Psyche
alle pijlers
Moeite om uit mijn eigen wereldje te komen
zondag 4 maart 2012 om 14:07
Hey!
Ik ben een student van 22 jaar, woon op kamers, zit bij een studentenvereniging, heb een baantje, ik sport, heb vrienden en huisgenoten..
Een gezond, normaal leven voor iemand van mijn leeftijd, zou je denken..
Maar de realiteit is toch net even iets anders....
In feite ben ik erg op mezelf. Dat begon met een relatie, die ik zo' n drie jaar geleden kreeg. Ik had net een lange wereldreis gemaakt, kwam van de middelbare school af, en toen kreeg ik met dat meisje..
We werden al gauw jut en jul, vaak samen in het weekend, in het weekend samen naar een stadje, de bios, noem het maar. Truttiger kan niet, maar ik vond het heerlijk. Soms dronk ik een biertje met een paar vrienden, maar hoe langer de relatie duurde hoe lastiger ik het vond om op zaterdagavond naar mn vrienden te gaan ipv. naar mijn vriendin...
Anderzijds was ik toch niet helemaal tevreden, komop man, zei ik tegen mezelf, word een vent. Ga voetballen, ga er wat vaker op uit, doe niet zo burgerlijk...
De relatie ging uit, en hoewel ik het er zwaar mee had, werd ik zowaar iets meer ''outgoing'', al was het maar zodat ik mijn verdriet over de verbroken relatie kon overschaduwen. Ik ging veel uit, dronk veel, presteerde weinig. Dit duurde enkele maanden..
Daarna verviel ik echter weer terug in mijn rol van tijdens de relatie, maar dan zonder vriendin. In de middag ging ik graag een end met mijn hond lopen, ik ging naar college, dan ging ik weer naar huis. Ging wel met een paar jongens om, maar veel verder dan af en toe een biertje bij iemand thuis ging het niet echt..
Maar op de een of andere manier was ik tevreden. Kon doen wat ik wilde, leed lekker mijn eigen leventje. In kersttijd ging ik in mn eentje de stad in, gewoon lekker lopen door de drukke, gezellige straten, om de sfeer te proeven.
Op een zwoele zomeravond ging ik lekker een stuk fietsen, en ergens bij ondergaande zon een sigaretje roken langs het water, geweldig...
Toch kwamen er ook wel alarmsignalen in mijn hoofd : Dit is niet echt gezond. Ik zonderde me vaak af, zegde vaak verjaardagen af, sociaal doen had ik maar bij hoge uitzondering zin in. Sociale verplichtingen hingen als een donkere wolk boven mijn hoofd.
Ik heb/had wel vrienden, maar het hield allemaal niet over. Sprak ze niet bijzonder vaak, deed niet echt leuke, spontane, vlotte dingen zoals iemand van mijn leeftijd doet..
Toen ben ik het een beetje gaan forceren. Het leek me niet gezond zoals ik bezig was. Ook beangstigde het me wel eens : Ik ben nu nog vaak bij mn ouders, mn zusjes zijn er dan ook en dan is het gezellig thuis. Maar die tijd zal niet altijd blijven. Ooit zal ik toch echt op mezelf moeten, en dan wil ik wel graag mensen om me heen hebben, en daar zal ik toch in moeten investeren...
Dat ben ik nu aan het doen, althans ik probeer het. Maar het kost me zoveel moeite soms. Is dit herkenbaar voor iemand? Hoe kun je hier goed mee omgaan?
Ik ben een student van 22 jaar, woon op kamers, zit bij een studentenvereniging, heb een baantje, ik sport, heb vrienden en huisgenoten..
Een gezond, normaal leven voor iemand van mijn leeftijd, zou je denken..
Maar de realiteit is toch net even iets anders....
In feite ben ik erg op mezelf. Dat begon met een relatie, die ik zo' n drie jaar geleden kreeg. Ik had net een lange wereldreis gemaakt, kwam van de middelbare school af, en toen kreeg ik met dat meisje..
We werden al gauw jut en jul, vaak samen in het weekend, in het weekend samen naar een stadje, de bios, noem het maar. Truttiger kan niet, maar ik vond het heerlijk. Soms dronk ik een biertje met een paar vrienden, maar hoe langer de relatie duurde hoe lastiger ik het vond om op zaterdagavond naar mn vrienden te gaan ipv. naar mijn vriendin...
