Psyche
alle pijlers
Medelijden hebben met spullen
dinsdag 23 januari 2018 om 19:22
Ja ik weet niet exact hoe ik het moet om schrijven. Ik heb wel eens dat ik in eens iets ga zoeken op Google, dat in eens omhoog komt in mijn brein en vandaag was dit: feeling bad for inanimate objects.
Ik voel al sinds kind veel gevoelens voor spullen. Knuffelberen, maar ook gewoon dingen als bakjes, fietsen of alles met oogjes er op. En ik kom er net achter dat er heel veel mensen zijn die dit hebben.
Ik heb geen verdere vraag om een oplossing of zo, alleen benieuwd of mensen hier het ook hebben.
Ik voel al sinds kind veel gevoelens voor spullen. Knuffelberen, maar ook gewoon dingen als bakjes, fietsen of alles met oogjes er op. En ik kom er net achter dat er heel veel mensen zijn die dit hebben.
Ik heb geen verdere vraag om een oplossing of zo, alleen benieuwd of mensen hier het ook hebben.
woensdag 24 januari 2018 om 11:44
haha, een cutiepie ben je Bahcobarbie... ik denk dat ik ruzie krijg met mijn vriend als ik de lamp ook knapperd ga noemen...BahcoBarbie schreef: ↑24-01-2018 09:42Ik heb hier mijn werk van gemaaktIk zorg er voor dat spullen weer hun originele glorie terug krijgen.
Momenteel ben ik bezig met een lamp en daar lul ik tegen.. ‘Zoo knappert, ben je weer netjes. Ik heb zo nieuwe fittingen voor je.” Mijn medewerkers zetten dan de radio wat harder
Of als er een order binnen komt “Wat leuk Willy gaat naar IJsland!” En dan prik ik een vlaggetje op de kaart bij IJsland met Willy. Willy was trouwens een bijzettafel.
Ik bedenk me net dat als we ergens parkeren, we rijden een mini, en we staan naast een andere mini dat ik dat gezellig vind voor de auto. Ik zei eens tegen mijn vriend "als ze maar geen mini-mini's gaan maken terwijl we weg zijn" maar dat begreep ie niet hihihi.
Lorem Ipsum
woensdag 24 januari 2018 om 12:01
Door dit topic zojuist, tijdens het boodschappen doen, medelijden gehad met een winkelkarretje.
Ik pak normaal gesproken altijd het karretje uit de meest volle rij omdat ik vind dat die dan aan de beurt is (op zich al
) Maar vandaag lag er allemaal zooi in (bonnetjes, groenteloof en een plastic zakje). Heb er dus een gepakt uit de naastgelegen rij.
Nog net geen sorry gezegd.
Ik pak normaal gesproken altijd het karretje uit de meest volle rij omdat ik vind dat die dan aan de beurt is (op zich al
) Maar vandaag lag er allemaal zooi in (bonnetjes, groenteloof en een plastic zakje). Heb er dus een gepakt uit de naastgelegen rij.Nog net geen sorry gezegd.
I have neither the time nor the crayons to explain this to you.
woensdag 24 januari 2018 om 12:07
Als zeven of achtjarig meisje huilde ik altijd tranen met tuiten om een Robijn-reclame, met dat lieve beertje. Ik weet niet meer precies hoe de reclame ging, maar volgens mij viel het beertje ergens van af en was ie heel verdrietig of zo. In ieder geval, het raakte me heeeeeeeeel diep.
Telt dat ook mee?
Telt dat ook mee?
Don't waste your time or time will waste you.
woensdag 24 januari 2018 om 12:18
turquasi schreef: ↑24-01-2018 11:44haha, een cutiepie ben je Bahcobarbie... ik denk dat ik ruzie krijg met mijn vriend als ik de lamp ook knapperd ga noemen...
Ik bedenk me net dat als we ergens parkeren, we rijden een mini, en we staan naast een andere mini dat ik dat gezellig vind voor de auto. Ik zei eens tegen mijn vriend "als ze maar geen mini-mini's gaan maken terwijl we weg zijn" maar dat begreep ie niet hihihi.
