Mishandeld en hoe nu verder?

Ik kom uit een gezin van zes kinderen met zeer gelovige ouders (zwarte kousen kerk). Mijn vader heeft een psychische aandoening waarvoor hij in mijn jeugd twee keer voor is opgenomen geweest in een psychiatrische inrichting en mijn moeder geeft fulltime les aan kinderen. Ik en mijn broertjes en zusjes zijn opgevoed met de harde hand. We moesten mee naar de kerk, moesten op tijd thuis zijn en moesten dit en moesten dat. Deed ik dat niet dan kreeg ik klappen. En dan bedoel ik niet een tik. Maar gewoon geslagen worden tot blauwe plekken aan toe. Verder gebeurde het met regelmatig dat ik de opmerkingen van mijn vader kreeg dat ik dood moest en dat hij mij wel zou doodslaan. Dit gebeurde allemaal in de pubertijd. Ik werd toen ouder, erg lastig in de ogen van mijn ouders en deed wat ik zelf leuk vond. Mijn moeder was meestal bij deze mishandelingen en deed er zelf ook aan mij of zei er niets van. Ik ben op mijn 16e uit huis gegaan en heb een tijdje in een pleeggezin gewoond en bij familie. Tussendoor ook nog even bij mijn ouders gewoond, maar dat ging niet meer. Uiteindelijk kon ik bij familie terecht. Daar heb ik een tijdje gewoond en dat ging wel heel goed. Het kwam vooral omdat er werd gepraat wanneer iets niet goed ging en dat er regels met uitleg erbij werden gesteld i.p.v. eisen zoals mijn ouders. Uiteindelijk ben ik op m'n 17e op mezelf gaan wonen en ging ik al snel samen wonen met mijn man. We zijn bij elkaar gebleven en uiteindelijk gelukkig getrouwd.

.

De jaren daarna verweet mijn vader me vooral dat ik degene was die het gezin had verpest, dat ik degene was die altijd voor problemen zorgde en dat ik degene was die nooit luisterde. Mijn andere broertjes en zusjes kregen ook slaag als ze niet luisterden. Geen slaag zoals een keer een tik over de vingers of een schop onder je kont. Maar echt in elkaar geslagen worden, met riemen slaan, met de mattenklopper enz. M'n vader deed dit vooral bij mij en mijn broertje van nu 22 en bij mijn broertje van nu 17. Ik heb in de periode dat ik uit huis ging ruim 3 jaar geen contact met ze gehad. Omdat ik de verwijten en het commentaar spuugzat was en ik altijd het pispaaltje zou zijn.



Uiteindelijk hebben mijn ouders, nu drie jaar geleden, in scheiding gelegen. Ik sprak m'n moeder hier toendertijd over en ze gaf aan dat ze wilde scheiden. Goh wat was ik blij zeg, ze koos eindelijk eens voor haarzelf en de kinderen. Maar helaas was dat van korte duur. Ze heeft zich over laten halen door de dominee van de kerk en door anderen om in huwelijkstherapie te gaan. Ik heb het ook over de scheiding gehad met mijn broertjes en zusjes wat zij graag wilden. In de periode van de therapie vroeg mijn moeder waar mijn vader bij was, aan mij en mn broertje van 22 of wij wilden praten met de huwelijkstherapeut, omdat wij het slechtste met onze vader overweg konden. Meteen heb ik gevraagd waarom dit moest en aangegeven dat ik er over na zou denken maar dat het waarschijnlijk niet ging gebeuren. Het gezicht van mn vader stond op onweer. Ik heb het bij thuiskomst met m'n man hierover gehad. En duidelijk aangegeven dat ik bang was dat als ik wat vertelde dat weer terug zou komen bij m'n ouders en dat er vervolgens ruzie zou komen. En dat ik het daarom niet wilde. En ook omdat het niet mijn huwelijk is en dat ik vond dat mijn moeder maar eens voor haarzelf en de kinderen zou kiezen. M'n man gaf aan dat het hem dan ook niet verstandig leek met de therapeut te gaan praten. Dit heb ik netjes in een sms laten weten aan m'n moeder. Ik heb aangegeven dat ik het niet zag zitten omdat het niet mijn huwelijk is, geen ruzie wil en omdat ik slecht met hem overweg kan etc. Nou dat heb ik geweten. De volgende ochtend om kwart voor 7 werd ik gebeld door m'n vader met de mededeling dat ik niks waard was en hij geen contact meer wilde. Jankend vertelde ik dat aan m'n man die behoorlijk pissig werd. Hij bemoeide zich nooit met de situatie tussen mij en mijn ouders maar toen was hij het zat. Diezelfde ochtend belde m'n vader mijn man op en vertelde hoe slecht ik in elkaar zat, dat ik de kinderen opstookte dat ze moesten willen gaan scheiden en dat ik waardeloos was. Mijn man moest van hem mij maar eens goed en hard aanpakken om mij een lesje te leren (ik was toen 21). M'n man werd aardig kwaad en vertelde mijn vader dat hij had aangegeven dat ik het beter niet kon doen om ruzies te voorkomen en dat m'n vader eens normaal moest doen. Dat had m'n vader niet verwacht maar even later raasde hij toch weer door. Het contact is toendertijd een half jaar verbroken geweest. We hadden op de dag dat we trouwden een wasmachine gehad van mijn ouders. M'n vader gaf toen ook aan dat hij dat ding wel ff zou terug halen, dat de wasmachine er al twee jaar stond en een cadeau was leek weinig uit te maken.



