Psyche
alle pijlers
Mijn vader gaat dood
dinsdag 26 mei 2015 om 16:04
Hallo allemaal
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
zaterdag 30 mei 2015 om 15:23
quote:ikke46 schreef op 30 mei 2015 @ 13:47:
Prima _Donna, ik vind je ongelooflijk dapper en ik lees met respect jouw topic elke keer. Ik kan jou helaas niet helpen met adviezen omtrent je studie anders had ik dat zeker gedaan.
Koester nu de goede momenten met je vader, een praatje maken, tv kijken, naar de radio luisteren of elkaars hand vasthouden. Het lijkt mij zo waardevol om mee te mogen maken.
Ik had zelf zo graag afscheid willen nemen van mijn vader maar helaas, het heeft niet zo mogen zijn.
Veel sterkte en liefs toegewenst
Ik moest bijna huilen toen ik jou posting las. Ik vind het heel erg voor je dat je geen afscheid hebt kunnen nemen. Gek dat ik juist daar heel erg tegen op zie. Het doet me goed dat je me dapper noemt haha. Zo voel ik me absoluut niet, voel me een hoopje ellende. ik hoop dat je het overlijden van je vader een plekje kan geven
quote:paperlantern schreef op 30 mei 2015 @ 14:04:
Ik weet uit ervaring hoe uitputtend de ziekte kanker is bij een dierbare (wil er niet te veel over kwijt vanwege herkenbaarheid). Juist als dit al jaren gaande is. Ik heb zelf een tweede studie gedaan (heb die zelf betaald) en in het laatste jaar van mijn master een pittige tijd gehad. Uiteindelijk heb ik het goed af weten te ronden. Maar wat ben ik een aantal van mijn medestudenten en een paar docenten dankbaar voor hun begrip. Het hoeft maar iets kleins te zijn, je even een extra koffiepauze gunnen als je slecht nieuws te horen krijgt. Of extra aantekeningen van medestudenten om een tentamen te halen.
Ik weet niet of het mogelijk is maar probeer voor jezelf iets "goeds" te doen. Dat kunnen massages zijn, acupunctuur of gesprekken met vrienden/ vriendinnen, wandelingen, iets wat jou energie geeft.. Het is een uitputtingsslag waar je nu in zit en het zou fijn zijn als je nog iets er tegenover kunt zetten wat weer energie geeft.Wat knap dat je dat allemaal hebt kunnen bereiken in zo'n moeilijke periode. Daar heb ik echt respect voor. Ja ik herken die dankbaarheid naar medestudenten heel goed. Ik krijg van alle kanten aantekeningen en oefententamens toegestuurd. Ik neem je tip mee. Vanavond ben ik alleen dus ik ga een avondje voor mezelf inplannen. Niks moet alles mag. Lekkere film kijken ofzo. Hopelijk kan ik er dan morgen weer tegen aan.
Prima _Donna, ik vind je ongelooflijk dapper en ik lees met respect jouw topic elke keer. Ik kan jou helaas niet helpen met adviezen omtrent je studie anders had ik dat zeker gedaan.
Koester nu de goede momenten met je vader, een praatje maken, tv kijken, naar de radio luisteren of elkaars hand vasthouden. Het lijkt mij zo waardevol om mee te mogen maken.
Ik had zelf zo graag afscheid willen nemen van mijn vader maar helaas, het heeft niet zo mogen zijn.
Veel sterkte en liefs toegewenst
Ik moest bijna huilen toen ik jou posting las. Ik vind het heel erg voor je dat je geen afscheid hebt kunnen nemen. Gek dat ik juist daar heel erg tegen op zie. Het doet me goed dat je me dapper noemt haha. Zo voel ik me absoluut niet, voel me een hoopje ellende. ik hoop dat je het overlijden van je vader een plekje kan geven
quote:paperlantern schreef op 30 mei 2015 @ 14:04:
Ik weet uit ervaring hoe uitputtend de ziekte kanker is bij een dierbare (wil er niet te veel over kwijt vanwege herkenbaarheid). Juist als dit al jaren gaande is. Ik heb zelf een tweede studie gedaan (heb die zelf betaald) en in het laatste jaar van mijn master een pittige tijd gehad. Uiteindelijk heb ik het goed af weten te ronden. Maar wat ben ik een aantal van mijn medestudenten en een paar docenten dankbaar voor hun begrip. Het hoeft maar iets kleins te zijn, je even een extra koffiepauze gunnen als je slecht nieuws te horen krijgt. Of extra aantekeningen van medestudenten om een tentamen te halen.