Anderzijds was ik toch niet helemaal tevreden, komop man, zei ik tegen mezelf, word een vent. Ga voetballen, ga er wat vaker op uit, doe niet zo burgerlijk...
De relatie ging uit, en hoewel ik het er zwaar mee had, werd ik zowaar iets meer ''outgoing'', al was het maar zodat ik mijn verdriet over de verbroken relatie kon overschaduwen. Ik ging veel uit, dronk veel, presteerde weinig. Dit duurde enkele maanden..
Daarna verviel ik echter weer terug in mijn rol van tijdens de relatie, maar dan zonder vriendin. In de middag ging ik graag een end met mijn hond lopen, ik ging naar college, dan ging ik weer naar huis. Ging wel met een paar jongens om, maar veel verder dan af en toe een biertje bij iemand thuis ging het niet echt..
Maar op de een of andere manier was ik tevreden. Kon doen wat ik wilde, leed lekker mijn eigen leventje. In kersttijd ging ik in mn eentje de stad in, gewoon lekker lopen door de drukke, gezellige straten, om de sfeer te proeven.
Op een zwoele zomeravond ging ik lekker een stuk fietsen, en ergens bij ondergaande zon een sigaretje roken langs het water, geweldig...
Toch kwamen er ook wel alarmsignalen in mijn hoofd : Dit is niet echt gezond. Ik zonderde me vaak af, zegde vaak verjaardagen af, sociaal doen had ik maar bij hoge uitzondering zin in. Sociale verplichtingen hingen als een donkere wolk boven mijn hoofd.
Ik heb/had wel vrienden, maar het hield allemaal niet over. Sprak ze niet bijzonder vaak, deed niet echt leuke, spontane, vlotte dingen zoals iemand van mijn leeftijd doet..
Toen ben ik het een beetje gaan forceren. Het leek me niet gezond zoals ik bezig was. Ook beangstigde het me wel eens : Ik ben nu nog vaak bij mn ouders, mn zusjes zijn er dan ook en dan is het gezellig thuis. Maar die tijd zal niet altijd blijven. Ooit zal ik toch echt op mezelf moeten, en dan wil ik wel graag mensen om me heen hebben, en daar zal ik toch in moeten investeren...
Dat ben ik nu aan het doen, althans ik probeer het. Maar het kost me zoveel moeite soms. Is dit herkenbaar voor iemand? Hoe kun je hier goed mee omgaan?
zondag 4 maart 2012 om 14:18
Heel herkenbaar. Ik heb inmiddels geaccepteerd dat ik een eenling ben met weinig behoefte aan sociale evenementen. Ik voel me daar prima bij en forceer niets meer. Dat andere mensen dat soms raar vinden, so be it. Acceptatie dat ik liever de rust van de natuur op zoek dan bv naar een festival te gaan heeft mij rust gebracht. Ich bin ein Einzelganger
Huts!
zondag 4 maart 2012 om 14:21
Ja, ik herken dit wel.
Ik heb ook niet altijd de behoefte om sociaal te doen, soms zit ik liever de hele dag thuis, lekker rustig, mijn eigen ding te doen. Ook op een zaterdagavond.
Ik denk trouwens dat het niet verkeerd is om zelf dingen te ondernemen. Zoals je zegt geniet jij ervan om 's avonds te gaan fietsen, en dat kan ik me heel goed voorstellen! Waarom zou je zoiets op willen geven om aan bepaalde verwachtingen te voldoen? Verwachtingen die je zelf gecreëerd hebt, of misschien wel van mensen hoort.
Wat je zou kunnen doen is iets organiseren waar je zelf zin in hebt, en daar je vrienden bij in betrekken? Dan investeer je toch in je vriendschappen zonder dat het een opgave wordt.
Ik heb ook niet altijd de behoefte om sociaal te doen, soms zit ik liever de hele dag thuis, lekker rustig, mijn eigen ding te doen. Ook op een zaterdagavond.
Ik denk trouwens dat het niet verkeerd is om zelf dingen te ondernemen. Zoals je zegt geniet jij ervan om 's avonds te gaan fietsen, en dat kan ik me heel goed voorstellen! Waarom zou je zoiets op willen geven om aan bepaalde verwachtingen te voldoen? Verwachtingen die je zelf gecreëerd hebt, of misschien wel van mensen hoort.
