ongelukkig door angst

je hebt iemand vermoord, of tenminste een bank beroofd?

Ik denk dat je angst groter is, dan wat er werkelijk aan de hand is.

Ik weet alles van schaamte (zie mijn topic over postnatale depressie), maar ik weet ook door het te noemen kun jij jezelf alleen maar helpen.

Wees eerlijk naar jezelf, wees eerlijk naar je therapeut, dan alleen kan jij jezelf helpen. Je moet het zelf doen.



Misschien een kort stukje van mij verhaal: ik was donders bang dat ik gek werd en vervolgens bang dat ik door mijn gekte me kleine zoon zal vermoorden.

Echt waar ik dacht dat ik een monster was. Maar door mijn therapie en AD heb ik geleerd dat dit een reactie is van een overbezorgde moeder! Overal zag ik angsten en zorgen, ik was zo bang dat ik mijn zoon kwijt zal raken dat de ergste scenario's bij mij op kwamen.

En ik schaamde me kapot en voelde me enorm schuldig.

Door er over te praten gaat het steeds beter met mij. Dat werkt echt, misschien heb je er wat aan.



Je heb niet voor niks deze topic geopend. Vast met een doel? Welke reactie hoopte je erop te krijgen?

Tja als ze er achter komen kun je altijd nog ontkennen.

Of opbiechten.

Het ergste wat er kan gebeuren is dat die mensen je dan niet meer tof vinden maar ach... shit happends.



Ik wuif je probleem niet weg.

Maar ik denk dat het wel mee valt, dat ze er niet achter komen want anders had je het vast niet gedaan of een goede reden gehad.

Domste wat je nu kan doen is een masker opzetten, alles voor jezelf ontkennen en "gewoon" doorgaan met leven, in de hoop dat het vanzelf overgaat. Op die manier houd je jezelf voor de gek en dat breekt vroeg of laat op.



Alles waar je je voor schaamt, jezelf veroordeelt, niet fraai aan jezelf vindt, afwijst, ooit om afgewezen wordt, enz (eigenschappen of ervaringen die je zelf als "slecht" bestempelt, die je onderdrukt, die komen terecht in je "schaduwkant" (zie het boek: "Het schaduweffect" van oa Deepak Chopra en 2 andere schrijfsters)..



Vroeg of laat vecht dat terug. Omdat je jezelf omlaag haalt met akties waar je niet bepaald trots op kan zijn.. Je eigen waarde (eigenwaarde) en respect voor jezelf (zelfrespect).. Jezelf veroordelen om iets is eigenlijk nog erger dan de angst dat anderen je veroordelen, afwijzen of uitlachen om iets. Anderen kan je nog de rug toekeren of nooit meer zien (ergens anders gaan wonen oid), maar je moet namelijk levenslang met jezelf overweg kunnen!



Angst voor gezichtsverlies (door de mand vallen) of veroordeling door anderen, of erger: voor represailles zorgt ervoor dat je je nooit helemaal veilig zal voelen. Altijd is de dreiging op de loer dat het uitkomt. En dat kan op den duur leiden tot chronische angst, stress, enz, iig schadelijk voor jezelf. Dat is wel een heel zware straf voor jezelf, ook al komt het nooit uit of is de kans klein: je straft jezelf dan al..



Je hebt jezelf ermee, ook als het niet uitkomt dus. Iets wat je als geheim meedraagt zorgt al voor spanningen en stress.



Je kan een paar dingen doen:

-paar gesprekken met een psycholoog, die je misschien van die schaamte en angst af kan helpen (helpt relativeren, neutraal is, en bepaalde mogelijkheden kan aanreiken om hiermee om te gaan

-zoveel mogelijk herstellen wat je "fout" hebt gedaan, zodat de gevolgen minder erg zijn. Fouten zijn op zich niet erg, als je ervan geleerd hebt en zoveel mogelijk rechtgezet of de schade voor anderen (en jezelf) zoveel mogelijk beperkt.

