Mijn leven is voorbij

Wat erg voor je boerboeltje. Ik herken dat gevoel dat alles tegelijk mis is of lijkt te zijn.



Wens je veel sterkte toe, hoop dat je er met de juiste mensen en hulp snel uitkomt.

Je hebt het zeker niet makkelijk en ik zou mij op mijn baan, ziekte en man focussen en de rest laten voor wat het is. Maar ik begrijp de negatieve reacties ook wel. Ik vind je topic titel zwaar overdreven/hysterisch. Hou de touwtjes zelf in handen en ga niet in de slachtofferrol. En ik weet waar ik over praat want ik heb ook (vrijwel) dagelijks pijn en heb mijn kids als alleenstaande moeder opgevoed. En ook nog een bedrijf gerund. Je leven is pas over als je in alle narigheid berust

Peecee omschrijft het wat bot maar er zit wel een kern van waarheid in haar tekst. Je hebt pijn, bent oververmoeid, IVF is mislukt, werk en studie willen niet zo. Je man staat ernaast en kijkt ernaar. Maar hij is (neem ik aan) óók verdrietig.

Waarom wil je trouwens én werken én studeren én ivf terwijl je eigenlijk ziek bent? Heb je nog wel tijd voor je man?

Heb je hem wel eens gevraagd hoe het allemaal voor hem is?? Jij hebt zoveel tegelijk op je bordje dat je er misschien niet bij stilstaat dat het voor je man ook een heel moeilijke situatie is.



Hebben jullie de mogelijkheid om er even tussenuit te gaan samen? Even afstand te nemen van alle ellende? Een weekendje strand, uitwaaien. Misschien andere medicijnen voor jou? En ik snap je kinderwens, maar Elninjoo heeft ook wel een beetje gelijk, soms loopt het leven anders dan je graag zou willen. Misschien moet je een andere keuze maken. Misschien ook niet, maar geef jezelf, en vooral ook je man, even de tijd om er serieus over na te denken. Wat willen jullie? Wat zijn de toekomstdromen? Wat als er eentje niet uitkomt?



Ik bedoel; waarom is je leven voorbij als er geen kindje komt? Dan kun je je op je werk richten. Hoe erg is het als je die studie dit jaar niet haalt? Dan doe je een jaar over.



Maar heel veel sterkte. Ik wens je een positief 2014

quote:peecee schreef op 25 december 2013 @ 15:14:

Waarom een ivf poging als je man niets meer voor je voelt.

Kan ij voorstellen dat je man zo denkt. Wat een slachtoffer geklaag.

Denk je dat een mn daar op zit te wachtn? Meen je dit serieus?

om te beginnen... en je bent niet machteloos hoor. Er ligt denk ik wel teveel op jouw bordje nu. Prioriteiten stellen dus. Gezondheid staat op 1, man op 2 en de rest uitpuzzelen met de psycholoog, dat zou mijn keuze zijn... Sterkte

Peecee brengt het nogal bot, maar is het inderdaad niet beter om eerst jullie relatie weer op de rit te krijgen en in de tussentijd de ivf pogingen te pauzeren?



En hier ook een virtuele knuf, dit is een zware tijd voor jullie en ik hoop dat het weer helemaal goed zal komen.

Soms kan een put heel diep en donker lijken. Eruit komen is niet altijd even makkelijk, maar het helpt daarbij niet als je de negatieve emoties met je weg laat lopen. Hoe lastig soms ook, scheid dan juist heel bewust gevoel van werkelijkheid. Je voelt je nu heel verschrikkelijk, maar je leven is natuurlijk helemaal niet voorbij. Juist onderscheid maken in gevoel en werkelijkheid is in een donkere tijd nog belangrijker om jezelf niet nog meer de put in te helpen en te bouwen aan de weg omhoog.



Mijn motto is op dit forum wel wat bekend; "accepteren wat ik niet kan veranderen, veranderen wat ik niet kan accepteren en de wijsheid om het verschil te weten". Jij bent heel lang, te lang, bezig geweest met maar als een razende Roeland door gegaan. Vooral niets accepteren, niet veranderen, maar volle vaart vooruit in willen en voelen. De rekening betaal je nu helaas. Tijd dus voor een behoorlijke trap op de rem. Geen enkel mens kan lange tijd tig ballen tegelijk in de lucht houden zonder dat er eens eentje valt of je horendol wordt van de stress om die ballen te coördineren. Jij dus ook niet. Stop daar dus mee, dat is vragen om falen. Terwijl er zoveel mogelijkheden zijn tot succes. En ja, daar zal accepteren om de hoek komen kijken. Accepteren dat het wellicht anders zal lopen dan je had bedacht of gehoopt. Accepteren dat het wellicht anders gaat dan dat jij als de "norm" in de samenleving ziet (want in werkelijkheid wil je de mensen de hand niet schudden die dit soort ervaringen hebben).



