Psyche
alle pijlers
Nog steeds irritatie
woensdag 29 augustus 2012 om 09:22
Goeiemorgen,
Ik post hier even snel, voordat ik naar mijn werk ga.
Dus ik zal waarschijnlijk niet heel veel kunnen reageren op dit uur.
Het gaat om het volgende.
Ik heb twee grote kinderen, het zijn lieve jongens, eerlijk waar, we kunnen alles bespreken, ze zijn gezellig in huis, doen geen rare dingen, drinken, blowen niet, geen gespijbel, kortom, in vergelijking met andere ouders, kom ik er makkelijk van af wat opvoedingsperikelen betreft.
Alleen, de chaos die ze veroorzaken in huis irriteert me mateloos.
Ze ruimen niet op, raken van alles kwijt, en vinden het niet erg om in een rotzooi te leven.
Ik heb het hier al regelmatig met ze over gehad, in alle redelijkheid, afspraken gemaakt, roosters opgesteld, ze kwijtgeraakte dingen opnieuw laten kopen, ze met hun fiets op slot naar de fietsenmaker laten lopen als fietssleutel weer eens kwijt was, etc etc.
Verder doen ze in huis pas iets wanneer ik het ze opdraag. Dat doe ik dan ook regelmatig, maar deze week had een van de twee pannekoeken staan bakken, mij trots gebeld dat het gelukt was, en ook is een van de regels dat 'wat je gebruikt, of wat je ook doet in de keuken, alles weer moet worden zoals het daarvóór was'.
Ik heb er niet aan gedacht hem daar aan te herinneren.
Toen ik dus 's middags uit mijn werk thuiskwam, was de keuken smerig, afwas met beslagwater (glaswerk daar in e.d.) in een teiltje in de gootsteen, koekenpan er bovenop.
Aanrecht onder het bloem, gasstel met gekoekte spetters, en ik gleed hier en bleef daar plakken aan de keukenvloer.
In deze keuken moest ik dus het avondeten gaan klaarmaken.
Betreffende kind was naar zijn bijbaantje vertrokken.
Ik heb zijn afwas laten staan, en ben gaan doen (heel lastig, heel klein keukentje) wat ik moest doen.
Later op de avond toen hij thuis kwam, heb ik hem de keuken in gestuurd.
Hij is gaan afwassen maar het ging niet van harte.
Bij het opstapelen van de vaat begon het te schuiven en ik kwam toevallig langslopen waardoor ik wat spullen kon opvangen, maar er vielen ook dingen stuk op de vloer.
Toen ben ik zo ontzettend uit mijn dak gegaan, dat dat niet nodig was geweest wanneer hij nou eens had gedaan, waar ik altijd zo op loop te hameren. Je eigen rommel opruimen nadat je ermee klaar bent. Of hij soms dacht dat ik daar zin in had omdat te doen, tussen een werkdag en het eten klaarmaken door.
Ik was zo kwaad dat ik een deel van een schaal die toch al stuk was, nog eens een keer met extra kracht door de keuken heen smeet. Ik had zin om nog veel meer te gooien, maar dacht dat ik beter even een blokje om kon gaan.
Ik pakte mijn jas en heb gezegd dat ik even ging luchten.
Ik heb bij een vijvertje in de buurt gezeten, een kwartiertje ofzo en ben weer terug gegaan.
Zoon waarom het ging was weggegaan en ik heb hem gebeld om te vragen waar hij was. Hij was mij aan het zoeken.
Ze waren geschrokken.
Omdat ik zei, ik ben er weer, en dat we wel even een goed gesprek moesten hebben, hoewel ik me afvroeg of dat zou helpen, want we hebben al vaker met serieuze gezichten gezeten, hoe dat nou in het vervolg moet gaan.