-bekennen zorgt vaak dat je je kwetsbaar maakt en mensen je dan hopelijk minder hard erop "pakken" omdat je alsnog eerlijk bent geweest

-als dat onmogelijk is: aan iemand anders opbiechten, een volslagen vreemde, die je vertrouwt en beroepsgeheim heeft, zoals een arts, coach, psych.. Er zijn zelfs sites voor, meen ik, waar je anoniem je geheim kan neerschrijven..

-als de kans idd minimaal is en je no way bij de betrokkenen kan aankomen hiermee, kan je ook nog naar een psych/coach/medium of zo, om het los te laten (al dan niet met rituelen, spijt uitspreken tegen denkbeeldige betrokkenen enz).



Ik wens je veel sterkte met wat het ook is, maar svp ga niet onderdrukken. Schaamte en angst zijn gewoon geen fijne dingen om maar "mee te moeten leven".. Dat wil je niet in je rugzak als het niet hoeft.

Succes!

Wat goed suzy65. Dat zijn goede tips! Fijn ook voor TO dat ze er iets aan heeft!

Door jou gedachtenis ga je je angstig voelen.

Het klinkt makkelijker gezegd dan gedaan, maar probeer je gedachtes op een andere manier in te delen. Als je positiever denkt op een manier hoe je je wilt voelen is dit vaak ook zo. Oké dit klinkt heel oppervlakkig en makkelijk maar ik heb ook met angst rondgelopen, en die angst kwam nergens vandaan. Meer omdat ik steeds meer ging denken. Elke angst heeft een andere oorzaak maar er mee rond blijven lopen, dat is niet het beste.



Het is moeilijk om de stap te nemen misschien om er met iemand over te praten. Heb je al eens gedacht aan iemand die je niet kent , een psycholoog ? Baad het niet dan schaad het niet, proberen kan altijd.



Advies wat ik zelf altijd mee krijg om weinig te willen doen is toch om dingen te blijven ondernemen. Al zijn het kleine dingen, boodschapjes doen, even de winkels in. Sporten is een goede afleiding.



Hopelijk heb je toch iets aan de tips, ik zou er echt wel iets aan gaan doen. Al heb je voor jezelf alleen het idee dat je je best er voor hebt gedaan er vanaf te komen dit gevoel.

En het opbiechten?

Vertellen dat je onzeker bent en daarom de boel anders of mooier/stoerder of wat dan ook gemaakt hebt?

Je hebt zó veel spijt. Daar zijn mensen, vooral vrienden, gevoelig voor.



De kans dat jouw angst je blinde vlek is en dat anderen jou al veel meer door hebben dan je zelf denkt is trouwens groot.

Het is goed mogelijk dat anderen jou heel anders zien dan jij dénkt dat ze je zien.



Ik heb me vroeger ook verborgen achter leugens en verdraaiingen. Omdat de waarheid te lelijk was. Mijn omgeving had dat al láng door. Ook toen ik dat nog niet verteld had. Jij woont in je lijf en laat je leiden door je geest en je emoties en je kunt denken dat je het een uitstraalt en het ander voelt maar mensen die met jou leven zien vaak ook de emotie achter gedrag.

Bewust of instinctief.



Geef je vrienden een kans en kom uit voor je gedrag. Het zou mij niks verbazen als ze je biecht als een bevestiging van wat ze al wisten zullen ervaren. Niet exact natuurlijk maar dat ze altijd wel íets gevoeld of geweten hebben van de controverse tussen wat je zei en wat je uitstraalde.



Geloof me.

Mensen houden doorgaans van oprechtheid. Ze hebben duidelijkheid nodig en iemand die niet oprecht 'lijkt', geeft eerder een unheimisch gevoel dan iemand die oprecht ís.

Je bent bang, wordt verteerd door angst. Denk jij nou echt dat anderen daar niets van meekrijgen en dat jij de rest van de wereld een loer kunt draaien zonder dat ze dat doorhebben? Dat is een grotere onwaarschijnlijkheid dan dat ze al weten dat er bij jou van alles speelt.



Wat zal je leven er van opknappen als je deze last van je af hebt gegooid.