Psyche
alle pijlers
On Topic - Ik heb amper vrienden
maandag 9 februari 2015 om 17:31
Beste forummers,
In iedere editie van Viva vertelt een vrouw haar persoonlijke verhaal in de rubriek On Topic.
Een korte versie van dit verhaal plaatsen we op het Viva Forum, in de bijbehorende pijler. We vragen jullie via deze weg om een reactie op dit verhaal.
Een aantal reacties zal, met forumnaam, in Viva bij het volledige artikel geplaatst worden.
Dank jullie wel, alvast.
Lois (32) heeft weinig vrienden. Toen ze in de krant las over een vrouw die jarenlang dood in haar huis lag, dacht ze: dat kan ook mijn verhaal worden.
“Niemand in de buurt had iets gemerkt. De buren niet, de postbode niet, de politie niet. Familie kwam toch nooit langs en haar rekeningen werden via een automatische incasso afgeboekt. Toen ik het in de krant las, huilde ik. Niet per se om haar, ik kende deze vrouw niet, maar om mezelf. Dat kan ik worden.
Kom je eten?
Ik leer wel mensen kennen, op mijn werk, op de sportschool en in de flat waar ik woon, maar het lijkt nooit verder te komen dan 'hallo' en 'dag'. Iedereen heeft zijn leven op orde, zo lijkt het, ze hebben geen behoefte om nieuwe mensen te leren kennen. Ik wel. Maar hoe doe je dat? 'We hebben net zo leuk staan praten in de lift, kom je een keer bij me eten?' Dan denken ze vast dat ik lesbisch ben. Of ze voelen zich ongemakkelijk. Ik durf dat gewoon niet.
Op de spiegel
Ieder jaar opnieuw is mijn goede voornemen om een sociaal leven op te bouwen. Dat vooruitzicht maakt nog een Oud en Nieuw op de bank bij mijn ouders iets minder pijnlijk. Ik doe nu minimaal eens per maand iets sociaals. Cabaret met een vriendin van vroeger, eten met collega’s en een date via Tinder. Steeds weer sta ik een paar uur van tevoren op het punt af te bellen. Dan ben ik bang en onzeker. Om mezelf te herinneren aan waarom ik moet gaan, heb ik het krantenbericht over die vrouw, zo eenzaam gestorven, op mijn badkamerspiegel geplakt. Ik ga dat niet worden. Dus; aankleden, opmaken en gaan. Hup, vrienden maken. Ik hoop dat je het ooit vanzelf gaat.”
Herken je je in Lois? Hoe voel jij je bij je beperkte sociale leven? Probeer je het te veranderen? Of vind je het prima zo? Wat is je advies aan Lois. We zijn benieuwd naar jullie inhoudelijke reacties.
Dank!
In iedere editie van Viva vertelt een vrouw haar persoonlijke verhaal in de rubriek On Topic.
Een korte versie van dit verhaal plaatsen we op het Viva Forum, in de bijbehorende pijler. We vragen jullie via deze weg om een reactie op dit verhaal.
Een aantal reacties zal, met forumnaam, in Viva bij het volledige artikel geplaatst worden.
Dank jullie wel, alvast.
Lois (32) heeft weinig vrienden. Toen ze in de krant las over een vrouw die jarenlang dood in haar huis lag, dacht ze: dat kan ook mijn verhaal worden.
“Niemand in de buurt had iets gemerkt. De buren niet, de postbode niet, de politie niet. Familie kwam toch nooit langs en haar rekeningen werden via een automatische incasso afgeboekt. Toen ik het in de krant las, huilde ik. Niet per se om haar, ik kende deze vrouw niet, maar om mezelf. Dat kan ik worden.
Kom je eten?
Ik leer wel mensen kennen, op mijn werk, op de sportschool en in de flat waar ik woon, maar het lijkt nooit verder te komen dan 'hallo' en 'dag'. Iedereen heeft zijn leven op orde, zo lijkt het, ze hebben geen behoefte om nieuwe mensen te leren kennen. Ik wel. Maar hoe doe je dat? 'We hebben net zo leuk staan praten in de lift, kom je een keer bij me eten?' Dan denken ze vast dat ik lesbisch ben. Of ze voelen zich ongemakkelijk. Ik durf dat gewoon niet.