Mijn redenatie is steeds dat ik met bijna twee volwassenen een huishouden draaiend moet houden, naast mijn fulltime baan. Er zijn kinderen van hun leeftijd die op zichzelf wonen, die moeten dat allemaal zelf doen. Ik doe het naast mijn werk, wat ik niet reëel/eerlijk vind. Ze móeten ook hun steentje bijdragen, ik wil het wel managen, maar niet allemaal dóen, dat gaat gewoon niet.
Iedere keer opnieuw beloven ze het, maar het gebeurt niet.
Mijn eindconclusie in deze is dus dat ze me gewoon belazeren, laten lullen, het allemaal laten gaan, en als ik het zat ben en ik ga een keer over de rooie zoals gisteren, dan schrikken ze weer even, en lopen ze in de lijntjes, en dat zwakt weer af, tot de volgende uitbarsting.
Ik kwam dus gisteren (de dag na het gebeurde) weer thuis, en alles was netjes, geen kopje op het aanrecht en de woonkamer ook zoals ik het 's morgens had achtergelaten.
Zoon zit op de bank, slaat zichzelf nog net niet op de borst, kijk eens mam, vind je het nou niet netjes? We hebben allebei zo ons best gedaan?
En nou voel ik me zo slecht, want ik kan er niet bij om zijn.
Ik zeg dus: tsja, het ziet er goed uit, maar wat ik nou zo jammer vind is dat er eerst weer een ontploffing moet plaatsvinden voordat jullie schrikken en er wat gebeurt.
Terwijl het toch gaat om iets waar ik al heel vaak rustig met jullie over gepraat heb, het gewoon gevraagd heb, al weken en dan gebeurt er niks.
Eigenlijk voel ik me daardoor verdrietig.
Jullie laten me dus gewoon lullen, en net zolang soebatten totdat ik uit mijn vel spring.
Dit gevoel heb ik nu nog steeds, en het beinvloedt de sfeer hier in huis erg.
Ben ik een zeikerd? Of is het wel een beetje logisch dat ik het zo voel. Wat doe ik eraan? Ik vind het zelf ook niet leuk.
Ik heb het zo graag gezellig in huis.
Ik post hier even snel, voordat ik naar mijn werk ga.
Dus ik zal waarschijnlijk niet heel veel kunnen reageren op dit uur.
Het gaat om het volgende.
Ik heb twee grote kinderen, het zijn lieve jongens, eerlijk waar, we kunnen alles bespreken, ze zijn gezellig in huis, doen geen rare dingen, drinken, blowen niet, geen gespijbel, kortom, in vergelijking met andere ouders, kom ik er makkelijk van af wat opvoedingsperikelen betreft.
Alleen, de chaos die ze veroorzaken in huis irriteert me mateloos.
Ze ruimen niet op, raken van alles kwijt, en vinden het niet erg om in een rotzooi te leven.
Ik heb het hier al regelmatig met ze over gehad, in alle redelijkheid, afspraken gemaakt, roosters opgesteld, ze kwijtgeraakte dingen opnieuw laten kopen, ze met hun fiets op slot naar de fietsenmaker laten lopen als fietssleutel weer eens kwijt was, etc etc.
Verder doen ze in huis pas iets wanneer ik het ze opdraag. Dat doe ik dan ook regelmatig, maar deze week had een van de twee pannekoeken staan bakken, mij trots gebeld dat het gelukt was, en ook is een van de regels dat 'wat je gebruikt, of wat je ook doet in de keuken, alles weer moet worden zoals het daarvóór was'.
Ik heb er niet aan gedacht hem daar aan te herinneren.
Toen ik dus 's middags uit mijn werk thuiskwam, was de keuken smerig, afwas met beslagwater (glaswerk daar in e.d.) in een teiltje in de gootsteen, koekenpan er bovenop.
Aanrecht onder het bloem, gasstel met gekoekte spetters, en ik gleed hier en bleef daar plakken aan de keukenvloer.
In deze keuken moest ik dus het avondeten gaan klaarmaken.
Betreffende kind was naar zijn bijbaantje vertrokken.
Ik heb zijn afwas laten staan, en ben gaan doen (heel lastig, heel klein keukentje) wat ik moest doen.