Maar ook bijv. beseffen dat het voor man ook niet niets is. Alles draait om jou, waarbij hij dan maar mee moet draaien. Terwijl hij net zo goed zijn verwachtingen, hoop en wat al niet meer in heeft zien storten. Een totaal andere partner emotioneel op de bank heeft zitten als de vrouw die je ooit was. Niet alleen jij hebt een proces van rouw en acceptatie, hij heeft die net zo goed. Met daarin 1 heikel onderwerp; voor het individu met gezondheidsproblematiek is vaak nog wel wat aandacht, ruimte, acceptatie. Maar de partner? Die krijgt veel minder ruimte tot ventileren, wordt allemaal maar als gewoon gezien dat de partner alles oppakt waar de ander het niet kan. Dat is inderdaad onderdeel van een relatie, maar staat los van het feit dat hij óók in een emotionele achtbaan zit en ook praktisch een zwaardere last draagt waardoor er al minder tijd is voor broodnodige ontspanning. Zelf hebben partners dat vaak niet door en als ze dan op hun tandvlees lopen, voelen ze zich nog schuldig ook want zij zijn "maar" de partner en niet degene met de ouchie. Dit soort dingen kan voor enorm vuurwerk in relaties zorgen.



Gezondheidsproblematiek kan een snelkookpan veroorzaken voor levenslessen. In relaties dus bijv. hoe belangrijk communicatie, veiligheid en respect is. Dus om allebei te kunnen uiten welke behoeften er zijn, welke angsten er spelen, hoe de ander kan ondersteunen, welk verdriet er speelt en dat alles binnen de veiligheid dat ieder een heel ander proces hierin kan doorlopen maar er respect is voor elkaars proces.



Heel praktisch;



- kap met die ivf. Dat kan altijd nog als je er fysiek, emotioneel én relationeel adequate draaglast voor hebt

- denk in realiteit en accepteer niet dat jouw gevoelens de werkelijkheid zíjn. Ze zijn er, je voelt ze, daar moet je wat mee, maar het maakt niet dat het feiten zijn. Gelukkig maar!

- geef hem ook wat ruimte hierin voor zijn rouwproces

- leer kijken naar wat wél mogelijk is, wat wél goed is, wat wél positief is i.p.v. wat niet kan, niet leuk is of vervelend. Iedereen krijg je down als je ze maar lang genoeg alleen confronteert met kan niet, mag niet, lukt niet. Terwijl elk mens ook heel veel wel aan mogelijkheden heeft. Soms is de uitvoering een andere wijze dan ooit bedacht, maar wat is belangrijker; de uitvoering of het bereiken van het doel?

- begin fysiek eerst maar eens bij de basis; leren leven mét pijn. Er zijn hele goede chronische pijnprogramma's die geboden worden via de revalidatie (zowel klinieken als poli's in ziekenhuizen). Daarin is de focus niet om pijn maar even te doen verdwijnen, dat is niet realistisch bij de meeste chronische pijnen. Gelukkig is dat ook geen absoluut vereiste om toch een leven te kunnen leiden i.p.v. lijden waarin je oprecht content bent over de levenskwaliteit, levensgenot ervaart etc. Pijnrevalidatie is een combinatie van fysieke therapievormen waarin je leert fysiek zo optimaal mogelijk te functioneren als psychische/emotionele behandelvormen waarbij je leert hoe te leven met pijn en hoe je zelf een positieve invloed kunt hebben op levenskwaliteit die je ervaart. Daarnaast worden lichaam en geest gecombineerd, dus bijv. leren waarom keuzes maken soms heel gezond is fysiek en mentaal en hoe je die keuzes verantwoord afgewogen kunt maken. Het verschilt per instelling, maar er zijn programma's waarbij ze niet alleen blindstaren op de "pijnhebber", maar ook op diens partner. Immers; beiden gaan ze door een enorm proces en dat heeft weerslag op elkaar. In die instellingen wordt er dan bijv. ondersteuning geboden voor de partner apart, waarin de partner ook leert hoe pijn fysiologisch werkt, ondersteuning krijgt in eigen emotioneel proces hierin, inzicht in hoe je uit goedbedoelendheid totaal verkeerd kunt reageren en daarmee voor beide de boel alleen maar moeilijker maakt etc. Sommigen combineren dat ook nog met een aantal sessies gezamelijk.



Hoe dan ook, ga voor jezelf sowieso aan de slag met hoe jij momenteel de pijn jou laat regeren i.p.v. dat jij jouw leven regeert. Dat is zó essentieel in opbouwen van levenskwaliteit en -genot, gewoon weer plezier in het leven. Bovendien zijn het -weer- levenslessen die je leert en vervolgens kunt toepassen in zoveel andere facetten van het leven zoals werk, relatie etc. Gun het boven alles jezelf om daarin professionele hulp te krijgen. Prachtige 2e prioriteit; het kan een positieve invloed hebben op de relatie. Immers, het leeft al een stuk prettiger met een partner die zich lekker in haar vel voelt dan iemand die roept "mijn leven is voorbij".



