Psyche
alle pijlers
Mijn vader gaat dood
dinsdag 26 mei 2015 om 16:04
Hallo allemaal
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
vrijdag 3 juli 2015 om 01:37
quote:nlies schreef op 03 juli 2015 @ 00:25:
[...]
Ja hoor, allemaal heel normaal, je valt in een gat nu, en daar kom je wel weer uit, maar dat kost even tijd. Je hebt de laatste weken/ maanden zo met elkaar geleefd met eigenlijk maar een onderwerp, je vader. En nu kom je er achter dat de wereld intussen verder is gegaan en dat jouw leven ook weer verder moet. En dat voelt vreemd, soms als een eeuwigheid , soms als gisteren.
Sterkte voor de komende tijd
Helemaal mee eens en goed verwoordt.
Weken niets kunnen doen,simpele dingen zoals wat eet ik vandaag boeide me niet en als ik wat ging koken deed ik alles verkeerd,steeds maar aan de overledenen denken.
Mensen die klaagden over kwaaltjes,over het weer enz,bah.
Uiteindelijk heb ik mezelf toegesproken om toch aub te genieten van het leven en dat doe ik met genoegen en tevredenheid.Niet achterom kijken maar vooruit,af en toe een dip met tranen en dan weer verder gaan.
TO voor jou is het nog zo vers, geef jezelf de tijd om alles te verwerken,geef en neem steun van je moeder en broer dan ga je het redden,je bent een sterke vrouw dat is wel gebleken uit je verslag van de uitvaart.
Pas je goed op in het verkeer,want als je gedachten er niet bij zijn........
[...]
Ja hoor, allemaal heel normaal, je valt in een gat nu, en daar kom je wel weer uit, maar dat kost even tijd. Je hebt de laatste weken/ maanden zo met elkaar geleefd met eigenlijk maar een onderwerp, je vader. En nu kom je er achter dat de wereld intussen verder is gegaan en dat jouw leven ook weer verder moet. En dat voelt vreemd, soms als een eeuwigheid , soms als gisteren.
Sterkte voor de komende tijd
Helemaal mee eens en goed verwoordt.
Weken niets kunnen doen,simpele dingen zoals wat eet ik vandaag boeide me niet en als ik wat ging koken deed ik alles verkeerd,steeds maar aan de overledenen denken.
Mensen die klaagden over kwaaltjes,over het weer enz,bah.
Uiteindelijk heb ik mezelf toegesproken om toch aub te genieten van het leven en dat doe ik met genoegen en tevredenheid.Niet achterom kijken maar vooruit,af en toe een dip met tranen en dan weer verder gaan.
TO voor jou is het nog zo vers, geef jezelf de tijd om alles te verwerken,geef en neem steun van je moeder en broer dan ga je het redden,je bent een sterke vrouw dat is wel gebleken uit je verslag van de uitvaart.
Pas je goed op in het verkeer,want als je gedachten er niet bij zijn........
het leven is als n neus,haal eruit wat erin zit.
vrijdag 3 juli 2015 om 08:34
Mooi omschreven! Dat grote gat is heel herkenbaar. Zo voel ik het echt. Alsof ik verdwaald ben en niet meer weet welke richting ik op moet. Ik mis hem en de positie die hij innam in ons leven. Ik kan het nog niet echt bevatten.
Ik probeer me vandaag voor te nemen iets voor mezelf te gaan doen. Even terugvinden waar ik plezier in had. kijken of er iets leuks uit komt. Ik wil de dagen niet uitzitten maar leuk invullen. alleen hoe kom je er achter wat leuk is? heb zo'n gekleurd beeld en denk vaak 'geen zin'. gewoon doen? Of nu juist niet pushen? Ik kan dit soort dingen nooit goed inschatten haha.
Vanavond met mijn moeder, zus en familie uit eten dus dat is ook fijn!
