Psyche
alle pijlers
Onverwacht verlies van moeder
maandag 8 oktober 2018 om 10:00
Dag allemaal,
Ik ben een vrouw van 23 jaar en ben al een redelijke tijd actief op dit forum, maar ik plaats zelf eigenlijk nooit wat. Op dit moment heb ik echt advies nodig. Sinds 1,5 week staat mijn wereld op zijn kop, mijn moeder is namelijk geheel plotseling overleden. In een oogwenk was zij weg en de artsen vertelden dat ze niet meer te redden was. Op dit moment weet ik gewoon niet meer wat ik moet, ik zit gewoon vast in het verdriet, samen met mijn lieve vader en mijn zus. We hadden nooit zo vroeg rekening gehouden met dit verlies. Ze was altijd gezond en gelukkig. Nu probeer ik zelf steeds de draad weer op te pakken met mijn leven, maar het lukt gewoon niet. Ik denk eindeloos aan mama, ik bekijk haar foto’s, haar mailtjes en haar lieve Whatsappjes naar mij en dan moet ik weer huilen. Ik heb het idee dat ik alleen nog maar kan huilen. Steeds weer denk ik aan de mooie momenten in mijn leven die nog komen en die ik zo graag nog met haar wil delen. Maar nu ik ze niet meer met mama kan delen, weet ik niet meer of nog kan genieten. Weet iemand hoe ik hier mee om kan gaan? Of heeft iemand hier ook iets vergelijkbaars meegemaakt? Op het moment zit ik vast in het verdriet.
Liefs
Ik ben een vrouw van 23 jaar en ben al een redelijke tijd actief op dit forum, maar ik plaats zelf eigenlijk nooit wat. Op dit moment heb ik echt advies nodig. Sinds 1,5 week staat mijn wereld op zijn kop, mijn moeder is namelijk geheel plotseling overleden. In een oogwenk was zij weg en de artsen vertelden dat ze niet meer te redden was. Op dit moment weet ik gewoon niet meer wat ik moet, ik zit gewoon vast in het verdriet, samen met mijn lieve vader en mijn zus. We hadden nooit zo vroeg rekening gehouden met dit verlies. Ze was altijd gezond en gelukkig. Nu probeer ik zelf steeds de draad weer op te pakken met mijn leven, maar het lukt gewoon niet. Ik denk eindeloos aan mama, ik bekijk haar foto’s, haar mailtjes en haar lieve Whatsappjes naar mij en dan moet ik weer huilen. Ik heb het idee dat ik alleen nog maar kan huilen. Steeds weer denk ik aan de mooie momenten in mijn leven die nog komen en die ik zo graag nog met haar wil delen. Maar nu ik ze niet meer met mama kan delen, weet ik niet meer of nog kan genieten. Weet iemand hoe ik hier mee om kan gaan? Of heeft iemand hier ook iets vergelijkbaars meegemaakt? Op het moment zit ik vast in het verdriet.
Liefs
maandag 8 oktober 2018 om 14:18
Hoort ook niet zo snuffel! En je boosheid is ook heel begrijpelijk. Ik ben ook een hele poos boos geweest. Ik wist niet precies op wie of wat,maar de boosheid was er wel.Snuffel95 schreef: ↑08-10-2018 14:09Glitglam, ik heb ook dat gevoel inderdaad, het hoort zo niet. Ze was ook jong, nog maar 51 jaar. Het voelt alsof iemand onrechtmatig mijn moeder van me heeft afgenomen. Ze is juist op zo'n moment overleden dat ik haar het hardst nodig heb. Ik heb binnenkort mijn diploma uitreiking, daar zou ze bij zijn. Maar nu kan die hele uitreiking en m'n diploma me echt helemaal niks meer schelen. Ik krijg mijn moeder er niet om terug. Ik ben er gewoon boos om
Goh ja, je diploma uitreiking, wat moeilijk
Zo'n (normaal gesproken) mooi en belangrijk moment, kan me voorstellen dat dat nu heel anders is..
