Psyche
alle pijlers
Medelijden hebben met spullen
dinsdag 23 januari 2018 om 19:22
Ja ik weet niet exact hoe ik het moet om schrijven. Ik heb wel eens dat ik in eens iets ga zoeken op Google, dat in eens omhoog komt in mijn brein en vandaag was dit: feeling bad for inanimate objects.
Ik voel al sinds kind veel gevoelens voor spullen. Knuffelberen, maar ook gewoon dingen als bakjes, fietsen of alles met oogjes er op. En ik kom er net achter dat er heel veel mensen zijn die dit hebben.
Ik heb geen verdere vraag om een oplossing of zo, alleen benieuwd of mensen hier het ook hebben.
Ik voel al sinds kind veel gevoelens voor spullen. Knuffelberen, maar ook gewoon dingen als bakjes, fietsen of alles met oogjes er op. En ik kom er net achter dat er heel veel mensen zijn die dit hebben.
Ik heb geen verdere vraag om een oplossing of zo, alleen benieuwd of mensen hier het ook hebben.
woensdag 24 januari 2018 om 08:46
Heel herkenbaar allemaal! Toe ik mijn vorige auto verkocht heb ik de hele weg mijn excuses gemaakt dat het niet aan hem lag maar dat ik meer ruimte nodig had
Ik weet dat mijn middelste hier ook 'last' van heeft. De oudste hoorde hem tegen zijn bureau praten en begon hard te lachen 'dat ding hoort je niet hoor'. Middelste beschaamd: 'ja dat weet ik ook wel' waarna hij, nadat de oudste wegliep, nog snel tegen het 'sorry' tegen het bureau mompelde
.
woensdag 24 januari 2018 om 08:55
Herkenbaar zeg. In de periodes dat ik alleen in een huis woonde, groette ik het huis altijd bij binnenkomst/weggaan. Of riep ik dankjewel naar de magnetron. Ging in een soort automatische. Ik was namelijk de enige die gebruik maakte van de spullen, dus moest ik ook laten weten dat ik ze waardeerde.
Nu ik samen met man, kind en katten woon, voel ik me minder verantwoordelijk naar het huis. Er is altijd wel iemand, dus het huis is overdag niet alleen. Ik denk nog steeds wel 'dankjewels' bij bijvoorbeeld de bank of mijn fiets.
En als 's nachts de beer (ja, I know) uit bed valt, word ik wakker en raap hem op.
Nu ik samen met man, kind en katten woon, voel ik me minder verantwoordelijk naar het huis. Er is altijd wel iemand, dus het huis is overdag niet alleen. Ik denk nog steeds wel 'dankjewels' bij bijvoorbeeld de bank of mijn fiets.
En als 's nachts de beer (ja, I know) uit bed valt, word ik wakker en raap hem op.
Hips, hopsakee en pierlala.
woensdag 24 januari 2018 om 08:58
Mijn auto’s hebben wel altijd een persoonlijkheid. Mijn huidige auto is een grumpy opaatje dat diep van binnen wel heel lief is en het beste met je voor heeft maar wel altijd loopt te mopperen (en dan mopperend heel goed voor je zorgt.
Mijn vorige auto was een roekeloze tiener die altijd iets te enthousiast was.
Ook auto’s op de weg zie ik altijd een soort persoonlijkheid hebben, een combinatie van het type auto, de kleur en het rijgedrag van de eigenaar
Maar verder geen last van.
Mijn vorige auto was een roekeloze tiener die altijd iets te enthousiast was.
Ook auto’s op de weg zie ik altijd een soort persoonlijkheid hebben, een combinatie van het type auto, de kleur en het rijgedrag van de eigenaar
Maar verder geen last van.
woensdag 24 januari 2018 om 09:05
ja. Maar het kan niet anders. Ik gooi jeans ook alleen weg als er meer scheuren/gaten in zitten dan stof.
en het is ook zielig als ik teken in nieuwe tekenschriftjes. Dat ze mijn geklungel moeten verdragen...
not all who wander are lost
woensdag 24 januari 2018 om 09:42
Ik heb hier mijn werk van gemaakt Ik zorg er voor dat spullen weer hun originele glorie terug krijgen.
