Psyche
alle pijlers
moeder beschadigt haar dochter
woensdag 31 oktober 2012 om 11:23
Hallo Allemaal,
Graag zou ik advies willen krijgen over het volgende;
De dochter (14 jaar) van mijn vriend is begin oktober bij ons komen wonen. Ze voelde zich niet meer veilig thuis bij haar moeder en verlangde naar een echt gezinsleven zoals zij het zegt. Ze wilde verder wel graag contact met haar moeder en naar de verjaardagen van moeders kant gaan en feestdagen vieren met moeder en broer.
Mijn vriend heeft er alles aangedaan om dit in goede banen te leiden en heeft geprobeerd vanaf het begin met zijn ex hierover te praten, maar dat praten gaat helemaal niet. Al bij het eerste gesprek, waarbij hij bij hun thuis aangaf dat zijn dochter bij ons wilde komen wonen zei haar moeder meteen "dan pak je jou tas maar". En toen ze wegging zei haar moeder nog "als mij wat overkomt, dan is het jou schuld". Vervolgens ging haar moeder die avond naar een dorpsfeest of zo iets en stond vooraan bij de liveband uit haar dak te gaan. Dat weten we door foto's die op internet waren geplaatst.
We zijn nu bijna een maand verder en mijn vriend probeerd steeds in contact te komen met zijn ex om hierover te praten, maar zij reageerd niet. Ook heeft zijn dochter maar een beetje kleding meegekregen en helaas krijgt ze ook niet meer van haar kleding of spullen. Haar moeder zegd dat zij dat allemaal betaald heeft.
Natuurlijk ben ik de boosdoender in het geheel, maar dat kan mij niet zoveel schelen.
Wat ik echt erg vind is dat ze haar dochter totaal negeerd en als ze al eens reageerd dan heeft ze geen tijd.
Gisteravond hebben ze het nog 1 x geprobeerd en zijn samen naar de moeder gegaan. Ze wilden eerst niet opendoen, dat is al eerder gebeurd en toen ze eenmaal bij de deur kwam zei ze meteen tegen haar dochter...wat doe je mij aan, ik ben al 10 kilo afgevallen en verder zei ze dat haar dochter naar een psycholoog moest.
Het meisje is toen totaal overstuur naar ons thuis gekomen.
En mijn vriend moest meteen weggaan en de moeder schreeuwde meteen naar hun zoon in de kamer dat hij de Politie moest bellen. Dus is hij maar weer gegaan zonder iets te kunnen bespreken.
We weten niet meer wat we moeten en kunnen doen en zien hier dat hun dochter geestelijk en lichamelijk ziek is aan het worden. Ze eet nauwelijks meer, heeft hoofdpijn, misselijk en op school gaat het ook niet goed. Ze is erg somber en dan weer erg boos of erg chagarijnig. Ik zeg haar wel dat ze hier nu momenteel niets aan kan veranderen en dat ze nu op dit moment voor zichzelf moet kiezen.
Dat is natuurlijk erg moeilijk voor een 14-jarige puber om dit te kunnen begrijpen, het is voor ons al moeilijk....laat staan voor haar.
We hebben de dag nadat ze hier kwam wonen meteen de familie van de moeder op de stoep gehad en die wilde met haar praten. Dat vonden wij niet echt goed en zeiden dat het allemaal nog zo vers was en dat het later wel zou kunnen. Daarop bestookte ze haar vanaf onze voordeur met sms-jes en zeiden ze tegen ons dat ze alles bij elkaar zat te liegen en te bedriegen en dat ze dus niet te vertrouwen was. Weet niet echt waar dat op moest slaan, maar ze stonden haar dus gewoon zwart te maken en ik vraag mij dan af waarom?