maandag 8 oktober 2018 om 15:39
Die boosheid is normaal! Ik was een tijd boos op alles en iedereen. Zelfs op mijn moeder was ik boos omdat ze me "in de steek" gelaten had. En soms ben ik nog steeds boos op haar en op de oneerlijkheid.Snuffel95 schreef: ↑08-10-2018 14:09Glitglam, ik heb ook dat gevoel inderdaad, het hoort zo niet. Ze was ook jong, nog maar 51 jaar. Het voelt alsof iemand onrechtmatig mijn moeder van me heeft afgenomen. Ze is juist op zo'n moment overleden dat ik haar het hardst nodig heb. Ik heb binnenkort mijn diploma uitreiking, daar zou ze bij zijn. Maar nu kan die hele uitreiking en m'n diploma me echt helemaal niks meer schelen. Ik krijg mijn moeder er niet om terug. Ik ben er gewoon boos om
Soms zelfs als ik bij de dokter in de wachtkamer zit en er zit een meisje van mijn leeftijd met haar moeder want nee mijn moeder kan me niet meer verzorgen en helpen als ik ziek ben of iets heb.
Van die kleine dingen wat het soms weer zo omhoog haalt.
Het is voor jou nu nog zo vers en allemaal heel onwerkelijk. Wat ik je wel mee wil geven is, laat je verdriet aub toe. Huil wanneer je dat wilt en blijf over haar praten wanneer je dat wilt!
Ik weet zo goed hoe je je nu voelt en niemand kan nu je pijn weg nemen of het goede zeggen want niets of niemand neemt die pijn en het verdriet weg.
maandag 8 oktober 2018 om 17:57
Snuffel95, allereerst wil ik je condoleren met het verlies van je moeder. Ik denk zomaar dat die 95 uit je naam slaat op je geboortejaar... dan ben je nu 23 jaar en dat is jong. Er staan nog zoveel dingen te gebeuren in jouw leven waar het zo fijn zou zijn geweest om je moeder bij te hebben maar dat is jullie helaas niet gegeven.
Het is nog zo kort geleden dat jij jouw moeder verloor, ik zou het 'gek' vinden als je weer 100% meedraaide in het leven. Geef jezelf de tijd om te rouwen en het verlies te verwerken. Daar is geen standaard voor, de een doet dan in een jaar, de ander in 4 maanden en de volgende in vul-zelf-maar-in.
Maar je zult zien dat op momenten ver in de toekomst, je het gemis van je moeder zult ervaren... dat is nu eenmaal zo. Als ik zo'n moment beleef (mijn moeder overleed 24 jaar geleden, ik was net zwanger maar had het nog niet verteld) dan krijg ik een brok in mijn keel, nog steeds. Maar ik denk ook aan die 31 jaar dat ik wel een moeder had en de fijne tijd met haar en dat ik zoveel dingen graag met haar had gedeeld. Mij helpt het dan ook om over haar te praten...
Sterkte meis...
Het is nog zo kort geleden dat jij jouw moeder verloor, ik zou het 'gek' vinden als je weer 100% meedraaide in het leven. Geef jezelf de tijd om te rouwen en het verlies te verwerken. Daar is geen standaard voor, de een doet dan in een jaar, de ander in 4 maanden en de volgende in vul-zelf-maar-in.
Maar je zult zien dat op momenten ver in de toekomst, je het gemis van je moeder zult ervaren... dat is nu eenmaal zo. Als ik zo'n moment beleef (mijn moeder overleed 24 jaar geleden, ik was net zwanger maar had het nog niet verteld) dan krijg ik een brok in mijn keel, nog steeds. Maar ik denk ook aan die 31 jaar dat ik wel een moeder had en de fijne tijd met haar en dat ik zoveel dingen graag met haar had gedeeld. Mij helpt het dan ook om over haar te praten...