Ik weet niet of het mogelijk is maar probeer voor jezelf iets "goeds" te doen. Dat kunnen massages zijn, acupunctuur of gesprekken met vrienden/ vriendinnen, wandelingen, iets wat jou energie geeft.. Het is een uitputtingsslag waar je nu in zit en het zou fijn zijn als je nog iets er tegenover kunt zetten wat weer energie geeft.Wat knap dat je dat allemaal hebt kunnen bereiken in zo'n moeilijke periode. Daar heb ik echt respect voor. Ja ik herken die dankbaarheid naar medestudenten heel goed. Ik krijg van alle kanten aantekeningen en oefententamens toegestuurd. Ik neem je tip mee. Vanavond ben ik alleen dus ik ga een avondje voor mezelf inplannen. Niks moet alles mag. Lekkere film kijken ofzo. Hopelijk kan ik er dan morgen weer tegen aan.
zaterdag 30 mei 2015 om 15:29
zaterdag 30 mei 2015 om 21:51
Mijn fijne avondje valt door mezelf in het water ben ik bang. Al moet ik zeggen dat dit ook wel oplucht. Ik krijg het verdriet er niet uit vandaag. Dus ik ben de hele dag bezig geweest met dingen regelen. Praktische dingen. Ik heb zelfs al een stukje geschreven over wat ik wil zeggen als mijn vader straks overlijdt. Nu zit ik zielig te huilen met een glas Temperanillo. Hoe triest het ook klinkt, ik moet zeggen dat ik het stiekem best fijn vind. Even alles er uit laten met huilmuziek op de achtergrond.
zaterdag 30 mei 2015 om 21:59
quote:peerke77 schreef op 30 mei 2015 @ 21:55:
Soms is het goed om het er uit te huilen. voor jou prima_donna
Ik heb na het overlijden van mijn vader soms echt bewust " jankmuziek" ( vooral muziek van de afscheidsdienst) opgezet om al het verdriet er even uit te kunnen gooien.Heel herkenbaar.. Ik luister nu de muziek die hij heeft uitgezocht voor zijn uitvaart. Helaas wel typische muziek als in standaard begrafenis muziek. Maar het doet me toch goed om alles er uit te huilen. Hoe lang is het voor jou geleden?
Soms is het goed om het er uit te huilen. voor jou prima_donna
Ik heb na het overlijden van mijn vader soms echt bewust " jankmuziek" ( vooral muziek van de afscheidsdienst) opgezet om al het verdriet er even uit te kunnen gooien.Heel herkenbaar.. Ik luister nu de muziek die hij heeft uitgezocht voor zijn uitvaart. Helaas wel typische muziek als in standaard begrafenis muziek. Maar het doet me toch goed om alles er uit te huilen. Hoe lang is het voor jou geleden?
zaterdag 30 mei 2015 om 22:21
9 jaar geleden. Soms overvalt het echte grote verdriet mij nog, bijvoorbeeld als er een bepaald liedje op de radio komt. Of bij de geboorte van mijn zoontje. Dan is het gemis enorm. Aan de andere kant hadden wij ook al een berustend gevoel tijdens zijn ziekte. Het was klaar, hij kon en wilde niet meer. Dat maakte het verdriet niet minder, wel " anders". Het was goed zo, hoe raar dat voor veel mensen ook klinkt.
zondag 31 mei 2015 om 09:25
Wat erg Peerke. Ik kan me voorstellen dat het gemis op dergelijk belangrijke momenten heel groot is. Ik voel ook dat 'het goed is als hij gaat'. Alleen dan moet hij wel ..'gaan'.. Het is niet alleen het verdriet om dat mijn vader moet missen.. het is ook de lijdensweg die niet om aan te zien is. Heb jij dat ook zo ervaren?