Wat je zou kunnen doen is iets organiseren waar je zelf zin in hebt, en daar je vrienden bij in betrekken? Dan investeer je toch in je vriendschappen zonder dat het een opgave wordt.
zondag 4 maart 2012 om 14:29
Studentenvereniging, ik moetzeggen, is niet helemaal ''mijn ding''. Het is meer dat ik dat toen heb gedaan omdat ik vond dat ik het moest proberen, en dat ik er nu zo diep inzit dat ik niet 1,2,3 kan zeggen dat ik pleite ben, al zou ik dat misschien liever wel doen... Het geeft me niet echt voldoening..
Met mn vrienden is het de laatste tijd een beetje vreemd. Ieder van onze ''vriendengroep'' doet nog alsof we de beste maten ooit zijn, maar in de werkelijkheid spreken we elkaar eigenlijk alleen nog maar in de whatsapp-groep ( soort chatgroep ) die we hebben op de telefoon...
Dan zegt er bijvoorbeeld opeens iemand '' pff, kut hee morgen tentamen en ik heb zo slecht geleerd'' en dan gaat iedereen op elkaar reageren, en vliegen er de hele dag berichtjes over en weer, maar eigenlijk is het al 2 maanden geleden dat iemand het initiatief nam om iets te gaan ondernemen. Meestal kan de helft dan niet...
Heb nog wel een paar andere vrienden waarmee ik erg blij ben gelukkig overigens..
Met mn vrienden is het de laatste tijd een beetje vreemd. Ieder van onze ''vriendengroep'' doet nog alsof we de beste maten ooit zijn, maar in de werkelijkheid spreken we elkaar eigenlijk alleen nog maar in de whatsapp-groep ( soort chatgroep ) die we hebben op de telefoon...
Dan zegt er bijvoorbeeld opeens iemand '' pff, kut hee morgen tentamen en ik heb zo slecht geleerd'' en dan gaat iedereen op elkaar reageren, en vliegen er de hele dag berichtjes over en weer, maar eigenlijk is het al 2 maanden geleden dat iemand het initiatief nam om iets te gaan ondernemen. Meestal kan de helft dan niet...
Heb nog wel een paar andere vrienden waarmee ik erg blij ben gelukkig overigens..
zondag 4 maart 2012 om 14:31
Niet forceren, gewoon doen waar jij je goed bij voelt.
Er zijn mensen die graag op zichzelf zijn en daar weer energie van krijgen en er zijn mensen die energie krijgen door sociaal te doen.
Er is geen norm wat normaal is. Dat je een baan hebt, sport, bij en vereniging zit en al een relatie hebt gehad, laat toch zien dat er niets sociaal met je mis is? Dat je nu behoefte hebt aan meer vrienden/mensen om je heen, dat komt toch vanzelf als je goed in je vel zit? Ga dan vooral niet forceren! Ga lekker met de hond lopen als je dat fijn vind, geniet van de band met je familie. Het komt echt wel goed, niet twijfelen aan je zelf. Dat je tijdelijk problemen wegdrinkt is niet zo'n goede oplossing. En dat je verjaardagen ontwijkt, dat vind lang niet iedereen leuk hoor die verplichtingen.
Je moet gewoon dicht bij jezelf blijven, doen waar je gelukkig van wordt en niet te veel nadenken over de ''norm'' wat anderen van je verwachten. Heb je er wel last van en loop je vast, dan kan je daar eens met een huisarts over praten.
Er zijn mensen die graag op zichzelf zijn en daar weer energie van krijgen en er zijn mensen die energie krijgen door sociaal te doen.
Er is geen norm wat normaal is. Dat je een baan hebt, sport, bij en vereniging zit en al een relatie hebt gehad, laat toch zien dat er niets sociaal met je mis is? Dat je nu behoefte hebt aan meer vrienden/mensen om je heen, dat komt toch vanzelf als je goed in je vel zit? Ga dan vooral niet forceren! Ga lekker met de hond lopen als je dat fijn vind, geniet van de band met je familie. Het komt echt wel goed, niet twijfelen aan je zelf. Dat je tijdelijk problemen wegdrinkt is niet zo'n goede oplossing. En dat je verjaardagen ontwijkt, dat vind lang niet iedereen leuk hoor die verplichtingen.