Nou ja zeg.. wij hadden een Alfa Romeo Mito en die kreeg ook in de parkeergarage een Mito vriendje en mijn man snapte mij enthousiasme ook niet
En toen ik zei 'Ja maar die spreken dezelfde taal' liep hij gewoon zuchtend weg 
Tja je kan van een Italiaanse auto niet verwachten dat hij een andere taal spreekt. Het blijft wel een auto hè..
woensdag 24 januari 2018 om 12:53
O, dat zeg ik ook wel eens tegen mijn damesfiets als die naast eenzelfde type herenmodel terechtkomt: geen driewielertjes maken hoor!turquasi schreef: ↑24-01-2018 11:44haha, een cutiepie ben je Bahcobarbie... ik denk dat ik ruzie krijg met mijn vriend als ik de lamp ook knapperd ga noemen...
Ik bedenk me net dat als we ergens parkeren, we rijden een mini, en we staan naast een andere mini dat ik dat gezellig vind voor de auto. Ik zei eens tegen mijn vriend "als ze maar geen mini-mini's gaan maken terwijl we weg zijn" maar dat begreep ie niet hihihi.
woensdag 24 januari 2018 om 13:06
BahcoBarbie schreef: ↑24-01-2018 12:18Nou ja zeg.. wij hadden een Alfa Romeo Mito en die kreeg ook in de parkeergarage een Mito vriendje en mijn man snapte mij enthousiasme ook niet
Tja je kan van een Italiaanse auto niet verwachten dat hij een andere taal spreekt. Het blijft wel een auto hè..
zeg je ook wel eens 'ciao' tegen de auto?
Lorem Ipsum
woensdag 24 januari 2018 om 14:10
Tot grote hilariteit van sommige forummers rijd ik een van de meest truttige auto's thans op de markt verkrijgbaar. Ik parkeer haar het liefst naast andere auto's van haar type. En ik vrees dat het hele gezin meedoet, als we rijden en we zien eenzelfde auto roepen we altijd allemaal "Fabiavriendjes!"
Dat vind ik niet eens gek, eigenlijk.
Dat ik in Tsjechië tegen de auto gezegd heb dat ze weer thuis was, dat was misschien wel gek.
Dat vind ik niet eens gek, eigenlijk.
Dat ik in Tsjechië tegen de auto gezegd heb dat ze weer thuis was, dat was misschien wel gek.
woensdag 24 januari 2018 om 14:20
woensdag 24 januari 2018 om 14:50
Ik heb dit ook!
Tranen met tuiten gehuild omdat Mn moeder toen ik 24 was mijn oude kinderfiets had verkocht.
Omdat de boom in de voortuin omgekapt werd.
Om de reclame van Robijn inderdaad!!
En de knuffels die niet mee mogen op vakanties.
Nu wat minder. Maar wel laatst ons oude huis dag gezegd en haar bedankt dat ze ons zo goed beschermd had. En gezegd dat ik hoopte dat de nieuwe eigenaren goed voor haar zouden zorgen.
En ons nieuwe huis van de week gezegd dat ik zo blij met hem was. (Dit is kennelijk een man-huis en ons vorige huis een vrouw!). Ik maakte me na de storm ook zorgen over de oude boom bij ons oude huis. Maar die staat nog (ben alleen bang dat de nieuwe eigenaars m gaan kapppen...)
Knuffels weg doen kan ik nog steeds niet, gelukkig heb ik Mn oude kamer bij mn ouders nog niet leeg hoeven halen.
Ik merk wel dat nu in mijn mannen-gezin het er veel ruwer aan toe gaat ik wat afgestompter wordt. Vroeger als de oudste zijn beet gooide, of pieuw pieuw deed naar zn knuffels had ik daar echt moeite mee. Nu heb ik het denk ik zo druk en t gebeurt zo vaak dat ik afgestompt raak.
Wat ik ook verschrikkelijk vind is de eeuwige hond-beste-vriend in een film die dan achtergelaten wordt of het loodje legt terwijl ie zn baas beschermd. Of gewoon zomaar uit de verhaallijn verdwijnt.
Mijn man snapt er niets van want tegen mensen ben ik knetter zakelijk. Als er dan iemand overlijd daarentegen kun je me opvegen bij de begrafenis of crematie. Maakt niet uit of ik iemand gekend heb. Ik heb altijd zon medelijden met de mensen die zonder die persoon door moeten. Terwijl t misschien wel een eikel(in) was en iedereen er blij is van af te zijn.