Accepteren wat je niet kunt veranderen, veranderen wat je niet kunt accepteren en de wijsheid om het verschil te zien. En als je dan straks weer sterker in de schoenen staat, fysiek, emotioneel en relationeel, dan is het vroeg genoeg voor die kinderwens. Dan is het ook vroeg genoeg om in alle realiteit te kijken of zelf zwanger worden realistisch is, of dat het wellicht fysiek, emotioneel en/of relationeel een te hoge prijs of risico zou vragen. Dat zou héél vervelend zijn, maar dat is dan zo'n accepteren wat je niet kunt veranderen. De uitvoering van die kinderwens is dan geen optie. Dan is het tijd voor veranderen wat je niet kunt accepteren; zijn er andere uitvoeringen om die kinderwens alsnog te bereiken? Wie weet is adoptie, pleegouderschap of een andere weg een optie. Stel dat zou ook geen optie zijn, dan is het tijd voor de wijsheid om te weten wanneer je niet kunt veranderen en dus tijd voor accepteren. Héél vervelend als dat onverhoopt zo zou zijn, maar ook daar zul je een weg in gaan vinden. Tegen die tijd, als het zover is. Dat is het nu nog lang niet. Dat is nu stap 101. Begin eerst maar eens bij stap 1; afscheid nemen van overleven met pijn en leren groeien naar leven met pijn. Ruim voor stap 101 kom je dan ook nog die hele weg tegen om de relatie en partner de aandacht te geven die het behoeft. Je hoeft niet nu al alle stappen te overzien en uitgedacht te hebben. Júist niet. Stap voor stap.



Gun jezelf het beste kerstcadeau ooit, stap de eerste werkdag van jouw huisarts naar de huisarts en vraag een verwijs naar de revalidatie voor pijnrevalidatie. Je kunt nu nog niet eens dromen wat je daarmee allemaal kunt bereiken, hoe anders je dingen kunt gaan ervaren uiteindelijk. Voor partner ook al een mooi cadeau, een teken dat je niet bij de pakken neer gaat zitten maar vecht voor jezelf, hem en de relatie. Maar bovenal; gun het jezelf.

@Pixiedust

Wat een ontroerende en wijze post. Daar zitten vast veel leed en geleerde levenslessen achter...



@TO Ik hoop dat je de post van Pixiedust ter harte neemt, want ik denk dat je er heel veel aan kunt hebben. En ook voor jou een .

voor jou. Sterkte en succes!

Niet om naar te doen, maar hoe realistisch is het dat je goede zorg kunt bieden aan een kind, als je er zo beroerd aan toe bent? Een kind krijgen met de verwachting dat je dan pas gelukkig wordt, legt enorm veel druk bij zo'n kindje. Hoe eerlijk is dat? Kom eerst in balans, wordt gelukkig en denk dan pas aan kinderen. Dat is m.i. de juiste volgorde en niet andersom. Overigens gun ik het je allemaal! Sterkte meid.

Wat sneu voor je

Je bent niet de enigste waarbij alles fout gaat hoor.

Ik heb geen werk meer,de kat heeft nog maar 1 oog

Overal lekkages in huis en de aanemer komt pas volgend jaar.



Eeuwig vrijgezel en sjah... Financieel over de kop gegaan.

Hmm wat nog meer. Dat maakt ons wel een soort van lotgenoten.

Ik heb alleen geen lichamelijke klachten.

quote:elninjoo schreef op 25 december 2013 @ 15:39:

Baarmoeder weg laten halen, daar knappen de meeste vrouwen met endometriose weer helemaal van op.







TO heeft een kinderwens, respectloze opmerking dit...

TO, je stapelt nu je problemen op, zodat je door de bomen het bos niet meer ziet.Er zijn wat dingen waar je zelf wat aan kunt doen. De druk vanuit je werk en opleiding bijvoorbeeld. Zorg dat je (jullie) wat tot rust komt (komen).

Boerboeltje, heb je wat aan al deze, al dan niet wijze, woorden?



Ik kan me voorstellen dat sommige wat hard binnenkomen. Ik kan me ook voorstellen, dat je nu wel wat anders wilt doen, dan deze hier lezen. Toch zou ik alles ter harte nemen, ook wat je niet wilt lezen.



