Psyche
alle pijlers
Mijn vader komt te overlijden
vrijdag 10 oktober 2008 om 23:05
Hallo,
Ik heb 2 dagen geleden te horen gekregen dat mijn vader kanker heeft en dat is niet te behandelen.
Met chemo kan het een aantal maanden verlengd worden
Het is borstvlieskanker oftewel asbestkanker.
Ik ben er helemaal kapot van en kan en wil het niet geloven, ik heb een hele goede band met hem, ik weet niet wat ik moet doen.
Hij staat altijd voor mij klaar en we zien en bellen elkaar veel.
Mijn moeder is 15 jaar geleden plotseling overleden
Ik heb de eerste 2 dagen alleen maar gehuild en kon helemaal niet meer functioneren.
Nu ben ik naar de dokter geweest en heb oxazepam gehad en nu ben ik wat rustiger, minder huilbuien.
Maar nu ik rustiger ben, heb ik het idee dat het allemaal niet zo ernstig is, terwijl ik diep in mijn hart weet dat het wel zo is.
Nu gaat hij als het goed is, over 1.5 week beginnen met de chemo.
Daaruit moet gaan blijken of het goed gaat aanslaan.
Mijn vader is 63, ik heb een man en een dochter van 6, mede voor hen en zeker voor mijn vader ben ik oxazepam gaan slikken, mijn vader heeft er zelf goede moed op en is het natuurlijk ook niet leuk voor hem als zijn dochter alleen maar zit te huilen.
Ik type dit nu met minder emotie voor mijn gevoel vanwege de medicijnen, als ik die niet ingenomen had was dit nog een veel heftigere tekst geworden.
Graag zou ik reacties van mensen krigen die ook in zo'n soort situatie zitten.
Hoe ga je hier mee om, ik kan het niet accepteren terwijl het het toch moet.
Ik kan niet zonder mijn vader, kan het me niet voorstellen en dat is het ergste.
Alvast bedankt
Ik heb 2 dagen geleden te horen gekregen dat mijn vader kanker heeft en dat is niet te behandelen.
Met chemo kan het een aantal maanden verlengd worden
Het is borstvlieskanker oftewel asbestkanker.
Ik ben er helemaal kapot van en kan en wil het niet geloven, ik heb een hele goede band met hem, ik weet niet wat ik moet doen.
Hij staat altijd voor mij klaar en we zien en bellen elkaar veel.
Mijn moeder is 15 jaar geleden plotseling overleden
Ik heb de eerste 2 dagen alleen maar gehuild en kon helemaal niet meer functioneren.
Nu ben ik naar de dokter geweest en heb oxazepam gehad en nu ben ik wat rustiger, minder huilbuien.
Maar nu ik rustiger ben, heb ik het idee dat het allemaal niet zo ernstig is, terwijl ik diep in mijn hart weet dat het wel zo is.
Nu gaat hij als het goed is, over 1.5 week beginnen met de chemo.
Daaruit moet gaan blijken of het goed gaat aanslaan.
Mijn vader is 63, ik heb een man en een dochter van 6, mede voor hen en zeker voor mijn vader ben ik oxazepam gaan slikken, mijn vader heeft er zelf goede moed op en is het natuurlijk ook niet leuk voor hem als zijn dochter alleen maar zit te huilen.
Ik type dit nu met minder emotie voor mijn gevoel vanwege de medicijnen, als ik die niet ingenomen had was dit nog een veel heftigere tekst geworden.
Graag zou ik reacties van mensen krigen die ook in zo'n soort situatie zitten.
Hoe ga je hier mee om, ik kan het niet accepteren terwijl het het toch moet.
Ik kan niet zonder mijn vader, kan het me niet voorstellen en dat is het ergste.
Alvast bedankt
woensdag 19 januari 2011 om 17:44
Mijn vader is nog in het hospice. Vandaag bijna de hele dag bij hem geweest, hij was erg onrustig. Nu is er ook een morfinepomp bijgekomen en nu ligt hij er rustig bij.
Ik denk dat het nog een aantal dagen gaat duren, hij heeft een ongelooflijk sterk hart. Ik ben nu thuis om te eten en straks gaan we weer terug.
Dank jullie wel voor jullie medeleven, dat doet mij goed. Totaal onbekende mensen die de moeite nemen om hier een bericht te plaatsen. Dank daarvoor.
Ik denk dat het nog een aantal dagen gaat duren, hij heeft een ongelooflijk sterk hart. Ik ben nu thuis om te eten en straks gaan we weer terug.