Sterkte meis...
maandag 8 oktober 2018 om 22:09
Bedankt voor jullie lieve reacties. Het doet me veel en het geeft me ook sturing. Ik weet namelijk helemaal niet wat rouwen precies allemaal met je doet. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. Ik wilde ook helemaal niet bezig zijn met thema's als deze. Op sommige momenten voel ik me echt gek worden. Maar ik vind het fijn om te weten dat ik niet gek aan het worden ben, al voelt het wel op sommige momenten zo. Verder voel ik me ook steeds schuldig naar mijn vader als ik op een moment niet bij hem ben. Ik heb het idee dat ik hem niet alleen mag laten, omdat hij nu ook verdriet heeft. Maar als ik steeds maar mijn vader aan het ondersteunen ben, dan kom ik ook niet toe aan mijn eigen emoties. Ik vind het echt heel moeilijk om goed met deze situatie om te gaan.
maandag 8 oktober 2018 om 22:11
Heel veel sterkte.
Helaas is mij vorige week hetzelfde overkomen. Mijn vader zijn gezondheid werd minder, maar dat het zo snel zou gebeuren... Vandaag was zijn crematie en ik ben zo enorm kapot nu.
Ik heb geen moeder of broers/zussen. Alleen mijn opa, oma en oom nog. Voel me zo alleen nu.. Ik ben net zo oud als jou, Snuffel.
Helaas is mij vorige week hetzelfde overkomen. Mijn vader zijn gezondheid werd minder, maar dat het zo snel zou gebeuren... Vandaag was zijn crematie en ik ben zo enorm kapot nu.
Ik heb geen moeder of broers/zussen. Alleen mijn opa, oma en oom nog. Voel me zo alleen nu.. Ik ben net zo oud als jou, Snuffel.
maandag 8 oktober 2018 om 22:31
hartjeJynx, ik voel zo ontzettend mee met je. Het is verschrikkelijk. Op het moment zijn woorden niet voldoende om je pijn weg te halen. Ik wens je heel veel sterkte en kracht toe (en een denkbeeldige knuffel). Als je iemand nodig hebt om te praten, kan je me een privéberichtje sturen (ik moet alleen nog wel even uitzoeken hoe dat werkt hier).
maandag 8 oktober 2018 om 22:45
Gecondoleerd met je verlies snuffel.
Ik ben de zus van kerrie die zojuist al geschreven heeft over het verlies van onze moeder. Ik was 20 en woonde nog thuis. Mijn vader was al overleden toen ik 3 was en dus werd ik wees.
En de eerste maanden zat ik in de ontkenning dat is zo logisch ook. Mijn moeder was 46 en is bijna letterlijk dood neergevallen uit het niets.
Je schrijft over je diploma uitreiking en dat herken ik ook. Ik zal eerlijk zijn die bijzondere momenten blijven. Het gemis van mijn moeder was enorm toen ik ging trouwen en nog groter toen ik weduwe werd op mijn 27ste. Mijn moeder werd weduwe op haar 29ste. Terwijl ik rouwde om mijn man rouwde ik weer om mijn moeder. Wat had ik graag met haar ervaringen uit willen wisselen.
Naarmate het langer geleden is dat ze is overleden (bijna 15 jaar nu) zijn de momenten van gemis minder. Ik kan weer aan haar denken zonder overvallen te worden door verdriet meestal althans.
Ik ben inmiddels hertrouwd en ik had graag haar mening hierop willen horen. Ik maak inmiddels steeds meer andere keuzes dan zij gedaan heeft of zou hebben. Natuurlijk vraag ik me af wat zij daarvan zou vinden.
Lieve snuffel, je verlies is zo kort geleden en zo plotseling natuurlijk zit je nog in de ontkenningsfase. Dit had niet mogen gebeuren en je hele leven staat op zijn kop. Geef je daar gerust aan over.