Later op de avond toen hij thuis kwam, heb ik hem de keuken in gestuurd.
Hij is gaan afwassen maar het ging niet van harte.
Bij het opstapelen van de vaat begon het te schuiven en ik kwam toevallig langslopen waardoor ik wat spullen kon opvangen, maar er vielen ook dingen stuk op de vloer.
Toen ben ik zo ontzettend uit mijn dak gegaan, dat dat niet nodig was geweest wanneer hij nou eens had gedaan, waar ik altijd zo op loop te hameren. Je eigen rommel opruimen nadat je ermee klaar bent. Of hij soms dacht dat ik daar zin in had omdat te doen, tussen een werkdag en het eten klaarmaken door.
Ik was zo kwaad dat ik een deel van een schaal die toch al stuk was, nog eens een keer met extra kracht door de keuken heen smeet. Ik had zin om nog veel meer te gooien, maar dacht dat ik beter even een blokje om kon gaan.
Ik pakte mijn jas en heb gezegd dat ik even ging luchten.
Ik heb bij een vijvertje in de buurt gezeten, een kwartiertje ofzo en ben weer terug gegaan.
Zoon waarom het ging was weggegaan en ik heb hem gebeld om te vragen waar hij was. Hij was mij aan het zoeken.
Ze waren geschrokken.
Omdat ik zei, ik ben er weer, en dat we wel even een goed gesprek moesten hebben, hoewel ik me afvroeg of dat zou helpen, want we hebben al vaker met serieuze gezichten gezeten, hoe dat nou in het vervolg moet gaan.
Mijn redenatie is steeds dat ik met bijna twee volwassenen een huishouden draaiend moet houden, naast mijn fulltime baan. Er zijn kinderen van hun leeftijd die op zichzelf wonen, die moeten dat allemaal zelf doen. Ik doe het naast mijn werk, wat ik niet reëel/eerlijk vind. Ze móeten ook hun steentje bijdragen, ik wil het wel managen, maar niet allemaal dóen, dat gaat gewoon niet.
Iedere keer opnieuw beloven ze het, maar het gebeurt niet.
Mijn eindconclusie in deze is dus dat ze me gewoon belazeren, laten lullen, het allemaal laten gaan, en als ik het zat ben en ik ga een keer over de rooie zoals gisteren, dan schrikken ze weer even, en lopen ze in de lijntjes, en dat zwakt weer af, tot de volgende uitbarsting.
Ik kwam dus gisteren (de dag na het gebeurde) weer thuis, en alles was netjes, geen kopje op het aanrecht en de woonkamer ook zoals ik het 's morgens had achtergelaten.
Zoon zit op de bank, slaat zichzelf nog net niet op de borst, kijk eens mam, vind je het nou niet netjes? We hebben allebei zo ons best gedaan?
En nou voel ik me zo slecht, want ik kan er niet bij om zijn.
Ik zeg dus: tsja, het ziet er goed uit, maar wat ik nou zo jammer vind is dat er eerst weer een ontploffing moet plaatsvinden voordat jullie schrikken en er wat gebeurt.
Terwijl het toch gaat om iets waar ik al heel vaak rustig met jullie over gepraat heb, het gewoon gevraagd heb, al weken en dan gebeurt er niks.
Eigenlijk voel ik me daardoor verdrietig.
Jullie laten me dus gewoon lullen, en net zolang soebatten totdat ik uit mijn vel spring.
Dit gevoel heb ik nu nog steeds, en het beinvloedt de sfeer hier in huis erg.
Ben ik een zeikerd? Of is het wel een beetje logisch dat ik het zo voel. Wat doe ik eraan? Ik vind het zelf ook niet leuk.
