Psyche
alle pijlers
mijn leven is een drama
zondag 15 januari 2012 om 21:43
Ik wil heel graag mijn verhaal kwijt en het van me afschrijven, ik weet niet of dit de juiste topic is. Ik kom hier voor het eerst. ( ik heb dit eerder onder Gezondheid geplaats maar hier bij psyche is beter)
Een paar jaar geleden, in totaal nu 3 jaar geleden, heb ik 3 verschrikkelijke dingen meegemaakt.
Ik ben verkracht, een maand later er op mishandeld door mijn vriend. De jaar volgend heeft een mannelijke collega mij gedwongen voor seks en toen ik aangaf dit niet te willen heeft hij mij 24 uur bij hem thuis opgesloten. Lang verhaal hoe ik bij hem thuis kom maar alles is hier waar wat ik schrijf.
Van aangifte heb ik nooit gedurft want ik werd gedreigd door mn ex en door deze collgea. Mijn ex heeft wel aangeboden om zijn poten te breken, hij wist wel wat gasten. Toen ik dit hoorde dacht ik beter mijn genezingsproces in te gaan en afstand te nemen van deze mannen.
Mijn ex zie ik niet meer en deze collega kom ik na zoveel jaar weleens tegen en dan lacht hij recht in mn gezicht als hij me ziet of hij grijpt zn vriendin en gaat uitgebreid met haar knuffelen. Zieke gast.
Mijn leven is een drama omdat ik al 3 jaar lang therapie heb, de therapeuten zeggen het niet te weten wat te doen met mij omdat ik veel geleden heb. Ik heb inmiddels geen therapie meer want ik moet weer werken en ben met het UWV aan het kijken voor een parttime job. Ik moet ook eerlijk zeggen dat veel therapeuten mij niet begrijpen of aankunnen in de zin van emotie. Ik heb een mannelijke en vrouwelijke therapeute gehad die mee moesten huilen Dat schiet niet op.
Ik ben al mn vriendinnen verloren omdat ik natuurlijk harstikke gestressd was en er was ook heel veel jarloerzie omdat sommige vriendinnen alles voor me over hadden. De vriendinnen die dat zagen gingen deze opstoken om mij niet zoveel liefde en aandacht te geven etc.! Ik heb nu geen enkel vriendin meer want ik heb veel moeten laten gaan of verloren. Ik kan ook geen nieuwe maken want ik ga haast niet meer uit en na 3 jar ben ik het zat om alles alleen te doen.
Mijn familie kon alles niet aan en na heel veel ruzie en discussies ook met therapie heb ik de relatie moeten verbreken. Vooral met mijn vader die alles aan mij verweet. Mijn broer en zus willen nog wel contact maar enkel om te bepalen hoe ik verder moet. Ik voel mij niet meer op me gemak bij mn familie.
Relaties: heb ik al heel lang niet gehad, niet gedate, gezoend of wat dan ook. Ik bevries zowat en wordt met de dag onzekerder en eenzaam.
Als ik iemand ontmoet die fijngevoelig is merkt hij het e.e.a en ik kan dan niet liegen. Ik vertel "ongeveer" wat er gebeurt is. 9 van de 10 die ik tegenkom daten niet lang met me, welke kerel kan dit nu aan?
Ik zit al sinds kerst thuis want mijn UWV coach is met vakantie. Vrijwilligerswerk heb ik geprobeerd maar ik ben er zolang uitgeweest dat ik autoriteit moeilijk kan handelen. Ik doe wel mn best, maak de taak ook af, maar echt lekker werken is het niet. Ik kan er gewoon niet meer tegen als ik zonder iemand te vertrouwen dingen moet doen. Helaas maar waar.
Ik weet niet meer wat ik met mn leven aan moet. Ik weet niet meer of ik ooit de deur uit wil om weer dingen te doen. Ik verafschuw geluiden, harde stemmen, huilende kinderen. Ik wil graag kinderen. Boodschappen kosten me veel moeite, ik doe het heel vroeg, als iedereen naar het werk is. Met stappen etc. ik heb er geen zin in, het is allemaal bla bla. Weinig diepgang.
Ik schets hier nu heel afschuwelijk hoe ik (soms) over dingen denk. Maar mijn vraag is ? wat moet ik nu? ik kan het niet meer alleen.
Serieuse reacties s.v.p[/quote]
Een paar jaar geleden, in totaal nu 3 jaar geleden, heb ik 3 verschrikkelijke dingen meegemaakt.
Ik ben verkracht, een maand later er op mishandeld door mijn vriend. De jaar volgend heeft een mannelijke collega mij gedwongen voor seks en toen ik aangaf dit niet te willen heeft hij mij 24 uur bij hem thuis opgesloten. Lang verhaal hoe ik bij hem thuis kom maar alles is hier waar wat ik schrijf.