Naar verloop van tijd ga je weer genieten van het leven. Aan het begin wellicht met ongeloof, een schuldgevoel maar ook dat is logisch en van tijdelijke aard.
Alles wat je nu voelt of niet voelt is goed.
Ik wil jou, en andere schrijvers in dit topic veel sterkte wensen met de geleden verliezen.
Ik ben de zus van kerrie die zojuist al geschreven heeft over het verlies van onze moeder. Ik was 20 en woonde nog thuis. Mijn vader was al overleden toen ik 3 was en dus werd ik wees.
En de eerste maanden zat ik in de ontkenning dat is zo logisch ook. Mijn moeder was 46 en is bijna letterlijk dood neergevallen uit het niets.
Je schrijft over je diploma uitreiking en dat herken ik ook. Ik zal eerlijk zijn die bijzondere momenten blijven. Het gemis van mijn moeder was enorm toen ik ging trouwen en nog groter toen ik weduwe werd op mijn 27ste. Mijn moeder werd weduwe op haar 29ste. Terwijl ik rouwde om mijn man rouwde ik weer om mijn moeder. Wat had ik graag met haar ervaringen uit willen wisselen.
Naarmate het langer geleden is dat ze is overleden (bijna 15 jaar nu) zijn de momenten van gemis minder. Ik kan weer aan haar denken zonder overvallen te worden door verdriet meestal althans.
Ik ben inmiddels hertrouwd en ik had graag haar mening hierop willen horen. Ik maak inmiddels steeds meer andere keuzes dan zij gedaan heeft of zou hebben. Natuurlijk vraag ik me af wat zij daarvan zou vinden.
Lieve snuffel, je verlies is zo kort geleden en zo plotseling natuurlijk zit je nog in de ontkenningsfase. Dit had niet mogen gebeuren en je hele leven staat op zijn kop. Geef je daar gerust aan over.
Naar verloop van tijd ga je weer genieten van het leven. Aan het begin wellicht met ongeloof, een schuldgevoel maar ook dat is logisch en van tijdelijke aard.
Alles wat je nu voelt of niet voelt is goed.
Ik wil jou, en andere schrijvers in dit topic veel sterkte wensen met de geleden verliezen.
Liefhebben
is meer
lief
dan hebben
is meer
lief
dan hebben
maandag 8 oktober 2018 om 23:33
Allereerst gecondoleerd.
Ik heb het helaas ook meegemaakt. Zo had ik haar aan de telefoon en toen ik een half uur later bij haar was, was ze er niet meer. Dit is nu 3 jaar geleden ze was ook nog jong en zo onverwacht.
Het gemis zal altijd blijven. Al maakt het verdriet ook plaats voor mooie herinneringen. Maar dat is iets waar je nu helemaal nog niet aan wil denken.
Ik had haar in die periode ook hard nodig. Net een nieuwe baan en lag in scheiding. Na even flink verdrietig te zijn en met mijn broers en aanhang veel samen te zijn geweest heb ik het gewone leven weer opgepakt. Door haar dood besefte ik dat elke dag die je gegeven is er 1 is en dat je daarvan moet genieten. Ik weet niet hoe ik tot die weidsheid kwam op dat moment maar dat heeft me alleen maar sterker gemaakt. Ik besloot mooie herinneringen met mijn kinderen te maken en te genieten van elke dag. Voor nu klinkt het voor jou als onhaalbaar, dat was het voor mij de eerste periode ook. Maar door haar dood heb ik het leven leren waarderen en heb ik besloten er iets van te maken zodat ze trots op me zou zijn.
Heel veel sterkte
Je mag me altijd een pbtje sturen als je wil.
Ik heb het helaas ook meegemaakt. Zo had ik haar aan de telefoon en toen ik een half uur later bij haar was, was ze er niet meer. Dit is nu 3 jaar geleden ze was ook nog jong en zo onverwacht.
Het gemis zal altijd blijven. Al maakt het verdriet ook plaats voor mooie herinneringen. Maar dat is iets waar je nu helemaal nog niet aan wil denken.