Vandaag ga ik weer een poging doen om te studeren. Ben benieuwd hoe het gaat! Heb er wel vertrouwen in
Vandaag ga ik weer een poging doen om te studeren. Ben benieuwd hoe het gaat! Heb er wel vertrouwen in
zondag 31 mei 2015 om 11:01
quote:prima_donna schreef op 31 mei 2015 @ 09:25:
Alleen dan moet hij wel ..'gaan'.. Het is niet alleen het verdriet om dat mijn vader moet missen.. het is ook de lijdensweg die niet om aan te zien is. Heb jij dat ook zo ervaren? Ja, precies zoals jij omschrijft. Hij wist zelf heel goed wat hij wel en niet wilde. We hebben gesprekken gevoerd met de huisarts over euthanasie en alles vast laten leggen. Uiteindelijk sliep hij meer en meer en is hij zonder pijn ( en ook zonder levensbeëindigend handelen zoals dat dan heet) gestorven. Het is een keer genoeg he... Hoe staat jouw vader/staan jouw ouders daar in als ik vragen mag? Het gaf ons ook rust om zoveel als mogelijk te weten wat ons te wachten stond, ook qua stervensproces, pijnbestrijding etc.
Alleen dan moet hij wel ..'gaan'.. Het is niet alleen het verdriet om dat mijn vader moet missen.. het is ook de lijdensweg die niet om aan te zien is. Heb jij dat ook zo ervaren? Ja, precies zoals jij omschrijft. Hij wist zelf heel goed wat hij wel en niet wilde. We hebben gesprekken gevoerd met de huisarts over euthanasie en alles vast laten leggen. Uiteindelijk sliep hij meer en meer en is hij zonder pijn ( en ook zonder levensbeëindigend handelen zoals dat dan heet) gestorven. Het is een keer genoeg he... Hoe staat jouw vader/staan jouw ouders daar in als ik vragen mag? Het gaf ons ook rust om zoveel als mogelijk te weten wat ons te wachten stond, ook qua stervensproces, pijnbestrijding etc.
zondag 31 mei 2015 om 11:10
quote:sira1 schreef op 31 mei 2015 @ 10:59:
[...]
Mij vader is inmiddels overleden afgelopen donderdag.
Gecondoleerd Sira Als je van je af wil schrijven, kan je dat hier gewoon doen! Hoe voel je je?
quote:peerke77 schreef op 31 mei 2015 @ 11:01:
[...]
Ja, precies zoals jij omschrijft. Hij wist zelf heel goed wat hij wel en niet wilde. We hebben gesprekken gevoerd met de huisarts over euthanasie en alles vast laten leggen. Uiteindelijk sliep hij meer en meer en is hij zonder pijn ( en ook zonder levensbeëindigend handelen zoals dat dan heet) gestorven. Het is een keer genoeg he... Hoe staat jouw vader/staan jouw ouders daar in als ik vragen mag? Het gaf ons ook rust om zoveel als mogelijk te weten wat ons te wachten stond, ook qua stervensproces, pijnbestrijding etc.Dat is heel fijn om te horen. Mijn vader slaapt ook steeds meer en meer. Hij lijkt op te zijn. Mijn ouders hebben ook al met de hulpverleners gesproken en het één en ander ligt ook vast op papier. Als het echt niet meer wil dan kiest hij ook voor euthanasie. Nouja, palliatieve sedatie. Gelukkig hebben we hier ook over gepraat en ik sta er 100% achter.
[...]
Mij vader is inmiddels overleden afgelopen donderdag.
Gecondoleerd Sira Als je van je af wil schrijven, kan je dat hier gewoon doen! Hoe voel je je?
quote:peerke77 schreef op 31 mei 2015 @ 11:01:
[...]