Op de spiegel
Ieder jaar opnieuw is mijn goede voornemen om een sociaal leven op te bouwen. Dat vooruitzicht maakt nog een Oud en Nieuw op de bank bij mijn ouders iets minder pijnlijk. Ik doe nu minimaal eens per maand iets sociaals. Cabaret met een vriendin van vroeger, eten met collega’s en een date via Tinder. Steeds weer sta ik een paar uur van tevoren op het punt af te bellen. Dan ben ik bang en onzeker. Om mezelf te herinneren aan waarom ik moet gaan, heb ik het krantenbericht over die vrouw, zo eenzaam gestorven, op mijn badkamerspiegel geplakt. Ik ga dat niet worden. Dus; aankleden, opmaken en gaan. Hup, vrienden maken. Ik hoop dat je het ooit vanzelf gaat.”
Herken je je in Lois? Hoe voel jij je bij je beperkte sociale leven? Probeer je het te veranderen? Of vind je het prima zo? Wat is je advies aan Lois. We zijn benieuwd naar jullie inhoudelijke reacties.
Dank!
maandag 9 februari 2015 om 21:41
Ik denk hier wel eens over na. Zolang mijn moeder nog leeft en gezond is, ben ik daar niet bang voor. Ze is gauw ongerust over me, dus die zou me gaan zoeken. Maar ik heb ook weinig vrienden. Twee vrouwelijke, waarvan een waar ik regelmatig mee afspreek. De andere zie ik maar om de paar jaar op een verjaardag. Ze heeft ook een partner en mijn ervaring is dat als mensen eenmaal een partner hebben, het contact verwaterd of flink vermindert. En dan heb ik nog een mannelijke vriend. Hem spreek ik een paar keer op een jaar, maar wel bellen om de paar weken. Nu heb ik ook een stel goede buren, waar ik terecht kan. Alleen zijn ze wel al in de 70.
En een paar collega's met wie het gezellig is. Dat noem ik "werkmaatjes". Een vriendschap zie ik er niet zo uitgroeien. We komen niet bij elkaar over de vloer. Echt eenzaam ben ik niet meer, maar ik weet niet of ik echte vrienden heb.
En een paar collega's met wie het gezellig is. Dat noem ik "werkmaatjes". Een vriendschap zie ik er niet zo uitgroeien. We komen niet bij elkaar over de vloer. Echt eenzaam ben ik niet meer, maar ik weet niet of ik echte vrienden heb.
dinsdag 10 februari 2015 om 09:30
Ik bedoelde dat ik niet doorhad dat het hele verhaal verzonnen was.
Met mijn wakkere hoofd ging ik er vanuit dat wat in On Topic staat ook écht van het forum kwam,
en niet een zogenaamd verhaal met uitgelokte reacties.
Blijft mijn punt staan dat ik het een beetje raar vind.
Met mijn wakkere hoofd ging ik er vanuit dat wat in On Topic staat ook écht van het forum kwam,
en niet een zogenaamd verhaal met uitgelokte reacties.
Blijft mijn punt staan dat ik het een beetje raar vind.
Wakker worden. Naar de bank strompelen. Uitstrekken. Verder slapen. Ik zou een prima huisdier zijn.
dinsdag 10 februari 2015 om 14:01
quote:mariatesselschade schreef op 09 februari 2015 @ 19:57:
(maar even serieus he Viva hoe lang gaan deze geneuzel topics nog duren? En trouwena oproepjes etc mogen toch helemaal niet hier? Beetje meten met twee standaarden!)Dit dus Renee opent alleen maar topics om haar stukjes te promoten. Verder schrijft Renee nergens mee en Renee reageert ook niet op de topics die zij opent. Valt helemaal niet op hoor. Ze denkt zeker dat wij dom zijn.
(maar even serieus he Viva hoe lang gaan deze geneuzel topics nog duren? En trouwena oproepjes etc mogen toch helemaal niet hier? Beetje meten met twee standaarden!)Dit dus Renee opent alleen maar topics om haar stukjes te promoten. Verder schrijft Renee nergens mee en Renee reageert ook niet op de topics die zij opent. Valt helemaal niet op hoor. Ze denkt zeker dat wij dom zijn.
I’m doing superhero stuff. I’m staying focused. If anybody comes in here looking for trouble, oh, they’re going to meet my partners. We’re talking about paw and order.