Tranen met tuiten gehuild omdat Mn moeder toen ik 24 was mijn oude kinderfiets had verkocht.
Omdat de boom in de voortuin omgekapt werd.
Om de reclame van Robijn inderdaad!!
En de knuffels die niet mee mogen op vakanties.
Nu wat minder. Maar wel laatst ons oude huis dag gezegd en haar bedankt dat ze ons zo goed beschermd had. En gezegd dat ik hoopte dat de nieuwe eigenaren goed voor haar zouden zorgen.
En ons nieuwe huis van de week gezegd dat ik zo blij met hem was. (Dit is kennelijk een man-huis en ons vorige huis een vrouw!). Ik maakte me na de storm ook zorgen over de oude boom bij ons oude huis. Maar die staat nog (ben alleen bang dat de nieuwe eigenaars m gaan kapppen...)
Knuffels weg doen kan ik nog steeds niet, gelukkig heb ik Mn oude kamer bij mn ouders nog niet leeg hoeven halen.
Ik merk wel dat nu in mijn mannen-gezin het er veel ruwer aan toe gaat ik wat afgestompter wordt. Vroeger als de oudste zijn beet gooide, of pieuw pieuw deed naar zn knuffels had ik daar echt moeite mee. Nu heb ik het denk ik zo druk en t gebeurt zo vaak dat ik afgestompt raak.
Wat ik ook verschrikkelijk vind is de eeuwige hond-beste-vriend in een film die dan achtergelaten wordt of het loodje legt terwijl ie zn baas beschermd. Of gewoon zomaar uit de verhaallijn verdwijnt.
Mijn man snapt er niets van want tegen mensen ben ik knetter zakelijk. Als er dan iemand overlijd daarentegen kun je me opvegen bij de begrafenis of crematie. Maakt niet uit of ik iemand gekend heb. Ik heb altijd zon medelijden met de mensen die zonder die persoon door moeten. Terwijl t misschien wel een eikel(in) was en iedereen er blij is van af te zijn.
woensdag 24 januari 2018 om 16:00
ohjee, ik bedenk me net nog drie dingen....
We hebben een plant in huis die al heel lang meegaat en hij heeft zelfs een naam; Henk!
En ik ben een eeuwigheid bezig geweest om de twee schommels exact even hoog te hangen. Wat een gepruts met die touwen en schakels, maar het moest! Het was anders zo sneu als ze niet gelijk hingen!
En ik praat altijd even tegen de knuffelbeesten als ze uit de was komen en aan de lijn gaan: "zo jongens, zijn jullie weer lekker schoon en ruiken jullie niet meer naar spuug/kwijl/snot/etc. Ga maar lekker drogen nu".
We hebben een plant in huis die al heel lang meegaat en hij heeft zelfs een naam; Henk!
En ik ben een eeuwigheid bezig geweest om de twee schommels exact even hoog te hangen. Wat een gepruts met die touwen en schakels, maar het moest! Het was anders zo sneu als ze niet gelijk hingen!
En ik praat altijd even tegen de knuffelbeesten als ze uit de was komen en aan de lijn gaan: "zo jongens, zijn jullie weer lekker schoon en ruiken jullie niet meer naar spuug/kwijl/snot/etc. Ga maar lekker drogen nu".
woensdag 24 januari 2018 om 16:11
ik heb heel veel medeleven met knuffeldieren.
ik leg elke ochtend de knuffels van de kinderen recht in bed,anders krijgen ze spierpijn.en natuurlijk ook bij elkaar,want alleen terwijl ze aan de andere kant gezellig samenzitten is natuurlijk ook zielig.
aan de oren of poten hangen na het wassen doe ik ook niet.netjes met de billen op de verwarming.
en als er na een logeerpartij of vakantie eens een knuffel vergeten was had ik meer medelijden met de arme knuffel die achter gebleven was,dan met het kind wat hem moest missen
ik leg elke ochtend de knuffels van de kinderen recht in bed,anders krijgen ze spierpijn.en natuurlijk ook bij elkaar,want alleen terwijl ze aan de andere kant gezellig samenzitten is natuurlijk ook zielig.
aan de oren of poten hangen na het wassen doe ik ook niet.netjes met de billen op de verwarming.
en als er na een logeerpartij of vakantie eens een knuffel vergeten was had ik meer medelijden met de arme knuffel die achter gebleven was,dan met het kind wat hem moest missen
woensdag 24 januari 2018 om 16:50
Wat een feest van herkenning dit topic! Ik had wel zo´n vermoeden dat er meer mensen waren die dit in meerdere of mindere mate hebben.