Momenteel ben ik bezig met een lamp en daar lul ik tegen.. ‘Zoo knappert, ben je weer netjes. Ik heb zo nieuwe fittingen voor je.” Mijn medewerkers zetten dan de radio wat harder
Of als er een order binnen komt “Wat leuk Willy gaat naar IJsland!” En dan prik ik een vlaggetje op de kaart bij IJsland met Willy. Willy was trouwens een bijzettafel. Beatrijs (lamp) is vermist in Duitsland en ik bel elke week 3 telefoonnummers om haar bovenwater te krijgen. Een medewerker van DHL zei laatst dat verloren zaken uiteindelijk verkocht worden aan opkopers. Brrr alleen het idee al
Er zijn nu ook twee dingen bij een specialist voor werk en die ga ik vrijdag ophalen. Ze staan nu vast sneu, alleen en zonder deken in een enorm industrieel pand te wachten tot ik langskom. Maar ik kan niet eerder dan vrijdag
Ik ga dit topic aan mijn man laten lezen want die denkt dat er niemand zo persoonlijk is met spullen, als ik
Ik zorg er voor dat spullen weer hun originele glorie terug krijgen. Momenteel ben ik bezig met een lamp en daar lul ik tegen.. ‘Zoo knappert, ben je weer netjes. Ik heb zo nieuwe fittingen voor je.” Mijn medewerkers zetten dan de radio wat harder
Of als er een order binnen komt “Wat leuk Willy gaat naar IJsland!” En dan prik ik een vlaggetje op de kaart bij IJsland met Willy. Willy was trouwens een bijzettafel. Beatrijs (lamp) is vermist in Duitsland en ik bel elke week 3 telefoonnummers om haar bovenwater te krijgen. Een medewerker van DHL zei laatst dat verloren zaken uiteindelijk verkocht worden aan opkopers. Brrr alleen het idee al
Er zijn nu ook twee dingen bij een specialist voor werk en die ga ik vrijdag ophalen. Ze staan nu vast sneu, alleen en zonder deken in een enorm industrieel pand te wachten tot ik langskom. Maar ik kan niet eerder dan vrijdag
Ik ga dit topic aan mijn man laten lezen want die denkt dat er niemand zo persoonlijk is met spullen, als ik
woensdag 24 januari 2018 om 09:43
Zo trots op mezelf. Vanochtend de neiging bedwongen om de beentjes van dochter’s Barbie recht te leggen.
Ook bij het verlaten van de zolder krijgt de grote Pip knuffel geen aai over de bol meer terwijl ik het altijd zo zielig vond omdat hij daar zo alleen zat.
Ik werk aan mezelf.
Ook bij het verlaten van de zolder krijgt de grote Pip knuffel geen aai over de bol meer terwijl ik het altijd zo zielig vond omdat hij daar zo alleen zat.
Ik werk aan mezelf.
I have neither the time nor the crayons to explain this to you.
woensdag 24 januari 2018 om 09:50
Oh wat leuk! Ik vind de poppendokter ook zo aandoenlijk, of die vrouw die verloren sokken bij elkaar brengt. Als ik een handschoen of knuffeltje op straat zie liggen vind ik dat ook zo sneu.BahcoBarbie schreef: ↑24-01-2018 09:42Ik heb hier mijn werk van gemaakt
Momenteel ben ik bezig met een lamp en daar lul ik tegen.. ‘Zoo knappert, ben je weer netjes. Ik heb zo nieuwe fittingen voor je.” Mijn medewerkers zetten dan de radio wat harder
Of als er een order binnen komt “Wat leuk Willy gaat naar IJsland!” En dan prik ik een vlaggetje op de kaart bij IJsland met Willy. Willy was trouwens een bijzettafel. Beatrijs (lamp) is vermist in Duitsland en ik bel elke week 3 telefoonnummers om haar bovenwater te krijgen. Een medewerker van DHL zei laatst dat verloren zaken uiteindelijk verkocht worden aan opkopers. Brrr alleen het idee al
Er zijn nu ook twee dingen bij een specialist voor werk en die ga ik vrijdag ophalen. Ze staan nu vast sneu, alleen en zonder deken in een enorm industrieel pand te wachten tot ik langskom. Maar ik kan niet eerder dan vrijdag
Ik ga dit topic aan mijn man laten lezen want die denkt dat er niemand zo persoonlijk is met spullen, als ik
woensdag 24 januari 2018 om 09:59
Dit onderwerp en de foto van de openingspost doen me denken aan dit filmpje van het programma 'Tussen de oren' van jaren terug:
https://www.youtube.com/watch?v=AXVtlOII-V4
Erg grappig en herkenbaar.
https://www.youtube.com/watch?v=AXVtlOII-V4
Erg grappig en herkenbaar.