Ik heb het zo graag gezellig in huis.
woensdag 29 augustus 2012 om 11:00
Ik hielp mijn moeder altijd erg veel. Dus geen herkenning. Maar, probeer toch positief te reageren als het wél netjes is. Mijn moeder had er een handje van om in een schoongemaakt huis thuis te komen (en dan bedoel ik alles he.. stofzuigen, stoffen, dweilen, afwassen van het héle huis) en dan vroeg ze:" Oh.. De WC heb je niet gedaan he?" en dan was ze idd niet blij. Super naar...
Trouwens, waarom gaan ze niet gewoon op kamers?
Trouwens, waarom gaan ze niet gewoon op kamers?
woensdag 29 augustus 2012 om 11:39
waarschijnlijk zullen je zonen niet heel lang meer thuiswonen dus dan ben je iig van de troep af;) ik ging inderdaad op mijn 18e uit huis en moest vanaf dat moment alles zelf regelen (ook financieel trouwens) en naar mijn idee is dat gewoon heel gezond.
kan je zoon van 19 niet vast kostgeld gaan betalen zolang hij nog thuiswoont, en je andere zoon ook zodra hij 18 wordt? dan kan je van dat geld een schoonmaakster regelen. die is er natuurlijk niet elk moment maar als je zelf in het weekend niet meer alles hoeft te doen is een keertje een extra afwasje minder irritant. zou dus wel een deel van de ergernissen kunnen wegnemen.
dat gezegd hebbende vind ik het overigens niet normaal dat je op die leeftijd de zooi achter je reet laat liggen!
kan je zoon van 19 niet vast kostgeld gaan betalen zolang hij nog thuiswoont, en je andere zoon ook zodra hij 18 wordt? dan kan je van dat geld een schoonmaakster regelen. die is er natuurlijk niet elk moment maar als je zelf in het weekend niet meer alles hoeft te doen is een keertje een extra afwasje minder irritant. zou dus wel een deel van de ergernissen kunnen wegnemen.
dat gezegd hebbende vind ik het overigens niet normaal dat je op die leeftijd de zooi achter je reet laat liggen!
woensdag 29 augustus 2012 om 13:05
donderdag 30 augustus 2012 om 10:39
Onzin truffel, dat het bij jou niet werkt ligt denk ik aan je autisme. Grenzen stellen werkt is mijn ervaring, maar je moet bereid zijn de consequenties door te voeren: meebetalen aan werkster, geen eten voor ze koken, het huis uit etc. Perel, ik snap je en ik denk dat het goed is om je grenzen gewoon te laten blijken.
donderdag 30 augustus 2012 om 10:55
Ik was zelf zo'n tiener (ben nu 22), ik deed geen hol thuis, vond een rommelige kamer totaal geen bezwaar en zelfs mijn glas terugzetten in de keuken vond ik nog teveel werk. Geen grap. Mijn moeder is een ontzettende neatfreak dus je snapt: ook voor haar was het een mega issue.
Jouw zonen gaan netjes naar school, gebruiken geen drugs etc etc, hebben zelfs een bijbaantje en jij gaat met spullen smijten omdat ze de keuken niet opruimen? (Terwijl zo'n de afwas toch al had gedaan) Voor iemand die het graag netjes heeft, snap ik maar al te goed dat het gewoon ontiegelijk irritant is maar er zijn ergere dingen in de wereld. Dus ja ik vind dat je overdrijft. Je zegt 'er zijn mensen van hun leeftijd die op zichzelf wonen'. Precies, wacht maar tot ze op zichzelf wonen. Dan mogen ze de hele dag alles zelf doen en ben jij nergens meer voor verantwoordelijk. Ik woon ook op mezelf en guess what: ik laat geen glas meer staan en poets me een ongeluk! Het komt wel goed. Nogmaals: het kan veel erger.