Ik heb het zelf met name bij voorwerpen die mij lange tijd van dienst zijn geweest en mijn leven leuker of makkelijker hebben gemaakt, bijvoorbeeld een auto, fiets of TV.
Ik vind het zielig voor mijn auto als hij ´s nachts buiten moet staan, zeker als het koud is. Laatst overnachtte ik in een hotel waar die avond ook veel mensen aten, ik had nog net een plekje achter op het parkeerterrein. Toen de meeste mensen weg waren ben ik mijn auto gaan halen om hem voor het hotel te zetten. Logische verklaring die ik heb gegeven is dat ik bang was dat hij gejat zou worden maar stiekem vind ik het zielig als hij helemaal alleen staat...
Met knuffels had ik het vroeger ook, als we op vakantie gingen dan vond ik het zielig voor de knuffels die niet mee zouden mogen met als resultaat dat ze állemaal mee moesten van mij,
Van mijn eerste TV kon ik ook maar geen afscheid nemen, het was zo´n ouderwetse beeldbuis die het niet meer deed en ik heb hem jaren in de berging laten staan. Toen ik ging verhuizen moest ik er toch aan geloven, want om een kapotte TV mee te nemen is ook weer zoiets.. Hij is samen met allemaal andere spullen aan de straat gezet voor het grofvuil en werd al snel meegenomen door een paar mensen. Het gaf me wel een goed gevoel dat hij nog nut voor anderen zou hebben maar ik vond het wel zielig voor de lamp die ze hadden laten staan.
Ik parkeer mijn auto trouwens als het kan ook naast één van hetzelfde merk en type en maak dan grapjes dat ze baby-auto´s gaan maken.
Ik heb het zelf met name bij voorwerpen die mij lange tijd van dienst zijn geweest en mijn leven leuker of makkelijker hebben gemaakt, bijvoorbeeld een auto, fiets of TV.
Ik vind het zielig voor mijn auto als hij ´s nachts buiten moet staan, zeker als het koud is. Laatst overnachtte ik in een hotel waar die avond ook veel mensen aten, ik had nog net een plekje achter op het parkeerterrein. Toen de meeste mensen weg waren ben ik mijn auto gaan halen om hem voor het hotel te zetten. Logische verklaring die ik heb gegeven is dat ik bang was dat hij gejat zou worden maar stiekem vind ik het zielig als hij helemaal alleen staat...
Met knuffels had ik het vroeger ook, als we op vakantie gingen dan vond ik het zielig voor de knuffels die niet mee zouden mogen met als resultaat dat ze állemaal mee moesten van mij,
Van mijn eerste TV kon ik ook maar geen afscheid nemen, het was zo´n ouderwetse beeldbuis die het niet meer deed en ik heb hem jaren in de berging laten staan. Toen ik ging verhuizen moest ik er toch aan geloven, want om een kapotte TV mee te nemen is ook weer zoiets.. Hij is samen met allemaal andere spullen aan de straat gezet voor het grofvuil en werd al snel meegenomen door een paar mensen. Het gaf me wel een goed gevoel dat hij nog nut voor anderen zou hebben maar ik vond het wel zielig voor de lamp die ze hadden laten staan.
Ik parkeer mijn auto trouwens als het kan ook naast één van hetzelfde merk en type en maak dan grapjes dat ze baby-auto´s gaan maken.
woensdag 24 januari 2018 om 18:47
Ik ga zo eens lezen wat ik allemaal wel of niet herken.
Maar wat ik vroeger altijd had is dat ik medelijden had met (in mijn ogen) lelijke spullen. Lelijke spullen die niemand koos of een heel vreemd gevoel dat ik ooit had bij een (in mijn ogen) lelijk popje.
