Lotgenotengroep depressie

Starshine en Ditishet, wat fijn dat jullie de kerstdagen goed zijn doorgekomen! Klinkt ook relaxed dat jullie niets moesten!

Marcha, ik hoop dat jij de kerst ook goed doorgekomen bent?! Was het nog een gezellige avond? En een lekker dagje voor jezelf?
Goed dat er een signaleringsplan is opgesteld toen en jullie daar nu weer naar gaan kijken.

Mijn kerst was wel oké, niets gedaan, alleen wat uitgebreider gegeten met man.
Tegen nieuwjaarsdag zie ik wel enorm op, dat vind ik zo’n deprimerende dag, erger dan kerst.
Momenteel gaat het redelijk, merk wel dat ik veel spanning heb en constant aan sta. Meer dan normaal dan.

Ik hoop dat het met de rest ook allemaal oké gaat!

Lieve iedereen, hoe gaat het met jullie

Het gaat hier met ups and downs. Afgelopen zondag een flinke huilbui bij partner gehad, het is momenteel heel wisselvallig. De ene keer kan ik mij redelijk oppeppen en de andere keer dan lukt het niet. Ik zie op tegen oudejaarsavond, ik laat alles aan mij voorbij gaan en doe net of het een gewone avond is. Het gemis van mijn ouders en zusters voel dan zo extra aan, helemaal nu ik niet zo stabiel ben. En ondanks dat het herstel van mijn partner heel goed gaat, vind ik 2025 een ongelooflijke rotjaar! Kom ook net van een vervangende huisarts vandaan, mijn partner was mee. ik was zijn laatste patiënt en heb er bijna 1 uur gezeten. Het had te maken met mijn trigger waarvoor ik gisteren voor de zoveelste keer naar toe ben geweest.

Ik vertel nog wel waar het over gaat, want het komt volgens mij allemaal zo vaag over!

Lieve groet

Even een knuffel voor jou Marcha en voor iedereen die er een nodig heeft.
Ik kom ook weer even aanhaken, veel moe en overprikkeld zo met de feestdagen.
Vaak hartkloppingen en lig weer veel op de bank.. moeilijk mijn rust kunnen vinden veel spanningen in mijn nek.

Oudejaarsavond en Nieuwjaar wil ik ook graag overslaan.. ik snap zo goed dat dingen dan extra binnen komen, het gemis van dierbaren. Wel fijn dat je het bij je partner kwijt kan, huilen lucht soms zo op.

Ik heb de boom dit jaar niet eens gezet daar lag mijn kat altijd onder, had er geen fut voor om 'm helemaal op te tuigen en wil dingen niet forceren (wel wat kerst versiering) maar achteraf baal ik weer dat ik er niet van heb kunnen genieten.. van heel de Kerst tijd.

Nu morgen nog even doorkomen, ik ga in ieder geval even wandelen, dat doe ik elke dag momenteel en een klein boodschapje en verder zal ik wel vroeg in slaap vallen en wakker worden van het vuurwerk.

In ieder geval een fijne avond iedereen en alvast toch een fijne jaarwisseling en dat we maar heel veel lichtpuntjes mogen hebben het komende jaar en vooral aardig voor onszelf zijn

Hoop ik ook Leergierig! Fijn dat je je nu ietsje beter voelt.
Kerst zelf ging bij mij ook redelijk maar daarna.. alsof dan toch de spanningen eruit komen van mezelf bij elkaar houden.
Ik doe ook niks met Oudejaarsavond, misschien toch maar hapjes neerzetten voor mezelf en hopen op een beter jaar.

Dat ken ik Ditishet dat uit je doen zijn zo met deze dagen maar toch fijn dat het gezellig was. Met Nieuwjaar ook plannen?

Starshine fijn dat de Kerst leuk was met familie, klinkt heel ongedwongen ook gezellig met spelletjes enzo.
Hoe gaat het nu zo tegen de jaarwisseling, ook met de familie thuis?