Dank jullie wel voor jullie medeleven, dat doet mij goed. Totaal onbekende mensen die de moeite nemen om hier een bericht te plaatsen. Dank daarvoor.
vrijdag 21 januari 2011 om 21:48
Dank jullie wel voor jullie lieve berichten. Het gaat wel redelijk met mij. Ben rustiger dan ik gedacht had. Het besef is er wel, maar ook weer niet, kan het niet echt uitleggen.
Dinsdag is de begrafenis, ik weet zeker dat het een hele mooie dienst gaat worden. Maar het wordt een moeilijke zware, maar ik denk ook een mooie dag.
Met mooie bedoel ik, de verhalen die voorgelezen worden en dat de mensen voor hem komen. En ook dat de dienst is, zoals hij het wil.
Dinsdag is de begrafenis, ik weet zeker dat het een hele mooie dienst gaat worden. Maar het wordt een moeilijke zware, maar ik denk ook een mooie dag.
Met mooie bedoel ik, de verhalen die voorgelezen worden en dat de mensen voor hem komen. En ook dat de dienst is, zoals hij het wil.
vrijdag 21 januari 2011 om 21:52
Dat is fijn Jonnie, en gelukkig heb je je man en kinderen aan je zijde. Heb je een goede band met je schoonfamilie? En heb je broer(s) of zus(sen)? Ik hoop dat je op die manier in elk geval alle steun krijgt die je vast en zeker gebruiken kunt. Dit zijn zulke moeilijke dagen...
Nogmaals, veel sterkte!
Nogmaals, veel sterkte!
dinsdag 25 januari 2011 om 17:47
maandag 4 april 2011 om 15:34
Ik ben hier niet meer actief, maar heb een tijdje meegeschreven hier. Wil eigenlijk toch m'n verhaal even kwijt.
Jonnie, ik was dit topic even aan het lezen en ik zie nu dat je vader is overleden gecondoleerd! Ik hoop dat het een beetje met je gaat.
Het is alweer een half jaar geleden dat ik afscheid heb moeten nemen wat m'n lieve moeder. Er is zoveel gebeurd, ik ben zelf net moeder geworden en dan heb je je moeder alleen maar harder nodig.
Ik heb nog elke dag veel verdriet dat ze er niet meer is.
September 2010: Het ging best goed met m'n moeder, ze had weer opnieuw bestralingen gehad op het hoofd en dat ging allemaal best goed. Ze was wel wat zwakker dan normaal, maar goed de bestraling breekt je ook op.
2 weken later, ging het steeds een beetje minder. Ze was erg moe, sliep veel. Ze kon weinig verdragen en bijna alles wat ze at of dronk kwam er ook opnieuw weer uit. Haar coordinatie werd wat slechter, zo maakte ze drinkbewegingen terwijl ze niks in haar hand had. Ze keek voor haar uit en er was weinig contact te krijgen.
Er is nog zoveel meer gebeurd, maar is de (bijna) 2 jaar tijd heb je zoveel uitslagen etc. gehoord dat ik het af en toe ook niet meer precies weet. 24 september, m'n moeder heeft verschrikkelijke buikpijn. Ze weet niet hoe ze moet liggen/zitten/staan. Ze gaat bed op, stoel in, bank op etc. Huisarts is snachts gekomen en gaf aan dat ze naar het ziekenhuis moest. Dit wilde ze niet '' Dan ga ik daar dood ''
Ik moest die ochtend werken en m'n vader belde op dat ze nu toch naar het ziekenhuis gingen, want dit was niet meer te doen. Ondragelijke buikpijn had ze en het ging gewoon niet goed. Op de EHBO aangekomen werden er allemaal onderzoeken uitgevoerd. Ze had er ook een longontsteking bij en daar kon ze ook wat door in de war zijn. Ze maakte bewegingen alsof ze dronk, of een sigaretje rookte, terwijl ze niks in de handen had. (Op dat moment, moet je er nog om lachten ook)
Ik zag gewoon dat het niet goed ging met m'n moeder. M'n moeder zag aan mij dat ik me erge zorgen maakte. Elke keer zei ze: Het komt wel goed meisje, het komt wel goed. Haar gevoel was altijd goed, maar dit keer dat ik. Nee, ma dit gaat niet meer goed komen. We raken je kwijt.
Het ziekenhuis beweerde dat ze er wel weer bovenop zal komen en ze zo in de war was door de longontsteking. Ik geloofde er niks van, dit liep fout af. Uiteindelijk bleek dat er allerlei uitzaaiingen in de buik zaten en ze daar al langer pijn aan heb moeten hebben. Dit heeft ze waarschijnlijk gewoon voor zichzelf gehouden, om ons niet ongerust te maken.