Jouw zonen gaan netjes naar school, gebruiken geen drugs etc etc, hebben zelfs een bijbaantje en jij gaat met spullen smijten omdat ze de keuken niet opruimen? (Terwijl zo'n de afwas toch al had gedaan) Voor iemand die het graag netjes heeft, snap ik maar al te goed dat het gewoon ontiegelijk irritant is maar er zijn ergere dingen in de wereld. Dus ja ik vind dat je overdrijft. Je zegt 'er zijn mensen van hun leeftijd die op zichzelf wonen'. Precies, wacht maar tot ze op zichzelf wonen. Dan mogen ze de hele dag alles zelf doen en ben jij nergens meer voor verantwoordelijk. Ik woon ook op mezelf en guess what: ik laat geen glas meer staan en poets me een ongeluk! Het komt wel goed. Nogmaals: het kan veel erger.
donderdag 30 augustus 2012 om 13:37
Het zijn pubers. Ja, vermoeiend voor jou, ook al zijn ze relatief makkelijk en is dit het enige punt. Dat stukje zorgen voor ze hebben ze nog nodig, wat niet wil zeggen dat jij dat allemaal alleen moet doen.
Mijn zoon zegt dat ie het gewoon niet ziet, en als ik het vraag aan hem (opruimen wat ie gebruikt heeft, eigen spullen in de was gooien enz) hij dat ook gewoon zal doen. Hij moet er alleen aan herinnerd worden.
Als jij eenmaal accepteert dat ze het niet uit zichzelf gaan zien of uit zichzelf aan denken dat het op jouw bordje komt en dit 1x uitleggen wel begrepen wordt, maar even zo snel weer "vergeten".. dan hoeft het geen ergernis op te leveren.
Dan kom je in zo'nzelfde situatie thuis en hoef je niet te mopperen oid, maar gewoon meedelen (neutraal): "jongens, fijn dat het zo goed gelukt is met dat koken, maar ruimen jullie het ook nog ff op?"
Verwijten helpen niet als opvoedmethode, dat geldt voor een partner zowel als je kinderen.. het moedigt niet aan, komt over als "gezeur" en dan zappen ze dat vervelende gewoon "weg".. (en zelf wil je trouwens ook niet op zo'n manier terechtgewezen worden, zeg nou zelf, bijv door een collega of zo)..
Ja, zolang ze in jouw huis wonen zal je dus regelmatig zelf moeten herinneren aan dat ze op moeten ruimen. Voor een puber (en hoeveel volwassenen erbij) is dat gewoon geen prioriteit, iets waar ze totaal niet mee bezig zijn en ook niet belangrijk vinden?
Later in eigen huis (met niemand die het voor ze doet of aan herinnert) zullen ze dat (hoop je dan) zelf toch wel gaan leren. Maar dan is het in hun eigen belang. Dat voelen ze direct, de nadelen. Nu ben jij de enige die het echt storend vindt, omdat jij een opgeruimd en schoon huis wel belangrijk vindt en bovendien het op jou ligt te wachten, als niemand anders het doet..
Zij hebben daar geen last van, dus daar kan je geen beroep op doen bij hun. Je mag van je kinderen wel degelijk vragen om rekening te houden met jou, maar op een "zakelijke" manier: ik ben er ook en ik vind dit belangrijk in een huis wat we met elkaar delen.
Vragen om rekening te houden met jouw normen hierin, maar niet verwachten dat ze (uit zichzelf) die norm overnemen (op dit moment en fase) of net zo belangrijk gaan vinden. Eraan herinneren, en niet op een geirriteerde of slachtofferige manier, is het enige wat je kan doen, denk ik..
Als je niet voor je eigen belang zou opkomen, laat je de kinderen bepalen. Als je bozig/ gevoelig voor opkomt, doen ze het misschien uit schuldgevoel en zelf ook balend, verongelijkt, voelen zich als kleuters terechtgewezen oid. Dat hoeft allemaal niet, als je het zakelijk en beslist houdt: dit hebben we afgesproken en als jullie dat nou even doen, ben ik helemaal blij!
En spreek iha ook vaak je waardering uit om alles wat ze wel goed en fijn doen, dat je zo blij bent met ze!
Want dat vergeten mensen nog weleens, in hun ergernis. Ook pubers hebben dat nodig, die stimulans en waardering voor alles wat wel goed gaat, dat je trots bent op ze, blij bent met zulke kinderen..