“Als ondertussen de geest die liefde is ons allen maar leidt en beschermt. Dat is zo belangrijk.” Jeroen van Merwijk
woensdag 24 januari 2018 om 10:06
Ontzettend herkenbaar!
Ik heb al vanaf jongs af aan 'last' van wat jij beschrijft. Niet alleen knuffels onder dekentjes willen leggen, maar inderdaad ook geen eten laten liggen want dat vind ik sneu. Doorregende knuffels op straat vind ik ook ontzettend zielig. Als ik in de stad loop en mensen in een schoenenzaak hoor zeggen "zo, dát zijn lelijke schoenen!", voel ik me daar erg vervelend bij. Gooi ook niet graag spullen weg. Als ik handdoeken nadat ze gewassen zijn terug leg in de kast, leg ik ze onder de handdoeken die nog in de kast lagen in plaats van er bovenop, anders vind ik het sneu dat bepaalde handdoeken nooit gebruikt worden. Zelfde met borden, mokken en glazen. Zo kan ik nog wel even doorgaan
Behoorlijk vreemd om dit zo over mezelf te schrijven
Ik heb al vanaf jongs af aan 'last' van wat jij beschrijft. Niet alleen knuffels onder dekentjes willen leggen, maar inderdaad ook geen eten laten liggen want dat vind ik sneu. Doorregende knuffels op straat vind ik ook ontzettend zielig. Als ik in de stad loop en mensen in een schoenenzaak hoor zeggen "zo, dát zijn lelijke schoenen!", voel ik me daar erg vervelend bij. Gooi ook niet graag spullen weg. Als ik handdoeken nadat ze gewassen zijn terug leg in de kast, leg ik ze onder de handdoeken die nog in de kast lagen in plaats van er bovenop, anders vind ik het sneu dat bepaalde handdoeken nooit gebruikt worden. Zelfde met borden, mokken en glazen. Zo kan ik nog wel even doorgaan
Behoorlijk vreemd om dit zo over mezelf te schrijven
woensdag 24 januari 2018 om 10:09
strikjemetstippels schreef: ↑24-01-2018 09:50Oh wat leuk! Ik vind de poppendokter ook zo aandoenlijk, of die vrouw die verloren sokken bij elkaar brengt. Als ik een handschoen of knuffeltje op straat zie liggen vind ik dat ook zo sneu.
Ik ben de poppendokter in mijn omgeving
Scheuren naaien, opvullen, vervangende oren maken.. laatst nog een gescheurd poppengezicht van binnenuit gemaakt. Als ik bij familie kom krijg ik gelijk een pop/beest in mijn armen gedrukt met “Tante Bahco kun je dit maken?” Ik ben heel handig en geniet ook echt van mooi maken. Laatst nog een vintage poppenhuis voorzien van nieuwe vloeren en behang. (En een nieuwe trapleuning en deurbel maar dat vertel ik dan maar niet)
En ik heb als volwassen vrouw eens een hand gemaakt Surinaams lappen popje gekocht in een kringloop omdat haar glazen kralenketting los zat en kralen miste. Uren mee bezig geweest om dezelfde kraaltjes te vinden.
Naast mijn man (en vroeger mijn vader) weet niemand van mijn tic. Ja jullie nu
woensdag 24 januari 2018 om 10:13
Wij noemen dat thuis de handdoeken (en al het andere spul) op FiFo leggen. First in, first outAnonymae schreef: ↑24-01-2018 10:06Ontzettend herkenbaar!
Ik heb al vanaf jongs af aan 'last' van wat jij beschrijft. Niet alleen knuffels onder dekentjes willen leggen, maar inderdaad ook geen eten laten liggen want dat vind ik sneu. Doorregende knuffels op straat vind ik ook ontzettend zielig. Als ik in de stad loop en mensen in een schoenenzaak hoor zeggen "zo, dát zijn lelijke schoenen!", voel ik me daar erg vervelend bij. Gooi ook niet graag spullen weg. Als ik handdoeken nadat ze gewassen zijn terug leg in de kast, leg ik ze onder de handdoeken die nog in de kast lagen in plaats van er bovenop, anders vind ik het sneu dat bepaalde handdoeken nooit gebruikt worden. Zelfde met borden, mokken en glazen. Zo kan ik nog wel even doorgaan
Behoorlijk vreemd om dit zo over mezelf te schrijven
Dat doen vakkenvullers.
woensdag 24 januari 2018 om 10:29
ik herken álles... begrijp eigenlijk ook niet dat sommige mensen in staat zijn om knuffels aan de drooglijn te hangen met wasknijpers...