Uiteindelijk heeft ze morfine toegediend gekregen want ze had zoveel pijn, dat wil je gewoon niet. Ze sliep erg veel en af en toe had ze even een momentje dat ze je hand vast hield en je aankeek. Een gesprek kon er nauwelijks gevoerd worden. Het weekend ging het opzich wel, ze was slecht maar stabiel en af en toe eens onrustig. Maandag een gesprek met de arts en we wilden weten waar we aan toe waren, ze konden ons niet wijsmaken dat ze nog zou opknappen. Dat klopte, we moesten ons voorbereiden op het ergste. Dinsdagochtend: Ben aan het werk en m'n vader belt op. Kom zo maar langzaam naar het ziekenhuis, want het gaat toch wel slechter met mama. Ik ging gelijk, maar toch opzich wel rustig. Ze was niet aanspreekbaar doordat ze zoveel morfine kreeg voor de pijn, maar ze riep wel elke keer om m'n vader. Ook als de kleinkinderen op bezoek kwamen, kreeg ze een helder moment. Zij zijn alles voor hun! M'n vriend en ik hebben samen aan m'n moeder verteld hoe ons zoontje zou gaan heten en zr reageerde wel met" Ooh mooi, ik vind het een mooie naam'' Of ze het echt heeft meegekregen, weet ik niet. Wel aaide ze nog even over m'n buik, dat deed me wel goed.
We hadden allemaal even wat makkelijke kleren meegenomen, om eventueel even een oogje dicht te doen terwijl we aan haar bed zaten. Langzaam aan werder haar vingertoppen blauw en was ze erg ver weg. Toch in de middag heeft ze iedereen op haar manier nog even geroepen, ze wilde graag bevestiging of het wel goed was. Ze kreeg zuurstof want dat had ze nodig en deze stond op een hoge stand. Allemaal zijn we twee keer bij haar geweest en verteld dat we van haar houden en het zo goed is. Dat we trots zijn, dat ze zo haar best heeft gedaan. Ik ben bij haar in bed gaan liggen en toen iedereen haar vast had sliep ze rustig in. Het was niet eng, en het is goed. Ik heb haar samen met m'n schoonzus gewassen en dat is wat ik nog voor haar kon doen, wat ik graag wilde. En nu een half jaar laten, heb ik nog steeds (en misschien nog meer) verdriet. Wat doet het toch pijn!
Ik weet niet wat ik hiermee wil, helemaal niks. Ik moet dit typen en misschien lucht het op om het op papier te hebben staan.
Bedankt voor het lezen.
Jonnie, ik was dit topic even aan het lezen en ik zie nu dat je vader is overleden gecondoleerd! Ik hoop dat het een beetje met je gaat.
Het is alweer een half jaar geleden dat ik afscheid heb moeten nemen wat m'n lieve moeder. Er is zoveel gebeurd, ik ben zelf net moeder geworden en dan heb je je moeder alleen maar harder nodig.
Ik heb nog elke dag veel verdriet dat ze er niet meer is.
September 2010: Het ging best goed met m'n moeder, ze had weer opnieuw bestralingen gehad op het hoofd en dat ging allemaal best goed. Ze was wel wat zwakker dan normaal, maar goed de bestraling breekt je ook op.
2 weken later, ging het steeds een beetje minder. Ze was erg moe, sliep veel. Ze kon weinig verdragen en bijna alles wat ze at of dronk kwam er ook opnieuw weer uit. Haar coordinatie werd wat slechter, zo maakte ze drinkbewegingen terwijl ze niks in haar hand had. Ze keek voor haar uit en er was weinig contact te krijgen.
Er is nog zoveel meer gebeurd, maar is de (bijna) 2 jaar tijd heb je zoveel uitslagen etc. gehoord dat ik het af en toe ook niet meer precies weet. 24 september, m'n moeder heeft verschrikkelijke buikpijn. Ze weet niet hoe ze moet liggen/zitten/staan. Ze gaat bed op, stoel in, bank op etc. Huisarts is snachts gekomen en gaf aan dat ze naar het ziekenhuis moest. Dit wilde ze niet '' Dan ga ik daar dood ''
Ik moest die ochtend werken en m'n vader belde op dat ze nu toch naar het ziekenhuis gingen, want dit was niet meer te doen. Ondragelijke buikpijn had ze en het ging gewoon niet goed. Op de EHBO aangekomen werden er allemaal onderzoeken uitgevoerd. Ze had er ook een longontsteking bij en daar kon ze ook wat door in de war zijn. Ze maakte bewegingen alsof ze dronk, of een sigaretje rookte, terwijl ze niks in de handen had. (Op dat moment, moet je er nog om lachten ook)
Ik zag gewoon dat het niet goed ging met m'n moeder. M'n moeder zag aan mij dat ik me erge zorgen maakte. Elke keer zei ze: Het komt wel goed meisje, het komt wel goed. Haar gevoel was altijd goed, maar dit keer dat ik. Nee, ma dit gaat niet meer goed komen. We raken je kwijt.