Kort nadat ik uit huis ben gegaan, begon alles opnieuw maar dan met mijn broertje van nu 22. Mijn broertje werd ook geslagen tot blauwe plekken aan toe en in elkaar geschopt en geslagen. Als mijn broertje op 15-jarige leeftijd uit werk kwam en volgens mijn vader te laat was, wachtte m'n vader hem op met een riem om hem vervolgens in elkaar te slaan. Ook hij is vaak dood gewenst door mijn ouders. Mijn vader heeft hem zelf eens een mes op zijn keel gezet omdat m'n broertje niet wilde douchen na thuiskomst van werk. Mijn moeder wist dit allemaal en wenste hem met regelmaat ook dood.



Uiteindelijk heeft m'n broertje twee jaar bij een gezin gewoond, geregeld vanuit de kerk. Daarna kwam hij weer thuis wonen en escaleerde het zo erg dat hij een steen door de ruiten heeft gegooid. Hij was aan het stoeien met mijn moeder en deed haar per ongeluk pijn, waarop mijn moeder furieus werd en hem het huis uitzette. Toen zij naar de kerk waren heeft mijn broertje een steen door de ruiten gegooid en zijn spullen gepakt. Daarna is hij op zichzelf gaan wonen op 18-jarige leeftijd. Dat ging niet goed. Het was vooral veel feesten, veel drugs gebruiken, niet komen opdagen op het werk enz. Dit liep de spuigaten uit. Uiteindelijk kreeg hij een vriendin en ging hij daar wonen. Inmiddels is dat uit en gaf hij aan daar weg te willen. Hij zei ook dat hij het moeilijk vind met geld om te gaan en daarom liever niet op zichzelf wil wonen. Uiteindelijk hebben mijn man en ik hem in ons huis een plaats aangeboden waar hij tot op heden woont. En eigenlijk gaat dat heel goed. Zijn drugsgebruik is sterk verminderd, hij werkt fulltime en krijgt een dezer dagen een contract en een hogere functie van zijn baas en heeft zelfs leren te sparen voor een eigen auto. Inmiddels heeft die zijn nieuwe auto. De problemen lijken zo goed als opgelost.