Ik had haar in die periode ook hard nodig. Net een nieuwe baan en lag in scheiding. Na even flink verdrietig te zijn en met mijn broers en aanhang veel samen te zijn geweest heb ik het gewone leven weer opgepakt. Door haar dood besefte ik dat elke dag die je gegeven is er 1 is en dat je daarvan moet genieten. Ik weet niet hoe ik tot die weidsheid kwam op dat moment maar dat heeft me alleen maar sterker gemaakt. Ik besloot mooie herinneringen met mijn kinderen te maken en te genieten van elke dag. Voor nu klinkt het voor jou als onhaalbaar, dat was het voor mij de eerste periode ook. Maar door haar dood heb ik het leven leren waarderen en heb ik besloten er iets van te maken zodat ze trots op me zou zijn.
Heel veel sterkte
Je mag me altijd een pbtje sturen als je wil.
maandag 8 oktober 2018 om 23:56
Och lieverd toch, je mag ook gewoon boos zijn. Het is ook oneerlijk! En ik snap je. Ik moest ook ineens zonder die ouder mijn diploma ophalen. En dat deed zeer. En het was ook een fijne dag, met een randje... maar uiteindelijk mooi en fijn en mocht het verdriet/het gemis er gewoon zijn.Snuffel95 schreef: ↑08-10-2018 14:09Glitglam, ik heb ook dat gevoel inderdaad, het hoort zo niet. Ze was ook jong, nog maar 51 jaar. Het voelt alsof iemand onrechtmatig mijn moeder van me heeft afgenomen. Ze is juist op zo'n moment overleden dat ik haar het hardst nodig heb. Ik heb binnenkort mijn diploma uitreiking, daar zou ze bij zijn. Maar nu kan die hele uitreiking en m'n diploma me echt helemaal niks meer schelen. Ik krijg mijn moeder er niet om terug. Ik ben er gewoon boos om
Just because you have the emotional range of a teaspoon doesn’t mean we all have.
dinsdag 9 oktober 2018 om 07:45
Heel herkenbaar lieve meid. Het komt als een keiharde klap, je weet niet hoe je ermee om moet gaan. Rollercoaster aan emoties. Veel erover praten, ik hoop dat je met je familie erover kan praten, vooral je zus. Geloof het of niet. Het krijgt ergens een plekje, het verdriet wordt minder. Dat is wat ze tegen mij in het begin zeiden en ik twijfelde eraan. Maar het klopt. Alleen de pijn blijft wel, want je bent beschadigd door zon (plotseling) groot verlies. Je hebt je er niet op voorbereid en had het nog niet met je moeder afgesloten. Ik hoop dat je in je omgeving iemand hebt met wie je erover kan praten, want dat is denk ik heel belangrijk in deze periode voor jou. Laat de tranen gaan als ze willen, hou ze niettt tegen.
Hele dikke knuffel, zal je vast nodig hebben.
Hele dikke knuffel, zal je vast nodig hebben.
dinsdag 9 oktober 2018 om 08:05
Dat is ook precies wat ik in het begin zei, vooral de vraag: Hoe verwerk je zoiets?Snuffel95 schreef: ↑08-10-2018 22:09Bedankt voor jullie lieve reacties. Het doet me veel en het geeft me ook sturing. Ik weet namelijk helemaal niet wat rouwen precies allemaal met je doet. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. Ik wilde ook helemaal niet bezig zijn met thema's als deze. Op sommige momenten voel ik me echt gek worden. Maar ik vind het fijn om te weten dat ik niet gek aan het worden ben, al voelt het wel op sommige momenten zo. Verder voel ik me ook steeds schuldig naar mijn vader als ik op een moment niet bij hem ben. Ik heb het idee dat ik hem niet alleen mag laten, omdat hij nu ook verdriet heeft. Maar als ik steeds maar mijn vader aan het ondersteunen ben, dan kom ik ook niet toe aan mijn eigen emoties. Ik vind het echt heel moeilijk om goed met deze situatie om te gaan.