Hier valt het trouwens heel erg mee met vuurwerk dit jaar, hoe is dat bij jullie? Normaal gaat het al helemaal los dagen ervoor maar gelukkig vrij rustig nu op af en toe een knal na.

Leergierig, dat het nu redelijk met je gaat vind ik fijn om te lezen. Hoop dat je het kunt vasthouden en dat je zsm een goed gesprek hebt met je psychiater. Verwen je morgen met wat lekkers voor bij de thee, op de bank onder een deken en kijk een programma waarbij jij je een beetje goed voelt. En als je wil huilen is dat ook helemaal goed


Yesss, Ja ik herken het dit jaar heb ik ook niet echt kunnen genieten van de feestdagen en dat voelt zo verdrietig omdat het normaal gesproken altijd zo gezellig is oa met familie en hotel overnachting aan zee met partner. We moeten maar denken dat volgend jaar we dubbelop gaan genieten en dat geld ook voor jou. Het gemis van je kat dat blijft maar misschien zijn de herinneringen dan iets meer met een glimlach. En harstikke goed dat je het voor jezelf een beetje aangenaam maakt door hapjes te halen. En voor jou geld het ook, huilen mag en is ook goed. terug van mij.

We gaan morgenmiddag naar schoonvader en morgenavond sushi bestellen. Al het eten op de salontafel, onder een deken op de bank met muziek of tv aan. En als ik wil huilen om het gemis van mijn dierbaren dan doe ik dat gewoon. Wat vuurwerk betreft valt het hier best mee tov voorgaande jaren, hopelijk morgen ook niet teveel knallers.

Lieve iedereen, sterkte voor wie het nodig heeft, en 2025 zwaaien we keihard uit en op naar 2026 met meer stabiliteit en mooie liefdevolle dagen

Lieve iedereen, hoe gaat het vandaag met jullie? Hopelijk dat de stilte op dit topic een goed teken is

Dikke knuffel voor iedereen! Heb nog niet alles bij gelezen maar kan me goed voorstellen dat het lastige dagen zijn. Gemis, andere verwachtingen, schommelende emoties, spanning en wat dan ook. Hier was het redelijk stabiel maar sinds 2 dagen weer veel lichamelijke spanning, onrust en daar dus ook van huilen. Je zou denken dat je er aan gewend raakt... Toch voelt het weer even irritant. Ik tel de dagen een beetje af tot volgende week vrijdag, dan ik terecht bij de psychiater. Ga uit van nog een medicatie wisseling en probeer dit te zien als tussenfase.

Maar al met al lukken de dingen wel. Boodschappen doen, wandelen, wat tv kijken of in huis opruimen. Het is even wat het is.

Toch een goede jaarwisseling voor jullie allemaal. 2025 was hier ook niet het beste jaar. Dus hoop dat 2026 voor iedereen mooier wordt. Wij zijn met het gezin dus geen druk, filmpje, hapjes en we maken er weer wat van.

De beste wensen allemaal voor het nieuwe jaar!

Ik hoop dat iedereen een fijne jaarwisseling heeft gehad!
Ik vond het een vreselijke avond met nog meer vuurwerk dan normaal tot diep in de nacht, 2 doodsbange katten en een ziek konijn (gaat nu weer beter gelukkig)

Ik ben blij dat het er op zit en nog blijer als deze dag ook voorbij is

Beste wensen voor 2026. Dat we maar weer in een positieve stijgende lijn mogen zitten.

Hier een gezellige avond gehad bij mijn vriend met de kinderen. Mijn oudste was naar mijn moeder omdat mijn nichtje daar ook was. Hij wilde s nachts nog op pad met vrienden maar is gelukkig niet gegaan.
Lekker top2000 gekeken, sushi gegeten en de kinderen af en toe wat vuurwerk afsteken buiten.

Ook de beste wensen in ieder geval voor iedereen!