Van aangifte heb ik nooit gedurft want ik werd gedreigd door mn ex en door deze collgea. Mijn ex heeft wel aangeboden om zijn poten te breken, hij wist wel wat gasten. Toen ik dit hoorde dacht ik beter mijn genezingsproces in te gaan en afstand te nemen van deze mannen.
Mijn ex zie ik niet meer en deze collega kom ik na zoveel jaar weleens tegen en dan lacht hij recht in mn gezicht als hij me ziet of hij grijpt zn vriendin en gaat uitgebreid met haar knuffelen. Zieke gast.
Mijn leven is een drama omdat ik al 3 jaar lang therapie heb, de therapeuten zeggen het niet te weten wat te doen met mij omdat ik veel geleden heb. Ik heb inmiddels geen therapie meer want ik moet weer werken en ben met het UWV aan het kijken voor een parttime job. Ik moet ook eerlijk zeggen dat veel therapeuten mij niet begrijpen of aankunnen in de zin van emotie. Ik heb een mannelijke en vrouwelijke therapeute gehad die mee moesten huilen Dat schiet niet op.
Ik ben al mn vriendinnen verloren omdat ik natuurlijk harstikke gestressd was en er was ook heel veel jarloerzie omdat sommige vriendinnen alles voor me over hadden. De vriendinnen die dat zagen gingen deze opstoken om mij niet zoveel liefde en aandacht te geven etc.! Ik heb nu geen enkel vriendin meer want ik heb veel moeten laten gaan of verloren. Ik kan ook geen nieuwe maken want ik ga haast niet meer uit en na 3 jar ben ik het zat om alles alleen te doen.
Mijn familie kon alles niet aan en na heel veel ruzie en discussies ook met therapie heb ik de relatie moeten verbreken. Vooral met mijn vader die alles aan mij verweet. Mijn broer en zus willen nog wel contact maar enkel om te bepalen hoe ik verder moet. Ik voel mij niet meer op me gemak bij mn familie.
Relaties: heb ik al heel lang niet gehad, niet gedate, gezoend of wat dan ook. Ik bevries zowat en wordt met de dag onzekerder en eenzaam.
Als ik iemand ontmoet die fijngevoelig is merkt hij het e.e.a en ik kan dan niet liegen. Ik vertel "ongeveer" wat er gebeurt is. 9 van de 10 die ik tegenkom daten niet lang met me, welke kerel kan dit nu aan?
Ik zit al sinds kerst thuis want mijn UWV coach is met vakantie. Vrijwilligerswerk heb ik geprobeerd maar ik ben er zolang uitgeweest dat ik autoriteit moeilijk kan handelen. Ik doe wel mn best, maak de taak ook af, maar echt lekker werken is het niet. Ik kan er gewoon niet meer tegen als ik zonder iemand te vertrouwen dingen moet doen. Helaas maar waar.
Ik weet niet meer wat ik met mn leven aan moet. Ik weet niet meer of ik ooit de deur uit wil om weer dingen te doen. Ik verafschuw geluiden, harde stemmen, huilende kinderen. Ik wil graag kinderen. Boodschappen kosten me veel moeite, ik doe het heel vroeg, als iedereen naar het werk is. Met stappen etc. ik heb er geen zin in, het is allemaal bla bla. Weinig diepgang.
Ik schets hier nu heel afschuwelijk hoe ik (soms) over dingen denk. Maar mijn vraag is ? wat moet ik nu? ik kan het niet meer alleen.
Serieuse reacties s.v.p[/quote]
zondag 15 januari 2012 om 21:54
Ik denk dat een baan je wel wat zou kunnen helpen je leven weer op orde te krijgen... Al zou het maar iets heel simpels zijn... iets wat je zelf in de hand hebt, waar je een beetje je eigen gang kan gaan, zoiets als post rond bezorgen. Dan ben je buiten, je krijgt nog wat beweging en je kunt het bijvoorbeeld 's morgens vroeg doen, voordat alle drukte op gang komt...Structuur is nu denk ik echt belangrijk voor je, en je hebt weer wat om handen, je verdiend je eigen geld, denk dat het een goed eerste stap zou kunnen zijn...
zondag 15 januari 2012 om 21:56
Ik begrijp dat je veel mee hebt gemaakt en dat vind ik heel verdrietig voor je.
Maar, wat ik ook lees, is dat jij je eigen kracht niet ziet. Je hebt al die ellende doorstaan en je bent er nog steeds. Dat zegt toch wel wat? Bouw op die kracht! Je verleden kun je niet veranderen, maar je toekomst geef je zelf vorm en kleur. Laat je verleden die toekomst niet regeren maar neem zelf het heft weer in handen. Met behulp van een therapeut die wel bij jou past. Er zijn zat goeden, en zelfs een niet zo'n goede therapeut zou jou verder kunnen helpen, zolang jij maar besluit dat jij je wilt laten helpen.