Het rare is dan nog wel dat ik het dan tegelijkertijd ook moeilijk vond als ik een kind zag dat dan bijv zielsgelukkig was met het lelijke popje. Alsof ik me vervolgens schaamde dat ik had gedacht: wat een lelijk popje!
Heel dubbel want als iedereen het overduidelijk een lelijk ding vond had ik daar ook weer medelijden mee gehad.
Maar wat ik vroeger altijd had is dat ik medelijden had met (in mijn ogen) lelijke spullen. Lelijke spullen die niemand koos of een heel vreemd gevoel dat ik ooit had bij een (in mijn ogen) lelijk popje.
Het rare is dan nog wel dat ik het dan tegelijkertijd ook moeilijk vond als ik een kind zag dat dan bijv zielsgelukkig was met het lelijke popje. Alsof ik me vervolgens schaamde dat ik had gedacht: wat een lelijk popje!
Heel dubbel want als iedereen het overduidelijk een lelijk ding vond had ik daar ook weer medelijden mee gehad.
woensdag 24 januari 2018 om 19:15
Ooh ik vond het ver-schrik-ke-lijk als mijn moeder mijn beer had uitgewassen! Moest echt naar voor 'm geweest zijn, zo de hele tijd onder water in het zeepsop rondjes draaien..
Oh hier moest ik ook nog aan denken https://www.boredpanda.com/objects-with-faces/
anoniem_301619 wijzigde dit bericht op 24-01-2018 19:18
1.77% gewijzigd
woensdag 24 januari 2018 om 19:17
Mijn ficus heet FredShaunTheSheep schreef: ↑24-01-2018 16:00ohjee, ik bedenk me net nog drie dingen....
We hebben een plant in huis die al heel lang meegaat en hij heeft zelfs een naam; Henk!
woensdag 24 januari 2018 om 20:13
Nee! Nu wil ik ook een Fred-ficus! Anders is Henk zo alleen!
woensdag 24 januari 2018 om 20:36
Zo groeit je huis toch dicht met alle spullen, als je geen afscheid kunt nemen van spullen?
Ik ben juist andersom: vind het heerlijk iets weg te doen, geeft ruimte
Vanmiddag blij een broek weg gedaan: omdat ik afgevallen ben en de broek te groot is. Maar ook lucht weg doen me juist op, geeft een goed gevoel. Ik ben ook totaal niet sentimenteel met spullen, alhoewel ik een enkele keer spijt heb. Maar dat is dan pech gehad.
Ik ben juist andersom: vind het heerlijk iets weg te doen, geeft ruimte
Vanmiddag blij een broek weg gedaan: omdat ik afgevallen ben en de broek te groot is. Maar ook lucht weg doen me juist op, geeft een goed gevoel. Ik ben ook totaal niet sentimenteel met spullen, alhoewel ik een enkele keer spijt heb. Maar dat is dan pech gehad.
woensdag 24 januari 2018 om 20:43
Ohhh, dit heb ik ook!!knolselder schreef: ↑24-01-2018 08:03doe ik ook al jaren. Ik heb 4 (denim) jeans.... dezelfde. Eén mag ik niet dragen.
Ik heb dat ook met tekenmateriaal, schriftjes bijvoorbeeld. Als ik een fijn (teken)schrift gevonden heb koop ik enorme voorraden. En dikke paniek als het niet meer verkrijgbaar is.
Ik heb een groot probleem met nieuwe kleren. Een nieuwe jas moet eerst een jaar (of meer) in de kast blijven hangen. En eerlijk gezegd mag ik er niet aan denken dat mijn oude jas weg moet....
Dacht dat ik de enige was. Durf dit nauwelijks aan mensen te vertellen... Waar zou het door komen?
Ik dwing mezelf nu om kleren meteen aan te trekken, maar vind dat niet makkelijk. Ik doe het wel omdat ik een paar keer meegemaakt heb dat er iets mis bleek met een kledingstuk. En probeer dan na een jaar maar eens te gaan zeggen id winkel dat dat echt niet komt door het te dragen, of te ruilen oid...
Van die potjes kiezen en je schuldig voelen tov het niet gekozen potje en computers en mobieltjes bedanken herken ik ook...