Feit blijft dat twee van mijn broertjes nog thuis wonen. Deze hebben beide alle situaties van mij en mijn broertje gezien. Zij zijn daar natuurlijk niet beter van geworden. Mijn jongste zusje woont ook niet meer bij mijn ouders maar bij een pleeggezin door de situatie thuis. Mijn broertjes worden nog steeds met veel geschreeuw, en veel eisen opgevoed. Het slaan doet mijn vader niet meer gelukkig maar geestelijk worden mijn broertjes wel met regelmaat nog mishandeld. Door dat ze verteld worden dat ze niets waard zijn, dat ze waardeloos zijn enz. Ze zijn beide boven de 14 jaar. Degene die het oudste is en nog thuis woont heeft een tijdje in harreveld gezeten op de afdeling waar kinderen niet vast gehouden worden maar beperkte vrijheden hebben zoals bedtijden, verplicht school etc. Daar heeft hij een tijd gezeten. Hij wilde weer naar huis omdat hij heimwee had. In deze periode zijn mijn ouders onder toezicht gesteld door de kinderrechter. De voogdij is voor een jaar van ze afgenomen en ze moesten verplicht meewerken met BJZ. Dit is een tijdje door gegaan maar inmiddels alweer over. In deze periode heb ik een melding gedaan bij het AMK omdat mij ter ore kwam dat mijn vader goedjes die voor kankerpatiënten kunnen helpen, bij mijn jongste broertje naar binnen goot vanwege zijn epilepsie en psychische gesteldheid.



Sindskort volg ik de opleiding richting de jeugdzorg. Hier leer ik natuurlijk veel over het gedrag van kinderen en wat bepaalde dingen met kinderen doen. Natuurlijk wist ik al wel dat de opvoedstijl van mijn ouders abnormaal is. Maar nu ik deze opleiding volg komt natuurlijk bij zulke onderwerpen alles weer naar boven. Ik heb inmiddels een behoorlijke hekel aan mijn ouders en vindt dat ze geen recht hebben de jongste twee nog op te voeden. Vanwege hun autoritaire gedrag en de mishandelingen. De laatste paar maanden denk ik constant na over mijn eigen situatie en de situaties van mijn broertjes en zusjes. Telkens vaker en telkens meer. Dit komt natuurlijk omdat ik weinig heb verwerkt en vooral altijd ben doorgegaan. Maar nu komt alles wel naar boven omdat het vaker ter sprake komt. Ik heb al vaker overwogen om het contact te verbreken met mijn ouders. Ik heb mezelf wel duidelijk opgesteld en met met mezelf duidelijk afgesproken dat als het nog eens mocht voorkomen dat mijn vader mij uitmaakt voor waardeloos en mij ineens opbelt of zegt geen contact te willen, dat ik dan al het contact verbreek en hem niet meer in mijn leven wil hebben. Dit is te vaak gebeurd en telkens als hij dat doet voel ik me zwaar klote.



Mijn broertje en ik hebben alle banden met het geloof verbroken omdat we altijd tot geloven werden gedwongen door mijn ouders. We moesten bidden, bijbellezen, wekelijks twee keer naar de kerk, ik moest een rok aan, mocht geen radio luisteren enz.



Ik ben nu blij met mijn leven en gelukkig. Getrouwd, volg een opleiding, werk en loop stage, zijn in het bezit van drie mechelse herders en houden veel van ze en doen veel met ze. Maar dat neemt niet weg dat ik met regelmaat herinnert wordt aan mijn opvoeding.



Ik wil heel graag van het gevoel af dat ik een rottijd bij m'n ouders heb gehad en dat ik er normaal over kan praten en het verwerkt heb. Nu kan ik er nog weleens meezitten en er echt om janken maar dat wil ik niet meer. Ik wil het verwerken en met name omdat ik er klaar mee ben en omdat ik niet telkens hieraan wil herinnerd worden als ik bepaalde vakken op school heb. Maar hoe doe je zoiets en hoe ging het bij jullie als je in een soortgelijke situatie zit of hebt gezeten? Wat zijn jullie ervaringen hiermee en hoe gaan jullie ermee om?

Ik wilde ooit kinderen maar dat is al ruim vijf jaar geleden. Ik heb geen kinderwens meer, vooral omdat ik enorm bang ben dat ik net zo wordt als mijn vader en dat wil ik absoluut niet. Uiteindelijk heb ik een deel van mijn karakter van hem weg. Gelukkig weet ik wat ik doe en strijd ik tegen alles waar in ik op mijn vader lijk en probeer te voorkomen om keuzes te maken zoals hij die maakt. Mijn man en ik leven beide van de studiefinanciering en ik heb daarnaast een baan. Een vetpot heb ik dus niet om een therapie te betalen. Vandaar ook de vraag hoe ik dit het beste zelf kan verwerken. Het AMK heeft destijds na mijn melding weinig gedaan dus of dat zal helpen betwijfel ik. Ik praat er veel met mijn broertje over die bij ons woont en met mijn man kan ik er ook goed over praten. Maar het blijft me bezig houden en daar wil ik graag vanaf. En natuurlijk gun ik mijn broertjes die nog bij hen wonen een goed leven bij mensen die laten merken dat ze van hun houden.