Sluit me helemaal bij je aan Pumpkin.. vreselijke avond en dat vuurwerk zorgt weer voor veel spanningsklachten de hele dag al zo'n depri gevoel
Zo zielig ook voor de beestjes, gelukkig gaat het weer wat beter met je konijn.
Echt niet normaal dat vuurwerk het bleef hier ook nog lang doorgaan.

Vandaag nog naar familie maar ben even helemaal op en uit mijn doen en ben blij als ik vanavond op de bank lig.
Heb social media wel zoveel mogelijk vermeden (niet helemaal gelukt) al die eindejaars dingen en het gevoel dat je euforisch het nieuwe jaar in moet gaan.
Blij dat deze dagen voorbij zijn!!
Doe mij maar weer een doordeweekse avond dan voel ik me relaxter.

De beste wensen en dat er meer stabiliteit en vrolijke dagen mogen zijn, maar vooral de juiste hulp wat iedereen nodig heeft!

Ik kwam de avond redelijk door, om 00.00 uur heb ik zo gehuild bij mijn partner. Ik heb nog nooit zo opgezien tegen de feestdagen als afgelopen jaar.

Yesss, Dat Sociale Media moet je niet al te serieus nemen met dat Wat hebben we het leuk en gezellig en kijk ons hier vrolijk en mooi zijn. Allemaal voor de bühne!

De beste wensen voor het nieuwe jaar.

Ik hoop voor iedereen op wat stabiliteit, lichtpuntjes, rustige en mooie momenten.

Hoe gaat het met iedereen!

Gelukkig voor een aantal schiet de afspraken met psychiater nu op.

Vanochtend moest ik naar de huisarts, ik liep rond 8.00 uur al buiten in het donker. Het sneeuwde en het was zo stil buiten, wat genoot ik ervan.

Hier gaat het nog steeds wel goed. Wisselend soms nog wel maar steeds sneller ook weer goed. Het meest heb ik nog last van mijn verlatingsangst.
Hier wel een goed gesprek over gehad met mijn vriend. Hij vind het moeilijk begrijpen maar luisterde wel.
Volgende week weer belafspraak met de huisarts en afspraak poh. Ergens denk ik dat ophogen wel goed zou zijn maar ik ben bang voor de bijwerkingen. En ad medicatie heeft ook invloed op mijn rusteloze benen dus ik wil eerst overleggen met de neuroloog. Ik heb nu al meer last ervan en denk dat ik die medicatie ook moet ophogen.

Hoi allemaal,

Ik lees al een tijdje met jullie mee. Het helpt mij op de een of andere manier. Vandaag heb ik dan ook een account aangemaakt en ik wil graag even mijn verhaal kwijt. Ik probeer het zo duidelijk mogelijk te vertellen en mijn excuses alvast voor het belachelijke lange verhaal en dankjewel voor wie dit leest.