Je moet gewoon dicht bij jezelf blijven, doen waar je gelukkig van wordt en niet te veel nadenken over de ''norm'' wat anderen van je verwachten. Heb je er wel last van en loop je vast, dan kan je daar eens met een huisarts over praten.
zondag 4 maart 2012 om 14:33
Ik herken het wel hoor. Maar heb er nooit een probleem van gemaakt. Ik ben iemand van lange hechte vriendschappen. Dit resulteert erin dat ik maar 3 vriendinnen heb. Ik heb een lieve man en 2 kleine kinderen, voor mij is dit meer dan genoeg.
Ik had genoeg aan 1x in de week stappen.
Ik vind het heerlijk om op mezelf te zijn, maar soms ook fijn om onder mensen te zijn. Ik ben nu 37. En als ik bij mijn ouders ben is het ook altijd weer gezellig en vertrouwd. Maar heb ook mijn eigen fijne gezin. mijn man heb ik leren kennen toen ik bijna 21 was.
Durf lekker jezelf te zijn, daar is niets mis mee. Verzamel de mensen om je heen waar jij je prettig bij voelt en jezelf kan zijn. Dan komt het allemaal goed. Forceren heeft geen zin. Al zul je natuurlijk wel de sociale verplichtingen moeten nakomen, anders houdt je inderdaad niemand over.
Ik had genoeg aan 1x in de week stappen.
Ik vind het heerlijk om op mezelf te zijn, maar soms ook fijn om onder mensen te zijn. Ik ben nu 37. En als ik bij mijn ouders ben is het ook altijd weer gezellig en vertrouwd. Maar heb ook mijn eigen fijne gezin. mijn man heb ik leren kennen toen ik bijna 21 was.
Durf lekker jezelf te zijn, daar is niets mis mee. Verzamel de mensen om je heen waar jij je prettig bij voelt en jezelf kan zijn. Dan komt het allemaal goed. Forceren heeft geen zin. Al zul je natuurlijk wel de sociale verplichtingen moeten nakomen, anders houdt je inderdaad niemand over.
zondag 4 maart 2012 om 14:33
quote:emma77 schreef op 04 maart 2012 @ 14:23:
Heerlijk leventje toch, TO. Helemaal niet verkeerd in mijn ogen.
Ergens heb je misschien wel gelijk! Maar ik meet ook wel een beetje met 2 maten...
Tegenwoordig is het (helaas) heel makkelijk om levens met elkaar te vergelijken, bijvoorbeeld, via facebook..
En door dat soort dingen merk ik toch wel, dat ik bij de ''maatschappij'' een beetje buiten beeld ben geraakt ( wat ik zelf heb gedaan overigens) . Weinig mensen die me zomaar eens aanspreken, word zelden gebeld, en als ik al gebeld word dan is het meestal mn vader of mijn werk... Kom zelden meer op verjaardagen..
En het is niet dat mensen me niet mogen ofzo, maar meer dat ik de afgelopen jaren eigenlijk alles een beetje af heb gekapt....
Als ik volgende week een verjaardag heb, denk ik ' yes, leuk' , maar is de avond eenmaal daar, dan denk ik gadverdamme, en dan zeg ik af met een of andere flauwe reden...
Heerlijk leventje toch, TO. Helemaal niet verkeerd in mijn ogen.
Ergens heb je misschien wel gelijk! Maar ik meet ook wel een beetje met 2 maten...
Tegenwoordig is het (helaas) heel makkelijk om levens met elkaar te vergelijken, bijvoorbeeld, via facebook..
En door dat soort dingen merk ik toch wel, dat ik bij de ''maatschappij'' een beetje buiten beeld ben geraakt ( wat ik zelf heb gedaan overigens) . Weinig mensen die me zomaar eens aanspreken, word zelden gebeld, en als ik al gebeld word dan is het meestal mn vader of mijn werk... Kom zelden meer op verjaardagen..
En het is niet dat mensen me niet mogen ofzo, maar meer dat ik de afgelopen jaren eigenlijk alles een beetje af heb gekapt....