Het is een beetje vervelend dat ik ziek ben geworden. Stress ontlading na heftige periode denk ik. geen pretje met dit weer
Ik probeer me vandaag voor te nemen iets voor mezelf te gaan doen. Even terugvinden waar ik plezier in had. kijken of er iets leuks uit komt. Ik wil de dagen niet uitzitten maar leuk invullen. alleen hoe kom je er achter wat leuk is? heb zo'n gekleurd beeld en denk vaak 'geen zin'. gewoon doen? Of nu juist niet pushen? Ik kan dit soort dingen nooit goed inschatten haha.
Vanavond met mijn moeder, zus en familie uit eten dus dat is ook fijn!
Het is een beetje vervelend dat ik ziek ben geworden. Stress ontlading na heftige periode denk ik. geen pretje met dit weer
vrijdag 3 juli 2015 om 10:19
Je kunt je voornemen elke dag iets te doen waar je eerder plezier aan beleefde. Gewoon een half uurtje. Soms leidt dat dan even af, en soms niet.
De afgelopen tijd ben je steeds bezig geweest voor anderen en nu is de tijd weer grotendeels van jou. Ik vind dat je het goed zegt, dat het voelt alsof je verdwaald bent. Maar maakt het uit welke richting je opgaat?
Beterschap.
De afgelopen tijd ben je steeds bezig geweest voor anderen en nu is de tijd weer grotendeels van jou. Ik vind dat je het goed zegt, dat het voelt alsof je verdwaald bent. Maar maakt het uit welke richting je opgaat?
Beterschap.
zaterdag 4 juli 2015 om 08:45
Donna, dit is een probleem dat je niet kan oplossen. Je kan er alleen mee leren omgaan.
Ik ben nooit een goede nietsdoener geweest. Dus na mijn moeders crematie was ik zo "blij" dat ik meteen weer kon werken. Wat maakte dat mijn normale ritme doorging en ik daardoor 'geleefd' werd de eerste week. Ik werk in de kinderopvang, in dat opzicht geen mooier beeld dan leven dat doorgaat en ontdekt wordt. Dat zette de dingen voor mij wel in perspectief.
Ik ben nooit een goede nietsdoener geweest. Dus na mijn moeders crematie was ik zo "blij" dat ik meteen weer kon werken. Wat maakte dat mijn normale ritme doorging en ik daardoor 'geleefd' werd de eerste week. Ik werk in de kinderopvang, in dat opzicht geen mooier beeld dan leven dat doorgaat en ontdekt wordt. Dat zette de dingen voor mij wel in perspectief.
zaterdag 4 juli 2015 om 12:13
Wat mij toen ontzettend gesteund heeft tijdens deze moeilijke periode toen mijn schoonvader slecht lag was mijn vrijwilligerswerk,mijn
vrienden,familie en sport.Ook daarna had ik er veel steun aan.Ik blijf gewoon altijd actief bezig en dat doet me goed.Een avondje ontspannen is uiteraard af en toe ook fijn.Het eerste jaar is het moeilijkste.Het besef dat je vader er niet meer is moet nog komen.Ik zat in de fase van het besef na twee maanden.Hoe was het etentje?Verder nog veel sterkte toegewenst!
vrienden,familie en sport.Ook daarna had ik er veel steun aan.Ik blijf gewoon altijd actief bezig en dat doet me goed.Een avondje ontspannen is uiteraard af en toe ook fijn.Het eerste jaar is het moeilijkste.Het besef dat je vader er niet meer is moet nog komen.Ik zat in de fase van het besef na twee maanden.Hoe was het etentje?Verder nog veel sterkte toegewenst!
zondag 5 juli 2015 om 18:48
Ik kan me goed voorstellen dat bezig blijven d.m.v. werk of vrijwilligerswerk heel goed helpt. Ik zit te overwegen om mijn vrijwilligerswerk ook weer op te pakken. Ik heb dit tijdelijk stop gezet toen het zo slecht ging met pa. I.c.m. mijn studie kreeg ik het niet allemaal rond. Nu heb ik ineens tijd te over dus wellicht een goede periode om het weer op te pakken. Sporten zit ik ook over na te denken.. ik krijg het niet voor elkaar om de sport dan ook in moeilijke periodes door te zetten. Ik denk dat ik morgen maar weer eens ga. Heb heel erg het gevoel dat ik van de bank af moet komen. Voel me ook ontzettend stijf.