Eind 2024/begin 2025 ging het met mij niet zo goed. Wat precies de reden was en in welke volgorde vind ik moeilijk, maar het begon met wat vage slikklachten (globusgevoel), maar hier besteedde ik verder niet veel aandacht aan. Totdat ik op een gegeven moment ineens ging googlen en vanaf toen ging het steeds slechter.
Ik kreeg last van extreme maagzuur en sliep bijna niet meer. Ook verloor ik mijn eetlust. Allemaal dingen die ik helemaal niet herkende bij mezelf. Ik was er van overtuigd dat er iets lichamelijks niet goed was. De huisarts gaf toen al aan dat ik stress had. Maar ik kon het niet begrijpen, waar had ik stress van? Ik voelde mij voor die tijd psychisch nooit slecht en stond vrolijk in het leven (wel ben ik iemand die mij vrij snel zorgen kan maken). En hoe kon ik dan ineens zoveel maagzuur krijgen? Zoveel vragen waar ik natuurlijk geen antwoord op kreeg. Ze hebben meerdere onderzoeken gedaan (gastroscopie/bloedonderzoeken), maar alles was goed. Wel was/is mijn B12 veel te laag. Hier heb ik injecties voor gehad en slik nu supplementen daarvoor.
Ik heb Quetiapine meegekregen in lage dosering (12,5mg) om te kunnen slapen en dit werkte goed. Maar mijn spanning en nervositeit overdag bleef. Mijn eetlust was ook nog niet terug. Dat gegoogle de hele tijd werkte natuurlijk ook niet mee. De Quetiapine mocht ik daarom ook overdag gaan gebruiken (in de ochtend 6,25mg, in de middag 6,25mg en in de avond 6,25mg). Om mij wat meer rust in mijn hoofd te kunnen geven. Tegelijkertijd ben ik doorgestuurd naar POH. Hier heb ik wat gesprekken mee gehad met het advies: zoek afleiding. Dit heb ik in die periode met veel moeite ook gedaan. Ik heb weinig tot eigenlijk geen sociale contacten maar wel een fijne, hechte band met mijn ouders en zus. Ik zit ook in een goede relatie van 20 jaar met mijn vriend (geen kinderen).
Bij mijn ouders zat ik nog net niet dagelijks. Mijn zus heeft paarden en daar ging ik met mijn moeder geregeld naartoe. Dit was fijn en ik had met mijn moeder ook fijne gesprekken.
Ik ben mij na een aantal maanden weer beter gaan voelen. Rond maart/april van afgelopen jaar. Ik kreeg mijn eetlust weer langzaamaan terug. Ik merkte overigens ook dat de Quetiapine mij wat meer eetlust gaf. Dit zou ook een bijwerking kunnen zijn en in mijn geval was ik daar blij mee. Ik merk ook dat ik het ontzettend moeilijk vind dat ik niet weet wat nu precies de reden is/was dat ik mij slecht ging voelen en waarom het toch weer beter ging. Was het de verloren eetlust, want ik hou juist van lekker eten en dat ik mij daar somber over ben gaan voelen? Of was het de angst voor een ernstige ziekte en daardoor eetlust verlies? En ben ik mij beter gaan voelen door de afleiding? Ik vind het vaak een dooddoener, zoek afleiding, want daar heb je dan totaal geen zin in. Maar wellicht heeft het me toch geholpen. Maar constant die vragen. Ik ben het type meten is weten maar ik kan hier niks mee. Een been breken, prima. Maar dit…
Ik ben in de tussentijd ook naar een basis psycholoog gestuurd. Er zijn vermoedens van een vorm van autisme. Dit wil ik nog wel laten onderzoeken, maar in mijn regio is een aanmeld stop. Wellicht heeft dat er ook allemaal mee te maken.

Maar goed, ik begon toch weer plezier te krijgen in dingen. Ik hou van interieur en projectjes in huis. Van naar de IKEA gaan en de Intratuin. Dit deed ik weer en was voor mij een teken dat het weer beter ging.
Wel merkte ik dat het weer richting kerst ging en veel terug aan het denken was. Van “Vorig jaar rond deze periode begon het bij mij” enz. Maar ik kon het nog wel relativeren. Ik gebruik nog steeds Quetiapine. Niet meer voor overdag, maar alleen in de avond 12,5 mg. Dit werkt na een jaar nog steeds perfect en ik heb garantie dat ik goed kan slapen. Ook voor mij zijn de avonden dat ik rust krijg. Zeker na het innemen van de Quetiapine. Alsof ik garantie heb dat ik mij daarna beter ga voelen en zoveel rustiger. Ik kijk zo uit naar de avond. Voor veel mensen is dat een bekend iets als ik dat zo lees.