Heb ook een tijd slecht/niet opgeruimd en gepoetst, en voelde me dan schuldig tov mijn appartement.
En ik kan ook niks wegdoen, vooral geen kleren die mij aan bepaalde tijdperken doen denken waar ik beetje melancholisch over ben.
En o ja, ik heb zo’n jasje gekocht voor mijn nieuwe mooie koffer, zodat ie geen krassen krijgt na inchecken voor vliegtuig.
Mijn ouwe trouwe koffer was helemaal stuk, maar vond ik een echte vriend omdat ie samen met mij zo lang de wereld heeft rondgereisd. Vlak voor ik m bij het vuilnis zette (snik), heb ik even mijn hand gekust en dan mijn hand op de koffer gelegd en een moment genomen.
En toen iemand mijn schoenen gejat had in de sportschool (echt gebeurd), was ik daar ziek van. Ik heb toen echt gedacht, ter closure: het ga jullie goed, bij jullie nieuwe weliswaar oneerlijke eigenaar...
woensdag 24 januari 2018 om 20:50
Wat een topic van herkenning zeg 
.
Ik heb het stom genoeg bij alle satellieten en dingen die de ruimte in worden geschoten. Er is ook een filmpje van NASA, toen ze de Cassini-sonde in Saturnus gingen laten crashen. Dan vertellen ze erbij dat "Cassini zo lang mogelijk blijft vechten om zijn antennes op de aarde gericht te houden en zo veel mogelijk informatie probeert door te sturen"
. Ik krijg er spontaan weer tranen van in mijn ogen .
Van de Curiosity Mars Rover is ook zo'n stripverhaaltje, dat hij heel erg zijn best doet in de hoop naar huis te mogen . En dan bedenken dat dat ding Happy Birthday voor zichzelf heeft gespeeld op z'n eerste verjaardag , terwijl hij helemaal alleen is...
.Ik heb het stom genoeg bij alle satellieten en dingen die de ruimte in worden geschoten. Er is ook een filmpje van NASA, toen ze de Cassini-sonde in Saturnus gingen laten crashen. Dan vertellen ze erbij dat "Cassini zo lang mogelijk blijft vechten om zijn antennes op de aarde gericht te houden en zo veel mogelijk informatie probeert door te sturen"
. Ik krijg er spontaan weer tranen van in mijn ogen . Van de Curiosity Mars Rover is ook zo'n stripverhaaltje, dat hij heel erg zijn best doet in de hoop naar huis te mogen
. En dan bedenken dat dat ding Happy Birthday voor zichzelf heeft gespeeld op z'n eerste verjaardag , terwijl hij helemaal alleen is...
woensdag 24 januari 2018 om 21:22
Oh ik herinner mij een kerstkaart waar ik als kind bij heb staan huilen.
Het werd 1988 en alle getallen waren getekend als poppetjes met oogjes enzo. En de nr 7 (van 1987) stond afgebeeld met een koffertje in zijn hand, traan op het oogje omdat ie afscheid nam. En de nr 8 werd heel vrolijk begroet door 1, 9 en 8.
En ik vond me dat toch zielig voor die 7!
Het werd 1988 en alle getallen waren getekend als poppetjes met oogjes enzo. En de nr 7 (van 1987) stond afgebeeld met een koffertje in zijn hand, traan op het oogje omdat ie afscheid nam. En de nr 8 werd heel vrolijk begroet door 1, 9 en 8.
En ik vond me dat toch zielig voor die 7!
woensdag 24 januari 2018 om 21:44
Tja maar weet je.. die 7 is stiekem een gemenerd hoor. Silvertjj en ik zijn de enigen die zijn plannen om de wereld te overheersen in de smiezen hadden.NYC schreef: ↑24-01-2018 21:22Oh ik herinner mij een kerstkaart waar ik als kind bij heb staan huilen.
Het werd 1988 en alle getallen waren getekend als poppetjes met oogjes enzo. En de nr 7 (van 1987) stond afgebeeld met een koffertje in zijn hand, traan op het oogje omdat ie afscheid nam. En de nr 8 werd heel vrolijk begroet door 1, 9 en 8.
En ik vond me dat toch zielig voor die 7!