Oh wat fijn dat het minder warm was vandaag! De benauwdheid werd direct minder, al blijf ik veel hoesten. Voel me nog steeds heel verloren. Waar ik eerst de toekomst met vertrouwen en plezier te gemoed zag, zie ik het nu als een leeg gat die mijn studie, vrienden en familie niet gaat vullen. Hoort dit er bij? Ik heb nog geen enkele ervaring met rouwen.
Ik heb vandaag voor het eerst iets voor mezelf gedaan en dat was erg fijn Een interessant boek gelezen onder de parasol. Het etentje met familie was erg gezellig. Wel merk ik dat ik de mensen soms even zat ben. Dan ga ik rustig even liggen dutten. Er is altijd iemand over de vloer bij mijn moeder dus haha. Ik ging van de week een nacht naar mijn eigen huis, maar dat voelde ook helemaal niet fijn. Nu ben ik er even weer. Moet maar eens even kijken wanneer ik weer naar mijn huis ga.
Oh wat fijn dat het minder warm was vandaag! De benauwdheid werd direct minder, al blijf ik veel hoesten. Voel me nog steeds heel verloren. Waar ik eerst de toekomst met vertrouwen en plezier te gemoed zag, zie ik het nu als een leeg gat die mijn studie, vrienden en familie niet gaat vullen. Hoort dit er bij? Ik heb nog geen enkele ervaring met rouwen.
Ik heb vandaag voor het eerst iets voor mezelf gedaan en dat was erg fijn Een interessant boek gelezen onder de parasol. Het etentje met familie was erg gezellig. Wel merk ik dat ik de mensen soms even zat ben. Dan ga ik rustig even liggen dutten. Er is altijd iemand over de vloer bij mijn moeder dus haha. Ik ging van de week een nacht naar mijn eigen huis, maar dat voelde ook helemaal niet fijn. Nu ben ik er even weer. Moet maar eens even kijken wanneer ik weer naar mijn huis ga.
donderdag 9 juli 2015 om 13:20
Hallo allemaal! Even een paar dagen voor mezelf gehad en kon best ontspannen. Ben weer wezen sporten twee keer en heb het gezonde eten ook weer opgepakt. OPzich voel ik me best goed
helaas komt nu een beetje gedonder binnen de familie. Kleine, rare ergernissen en vroeg me af of dat iemand bekend voor komt? Met vaders kant van de familie heb ik niet zo'n band dat ik dat zomaar uit ga spreken (mag me er overigens ook niet mee bemoeien hahah, dat zei mijn vader altijd ). Pa's familie doet ineens heel veel samen en trekken heel erg naar elkaar toe. Echter wordt mijn moeder niks gevraagd, niet of ze mee wil ofzo. Het viel mij in de eerste instantie niet eens op, maar een ander familielid vertelde me dat ze dat niet netjes vond. Toen ging ik er over na denken en het zit me.toch niet helemaal lekker. Ook was er nog wat gedoe over geld. Ze zullen het vast niet bewust doen, maar vind het wel vervelend dat wij al dan niet bewust worden buiten gesloten. Van het weekend ga ik nog langs, misschien dat ik er nog wel even naar vraAg. Ik houd er nooit van als zulke dingen onderwater blijven.
liefs
helaas komt nu een beetje gedonder binnen de familie. Kleine, rare ergernissen en vroeg me af of dat iemand bekend voor komt? Met vaders kant van de familie heb ik niet zo'n band dat ik dat zomaar uit ga spreken (mag me er overigens ook niet mee bemoeien hahah, dat zei mijn vader altijd ). Pa's familie doet ineens heel veel samen en trekken heel erg naar elkaar toe. Echter wordt mijn moeder niks gevraagd, niet of ze mee wil ofzo. Het viel mij in de eerste instantie niet eens op, maar een ander familielid vertelde me dat ze dat niet netjes vond. Toen ging ik er over na denken en het zit me.toch niet helemaal lekker. Ook was er nog wat gedoe over geld. Ze zullen het vast niet bewust doen, maar vind het wel vervelend dat wij al dan niet bewust worden buiten gesloten. Van het weekend ga ik nog langs, misschien dat ik er nog wel even naar vraAg. Ik houd er nooit van als zulke dingen onderwater blijven.