Ook komen er steeds meer verhalen naar boven van haar en zo vertelde ze dat ze als ze thuis kwam van school niet wist welke deur in haar moeders huis op slot zou zitten of niet. Zo kon ze dan niet naar de woonkamer of een andere keer was haar slaapkamer op slot. Er werd dus voor haar bepaald waar het meisje na schooltijd moest gaan zitten als er niemand thuis was.
Maar goed, er valt natuurlijk nog veel meer te schrijven, maar dat heeft niet zoveel zin.
Wij weten niet meer wat we moeten doen en misschien heeft iemand van jullie raad voor ons.
Het is een schat van een meid, erg kinderlijk nog voor haar leeftijd en ze moet nog een hoop leren.
Gelukkig hebben we de afgelopen jaren haar al geleerd dat ze ons wel kan vertrouwen en alles kan vragen. En dat gaat ook allemaal wel goed.
Wie kan ons advies geven hierin?
Groetjes en alvast bedankt voor het lezen van mijn bericht.
Graag zou ik advies willen krijgen over het volgende;
De dochter (14 jaar) van mijn vriend is begin oktober bij ons komen wonen. Ze voelde zich niet meer veilig thuis bij haar moeder en verlangde naar een echt gezinsleven zoals zij het zegt. Ze wilde verder wel graag contact met haar moeder en naar de verjaardagen van moeders kant gaan en feestdagen vieren met moeder en broer.
Mijn vriend heeft er alles aangedaan om dit in goede banen te leiden en heeft geprobeerd vanaf het begin met zijn ex hierover te praten, maar dat praten gaat helemaal niet. Al bij het eerste gesprek, waarbij hij bij hun thuis aangaf dat zijn dochter bij ons wilde komen wonen zei haar moeder meteen "dan pak je jou tas maar". En toen ze wegging zei haar moeder nog "als mij wat overkomt, dan is het jou schuld". Vervolgens ging haar moeder die avond naar een dorpsfeest of zo iets en stond vooraan bij de liveband uit haar dak te gaan. Dat weten we door foto's die op internet waren geplaatst.
We zijn nu bijna een maand verder en mijn vriend probeerd steeds in contact te komen met zijn ex om hierover te praten, maar zij reageerd niet. Ook heeft zijn dochter maar een beetje kleding meegekregen en helaas krijgt ze ook niet meer van haar kleding of spullen. Haar moeder zegd dat zij dat allemaal betaald heeft.
Natuurlijk ben ik de boosdoender in het geheel, maar dat kan mij niet zoveel schelen.
Wat ik echt erg vind is dat ze haar dochter totaal negeerd en als ze al eens reageerd dan heeft ze geen tijd.
Gisteravond hebben ze het nog 1 x geprobeerd en zijn samen naar de moeder gegaan. Ze wilden eerst niet opendoen, dat is al eerder gebeurd en toen ze eenmaal bij de deur kwam zei ze meteen tegen haar dochter...wat doe je mij aan, ik ben al 10 kilo afgevallen en verder zei ze dat haar dochter naar een psycholoog moest.
Het meisje is toen totaal overstuur naar ons thuis gekomen.
En mijn vriend moest meteen weggaan en de moeder schreeuwde meteen naar hun zoon in de kamer dat hij de Politie moest bellen. Dus is hij maar weer gegaan zonder iets te kunnen bespreken.
We weten niet meer wat we moeten en kunnen doen en zien hier dat hun dochter geestelijk en lichamelijk ziek is aan het worden. Ze eet nauwelijks meer, heeft hoofdpijn, misselijk en op school gaat het ook niet goed. Ze is erg somber en dan weer erg boos of erg chagarijnig. Ik zeg haar wel dat ze hier nu momenteel niets aan kan veranderen en dat ze nu op dit moment voor zichzelf moet kiezen.
Dat is natuurlijk erg moeilijk voor een 14-jarige puber om dit te kunnen begrijpen, het is voor ons al moeilijk....laat staan voor haar.