Maar, wat ik ook lees, is dat jij je eigen kracht niet ziet. Je hebt al die ellende doorstaan en je bent er nog steeds. Dat zegt toch wel wat? Bouw op die kracht! Je verleden kun je niet veranderen, maar je toekomst geef je zelf vorm en kleur. Laat je verleden die toekomst niet regeren maar neem zelf het heft weer in handen. Met behulp van een therapeut die wel bij jou past. Er zijn zat goeden, en zelfs een niet zo'n goede therapeut zou jou verder kunnen helpen, zolang jij maar besluit dat jij je wilt laten helpen.
zondag 15 januari 2012 om 22:54
beste Nanda Russo,
wat goed dat je hier over jezelf schrijft!
ik wil graag tegen je zeggen dat het helemaal goed zal komen met je.
veel dingen die je schrijft herken ik wel, bijvoorbeeld dat je heel vroeg boodschappen doet en dat je snel iets irritant vindt.
je hebt wel botte pech met de mensen die je in je leven ontmoet.
botte pech is dan nog zwak uitgedrukt....
er zijn trouwens genoeg jongens die niet weglopen wanneer je ze verteld wat er gebeurd is.
kwestie van tijd voor je een jongen ontmoet die een arm om je heen slaat als je je verhaal doet.
als ik je advies mag geven.....geef jezelf een gemakkelijk te halen doel, haal dat doel en bouw dat op.
op die manier wordt je trots op jezelf.
misschien moet je al een tijd een muurtje in je huis schilderen?
of.....je fietsband plakken?
of.....desnoods een verzameling foto's in een foto album plakken.
je zal merken, dat wanneer je met iets dergelijks bezig bent, je je beter gaat voelen.
vooral als je iets doet waar je later trots op kan zijn...
ik weet dat dat allemaal vaag klinkt, maar probeer het toch maar.
het heeft mij geholpen om over mijn pleinvrees heen te komen,
op een gegeven moment was ik weer trots op mezelf.
je hebt vreselijke dingen meegemaakt, maar dat mag nooit je leven gaan bepalen.
zo blijf je altijd slachtoffer en dat is niet eerlijk.
het zou mooi zijn als die kl##tz&k van een collega jou ziet met een jongen die er beter uitziet bijvoorbeeld.
ik ben een getrouwde man van 34, maar als ik single zou zijn en we zouden daten, dan zou ik je blijven daten, ook als je jouw verhaal gedaan hebt, mits je laat zien dat je positief in het leven staat.
je kan er zelfs voor kiezen om helemaal niets te vertellen van wat je overkomen is, dat kan altijd later nog.
ik druk me wat onhandig uit misschien, ik wil best nog wat toelichten als je dat wil.
het komt wel goed met je
wat goed dat je hier over jezelf schrijft!
ik wil graag tegen je zeggen dat het helemaal goed zal komen met je.
veel dingen die je schrijft herken ik wel, bijvoorbeeld dat je heel vroeg boodschappen doet en dat je snel iets irritant vindt.
je hebt wel botte pech met de mensen die je in je leven ontmoet.
botte pech is dan nog zwak uitgedrukt....
er zijn trouwens genoeg jongens die niet weglopen wanneer je ze verteld wat er gebeurd is.
kwestie van tijd voor je een jongen ontmoet die een arm om je heen slaat als je je verhaal doet.
als ik je advies mag geven.....geef jezelf een gemakkelijk te halen doel, haal dat doel en bouw dat op.
op die manier wordt je trots op jezelf.
misschien moet je al een tijd een muurtje in je huis schilderen?
of.....je fietsband plakken?
of.....desnoods een verzameling foto's in een foto album plakken.
je zal merken, dat wanneer je met iets dergelijks bezig bent, je je beter gaat voelen.
vooral als je iets doet waar je later trots op kan zijn...
ik weet dat dat allemaal vaag klinkt, maar probeer het toch maar.
het heeft mij geholpen om over mijn pleinvrees heen te komen,
op een gegeven moment was ik weer trots op mezelf.
je hebt vreselijke dingen meegemaakt, maar dat mag nooit je leven gaan bepalen.
zo blijf je altijd slachtoffer en dat is niet eerlijk.
het zou mooi zijn als die kl##tz&k van een collega jou ziet met een jongen die er beter uitziet bijvoorbeeld.
ik ben een getrouwde man van 34, maar als ik single zou zijn en we zouden daten, dan zou ik je blijven daten, ook als je jouw verhaal gedaan hebt, mits je laat zien dat je positief in het leven staat.
je kan er zelfs voor kiezen om helemaal niets te vertellen van wat je overkomen is, dat kan altijd later nog.
ik druk me wat onhandig uit misschien, ik wil best nog wat toelichten als je dat wil.
het komt wel goed met je
