over hebben om dat mijn kind te besparen.Heilloze weg om je daar druk over te maken. Je hebt geen verwijtbaar gedrag vertoond en je verdient groot respect om ondanks deze moeilijkheden zo goed en toegewijd voor je kind te zorgen.
Alleen al om het erfelijke component.Het feit dat ik mijn ziekte misschien wel heb doorgegeven vind ik verschrikkelijk. Ik weet hoe zwaar het leven is met en ik zou er echt alles voor over hebben om dat mijn kind te besparen.Heilloze weg om je daar druk over te maken. Je hebt geen verwijtbaar gedrag vertoond en je verdient groot respect om ondanks deze moeilijkheden zo goed en toegewijd voor je kind te zorgen.
dinsdag 1 september 2015 om 08:31
quote:Antoon69 schreef op 01 september 2015 @ 00:55:
[...]
Heilloze weg om je daar druk over te maken. Je hebt geen verwijtbaar gedrag vertoond en je verdient groot respect om ondanks deze moeilijkheden zo goed en toegewijd voor je kind te zorgen.Natuurlijk is het een heilloze weg en kan ik er niets aan veranderen. Maar ik zie wel dingen die reden tot zorg geven. Ik hoop echt dat mijn kind die bipolaire stoornis bespaard blijft.
[...]
Heilloze weg om je daar druk over te maken. Je hebt geen verwijtbaar gedrag vertoond en je verdient groot respect om ondanks deze moeilijkheden zo goed en toegewijd voor je kind te zorgen.Natuurlijk is het een heilloze weg en kan ik er niets aan veranderen. Maar ik zie wel dingen die reden tot zorg geven. Ik hoop echt dat mijn kind die bipolaire stoornis bespaard blijft.
dinsdag 1 september 2015 om 09:24
@ ikeaverslaafde Het gaat mij om reacties waarin gezegd wordt dat TO een baby maar uit het hoofd moet zetten en zelfs maar een huisdier moet nemen. Op basis van wat ze hier zegt kan je dat helemaal niet concluderen. Ze heeft nog geruime tijd aan vruchtbare jaren, waarin ze wellicht nog stabiel genoeg kan worden. De enige die hier iets zinnigs over kan zeggen is haar psychiater. In de psychiatrie staan ze ook niet per definitie afwijzend tegenover zwangerschap bij mensen met een bipolaire stoornis. Er is goede begeleiding. Door meteen heel hard te roepen dat TO het uit haar hoofd moet zetten stigmatiseer je onnodig. Mensen doen dat ongemerkt, maar het is wel pijnlijk. Het is ook een reden dat bipolairen hun stoornis vaak verzwijgen, juist omdat er door mensen die er geen verstand van hebben allerlei conclusies worden getrokken (bijvoorbeeld over de kwaliteit van je ouderschap, werknemerschap etc.). Het leven zou zoveel gemakkelijker zijn als je gewoon open kunt zijn en zeggen wat je nodig hebt en dit gewoon geaccepteerd wordt.
Overigens is de kans dat je het doorgeeft aan je kind 10 á 15 %. De kans dat je het niet doorgeeft is dus nog vele malen groter. Daarbij is een bipolaire stoornis niet altijd even ernstig. Zelf hou ik wel van het leven, ondanks de stoornis.
TO Fijn dat je wat aan mijn woorden hebt gehad . En mannen die op mannen vallen... tja, dat maakt het natuurlijk nog moeilijker dan die BS
......Ik heb op een moment dat ik het even niet zag zitten trouwens wel eens gebeld met de lotgenotenlijn van de VMDB (0900 – 5 123 456) en een heel prettig gesprek gehad. Veel herkenning. Voelde beter dan de gesprekken die ik op dat moment met mijn SPV had.
Overigens is de kans dat je het doorgeeft aan je kind 10 á 15 %. De kans dat je het niet doorgeeft is dus nog vele malen groter. Daarbij is een bipolaire stoornis niet altijd even ernstig. Zelf hou ik wel van het leven, ondanks de stoornis.
TO Fijn dat je wat aan mijn woorden hebt gehad . En mannen die op mannen vallen... tja, dat maakt het natuurlijk nog moeilijker dan die BS
......Ik heb op een moment dat ik het even niet zag zitten trouwens wel eens gebeld met de lotgenotenlijn van de VMDB (0900 – 5 123 456) en een heel prettig gesprek gehad. Veel herkenning. Voelde beter dan de gesprekken die ik op dat moment met mijn SPV had.