We hebben de dag nadat ze hier kwam wonen meteen de familie van de moeder op de stoep gehad en die wilde met haar praten. Dat vonden wij niet echt goed en zeiden dat het allemaal nog zo vers was en dat het later wel zou kunnen. Daarop bestookte ze haar vanaf onze voordeur met sms-jes en zeiden ze tegen ons dat ze alles bij elkaar zat te liegen en te bedriegen en dat ze dus niet te vertrouwen was. Weet niet echt waar dat op moest slaan, maar ze stonden haar dus gewoon zwart te maken en ik vraag mij dan af waarom?
Ook komen er steeds meer verhalen naar boven van haar en zo vertelde ze dat ze als ze thuis kwam van school niet wist welke deur in haar moeders huis op slot zou zitten of niet. Zo kon ze dan niet naar de woonkamer of een andere keer was haar slaapkamer op slot. Er werd dus voor haar bepaald waar het meisje na schooltijd moest gaan zitten als er niemand thuis was.
Maar goed, er valt natuurlijk nog veel meer te schrijven, maar dat heeft niet zoveel zin.
Wij weten niet meer wat we moeten doen en misschien heeft iemand van jullie raad voor ons.
Het is een schat van een meid, erg kinderlijk nog voor haar leeftijd en ze moet nog een hoop leren.
Gelukkig hebben we de afgelopen jaren haar al geleerd dat ze ons wel kan vertrouwen en alles kan vragen. En dat gaat ook allemaal wel goed.
Wie kan ons advies geven hierin?
Groetjes en alvast bedankt voor het lezen van mijn bericht.
woensdag 31 oktober 2012 om 12:06
allemaal al heel erg bedankt voor jullie mening en steun.
En ik kan haar alleen maar liefde geven en een knuffel....heb idd al lekker geshopt met haar, maar ook dat was een hele beproeving voor mij. Ze stond als een standbeeld in die winkels en bekeek niets. Toen kreeg ik die middag een beetje een beeld hoe dat allemaal zou kwam. Ze mocht nooit zelf kiezen, later die middag kwam ze een beetje los en toen vond ze een shirt van 20 euro al te duur en keek steeds naar de prijskaartjes. Had dus oook een reden.
Vorige week zat ze er weer eens helemaal doorheen. Ik kwam toen met het idee om naar de kapper te gaan. Ze zat mij echt stom aan te kijken en vroeg of ik dat meende. Natuurlijk !!! We hebben samen het telefoonnummer opgezocht en ik heb meteen gebeld voor een afspraak. Ik zei meteen door de telefoon aan de kapper dat ze iets van blonde plukjes in haar haar moest krijgen....toen zat ze mij nog verbaasder aan te kijken en zei dat ze dit nooit mocht van gaar moeder.
Ik heb tegen haar gezegd dat ze nu hier woont en van ons mag het wel. Ze was zoooo super blij en zei tegen mij dat ze eigenlijk bijna nooit naar de kapper ging en dat haar broer de haren knipte.
Dat idee had ik eigenlijk al wel.
Maar moet wel zeggen dat dit soort dingen natuurlijk belangrijk zijn voor haar, maar alle vreugde duurd maar even....helaas. En financieel zitten wij nu op de bodem.
Zijn ex had namelijk net weer de alimentatie gehad en de kinderbijslag en wij krijgen hier natuurlijk niets van terug.
We hebben natuurlijk meteen haar kamer zo gezellig mogelijk gemaakt. Een grote 4 deurs kast aangeschaft....die nog bijna leeg is en een mooi bureau erbij.
En nieuwe kleren en de kapper, een nieuwe telefoon....want in de hare zat iets....weet niet hoe dat programma heet.....zo konden haar moeder en broer haar overal volgen en zien wat ze deed. Dit zat ook op haar laptop geinstalleerd. Dus ze voelde zich gestalkt door haar eigen moeder en broer.
Was voor ons ook onbegrijpelijk dat ze zoiets hadden gedaan.