En ik denk dat je ook trots mag zijn op jezelf, als ik zo hoor wat de band is met je kinderen en hoe ze het doen. Perfect hoeft niet, kijk vooral naar wat er wel is! (en sommige dingen moet je op vertrouwen dat je dat bijgebracht hebt en zullen ze later alsnog van je overnemen!)..
Mijn zoon zegt dat ie het gewoon niet ziet, en als ik het vraag aan hem (opruimen wat ie gebruikt heeft, eigen spullen in de was gooien enz) hij dat ook gewoon zal doen. Hij moet er alleen aan herinnerd worden.
Als jij eenmaal accepteert dat ze het niet uit zichzelf gaan zien of uit zichzelf aan denken dat het op jouw bordje komt en dit 1x uitleggen wel begrepen wordt, maar even zo snel weer "vergeten".. dan hoeft het geen ergernis op te leveren.
Dan kom je in zo'nzelfde situatie thuis en hoef je niet te mopperen oid, maar gewoon meedelen (neutraal): "jongens, fijn dat het zo goed gelukt is met dat koken, maar ruimen jullie het ook nog ff op?"
Verwijten helpen niet als opvoedmethode, dat geldt voor een partner zowel als je kinderen.. het moedigt niet aan, komt over als "gezeur" en dan zappen ze dat vervelende gewoon "weg".. (en zelf wil je trouwens ook niet op zo'n manier terechtgewezen worden, zeg nou zelf, bijv door een collega of zo)..
Ja, zolang ze in jouw huis wonen zal je dus regelmatig zelf moeten herinneren aan dat ze op moeten ruimen. Voor een puber (en hoeveel volwassenen erbij) is dat gewoon geen prioriteit, iets waar ze totaal niet mee bezig zijn en ook niet belangrijk vinden?
Later in eigen huis (met niemand die het voor ze doet of aan herinnert) zullen ze dat (hoop je dan) zelf toch wel gaan leren. Maar dan is het in hun eigen belang. Dat voelen ze direct, de nadelen. Nu ben jij de enige die het echt storend vindt, omdat jij een opgeruimd en schoon huis wel belangrijk vindt en bovendien het op jou ligt te wachten, als niemand anders het doet..
Zij hebben daar geen last van, dus daar kan je geen beroep op doen bij hun. Je mag van je kinderen wel degelijk vragen om rekening te houden met jou, maar op een "zakelijke" manier: ik ben er ook en ik vind dit belangrijk in een huis wat we met elkaar delen.
Vragen om rekening te houden met jouw normen hierin, maar niet verwachten dat ze (uit zichzelf) die norm overnemen (op dit moment en fase) of net zo belangrijk gaan vinden. Eraan herinneren, en niet op een geirriteerde of slachtofferige manier, is het enige wat je kan doen, denk ik..
Als je niet voor je eigen belang zou opkomen, laat je de kinderen bepalen. Als je bozig/ gevoelig voor opkomt, doen ze het misschien uit schuldgevoel en zelf ook balend, verongelijkt, voelen zich als kleuters terechtgewezen oid. Dat hoeft allemaal niet, als je het zakelijk en beslist houdt: dit hebben we afgesproken en als jullie dat nou even doen, ben ik helemaal blij!
En spreek iha ook vaak je waardering uit om alles wat ze wel goed en fijn doen, dat je zo blij bent met ze!
Want dat vergeten mensen nog weleens, in hun ergernis. Ook pubers hebben dat nodig, die stimulans en waardering voor alles wat wel goed gaat, dat je trots bent op ze, blij bent met zulke kinderen..
En ik denk dat je ook trots mag zijn op jezelf, als ik zo hoor wat de band is met je kinderen en hoe ze het doen. Perfect hoeft niet, kijk vooral naar wat er wel is! (en sommige dingen moet je op vertrouwen dat je dat bijgebracht hebt en zullen ze later alsnog van je overnemen!)..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..