Heb mijn telefoon pas laten vallen, scherm heeft een barst, ik vind het zielig voor mezelf én voor dat ding, heb het gevoel dat ie me nu steeds verwijtend aankijkt of ik hem nog wel eens ga laten maken.
Schoenen of een handtas weggooien, aargg, we hebben samen zoveel gezien en meegemaakt dat kan toch niet!
Maar goed, ik woon vrij klein dus dit begint wel lastig te worden zo.
Het is vreemd ook hoor, naar mensen toe kan ik heel koud zijn soms maar spullen dan weer niet. Misschien omdat die minder verraderlijk zijn? Als mijn fiets stuk gaat voel ik me wel echt besodemieterd, dan denk ik 'ik zorg toch ook goed voor jou?'
Heb mijn telefoon pas laten vallen, scherm heeft een barst, ik vind het zielig voor mezelf én voor dat ding, heb het gevoel dat ie me nu steeds verwijtend aankijkt of ik hem nog wel eens ga laten maken.
Schoenen of een handtas weggooien, aargg, we hebben samen zoveel gezien en meegemaakt dat kan toch niet!
Maar goed, ik woon vrij klein dus dit begint wel lastig te worden zo.
Het is vreemd ook hoor, naar mensen toe kan ik heel koud zijn soms maar spullen dan weer niet. Misschien omdat die minder verraderlijk zijn? Als mijn fiets stuk gaat voel ik me wel echt besodemieterd, dan denk ik 'ik zorg toch ook goed voor jou?'
Lorem Ipsum
woensdag 24 januari 2018 om 10:32
Ja idd! Gister zag ik op de vluchtstrook een vuilniszak met knuffels liggen en verderop een hoop pluisjes over de weg. Ik werd er helemaal triest vanstrikjemetstippels schreef: ↑24-01-2018 09:50Oh wat leuk! Ik vind de poppendokter ook zo aandoenlijk, of die vrouw die verloren sokken bij elkaar brengt. Als ik een handschoen of knuffeltje op straat zie liggen vind ik dat ook zo sneu.
.
woensdag 24 januari 2018 om 10:42
Heb jij ook altijd dat wanneer je dan flink wil inslaan, uiteraard alles net uitverkocht is en nooit meer terugkomt? Dan ben ik helemaal over de flos.knolselder schreef: ↑24-01-2018 08:03doe ik ook al jaren. Ik heb 4 (denim) jeans.... dezelfde. Eén mag ik niet dragen.
Ik heb dat ook met tekenmateriaal, schriftjes bijvoorbeeld. Als ik een fijn (teken)schrift gevonden heb koop ik enorme voorraden. En dikke paniek als het niet meer verkrijgbaar is.
Ik heb een groot probleem met nieuwe kleren. Een nieuwe jas moet eerst een jaar (of meer) in de kast blijven hangen. En eerlijk gezegd mag ik er niet aan denken dat mijn oude jas weg moet....
Ik heb inmiddels ook al een verzameling van 18 nieuwe jeans in 3 verschillende maten, want ze zijn nog maar bij 1 winkel te koop, dus ik koopt ze allemaal op. Mij zullen ze deze keer niet hebben.
En mijn oude kleren worden inderdaad eerst gedegradeerd tot thuiskloffie of bijv stapjas en dan met pijn in het hart gaan ze weg.
woensdag 24 januari 2018 om 10:45
woensdag 24 januari 2018 om 10:54
Ik heb zoiets maar één keer ervaren, als kind, toen onze auto werd ingeruild voor een andere. Ik vond dat heel zielig, maar wist tegelijkertijd ook wel dat het gek was om dat te voelen, omdat een auto een ding is en niet leeft. Het is pure projectie van menselijke gevoelens natuurlijk. O ja, soms had ik het ook wel met snoepjes. Als er twee aan elkaar gekleefd zaten, voelde het heel af en toe ergens een beetje sneu om dan een van de twee op te eten. Dat loste ik meestal op door ze dan maar allebei te pakken 
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