Ja, precies zoals jij omschrijft. Hij wist zelf heel goed wat hij wel en niet wilde. We hebben gesprekken gevoerd met de huisarts over euthanasie en alles vast laten leggen. Uiteindelijk sliep hij meer en meer en is hij zonder pijn ( en ook zonder levensbeëindigend handelen zoals dat dan heet) gestorven. Het is een keer genoeg he... Hoe staat jouw vader/staan jouw ouders daar in als ik vragen mag? Het gaf ons ook rust om zoveel als mogelijk te weten wat ons te wachten stond, ook qua stervensproces, pijnbestrijding etc.Dat is heel fijn om te horen. Mijn vader slaapt ook steeds meer en meer. Hij lijkt op te zijn. Mijn ouders hebben ook al met de hulpverleners gesproken en het één en ander ligt ook vast op papier. Als het echt niet meer wil dan kiest hij ook voor euthanasie. Nouja, palliatieve sedatie. Gelukkig hebben we hier ook over gepraat en ik sta er 100% achter.
zondag 31 mei 2015 om 11:42
Ja dat klopt Ik voel me eigenlijk best fit vandaag en geestelijk goed. Net gewandeld met mijn moeder en even heerlijk het hoofd leeg gemaakt. Nu ga ik weer bezig met leren. Als ik denk aan gisteren schaam ik me ook wel een beetje, de hele dag 'wallow in self pity'.. Aan de andere kant merk ik dat ik het echt nodig had. De laatste tijd krop ik dingen weer een beetje op en dat werkt nog veel slechter dus ben er beter uit gekomen. Nu heb ik mooi nog de hele dag om lekker in mijn huispak te studeren en aan te rommelen in huis. Best een goede dag dus !
zondag 31 mei 2015 om 12:01
zondag 31 mei 2015 om 12:54
zondag 31 mei 2015 om 12:54
Hallo Prima_Donna,wat je schrijft is erg herkenbaar.Ik vind het heel heftig voor jullie allemaal en wil je veel sterkte wensen met alles.
Zoals je in mijn topic hebt kunnen lezen is mijn schoonvader 4 jaar geleden aan alvleesklierkanker overleden.Wat jij in je posting beschrijft is herkenbaar.Ik vind je erg dapper en liefdevol en vind dat je het goed doet.Wat je studie betreft zo vind ik ook dat jij jezelf
op dit moment niet onder druk moet zetten.Je hebt immers genoeg te verwerken.Zeg tegen degene die er verantwoordelijk voor is en de studie regelt (misschien heb je dat al gedaan) dat je door omstandigheden en een noodgeval meer tijd nodig hebt!
Verder is het goed dat je wandelt omdat dit ook afleidt en de dieren en de natuur vaak als troostend worden ervaren.Geef jezelf de ruimte om te rouwen,praat,lach,huil en geniet vooral van ieder mooi moment met je vader zolang het nog kan!
Hoe gaat het vandaag met hem?Blijf van je afschrijven want dat heb ik ook gedaan en dat heeft me veel geholpen.Wat me ook toen geholpen en kracht gegeven heeft is mijn vrijwilligerswerk in een verpleeghuis dat ik nog steeds met veel plezier doe.
Ik denk aan je en wens jou en je dierbaren nogmaals veel sterkte toe.
Een dikke knuf voor je!
Zoals je in mijn topic hebt kunnen lezen is mijn schoonvader 4 jaar geleden aan alvleesklierkanker overleden.Wat jij in je posting beschrijft is herkenbaar.Ik vind je erg dapper en liefdevol en vind dat je het goed doet.Wat je studie betreft zo vind ik ook dat jij jezelf
op dit moment niet onder druk moet zetten.Je hebt immers genoeg te verwerken.Zeg tegen degene die er verantwoordelijk voor is en de studie regelt (misschien heb je dat al gedaan) dat je door omstandigheden en een noodgeval meer tijd nodig hebt!
Verder is het goed dat je wandelt omdat dit ook afleidt en de dieren en de natuur vaak als troostend worden ervaren.Geef jezelf de ruimte om te rouwen,praat,lach,huil en geniet vooral van ieder mooi moment met je vader zolang het nog kan!
Hoe gaat het vandaag met hem?Blijf van je afschrijven want dat heb ik ook gedaan en dat heeft me veel geholpen.Wat me ook toen geholpen en kracht gegeven heeft is mijn vrijwilligerswerk in een verpleeghuis dat ik nog steeds met veel plezier doe.