En nu is er een andere situatie. Met mijn vriend gaat het de laatste maanden/jaar niet goed. Dit begon eigenlijk nog wel langzaam, met de typische weekend hoofdpijn. Doordeweeks ging het allemaal nog wel. Maar de laatste paar weken gaat het ineens slecht. Hij heeft een aantal flinke migraine aanvallen gehad en hij heeft veel last van nervositeit. De kerstdagen lag hij op bed. Hij is hiervoor enkele maanden geleden bij de huisarts geweest en deze heeft hem naar de POH doorgestuurd. Echter is dit voor hem niet genoeg. Aan deze gesprekken heeft hij niks. Hij is nu de afgelopen 2 weken vrij geweest van zijn werk en het zit nu compleet op een dieptepunt. De spanningen zijn non-stop aanwezig en het is verschrikkelijk voor mij om hem zo te zien. Hij is 6 weken geleden gestopt met medicatie innemen tegen hoofdpijn (paracetamol/ibuprofen/sumatriptan), er werd gezegd dat dit ook hoofdpijn kan veroorzaken. Hij merkt wel dat er wat minder hoofdpijn is, maar hij zegt dat ie dat liever heeft dan die nervositeit van nu. Er zijn momenten dat ie niet weet waar hij het zoeken moet van de spanning. Ook is zijn eetlust weg en ziet tegen de maaltijden op.
Voor mij begint het nu dus ook allemaal terug te komen. Ik heb heel veel spanning en verlies mijn eetlust ook weer. Nu weet ik waar het mee te maken heeft en ben ik helemaal niet bezig met bang zijn voor een ziekte.
Maar het doet mij zo’n enorme pijn om hem zo te zien. Hij is duidelijk overspannen of heeft een burn-out. Zijn werk weet er al van, hij heeft het een aantal maanden geleden al wel aangegeven dat het niet helemaal goed ging. Vanaf maandag gaat hij zich ziek melden. Hij heeft een fijne baas gelukkig. Ook gaat hij terug naar de huisarts. Hij heeft nu goede en professionele hulp nodig.

Ik merk aan mezelf dat ik mij heel erg verdrietig en machteloos voel. Voor hem maar ik merk dus ook dat het bij mij weer die somberheid geeft. Bang voor de toekomst. Heimwee naar vroeger. Hoe zal het gaan met mijn vriend, hij voelt zich op dit moment zo slecht dat ik ook bang ben dat hij in een depressie komt. Mijn vriend was altijd voor mij degene die zo sterk was en zo stabiel. Er was nooit iets met hem aan de hand. Ik ben een enorme doemdenker en zie het even slecht in. Ook de gesprekken met hem zijn niet altijd opbeurend. Hij snapt zelf helemaal niet waar hij last van heeft.
En de ochtenden hè, wat is dat toch. Dat gespannen en nerveus wakker worden. Dit heeft mijn vriend nu dus ook. Het totale pakket.
Wat mis ik toch het even kunnen uitslapen en rustig de dag beginnen. Ik mis alles van vroeger op dit moment.
Ik loop constant met een brok in keel rond en huil veel.

Jeetje ik weet even wat ik met dit enorme verhaal aan moet. Ik verwacht ook niks van jullie hoor, maar het van mij afschrijven is al fijn.
Ik ga zelf overigens maandag ook weer terug naar de huisarts. Ik hoop dat er voor mij op korte termijn iets mogelijk is. Aan de basis psycholoog heb ik niks gehad. Ik was alleen maar aan het woord. Ik moet juist iemand hebben die actief met mij aan de slag gaat. Maar tegelijkertijd denk ik, mijn vriend is het belangrijkste, daar moet het weer goed mee gaan. En het wisselt op de dag zo. Dan gaat het ietsje beter lijkt wel en dan 10 minuten later kan het weer helemaal zijn omgeslagen. Ook dat checken constant. Bij mezelf en naar mijn vriend toe. Het is allemaal dood en doodvermoeiend…

Ik zou nog zoveel kunnen schrijven op dit moment, maar ik laat het hier even bij.
Ik ben trouwens 38 en mijn vriend 45.

Nogmaals, dankjewel voor het lezen en sorry als het verwarrend overkomt!