Ik ben zelf 46 jaar en heb chronische pijn. Andere dan jij. Ik heb 2 puberkinderen en ik ben dolblij met ze. Maar.. je kunt niet alles voorzien met kinderen. Had ik me 17 jaar geleden zo gevoeld als nu, had ik ze misschien niet eens gehad. Als je leeft met pijn is het (vaak) van belang, dat je je leven in zekere mate kunt plannen, de inspanning en de ontspanning. Met kinderen is dat wel te doen, maar dan moeten er geen problemen komen. Al snel zet je je eigen leven eventjes opzij voor je kind. En met chronische pijn is dat over grenzen gaan. Wanneer je kinderen groter zijn, kun je die tijd vaak weer op een ander moment terugpakken. Met een kleine is dat erg lastig. Die houdt geen rekening met jou.



Voor jou én je man is het dus zéker van belang dat jullie eerst samen weer op één lijn komen, voordat je verder gaat met een mogelijke zwangerschap.



Voor jou is het van belang dat je je eigen gezondheid voorop gaat stellen. Dat je dit in overleg met je man doet. Vraag hem wát hij niet meer wil, is het jou of alles om jou heen? Wat, zoals Pixie al zegt, zwaar kan zijn.



En.. mocht hij hoe dan ook niet met jou verder willen, dan is dat natuurlijk niet het einde van je leven. Het is het einde van een fase in je leven. Op naar een nieuwe fase, waarin je je eerst geheel op jezelf kan en mag richten, zonder aan anderen te denken of met hen rekening te houden. Dat is misschien ook wel eens lekker. Als je er maar voor oppast dat je niet in een isolement beland, omdat het zo lekker makkelijk is, alleen zijn.



Sterkte en succes

Ik lees dit topic vandaag pas en ook al TO niet meer terug geweest, toch hoop ik dat ze nog mee leest...



Meid, wat heb jij het voor je kiezen gehad! Ik heb het met je te doen, je pijn is zo voelbaar in de OP. Ik wi je een hele dikke geven.



Hoe gaat het nu me je zo na de feestdagen?

Boerboeltje, wat een klote puinhoop meid!



Nu niet "ik zie wel" maar doorpakken. Onderdak moet wel duidelijk geregeld zijn, voor beiden voor wie dan ook het huis uit gaat. Als jou dat even teveel is, laat iemand dan jouw belang in het oog houden maar maak geen beslissingen gebaseerd op overlopende emmers. Dan ben je straks nog rottiger af. Wellicht is maatschappelijk werk handig nu? Huisarts weet de weg als je die niet weet. Zij kunnen je helpen met wat je rechten zoal zijn, welke oplossingen te bedenken zijn qua huisvesting maar ook het ventileren van die himalaya aan emoties die er op je af komen.



Helaas in dit geval een snelkookpan in levenslessen. Veel relaties krijgen een enorme dreun van chronische gezondheidsproblemen of overleven het zelfs niet. In de chaos die jouw leven nu is zou je nooit zulke drastische beslissingen moeten willen maken maar je kunt een partner niet dwingen natuurlijk. Wie weet valt er wat te redden met relatietherapie en werken aan de knelpunten maar dat moet hij ook willen en kunnen.



Heel dramatisch allemaal en de timing maakt het er niet makkelijker op voor je. Hoe moeilijk ook, zet jezelf op prioriteit 1 en houd jezelf daar. Jij bent nog belangrijk dan de relatie. Zonder jou uiteindelijk immers geen relatie dus je moet jezelf op 1 zetten. Of dat nu uiteindelijk in een relatie met deze man is of op een dag met een andere man. Je hebt met veel verlies te maken tegelijkertijd. Gezondheid die niet zo vanzelfsprekend blijkt en rouwen om het verlies daarvan, kinderwens die je voor nu los laat en een relatie dieklapt. Gun jezelf tijd om dat allemaal te verwerken, al dan niet met hulp. En gun jezelf prioriteit 1, jij bent de allerbelangrijkste in jouw leven. Gun jezelf die hulp bij leren leven met pijn ipv overleven. Gun jezelf tijd om soms letterlijk uit te huilen of razend te zijn of even geen idee meer te hebben hoe je eruit zal komen. Het moet eruit. En gun je dan ook de weg uit de put, op een dag merkende dat je deze wond weer aan het helen bent.



In deze chaos is het makkelijk de weg kwijt te raken, door de bomen het bos even niet meer zien. Waar de uitweg is kan niemand je vertellen. Wel dat die er is. Gebruik als kompas dat jij prioriteit 1 bent. Wat heeft die prioriteit nodig om te groeien, helen of zelfs ookmaar te ademen? Dat kkompas zal je op een dag uit de chaos helpen. En gebruik alle hulp waar je behoefte aan hebt die voor handen is. Dat is niet zwak maar realistisch. Niemand kan altijd alles alleen. Soms hebben we ook op andere fronten wat hulp nodig om van overleven weer naar leven te komen.



Hopelijk komt die tijd van leven voor jou ook weer snel, ver weg van het overweldigende overleven van nu. Sterkte!