liefs
donderdag 9 juli 2015 om 13:30
Gedoe over geld is natuurlijk te gek voor woorden. Misschien heb je iets aan deze link:
http://www.erfwijzer.nl/partner-wetteli ... eling.html
Dat de ene kant van de familie zich anders opstelt naar de andere kant verbaast me eigenlijk niet, ik heb dat al zo vaak meegemaakt, na het overlijden van mijn grootouders, na het overlijden van mijn vader, mijn schoonmoeder, de man van een vriendin. Mensen laten "schoonfamilie" makkelijk vallen omdat er geen band meer is, de enigen die mogelijk die band nog in stand houden zijn grootouders die hun kleinkinderen niet willen kwijtraken maar als die er niet meer zijn is de kans dat de verhoudingen verwateren heel groot.
Als je niet zeker weet of er een testament is, kun je dat navragen bij het Centraal Testamenten Register in Den Haag, dat kan via de mail volgens mij, anders gewoon schriftelijk.
http://www.erfwijzer.nl/partner-wetteli ... eling.html
Dat de ene kant van de familie zich anders opstelt naar de andere kant verbaast me eigenlijk niet, ik heb dat al zo vaak meegemaakt, na het overlijden van mijn grootouders, na het overlijden van mijn vader, mijn schoonmoeder, de man van een vriendin. Mensen laten "schoonfamilie" makkelijk vallen omdat er geen band meer is, de enigen die mogelijk die band nog in stand houden zijn grootouders die hun kleinkinderen niet willen kwijtraken maar als die er niet meer zijn is de kans dat de verhoudingen verwateren heel groot.
Als je niet zeker weet of er een testament is, kun je dat navragen bij het Centraal Testamenten Register in Den Haag, dat kan via de mail volgens mij, anders gewoon schriftelijk.
verba volant, scripta manent.
vrijdag 10 juli 2015 om 21:00
Hey, wat erg! Allereerst een hele dikke
Heb niet het hele topic gelezen trouwens, misschien is dit al aangekaart. Ik moest nl ineens denken aan mijn huisgenoot, die had het over je studie 'bevriezen' of zo, ik weet niet meer hoe hij het noemde. Het idee was dat je je dan niet uitschreef bij de studie, maar wel tijdelijk stopt met studeren. Ik weet het fijne er niet van, maar volgens mij is er zo iets wel mogelijk. Ik zou het aankaarten bij je studieadviseur, het is heel belangrijk dat je zorgt dat je zelf ook je rust krijgt.
Heel veel sterkte met alles <3
Heb niet het hele topic gelezen trouwens, misschien is dit al aangekaart. Ik moest nl ineens denken aan mijn huisgenoot, die had het over je studie 'bevriezen' of zo, ik weet niet meer hoe hij het noemde. Het idee was dat je je dan niet uitschreef bij de studie, maar wel tijdelijk stopt met studeren. Ik weet het fijne er niet van, maar volgens mij is er zo iets wel mogelijk. Ik zou het aankaarten bij je studieadviseur, het is heel belangrijk dat je zorgt dat je zelf ook je rust krijgt.
Heel veel sterkte met alles <3
vrijdag 10 juli 2015 om 22:13
Goh ik herken je verhaal wel een beetje. Mijn moeder is overleden aan borstkanker 5 jaar geleden. Ik was echt dol op haar dus toen ze ziek was, was het ondenkbaar dat ik zonder moest zonder moeder. Ik kan je alleen zeggen dat ik heel erg blij was met de gesprekken die ik met m'n moeder voerde over "als ze dood was". Gelukkig hielp het mee dat ik een hele positieve moeder had maar we hebben ook nog veel grapjes gemaakt over hoe haar begrafenis zou verlopen of grapjes over andere dingen dat eigenlijk niet grappig was maar we moesten er iets van maken.