Ze zeiden het gaat allemaal vanzelf en iedereen op zijn eigen manier. En het klopt. Rouwen doe je op je eigen manier, achteraf zul je terugkijken en dan vanzelf zien dat je aan het rouwen was.
Mag ik vragen hoe je moeder is overleden en of je haar gezien hebt nadat ze was overleden?
dinsdag 9 oktober 2018 om 08:21
Dank voor jullie berichten 
. Fijn om zo te lezen dat ik niet alleen sta. Bordorood, ik heb mijn mam gezien toen ze overleden was. Ik vond het heel moeilijk, omdat ik bang was dat ik alleen dat beeld van haar zou houden. Gelukkig is dat niet zo, ze lag zo vredig. Alsof ze in een diepe slaap was en rust had. Mijn moeder is heel ongelukkig gestorven, ze is eigenlijk in één klap weggevallen van een stoel omdat ze schijnbaar zwakke plekken in haar lichaam had. Ik vind het moeilijk om precies te beschrijven omdat eigenlijk gewoon dikke pech was. We hadden niks kunnen doen.
. Fijn om zo te lezen dat ik niet alleen sta. Bordorood, ik heb mijn mam gezien toen ze overleden was. Ik vond het heel moeilijk, omdat ik bang was dat ik alleen dat beeld van haar zou houden. Gelukkig is dat niet zo, ze lag zo vredig. Alsof ze in een diepe slaap was en rust had. Mijn moeder is heel ongelukkig gestorven, ze is eigenlijk in één klap weggevallen van een stoel omdat ze schijnbaar zwakke plekken in haar lichaam had. Ik vind het moeilijk om precies te beschrijven omdat eigenlijk gewoon dikke pech was. We hadden niks kunnen doen.
dinsdag 9 oktober 2018 om 10:21
Ja, je kan er ook niks aan doen, het lot, zeggen wij dan.Snuffel95 schreef: ↑09-10-2018 08:21Dank voor jullie berichten
Het is denk ik wel fijn voor jezelf dat je haar hebt gezien erna, denk ik, dan kan je het afsluiten (hoe moeilijk het ook is) en verwerken.
Er zal een tijd komen dat je nog gaat lachen en huilen tegelijkertijd, dat het verdriet weer hard terugkomt, laat jezelf gaan, probeer het vooral niet tegen te houden omdat je jezelf hoog wil houden en teveel om je moeder huilt, integendeel, het is nooit teveel. Het is je moeder en niemand kan haar plek innemen. Het is allemaal zo vers, en zoals er al gezegd is, nu komt er van alles op je af.
Het besef is er nog niet helemaal, zoiets is niet te bevatten en vragen hoe je verder moet. Maar met de tijd gaat het steeds beetje bij beetje beter, en je gaat het een plekje geven.
Het zal fijn zijn als je hier blijft schrijven hoe het met je gaat en ook als het helemaal niet meer gaat. Ik blijf je volgen.
En je weet, je hoeft dit niet alleen te doen, genoeg mensen hier die met je meevoelen.
Dikke knuffel
dinsdag 9 oktober 2018 om 14:52
Dankje, Ik had toevallig vandaag een afspraak met de praktijkondersteuner van de huisarts staan. Ik heb met haar een goed (en emotioneel) gesprek gehad over de situatie. En dat was wel heel prettig. Ik weet nu wat me nog te wachten kan staan en wat ik van anderen kan verwachten in dit proces. Ik voel me momenteel ook wel wat beter moet ik zeggen. Ik merk wel dat het moeilijk voor me is om een balans te vinden tussen het zoeken van afleiding en mezelf de tijd te geven voor het rouwen. Ik ben erg zoekende.