Het ziekenhuis beweerde dat ze er wel weer bovenop zal komen en ze zo in de war was door de longontsteking. Ik geloofde er niks van, dit liep fout af. Uiteindelijk bleek dat er allerlei uitzaaiingen in de buik zaten en ze daar al langer pijn aan heb moeten hebben. Dit heeft ze waarschijnlijk gewoon voor zichzelf gehouden, om ons niet ongerust te maken.
Uiteindelijk heeft ze morfine toegediend gekregen want ze had zoveel pijn, dat wil je gewoon niet. Ze sliep erg veel en af en toe had ze even een momentje dat ze je hand vast hield en je aankeek. Een gesprek kon er nauwelijks gevoerd worden. Het weekend ging het opzich wel, ze was slecht maar stabiel en af en toe eens onrustig. Maandag een gesprek met de arts en we wilden weten waar we aan toe waren, ze konden ons niet wijsmaken dat ze nog zou opknappen. Dat klopte, we moesten ons voorbereiden op het ergste. Dinsdagochtend: Ben aan het werk en m'n vader belt op. Kom zo maar langzaam naar het ziekenhuis, want het gaat toch wel slechter met mama. Ik ging gelijk, maar toch opzich wel rustig. Ze was niet aanspreekbaar doordat ze zoveel morfine kreeg voor de pijn, maar ze riep wel elke keer om m'n vader. Ook als de kleinkinderen op bezoek kwamen, kreeg ze een helder moment. Zij zijn alles voor hun! M'n vriend en ik hebben samen aan m'n moeder verteld hoe ons zoontje zou gaan heten en zr reageerde wel met" Ooh mooi, ik vind het een mooie naam'' Of ze het echt heeft meegekregen, weet ik niet. Wel aaide ze nog even over m'n buik, dat deed me wel goed.
We hadden allemaal even wat makkelijke kleren meegenomen, om eventueel even een oogje dicht te doen terwijl we aan haar bed zaten. Langzaam aan werder haar vingertoppen blauw en was ze erg ver weg. Toch in de middag heeft ze iedereen op haar manier nog even geroepen, ze wilde graag bevestiging of het wel goed was. Ze kreeg zuurstof want dat had ze nodig en deze stond op een hoge stand. Allemaal zijn we twee keer bij haar geweest en verteld dat we van haar houden en het zo goed is. Dat we trots zijn, dat ze zo haar best heeft gedaan. Ik ben bij haar in bed gaan liggen en toen iedereen haar vast had sliep ze rustig in. Het was niet eng, en het is goed. Ik heb haar samen met m'n schoonzus gewassen en dat is wat ik nog voor haar kon doen, wat ik graag wilde. En nu een half jaar laten, heb ik nog steeds (en misschien nog meer) verdriet. Wat doet het toch pijn!
Ik weet niet wat ik hiermee wil, helemaal niks. Ik moet dit typen en misschien lucht het op om het op papier te hebben staan.
Bedankt voor het lezen.
maandag 4 april 2011 om 22:53
Ach lieve moeilijk, jou herinner ik me ook nog! We schreven in dezelfde tijd, zo'n 2 jaar geleden. Mijn schoonvader is toen binnen 4 weken overleden.
Ik wil je 'n ongelofelijk dikke knuffel geven, want ik denk dat je dat gewoon even nodig hebt.. Wat zal je moeder trots op je zijn zeg!
Heel veel liefs!
Ik wil je 'n ongelofelijk dikke knuffel geven, want ik denk dat je dat gewoon even nodig hebt.. Wat zal je moeder trots op je zijn zeg!
Heel veel liefs!
dinsdag 5 april 2011 om 00:40
Omdat ik zelf ivm soortgelijke situatie mijn hoofd er niet bij heb en pas nieuw ben hier, heb ik niet goed gelezen en zie dat je vader is overleden (heb mijn bericht aangepast vandaar).
Ik hoop dat je op een mooie manier afscheid hebt kunnen nemen van je vader en wil je alsnog veel kracht toe wensen!
Ik hoop dat je op een mooie manier afscheid hebt kunnen nemen van je vader en wil je alsnog veel kracht toe wensen!
anoniem_123623 wijzigde dit bericht op 05-04-2011 00:49
Reden: Zelf mn hoofd er niet bij, verkeerd gekeken
Reden: Zelf mn hoofd er niet bij, verkeerd gekeken
% gewijzigd