Maar je moet ook weten dat iedereen met z'n eigen verdriet om gaat dus er zijn geen regels voor het verwerken en omgaan met zo iets vreselijks. Tegelijkertijd gaat jou leven ook door dus geef de moed niet op. Je vader is super trots op je als jij juist door gaat mer je leven en er toch iets moois van maakt. Maar kan ook voorstellen dat je op raak. Emotionele uitputting is best een heftig gevoel. Ik zou zeggen praat er zo veel mogelijk over en ook met je vader hoe jij je voelt. En geef het ook aan bij je studie. Ik wens je echt heel veel sterkte meid.
Maar je moet ook weten dat iedereen met z'n eigen verdriet om gaat dus er zijn geen regels voor het verwerken en omgaan met zo iets vreselijks. Tegelijkertijd gaat jou leven ook door dus geef de moed niet op. Je vader is super trots op je als jij juist door gaat mer je leven en er toch iets moois van maakt. Maar kan ook voorstellen dat je op raak. Emotionele uitputting is best een heftig gevoel. Ik zou zeggen praat er zo veel mogelijk over en ook met je vader hoe jij je voelt. En geef het ook aan bij je studie. Ik wens je echt heel veel sterkte meid.
vrijdag 17 juli 2015 om 09:49
Dankjewel Geraldine! Ik vergeet steeds te posten de laatste tijd haha!
Opzich gaat het best oké. Ik probeer dat rare gedoe in de familie naast me neer te leggen. Ik heb er helemaal geen zin in om dat allemaal boven water te krijgen en het zijn niet mijn problemen. Helaas heb ik van de universiteit niet de mogelijkheid gekregen om alsnog voor oktober klaar te zijn dus ik moet uitlopen tot februari. Dat vond ik wel een verschrikkelijke domper, dus ik ben nu als een gek op zoek naar werk zodat ik mijn eigen broek kan ophouden. De eerste afwijzingen zijn al binnen en heb al achter twee vacatures aangebeld. Echter is er ook goed nieuws, we gaan maandag een midweekje weg dus dat is wel heerlijk! Even er tussen uit en gezelligheid enzo. Heb mijn tas al bijna ingepakt, zoveel zin heb ik er in haha. Het familiefeest was ook erg gezellig! Ik heb heel veel lol gehad.
Met mijn moeder gaat het wat minder. Ze is wat instabieler geeft ze aan en heeft vaak 'ineens' last van het verdriet. Dan vindt ze het van zichzelf raar of stom dat ze ineens moet huilen. Terwijl ze eigenlijk wel weet dat zoiets heel normaal is, maar op de één of andere manier moet ze een supervrouw zijn haha. Ze zit zichzelf daarmee in de weg helaas, dus ik probeer maar niet teveel op haar in te praten maar gewoon een schouder te zijn.
Ik merk wel dat ik me nu begin te realiseren wat een gat papa heeft achtergelaten in mijn leven. Dat doet pijn. Maar wel het goede soort pijn, waar je met een lach op terugkijkt. Ik vraag me wel eens af of ik te geforceerd positief er op wil terug denken. Soms voel ik me ineens verdrietig, maar dan lukt het me niet om het verdriet te laten gaan en te huilen. Vooral niet als er mensen bij zijn. Ik heb dit altijd al gehad (m.u.v. het afgelopen jaar, daar jankte ik alles aan elkaar, maakte me niet uit wie er bij was), maar nu lijkt het weer zijn intrede te hebben gedaan. Ik was net zo blij dat ik gewoon mijn emoties kon tonen. Ik denk dat ik in mijn hoofd te graag 'verder wil'. Dus mijn leerpuntje voor de vakantie is gewoon het te laten gaan. Ik ben benieuwd of het lukt.