@Leergierig, dankjewel voor je reactie! Doet me goed

Het voelt ontzettend egoïstisch om dit nu te zeggen en ik besef mij goed hoe verrot het overkomt, maar over 2 weken staat er voor ons een vakantie gepland. We weten niet of dit door kan gaan ivm de situatie met mijn vriend, maar ik merk dat het toch veel met mij doet. Ik keek uit naar deze vakantie en dan meer vanwege de andere omgeving en andere prikkels. Het zou mij goed doen denk ik. Maar nu is er een kans dat dat niet door kan gaan. Ik weet dat dit absoluut niet het einde van de wereld is en dat zijn gezondheid natuurlijk véél belangrijker is, maar het doet wel iets met me. Wat er nu gaat gebeuren is dat ik mij iedere dag de komende 2 weken constant afvraag hoe het met hem gaat, constant ga checken. De onrust wordt bij mij alleen maar erger.
Gisterenochtend ging het heel slecht met hem, de onrust was zo heftig. Ik was bijna band dat ik de huisartsenpost had moeten bellen.
We zijn een legpuzzel gaan maken en op de een of andere manier heeft hem dat gekalmeerd. Dit trok door tot gisteravond en zelf vanochtend stond hij zonder nervositeit op. Hoe kan dit ineens zo? Was dat echt die puzzel? Maar goed, ik krijg daardoor weer wat hoop.
Ik zie tegen de komende 2 weken op en wat het met mij gaat doen. De nervositeit die ik heb bij het wakker worden, vanochtend alweer, is echt een hel. Ik probeer het te relativeren, maar dit is moeilijk.
Voor nu heb ik maar even genoeg geklaagd.

Ik hoop dat er iemand is die kan genieten van de sneeuw vandaag!

Welkom Verloren Kompas,

Je bent op dit moment je sterke baken, factor kwijt en dat maakt je zo bang en dat lijkt mij volkomen logisch. En al helemaal als je zelf ook tegen dingen aanloopt. Wat bedoel je in je eerste post met iemand die actief met je aan de slag gaat? Heb jij toendertijd van de psycholoog geen stappenplan, signaleringsplan gekregen? Wat zijn je verwachtingen als je hulp krijgt?
Is het misschien een idee om samen naar de huisarts te gaan en de situatie uitleggen, want het gaat met jullie allebei niet goed. Wat de vakantie betreft kijk het nog even aan, per dag en ik snap dat je er naar uitkeek en ook dat het je er stress van krijg doordat er nu zoveel aan de hand is en ook dat de vakantie goed zou doen. Waar gaan jullie naar toe en wat voor vakantie is het? Is daar de mogelijkheid om goed tot rust te komen maar ook een beetje actief te zijn? En de ochtenden zijn lastig, dat is zo herkenbaar en blijft moeilijk. Bij het wakker worden de onrust voelen. Voel je vrij om hier van je af te schrijven. En hopelijk dat je toch nog een beetje kunt genieten van de dag en de sneeuw

Dit is het, fijn om te lezen dat het wat stabieler gaat. Verstandig dat je eerst met de neuroloog gaat overleggen wat wijsheid is wat de ophoging betreft. Een luisterend oor wat je vriend betreft is soms al goud waard!

Gisterenmiddag zijn we lopend naar vrienden gegaan voor koffie en bijpraat maar vriendin had voor de avond verse paprika tomaten pompoensoep gemaakt met heerlijke broodjes en rond 21.30 uur zijn we in de sneeuwbui weer naar huis gelopen, het was zo heerlijk door verse sneeuw te lopen. Ik voelde mij gisteren echt weer mezelf, zo gelachen, zo fijn gepraat. Voor even geen onrust of sombere gedachten.