Als ik volgende week een verjaardag heb, denk ik ' yes, leuk' , maar is de avond eenmaal daar, dan denk ik gadverdamme, en dan zeg ik af met een of andere flauwe reden...
zondag 4 maart 2012 om 14:34
zondag 4 maart 2012 om 14:37
Ook heel herkenbaar. Zo zijn sommigen gewoon. En jij - TO - hebt er niks aan om geforceerd vriendschappen aan te willen gaan. Daar word je doodongelukkig van. Accepteer dat je niet zo'n behoefte hebt aan contact.
Ik zelf heb 1 vriendin, die ik haast nooit spreek en dat is het uiterste wat kan, meer contact trek ik gewoon niet.
Ik zelf heb 1 vriendin, die ik haast nooit spreek en dat is het uiterste wat kan, meer contact trek ik gewoon niet.
zondag 4 maart 2012 om 14:45
quote:kopjekoffie70 schreef op 04 maart 2012 @ 14:41:
Je maakt problemen waar er geen zijn.
Volgens mij is er helemaal niets mis met jou. Laat je niks wijsmaken over hoe sociaal men zou moeten zijn.
Misschien heb je wel gelijk.. Het ergste is nog dat ik door altijd maar die gedachten, het opzien tegen dingen, in mijn hoofd, ervoor zorgt dat ik helemaal niet echt leuk gezelschap ben..
Ben altijd bezig met andere dingen waar ik geen zin in heb...
Mijn zwager bijvoorbeeld, is een hele vrolijke kerel, die vaak op zondag bij ons komt eten. Echt een kroegtijger/gezelligheidsdier. Maar ik denk dat hij mij maar nors vindt. Ik zit altijd met een volle kop, en zie eigenlijk tegen alles op, vooral als ik een sociaal wat drukkere week heb..
Dat zou ik zo graag anders zien, zou zo graag wat onbevangener en positiever zijn, en niet tegen de kleinste dingetjes zo enorm opzien..
Je maakt problemen waar er geen zijn.
Volgens mij is er helemaal niets mis met jou. Laat je niks wijsmaken over hoe sociaal men zou moeten zijn.
Misschien heb je wel gelijk.. Het ergste is nog dat ik door altijd maar die gedachten, het opzien tegen dingen, in mijn hoofd, ervoor zorgt dat ik helemaal niet echt leuk gezelschap ben..
Ben altijd bezig met andere dingen waar ik geen zin in heb...
Mijn zwager bijvoorbeeld, is een hele vrolijke kerel, die vaak op zondag bij ons komt eten. Echt een kroegtijger/gezelligheidsdier. Maar ik denk dat hij mij maar nors vindt. Ik zit altijd met een volle kop, en zie eigenlijk tegen alles op, vooral als ik een sociaal wat drukkere week heb..
Dat zou ik zo graag anders zien, zou zo graag wat onbevangener en positiever zijn, en niet tegen de kleinste dingetjes zo enorm opzien..
zondag 4 maart 2012 om 14:48
Heel herkenbaar.
Hier ook ook zo'n loner.
Ik woon samen, en mijn vriend is zo'n echt hoe-meer-zielen-hoe-meer-vreugd type.
Gek word ik er van af en toe.
Ik ben het liefst alleen.
Ik heb 1 goede vriendin waar ik zo'n 2 keer in de week samen de honden mee uitlaat. En in dat uur praten we helemaal bij. Voor mij is het genoeg.
*IK ben mijn beste vriendin*
Hier ook ook zo'n loner.
Ik woon samen, en mijn vriend is zo'n echt hoe-meer-zielen-hoe-meer-vreugd type.
Gek word ik er van af en toe.
Ik ben het liefst alleen.
Ik heb 1 goede vriendin waar ik zo'n 2 keer in de week samen de honden mee uitlaat. En in dat uur praten we helemaal bij. Voor mij is het genoeg.
*IK ben mijn beste vriendin*
zondag 4 maart 2012 om 14:50
zondag 4 maart 2012 om 14:51
TO, je spreekt over een vriendengroep die je weinig spreekt, plus nog wat vrienden waar je heel blij mee bent en die je denkik dus vaker ziet. Dat klinkt echt niet ongezond, vervreemd of kluizenaarachtig. Je bent gewoon graag op jezelf en daar is niets mis mee, zolang je jezelf niet eenzaam voelt. Wel goed van je dat je wel blijft investeren in anderen, je woont idd niet voor altijd thuis.