Ik denk aan je en wens jou en je dierbaren nogmaals veel sterkte toe.
Een dikke knuf voor je!
zondag 31 mei 2015 om 13:01
quote:Geraldine schreef op 31 mei 2015 @ 12:54:
Hallo Prima_Donna,wat je schrijft is erg herkenbaar.Ik vind het heel heftig voor jullie allemaal en wil je veel sterkte wensen met alles.
Zoals je in mijn topic hebt kunnen lezen is mijn schoonvader 4 jaar geleden aan alvleesklierkanker overleden.Wat jij in je posting beschrijft is herkenbaar.Ik vind je erg dapper en liefdevol en vind dat je het goed doet.Wat je studie betreft zo vind ik ook dat jij jezelf
op dit moment niet onder druk moet zetten.Je hebt immers genoeg te verwerken.Zeg tegen degene die er verantwoordelijk voor is en de studie regelt (misschien heb je dat al gedaan) dat je door omstandigheden en een noodgeval meer tijd nodig hebt!
Verder is het goed dat je wandelt omdat dit ook afleidt en de dieren en de natuur vaak als troostend worden ervaren.Geef jezelf de ruimte om te rouwen,praat,lach,huil en geniet vooral van ieder mooi moment met je vader zolang het nog kan!
Hoe gaat het vandaag met hem?Blijf van je afschrijven want dat heb ik ook gedaan en dat heeft me veel geholpen.Wat me ook toen geholpen en kracht gegeven heeft is mijn vrijwilligerswerk in een verpleeghuis dat ik nog steeds met veel plezier doe.
Ik denk aan je en wens jou en je dierbaren nogmaals veel sterkte toe.
Een dikke knuf voor je!
Ja ik heb je verhaal gelezen, zo heftig he? Om van dichtbij mee te maken. De lijdensweg en de mooie momenten, alles voelt zo veel intenser aan dan normaliter. Wat goed dat je in een verpleeghuis werkt! Hierboven was ook een poster die in een hospice werkt. Ik heb daar echt respect voor. Door deze situatie moet ik juist niet denken aan werken met zieke mensen. Al dat verdriet om me heen. het lukt me nog niet om de mooie kanten daar van in te zien. Heel knap dat jij dat wel kan! Ik doe wel vrijwilligerswerk maar dat is vrij intensief dus dat heb ik op een laag pitje gezet. Moet er niet aan denken dat ik fouten maak waardoor anderen zaken mislopen. Ik ben er toch niet helemaal bij merk ik vaak.
Hij was een beetje knorrig vandaag, maar het ging wel beter. Hij is minder benauwd sinds de huisarts is geweest dus dat is heel fijn. Al die lichamelijke ongemakken word je ook chagrijnig van. Dankje voor de complimenten, dat doet me echt goed. Ik hoop dat snel de zon weer gaat schijnen. Dat doet zijn humeur ook goed.
Hallo Prima_Donna,wat je schrijft is erg herkenbaar.Ik vind het heel heftig voor jullie allemaal en wil je veel sterkte wensen met alles.
Zoals je in mijn topic hebt kunnen lezen is mijn schoonvader 4 jaar geleden aan alvleesklierkanker overleden.Wat jij in je posting beschrijft is herkenbaar.Ik vind je erg dapper en liefdevol en vind dat je het goed doet.Wat je studie betreft zo vind ik ook dat jij jezelf
op dit moment niet onder druk moet zetten.Je hebt immers genoeg te verwerken.Zeg tegen degene die er verantwoordelijk voor is en de studie regelt (misschien heb je dat al gedaan) dat je door omstandigheden en een noodgeval meer tijd nodig hebt!
Verder is het goed dat je wandelt omdat dit ook afleidt en de dieren en de natuur vaak als troostend worden ervaren.Geef jezelf de ruimte om te rouwen,praat,lach,huil en geniet vooral van ieder mooi moment met je vader zolang het nog kan!
Hoe gaat het vandaag met hem?Blijf van je afschrijven want dat heb ik ook gedaan en dat heeft me veel geholpen.Wat me ook toen geholpen en kracht gegeven heeft is mijn vrijwilligerswerk in een verpleeghuis dat ik nog steeds met veel plezier doe.