Voor iedereen

@Marcha, ik heb van mijn psycholoog niks gekregen. Het waren 8 gesprekken die ik met haar heb gehad maar tijdens die gesprekken was ik eigenlijk alleen maar aan het woord. Soms leek het alsof ik iets moest gaan verzinnen om over te praten anders zou het ongemakkelijk stil zijn. Ik kreeg niks terug van haar. Het was zonde van mijn tijd, alhoewel praten wel fijn is natuurlijk, maar ik heb er verder niks aan gehad. Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik van een psycholoog verwacht. Ik heb er nog nooit ervaring mee gehad, maar ik kan mij niet voorstellen dat dit de bedoeling was.
Mijn vriend gaat morgen zijn huisarts bellen. Ik zou het fijn vinden om met hem mee te mogen gaan tijdens dat gesprek. Ikzelf ga mijn huisarts morgen ook weer terug opbellen, maar ik weet niet wat zij voor mij nog kan betekenen. Er zijn haast overal wachtlijsten voor als ik dat zo hoor. Ik weet ook helemaal niet wat voor soort hulp ik zou moeten hebben.

Wij gaan al een aantal jaar op een rij in de winter naar Fins Lapland. In Finland zelf komen we al jaren geregeld en voelt echt als mijn 2e thuis. Voor de rust en de natuur. Het is onbeschrijfelijk mooi in de winter en heb hier fijne herinneringen aan. De tranen stromen over mijn wangen als ik dit type en met de gedachte dat het wellicht dit keer niet gaat gebeuren. Bizar dat het zoveel met me doet.
We zitten in een huisje in the middle of nowhere. We hoeven in principe niet veel te doen, maar we houden wel enorm van wandelen en vuurtjes maken in vuurhuisjes die je daar veel tegen komt tijdens wandelingen. Dus we kunnen daar zeker tot rust komen maar ook actief zijn als we willen.
Mijn vriend geeft aan dat hij er als hij slecht in zijn vel zit er niet aan moet denken dat ie daar dan zit. Het vertrouwde thuis met de huisarts en ziekenhuis om de hoek is er voor hem dan niet (wat hij zegt). Ook al komen we er geregeld en voelt het vertrouwd, maar het is voor hem toch anders. Dit begrijp ik ook wel. Maar ergens voelt het alsof het hem wel goed zou kunnen doen. Ik probeer het per dag aan te kijken en aan de komende 2 weken komt ook wel weer een eind. Gelukkig maar, want deze druk werkt voor mij ook helemaal niet mee.
Mijn vriend heeft trouwens wel een aantal tabletjes Oxazepam gekregen een tijd geleden. Deze kan hij innemen indien nodig. Hij slikt alleen niet graag medicatie, dus hij heeft ze bijna allemaal nog over. Ik vroeg al aan hem of hem dat ook eventueel voor de vakantie geen fijn idee geeft, om dat achter de hand te hebben. Maar ik weet niet of Oxazepam goed helpt tijdens acute nervositeit. Wellicht iets om te bespreken met de huisarts.

Wat fijn dat jij tijdens je wandeling zo hebt kunnen genieten en dat je je zo goed voelde! Lijkt me heerlijk dat het dus nog steeds kan en geeft mij hoop.

Kompas, Je mag altijd mee naar de huisarts met je partner en spreek van tevoren af als hij er woordelijk niet uitkomt dat jij hem dan aanvult. Ik heb ook Oxzapam maar neem dat alleen en dan een halve of 2x een halve verdeeld over de dag als ik mezelf echt heel erg in de weg zit, in ieder geval niet structureel. Omdat de nawerking bij mij zolang doorwerkt, maar dat is bij iedereen anders. Dat zou je partner zelf moeten ondervinden.

Ik begrijp het volkomen dat je partner thuis nu als een veilige omgeving ervaart. Als ik al boodschappen deed vond ik het al heftig omdat thuis voor mij zo veilig voelde. Laatstaan zo een verre reis. Het kan goed uitpakken maar ook verkeerd en dan zitten jullie daar. Ik moet er niet aan denken, heb je daar wel over nagedacht? Een burn out of depressie kost lichamelijk en geestelijk heel veel energie. De zorg voor jullie beide zou nu voorop moet staan, en bedoel dit echt niet vervelend. En wacht even af wat de huisarts zegt. Zou ondersteuning bij de huisartsenpraktijk iets voor jullie kunnen betekenen?