Dus al met al heel veel dingen in een paar weken. Ben nu benieuwd wat het volgende is wat ons te verwachten staat.
En ik kan haar alleen maar liefde geven en een knuffel....heb idd al lekker geshopt met haar, maar ook dat was een hele beproeving voor mij. Ze stond als een standbeeld in die winkels en bekeek niets. Toen kreeg ik die middag een beetje een beeld hoe dat allemaal zou kwam. Ze mocht nooit zelf kiezen, later die middag kwam ze een beetje los en toen vond ze een shirt van 20 euro al te duur en keek steeds naar de prijskaartjes. Had dus oook een reden.
Vorige week zat ze er weer eens helemaal doorheen. Ik kwam toen met het idee om naar de kapper te gaan. Ze zat mij echt stom aan te kijken en vroeg of ik dat meende. Natuurlijk !!! We hebben samen het telefoonnummer opgezocht en ik heb meteen gebeld voor een afspraak. Ik zei meteen door de telefoon aan de kapper dat ze iets van blonde plukjes in haar haar moest krijgen....toen zat ze mij nog verbaasder aan te kijken en zei dat ze dit nooit mocht van gaar moeder.
Ik heb tegen haar gezegd dat ze nu hier woont en van ons mag het wel. Ze was zoooo super blij en zei tegen mij dat ze eigenlijk bijna nooit naar de kapper ging en dat haar broer de haren knipte.
Dat idee had ik eigenlijk al wel.
Maar moet wel zeggen dat dit soort dingen natuurlijk belangrijk zijn voor haar, maar alle vreugde duurd maar even....helaas. En financieel zitten wij nu op de bodem.
Zijn ex had namelijk net weer de alimentatie gehad en de kinderbijslag en wij krijgen hier natuurlijk niets van terug.
We hebben natuurlijk meteen haar kamer zo gezellig mogelijk gemaakt. Een grote 4 deurs kast aangeschaft....die nog bijna leeg is en een mooi bureau erbij.
En nieuwe kleren en de kapper, een nieuwe telefoon....want in de hare zat iets....weet niet hoe dat programma heet.....zo konden haar moeder en broer haar overal volgen en zien wat ze deed. Dit zat ook op haar laptop geinstalleerd. Dus ze voelde zich gestalkt door haar eigen moeder en broer.
Was voor ons ook onbegrijpelijk dat ze zoiets hadden gedaan.
Dus al met al heel veel dingen in een paar weken. Ben nu benieuwd wat het volgende is wat ons te verwachten staat.
woensdag 31 oktober 2012 om 12:18
Heel ontroerend om te lezen Jessin.
Je bedoelingen zijn goed en ik denk ook niet dat je dingen anders moet doen. MAAR, als iemand mijn dochter mee zou nemen naar de kapper en haar een kapsel zou geven dat ze van mij niet mag zou ik als moeder heel pissed zijn. Daarbij mag ze nu van alles wat ze bij de moeder niet mag en de moeder gaat dat misschien interpreteren als omkopen, verwennen etc.
Niet omdat je dat doet, maar die moeder zal je altijd proberen zwart te maken. Zo klinkt ze tenminste in je tekst. Dus hou daar rekening mee.
Je bedoelingen zijn goed en ik denk ook niet dat je dingen anders moet doen. MAAR, als iemand mijn dochter mee zou nemen naar de kapper en haar een kapsel zou geven dat ze van mij niet mag zou ik als moeder heel pissed zijn. Daarbij mag ze nu van alles wat ze bij de moeder niet mag en de moeder gaat dat misschien interpreteren als omkopen, verwennen etc.
Niet omdat je dat doet, maar die moeder zal je altijd proberen zwart te maken. Zo klinkt ze tenminste in je tekst. Dus hou daar rekening mee.
woensdag 31 oktober 2012 om 12:34
woensdag 31 oktober 2012 om 14:14
Ik denk dat jij/jullie heel goed bezig zijn!