Ik weet dat ik heel veel gedoe krijg als ik hier melding van maak of als ik aangifte doe en dat mijn hele familie tegen mij zal keren. Dat maakt me niet uit. Maar ik wil het graag ook zelf verwerken en geen stappen maken uit blinde woede die ik met regelmaat heb tegen mijn ouders.

Ik denk juist dat mijn ouders wel beter weten.

Ik heb destijds met hen bij bureau jeugdzorg gezeten, de voogdij is al eens een jaar van hen afgepakt en ze hebben al een tijd ondertoezichtstelling gehad. M'n moeder werkt in het basisonderwijs vanaf jonge leeftijd. Ik denk dat je dan wel moet weten dat dit geen normale opvoeding is.



Ik heb ook veel aan mezelf gedacht de afgelopen twee jaar, dat proces heb ik al voltooid. Ik doe nu wat ik echt leuk vind en niet meer wat een ander van mij verwacht. Ik heb inmiddels wel geleerd dat ik als ik dingen doe die ik zelf wil me veel beter bevallen. Ik heb een tijd gehad dat ik dacht dat ik de oorzaak was van alles. Dat was zo rond m'n 15e jaar. Maar als snel leerde ik dat het niet normaal was en dat het niet aan mezelf ligt, maar aan figuren die niet normaal kunnen opvoeden. Pubers zijn vaak pittig om mee om te gaan, maar dat betekent niet dat je ze maar zo in elkaar kunt rossen als iets je niet zint. Ik zeg ook altijd dat zij nooit geen kinderen hadden mogen krijgen.



Het is niet zozeer dat ik niet weet wat ik met mezelf aanmoet, maar vooral dat ik wil dat het me weinig meer doet. Vooral omdat ik verder wil met m'n leven en omdat ik wil dat ik er niet meer mee bezig ben zoals nu.



Ik vraag me ook af of degenen, die net zoiets hebben meegemaakt, of zij nog contact hebben met de ouders? En hoe gaat dat nu? Heb je het daar al weleens met hen over gehad? En hoe reageerden ze dan?

quote:SarahMary schreef op 24 juni 2015 @ 20:43:

[...]





Ik heb geen contact meer met hen. Wel geprobeerd; maar ik vermoed een persoonlijkheidsstoornis bij één van mijn ouders, want die spoort echt niet. Die roept nog steeds dat het allemaal de schuld is van mij, de andere kinderen, de ouders of weetikveelwie die hen het leven moeilijker maakt. Geen enkel reflectief vermogen.



Ik heb zelfs een rechtszaak aangespannen (tot 2x toe) om elk contact te verbreken. De eerste keer was een OTS, de tweede keer een strafzaak. Ik ben er helemaal klaar mee. Gelukkig heb ik geen last meer van de stalking. Anders moet ik een civiele procedure opstarten voor een straatverbod/contactverbod. Overigens erg herkenbaar van je moeder; 1 van mijn ouders werkte nota bene zelf bij jeugdzorg zodat ze wisten waar op gelet werd en de kinderen beter onder druk konden zetten/op een bepaalde manier instrueren.



Als je erover wil praten; je mag me altijd pb'en.Ja dat doet mijn vader ook. Altijd mij de schuld geven van het feit dat er een aantal kinderen vertrekken uit huis door problemen. Het is ook de makkelijkste weg natuurlijk om geen verantwoordelijkheid te dragen en altijd een ander de schuld te geven. De laatste tijd houdt ik ook bewust afstand. En probeer ik bezoeken te voorkomen, omdat er altijd wel wat is. M'n moeder is vooral bang haar eigen status op te geven en wil niet met de nek aangekeken worden door gelovigen in haar omgeving. Kennelijk is geloof belangrijker als de omgang met je kind en een goed eigen leven.