Het enige wat ik wat minder vind is het afzeggen van verjaardagen. Speel liever open kaart en zeg dat je dat niet zo ziet zitten (in ieder geval naar de mensen die je wel als vrienden ziet).
Het enige wat ik wat minder vind is het afzeggen van verjaardagen. Speel liever open kaart en zeg dat je dat niet zo ziet zitten (in ieder geval naar de mensen die je wel als vrienden ziet).
zondag 4 maart 2012 om 14:58
Waar zie je dan tegenop? En wat is het ergste dat kan gebeuren?
En invullen wat anderen misschien van je denken is nogal vermoeiend en contra-productief. Zou je, op een gepast moment, kunnen vragen aan je zwager of hij je nors vindt?
Grappig trouwens dat je een topic over een eigen wereldje hebt geopend, terwijl je op je 22 ste al een wereldreis hebt gemaakt.
Dat kan ook niet iedereen zeggen.
En invullen wat anderen misschien van je denken is nogal vermoeiend en contra-productief. Zou je, op een gepast moment, kunnen vragen aan je zwager of hij je nors vindt?
Grappig trouwens dat je een topic over een eigen wereldje hebt geopend, terwijl je op je 22 ste al een wereldreis hebt gemaakt.
Dat kan ook niet iedereen zeggen.
Voortaan hier oostenwind en alle ruimte aan bodemloze putten van pure slechtheid. Juli 2020
zondag 4 maart 2012 om 15:03
Nee dat is ook de grote tegenstelling... Eigenlijk is die wereldreis het einde geweest van de periode die voor mij ''normaal'' was..
Daarna begon die relatie, waardoor ik een stuk meer waarde ging hechten aan mijn eigen tijd alleen ( toen nog met vriendin ) , en steeds grager op mezelf was..
Er zijn gewoon tijden dat ik een week lang eigenlijk amper buiten een straal van 2/3 km van mijn huis kom ( sportschool, supermarkt etc)..
Verder weet ik haast wel zeker dat mijn zwager me nors vindt, of iig niet zo toegankelijk. Hij is echt super sociaal en aardig, maar ik kan het op de een of andere manier niet opbrengen om ook zo te zijn, te veel in mn hoofd. Te veel dingen waar ik tegenopzie, terwijl dat allemaal kleinigheden zijn...
Daarna begon die relatie, waardoor ik een stuk meer waarde ging hechten aan mijn eigen tijd alleen ( toen nog met vriendin ) , en steeds grager op mezelf was..
Er zijn gewoon tijden dat ik een week lang eigenlijk amper buiten een straal van 2/3 km van mijn huis kom ( sportschool, supermarkt etc)..
Verder weet ik haast wel zeker dat mijn zwager me nors vindt, of iig niet zo toegankelijk. Hij is echt super sociaal en aardig, maar ik kan het op de een of andere manier niet opbrengen om ook zo te zijn, te veel in mn hoofd. Te veel dingen waar ik tegenopzie, terwijl dat allemaal kleinigheden zijn...
zondag 4 maart 2012 om 15:05
En waar zie ik tegenop, tja geen idee eigenlijk.... Weet zelf niet eens waar ik tegenop kijk...
Ik ben zo gewend aan het ''mijn eigen ding doen'', dat ik eigenlijk elke verplichting of afspraak zie als een onderbreking daarvan...
Waar het voor normale mensen een verademing is om een vrije dag te hebben, is een dag met een verplichting voor mij een onderbreking van mijn vrije dagen..
Komt misschien ook omdat die verplichtingen vaak te maken hebben met de studentenvereniging, en ik die verplichtingen eigenlijk de moeite helemaal niet waard vind...
Ik ben zo gewend aan het ''mijn eigen ding doen'', dat ik eigenlijk elke verplichting of afspraak zie als een onderbreking daarvan...
Waar het voor normale mensen een verademing is om een vrije dag te hebben, is een dag met een verplichting voor mij een onderbreking van mijn vrije dagen..