Ik denk aan je en wens jou en je dierbaren nogmaals veel sterkte toe.
Een dikke knuf voor je!
Ja ik heb je verhaal gelezen, zo heftig he? Om van dichtbij mee te maken. De lijdensweg en de mooie momenten, alles voelt zo veel intenser aan dan normaliter. Wat goed dat je in een verpleeghuis werkt! Hierboven was ook een poster die in een hospice werkt. Ik heb daar echt respect voor. Door deze situatie moet ik juist niet denken aan werken met zieke mensen. Al dat verdriet om me heen. het lukt me nog niet om de mooie kanten daar van in te zien. Heel knap dat jij dat wel kan! Ik doe wel vrijwilligerswerk maar dat is vrij intensief dus dat heb ik op een laag pitje gezet. Moet er niet aan denken dat ik fouten maak waardoor anderen zaken mislopen. Ik ben er toch niet helemaal bij merk ik vaak.
Hij was een beetje knorrig vandaag, maar het ging wel beter. Hij is minder benauwd sinds de huisarts is geweest dus dat is heel fijn. Al die lichamelijke ongemakken word je ook chagrijnig van. Dankje voor de complimenten, dat doet me echt goed. Ik hoop dat snel de zon weer gaat schijnen. Dat doet zijn humeur ook goed.
zondag 31 mei 2015 om 13:28
Prima_Donna,wat ben je toch een lieve meid!Dankje voor dit compliment!Ja,het is mooi werk.Ik doe samen met andere vrijwilligers en activiteitenbegeleiders leuke dingen met de mensen.Het gaat om oudere maar ook jongere mensen die een ziekte of beperking hebben.Het is een komen en gaan.Je maakt heftige maar ook mooie dingen mee.Ik werk niet in een hospice.Wat ik nu doe daar heb ik
genoeg aan.
Het eerste jaar trouwens heb ik het moeilijkste gevonden en dit was ook een heftige periode waar we allemaal doorheen moesten.Laat vooral je gevoelens toe,lachen,verdriet,huilen,woede,verbazing,bewondering etc...!Dat is belangrijk voor je verwerking.
genoeg aan.
Het eerste jaar trouwens heb ik het moeilijkste gevonden en dit was ook een heftige periode waar we allemaal doorheen moesten.Laat vooral je gevoelens toe,lachen,verdriet,huilen,woede,verbazing,bewondering etc...!Dat is belangrijk voor je verwerking.
zondag 31 mei 2015 om 23:49
Paper Lantern:
Prima Donna: dankjewel. Het voelde voor mij als de enige optie om te doen, het verzorgen. Gelukkig hebben mijn vader en ik er allebei veel uit gehaald en heeft hij een grote steun aan me gehad, dat laatste heeft hij ook meerdere malen gezegd. Ik lees in dit topic verhalen van mensen die hun ouder opeens verliezen. Daar krijg ik koude rillingen van. Bij ons is niets ongezegd gebleven, ik heb hem heel veel nabijheid kunnen bieden toen hij het zo nodig had.
Mede door die intensieve laatste periode gaat het nu wel goed met me. Mijn vader heeft ruim een half jaar met de diagnose geleefd. Het ging al eerder bergafwaarts met zijn gezondheid, maar dat het zo ernstig was had ik niet vermoed. Het was een korter ziekbed dan jouw vader heeft gehad en voor ons was het al een opluchting. Het is zo confronterend om iemand te zien lijden en worstelen tegen een ziekte, terwijl je al weet dat het niet te winnen is. Een doodsstrijd wil je niet zien van een dierbare. Ik kan me niet voorstellen dat het jaren zou duren en weet ook niet wat ik in dat geval gedaan zou hebben. Omdat ik wist dat het waarschijnlijk hooguit een jaar zou duren, ben ik weer thuis gaan wonen.