Welkom verloren compas, klinkt heel heftig van jou en je vriend. Zeker omdat je hem kent als een (mentaal) sterke man en om hem nu zo te zien is verschrikkelijk.
Ik herken heel veel in wat je schrijft, ik zit in een soort vergelijkbare situatie. Mijn man is ook ziek maar bij hem is het lichamelijk en speelt al 2 jaar (langer eigenlijk)
Maar de angst voor de toekomst, hoe nu verder, heimwee naar vroeger, de pijn en verdriet om hem zo te zien. Mijn man was ook altijd supersterk (mentaal), harde werker, niets was hem te veel en nu kan hij (bijna) niks meer. Dat is onbegrijpelijk en doet zo veel pijn.

Ik vind het totaal niet egoïstisch maar juist heel begrijpelijk dat het je zo veel doet dat de vakantie misschien niet door gaat. Zeker nu het leven al zo kut is heb je dat extra nodig.
Ik hoop voor jullie dat de vakantie toch door gaat! Misschien zijn er toch wat lichtpuntjes als hij naar de huisarts is geweest? Iets wat hoop geeft en wat positieve energie?!

Marcha, wat goed om te horen dat jullie zo’n fijne avond hadden en dat je op dat moment zo ontspannen was. Ik hoop dat er meer van zulke momenten volgen.
Sneeuw heeft idd iets rustgevends, zeker in het donker als het al wat rustiger op straat is, geluiden worden ook gedempt, heerlijk. (Ik hou zelf niet van sneeuw maar dat is puur uit praktisch oogpunt, ik vind vers gevallen sneeuw prachtig)

Ditishet, wat fijn dat het goed gaat! En dat je een goed gesprek had met je vriend over je verlatingsangst. Dat hij begripvol is is het belangrijkste.
Medicatie ophogen of veranderen is altijd spannend maar zeker als het invloed kan hebben op neurologische klachten. Goed om dat eerst even te bespreken!

Hier gaat het echt met ups en downs. Man heeft een redelijk weekend en is zelfs een klein klusje aan het doen dus dat is fijn. Niet dat dit me hoop geeft want na een up komt altijd een down. Hij heeft trouwens eindelijk van R’dam gehoord maar de wachttijd is 4 maanden

Met de Poes gaat het wat minder, ze eet slecht en vrijdag kwam ik thuis en ging ze constant naar de kattenbak dus ik al weer helemaal in paniek. Stond op het punt om de dierenarts te bellen maar omdat ze wel speelde en haar blikvoer op at wachtte ik even af en later was het toch oké.
Nu nog steeds gelukkig alleen dat slecht eten maak ik me druk om.
Ze moeten deze maand voor de vaccinaties dus ik vraag dan gelijk of ze een check willen doen.

Nog een fijne zondag!

Pumpkin, 4 maanden is lang maar gelukkig ook vooruitzicht op een afspraak in Rotterdam en dat er wat duidelijkheid komt. In ieder geval heeft je man een klus kunnen doen dat zal voor hem ook veel betekenen ondanks dat er dan weer een down komt. En goed dat je om een check up ga vragen bij de dierenarts voor kat. Zijn je emoties nog een beetje te overzien of heb je nog veel last van paniek en huilbuien? Het terugkijkend op hoe het leven ruim een half jaar geleden bij mij was dat vind ik ook moeilijk en kan daar ook wel verdrietig om raken. Ik heb ook mijn momenten dat ik mezelf zo mis hoe ik toen was en hoe ik toen in het leven stond. En gisteren voelde ik weer mezelf en dat was zo fijn. En vandaag een beetje mix van emoties maar te overzien.

Kompas, ik vind jou ook niet egoïstisch maar ik benoemde even waar jij misschien niet aan dacht! Omdat wij het hier over een lang weekend weg hebben ergens in Maart pas, richting Duitsland en voor nu zie ik meer beren op de weg dan een blij gevoel!