Opzich gaat het best oké. Ik probeer dat rare gedoe in de familie naast me neer te leggen. Ik heb er helemaal geen zin in om dat allemaal boven water te krijgen en het zijn niet mijn problemen. Helaas heb ik van de universiteit niet de mogelijkheid gekregen om alsnog voor oktober klaar te zijn dus ik moet uitlopen tot februari. Dat vond ik wel een verschrikkelijke domper, dus ik ben nu als een gek op zoek naar werk zodat ik mijn eigen broek kan ophouden. De eerste afwijzingen zijn al binnen en heb al achter twee vacatures aangebeld. Echter is er ook goed nieuws, we gaan maandag een midweekje weg dus dat is wel heerlijk! Even er tussen uit en gezelligheid enzo. Heb mijn tas al bijna ingepakt, zoveel zin heb ik er in haha. Het familiefeest was ook erg gezellig! Ik heb heel veel lol gehad.
Met mijn moeder gaat het wat minder. Ze is wat instabieler geeft ze aan en heeft vaak 'ineens' last van het verdriet. Dan vindt ze het van zichzelf raar of stom dat ze ineens moet huilen. Terwijl ze eigenlijk wel weet dat zoiets heel normaal is, maar op de één of andere manier moet ze een supervrouw zijn haha. Ze zit zichzelf daarmee in de weg helaas, dus ik probeer maar niet teveel op haar in te praten maar gewoon een schouder te zijn.
Ik merk wel dat ik me nu begin te realiseren wat een gat papa heeft achtergelaten in mijn leven. Dat doet pijn. Maar wel het goede soort pijn, waar je met een lach op terugkijkt. Ik vraag me wel eens af of ik te geforceerd positief er op wil terug denken. Soms voel ik me ineens verdrietig, maar dan lukt het me niet om het verdriet te laten gaan en te huilen. Vooral niet als er mensen bij zijn. Ik heb dit altijd al gehad (m.u.v. het afgelopen jaar, daar jankte ik alles aan elkaar, maakte me niet uit wie er bij was), maar nu lijkt het weer zijn intrede te hebben gedaan. Ik was net zo blij dat ik gewoon mijn emoties kon tonen. Ik denk dat ik in mijn hoofd te graag 'verder wil'. Dus mijn leerpuntje voor de vakantie is gewoon het te laten gaan. Ik ben benieuwd of het lukt.
vrijdag 17 juli 2015 om 10:55
Hoi prima_donna,bedankt voor je reactie!Het is ook niet makkelijk om werk te vinden gezien het feit dat bedrijven zoveel reacties krijgen.Het is goed om achter een vacature aan te bellen omdat ze dan ook zien dat je echt belangstelling hebt.Dat zou ik altijd na een week b.v. doen als je nog geen reactie hebt gehad.Of b.v.een open sollicitatie sturen.
Fijn dat jullie er ff uit gaan!Ik heb niet het gevoel dat je geforceerd positief bent,eerder realistisch en uiteraard lees ik er ook verdriet in,gemis om je vader en precies zo voelde ik het ook.Mijn schoonvader had ik het gegund om 90 te worden maar gezien zijn lijdensweg was ik blij dat hij verlost werd al mis ik hem nog steeds.En laat de tranen gewoon gaan!Al is het in het openbaar.En als iemand daar commentaar over heeft dan zegt dat meer over hun dan over jou. En je moeder hoeft ook geen supervrouw te zijn.Juist de tranen te laten gaan hoort bij de verwerking.En het is zeker een goed leerpuntje.Ik vind dat je er goed mee omgaat.
Ik spreek je weer.Geniet van jullie vakantie!Dat hebben jullie verdiend.
Fijn dat jullie er ff uit gaan!Ik heb niet het gevoel dat je geforceerd positief bent,eerder realistisch en uiteraard lees ik er ook verdriet in,gemis om je vader en precies zo voelde ik het ook.Mijn schoonvader had ik het gegund om 90 te worden maar gezien zijn lijdensweg was ik blij dat hij verlost werd al mis ik hem nog steeds.En laat de tranen gewoon gaan!Al is het in het openbaar.En als iemand daar commentaar over heeft dan zegt dat meer over hun dan over jou. En je moeder hoeft ook geen supervrouw te zijn.Juist de tranen te laten gaan hoort bij de verwerking.En het is zeker een goed leerpuntje.Ik vind dat je er goed mee omgaat.
Ik spreek je weer.Geniet van jullie vakantie!Dat hebben jullie verdiend.