Palliatieve sedatie was hier ook afgesproken, totdat mijn vader ineens met euthanasie op de proppen kwam. En toen was dat ook binnen een week geregeld en uitgevoerd. Ik vond het echt ontzettend heftig om mee te maken, ik heb het wel beschreven als licht traumatiserend. Het is echt een soort 'executie'. Mijn vriend en ik waren allebei de eerste dagen het meest verdrietig en met de uitvaart natuurlijk. Soms gebruik ik muziek ook om de emotie bewust op te zoeken, ik huil niet zo vaak.
Prima Donna: dankjewel. Het voelde voor mij als de enige optie om te doen, het verzorgen. Gelukkig hebben mijn vader en ik er allebei veel uit gehaald en heeft hij een grote steun aan me gehad, dat laatste heeft hij ook meerdere malen gezegd. Ik lees in dit topic verhalen van mensen die hun ouder opeens verliezen. Daar krijg ik koude rillingen van. Bij ons is niets ongezegd gebleven, ik heb hem heel veel nabijheid kunnen bieden toen hij het zo nodig had.
Mede door die intensieve laatste periode gaat het nu wel goed met me. Mijn vader heeft ruim een half jaar met de diagnose geleefd. Het ging al eerder bergafwaarts met zijn gezondheid, maar dat het zo ernstig was had ik niet vermoed. Het was een korter ziekbed dan jouw vader heeft gehad en voor ons was het al een opluchting. Het is zo confronterend om iemand te zien lijden en worstelen tegen een ziekte, terwijl je al weet dat het niet te winnen is. Een doodsstrijd wil je niet zien van een dierbare. Ik kan me niet voorstellen dat het jaren zou duren en weet ook niet wat ik in dat geval gedaan zou hebben. Omdat ik wist dat het waarschijnlijk hooguit een jaar zou duren, ben ik weer thuis gaan wonen.
Palliatieve sedatie was hier ook afgesproken, totdat mijn vader ineens met euthanasie op de proppen kwam. En toen was dat ook binnen een week geregeld en uitgevoerd. Ik vond het echt ontzettend heftig om mee te maken, ik heb het wel beschreven als licht traumatiserend. Het is echt een soort 'executie'. Mijn vriend en ik waren allebei de eerste dagen het meest verdrietig en met de uitvaart natuurlijk. Soms gebruik ik muziek ook om de emotie bewust op te zoeken, ik huil niet zo vaak.
dinsdag 2 juni 2015 om 11:35
Een half jaar is best een hele lange tijd voor zulke ellende. Ik herken veel van wat je zegt. Die doodstrijd wil je nooit zien. Euthanasie lijkt mij ook heel erg naar, kan me goed voorstellen dat het idd echt als executie voelt. Ik denk wel dat degene die euthanasie laten plegen er ook echt klaar voor zijn om te gaan. Anders zou een mens veel te bang zijn om zo de dood in de ogen te kijken. Tenminste dat is wat ik mij er bij voorstel.
Ik heb gisteren bij mijn ouders gegeten en het was wat gezelliger dan er voor. Mijn vader was spraakzaam maar sipjes. Daar kan ik wel mee omgaan. Ik zou blij zijn als hij woensdag klaar is met een één of andere kuur want hij wordt er zo moe van. Hopelijk knapt hij dan even weer iets op.
Met mij gaat het mwoah. Ik heb gedonder met mijn vriend, ga er zo maar even een topic over openen want ik zie door de emoties echt niet helder en ik kan wel wat adviezen van buitenstaanders gebruiken. Ik heb gisteren wel gesport dus dat was wel even fijn. Vandaag ook weer.
Ik heb gisteren bij mijn ouders gegeten en het was wat gezelliger dan er voor. Mijn vader was spraakzaam maar sipjes. Daar kan ik wel mee omgaan. Ik zou blij zijn als hij woensdag klaar is met een één of andere kuur want hij wordt er zo moe van. Hopelijk knapt hij dan even weer iets op.
Met mij gaat het mwoah. Ik heb gedonder met mijn vriend, ga er zo maar even een topic over openen want ik zie door de emoties echt niet helder en ik kan wel wat adviezen van buitenstaanders gebruiken. Ik heb gisteren wel gesport dus dat was wel even fijn. Vandaag ook weer.