Komt misschien ook omdat die verplichtingen vaak te maken hebben met de studentenvereniging, en ik die verplichtingen eigenlijk de moeite helemaal niet waard vind...
zondag 4 maart 2012 om 15:19
Moet je bij die studentenvereniging zitten? Als je er niet van houdt, kun je er toch vanaf. Iemand die bijv. niet van schaken houdt, moet toch ook niet perse bij een schaakvereniging te gaan.
Quote;
"Daarna begon die relatie, waardoor ik een stuk meer waarde ging hechten aan mijn eigen tijd alleen ( toen nog met vriendin ) , en steeds grager op mezelf was..
Die klink eerder als gewoon volwassen worden.
Er zijn gewoon tijden dat ik een week lang eigenlijk amper buiten een straal van 2/3 km van mijn huis kom ( sportschool, supermarkt etc).."
Is dit niet de realiteit van de meeste mensen?
Quote;
"Daarna begon die relatie, waardoor ik een stuk meer waarde ging hechten aan mijn eigen tijd alleen ( toen nog met vriendin ) , en steeds grager op mezelf was..
Die klink eerder als gewoon volwassen worden.
Er zijn gewoon tijden dat ik een week lang eigenlijk amper buiten een straal van 2/3 km van mijn huis kom ( sportschool, supermarkt etc).."
Is dit niet de realiteit van de meeste mensen?
Voortaan hier oostenwind en alle ruimte aan bodemloze putten van pure slechtheid. Juli 2020
zondag 4 maart 2012 om 15:22
Hier ook een loner.
Heerlijk!!.
Ik laat mij tot niets meer verplichten waar ik geen zin (meer) in heb.
Spreek soms dagen met niemand, en ik voel mij er prima bij.
Kop op, Adrian, zoals je leest, ben je niet de enige.
Heerlijk!!.
Ik laat mij tot niets meer verplichten waar ik geen zin (meer) in heb.
Spreek soms dagen met niemand, en ik voel mij er prima bij.
Kop op, Adrian, zoals je leest, ben je niet de enige.
Ontbijt: Een Smoothie banaan Lunch: Een cracker/avocado en guinoa salade Diner:57 pizza broodjes,13 donuts,2 bakken gefrituurde kipkluif, 9 Rosé
zondag 4 maart 2012 om 15:22
Ik heb eigenlijk wel een beetje het idee dat je sociale evenementen een beetje vermijdt. Het lijkt alsof je denkt: "Ik sta niet graag op de voorgrond, ik ben niet leuk genoeg, ik ben niet gezellig" en dat je dan maar liever thuis blijft. Je staat er niet bij stil dat iedereen anders is en dat mensen die wat meer op de achtergrond blijven, die wat rustiger zijn, waar je een serieus gesprek mee kunt voeren ook erg gewaardeerd kunnen worden door anderen. Ik zou je aanraden wel gewoon naar verjaardagen te gaan, van tevoren heb je er zelfs zin in, maar op het laatste moment lijk je aan jezelf te gaan twijfelen, nergens voor nodig. Gewoon een paar uurtjes gaan en dan zul je zien dat het eigenlijk best gezellig is. Zoals je nu bezig bent wordt je wereldje steeds kleiner en de drempel steeds hoger...
zondag 4 maart 2012 om 15:30
Hoe was dit alles voor jouw relatie? Jouw verhaal doet mij heel erg denken aan een vriend van mij. Die liep hier ook tegenaan en sloeg zichzelf voor zijn kop dat bepaalde sociale verwachtingen hem niet lukte en dat hij merkte dat hij hier minder behoefte te had. Hij is op een gegeven moment naar een psycholoog gegaan. Bij hem is verder onderzoek gedaan en kwam er naar voren dat hij de stoornis van Asperger heeft. Bij hem viel er zo'n last van zijn schouders af door dit te horen doordat hij wist dat het gevoel ergens door kwam.
Niet dat ik zeg dat dit voor jou het geval is, maar het riep veel herkenning op. Misschien zou je, al je het prettig vindt, eens met iemand kunnen praten die jou met een paar gesprekken kan helpen om wat rust bij jezelf te vinden.
Niet dat ik zeg dat dit voor jou het geval is, maar het riep veel herkenning op. Misschien zou je, al je het prettig vindt, eens met iemand kunnen praten die jou met een paar gesprekken kan helpen om wat rust bij jezelf te vinden.