En ik denk dat die moeder professionele hulp moet zoeken hierin.
Mijn ex wilde na de scheiding de kinderen niet meer zien(pasten niet in zijn nieuwe leven vond hij),en ik heb ervoor gevochten als een leeuw dat hij dat wel deed.
Maar ze kwamen altijd teleurgestelder terug als ze gingen.
Dus na een paar jaar heb ik besloten ze er niet meer heen te laten gaan.
Hij heeft er ook nooit voor willen betalen,kreeg zelfs kwijtschelding van het LBIO)
Wat ik wil zeggen:je kan die moeder niet dwingen,maar je kan wel proberen het gemis voor haar zo klein mogelijk te maken)
(zie mijn motto)
En ik denk dat die moeder professionele hulp moet zoeken hierin.
Mijn ex wilde na de scheiding de kinderen niet meer zien(pasten niet in zijn nieuwe leven vond hij),en ik heb ervoor gevochten als een leeuw dat hij dat wel deed.
Maar ze kwamen altijd teleurgestelder terug als ze gingen.
Dus na een paar jaar heb ik besloten ze er niet meer heen te laten gaan.
Hij heeft er ook nooit voor willen betalen,kreeg zelfs kwijtschelding van het LBIO)
Wat ik wil zeggen:je kan die moeder niet dwingen,maar je kan wel proberen het gemis voor haar zo klein mogelijk te maken)
(zie mijn motto)
zaterdag 3 november 2012 om 00:32
Hallo LadyTruckster,
Dat wat je schreef over je ex is mij helaas ook bekent....heb het ook meegemaakt.
Mijn ex vond zijn vrijgezellenleven ook zo prachtig en had alleen tijd voor de kinderen als hij een weekend bij ons was....ja je leest het goed. Nog iets meer dan een jaar na onze scheiding hebben we nog iets gehad. Ik dacht dat het allemaal ging nu we gescheiden leefde, maar helaas kwam ik achteraf bedrogen uit.
Hij was bijna elk weekend bij ons, mits er wat te doen was zoals een feest of iets anders. Dan was hij daar ook en ik was thuis.
Hij vertelde mij dat alles tussen ons weer ging goedkomen, maar ondertussen was hij de bloementjes aan het buiten zetten. Ik was zo naïef en zo dom! Hij had dat al meer gedaan in onze verlovingstijd, tijdens ons huwlijk en nu achteraf ook na onze scheiding. Maar goed.....hij was er eigenlijk nooit voor mij en al helemaal niet voor de kinderen. Zijn hobby was TV kijken en iedereen moest stil zijn.
Ik heb nu een super relatie....al 3,5 jaar en weet nu hoe een echte goede relatie moet zijn.
Dat wat je schreef over je ex is mij helaas ook bekent....heb het ook meegemaakt.
Mijn ex vond zijn vrijgezellenleven ook zo prachtig en had alleen tijd voor de kinderen als hij een weekend bij ons was....ja je leest het goed. Nog iets meer dan een jaar na onze scheiding hebben we nog iets gehad. Ik dacht dat het allemaal ging nu we gescheiden leefde, maar helaas kwam ik achteraf bedrogen uit.
Hij was bijna elk weekend bij ons, mits er wat te doen was zoals een feest of iets anders. Dan was hij daar ook en ik was thuis.
Hij vertelde mij dat alles tussen ons weer ging goedkomen, maar ondertussen was hij de bloementjes aan het buiten zetten. Ik was zo naïef en zo dom! Hij had dat al meer gedaan in onze verlovingstijd, tijdens ons huwlijk en nu achteraf ook na onze scheiding. Maar goed.....hij was er eigenlijk nooit voor mij en al helemaal niet voor de kinderen. Zijn hobby was TV kijken en iedereen moest stil zijn.
Ik heb nu een super relatie....al 3,5 jaar en weet nu hoe een echte goede relatie moet zijn.