woensdag 10 oktober 2018 om 18:31
.Snuffel95 schreef: ↑08-10-2018 22:09Bedankt voor jullie lieve reacties. Het doet me veel en het geeft me ook sturing. Ik weet namelijk helemaal niet wat rouwen precies allemaal met je doet. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. Ik wilde ook helemaal niet bezig zijn met thema's als deze. Op sommige momenten voel ik me echt gek worden. Maar ik vind het fijn om te weten dat ik niet gek aan het worden ben, al voelt het wel op sommige momenten zo. Verder voel ik me ook steeds schuldig naar mijn vader als ik op een moment niet bij hem ben. Ik heb het idee dat ik hem niet alleen mag laten, omdat hij nu ook verdriet heeft. Maar als ik steeds maar mijn vader aan het ondersteunen ben, dan kom ik ook niet toe aan mijn eigen emoties. Ik vind het echt heel moeilijk om goed met deze situatie om te gaan.
Gecondoleerd snuffel
wat een vreselijk verlies voor jullie.Eerlijk gezegd klink je zo ontzettend wijs, volwassen en verantwoordelijk als ik je zo lees. En hoe lief je ook met anderen meeleeft, terwijl je zelf middenin je verdriet zit. Het is nog maar zo kort geleden, natuurlijk staat je wereld nog helemaal op z'n kop en loopt alles door elkaar.
Bij rouw is het heel normaal op verdriet, depressie, wanhoop en woede te ervaren. En ook andere gevoelens hoor. Het is zo'n schok en ook zo'n verlies, iets waar je helemaal niets over te zeggen had. Gun jezelf echt de tijd om te voelen. Natuurlijk ben je verdrietig om het gat dat je moeder achterlaat en natuurlijk ben je boos dat dit zomaar voor jullie 'besloten' is.
Ontzettend knap dat je beseft dat je niet alleen voor een ander kan zorgen, maar ook voor jezelf moet zorgen. Zijn er andere mensen om jullie heen die jullie kunnen steunen? Zijn er andere mensen die bij jou vader langsgaan behalve jij en je zus? Heb jij voor jezelf ook vrienden en naasten die er voor jou zijn? Weet je waar je nu behoefte aan hebt? Ik lees ook dat je erg zoekende bent, maar dat geeft helemaal niet hè? Je hoeft ook niet precies te weten hoe je moet rouwen
het is niet zo dat je de 'perfecte balans' kan vinden tussen afleiding en verdrietig zijn. Je bent écht hartstikke goed bezig zoals je het doet. Rouwen is gewoon een rot en naar gevoel, al is het ook gezond. Het missen doet zo'n pijn juist omdat je moeder zo veel voor je betekende. Daar zit veel moois in, maar de keerzijde is natuurlijk dat het verlies ontzettend pijnlijk is. Heel veel sterkte en schrijf hier alles van je af wat voor jou nodig is.
woensdag 10 oktober 2018 om 22:18
Hoi tu1nhek, bedankt voor je super lieve bericht. Gelukkig ben ik niet alleen in mijn rouw. Ik woon vlakbij vrienden en familie en die zie ik regelmatig. Verder woon ik samen met mijn vriend, die me ook steunt in alles. Mijn vader heeft gelukkig een groot sociaal netwerk die hem ook kan opvangen. Maar toch heb ik het gevoel dat ik de plicht heb om goed op hem te letten, want ik ben zijn dochter. Ik kreeg ook steeds tijdens de condoleances steeds maar te horen ´zorg goed voor je vader, hè!´ Ik snap dat die mensen dat zeggen, maar wie hoort er dan voor mij zorgen? Moet ik dan alleen op mijn vader passen, nee toch?
En ik weet dat ik niet elk moment en altijd gereed kan staan, dat is gewoon onmogelijk. Ik zit erg in de knoop. En gisteren had ik weer zo'n slechte nacht, ineens van die enorme huiluitbarstingen. Dan realiseer ik me ineens weer dat mama er echt niet meer is. Ik kan er ook echt niet over dat zij daar alleen in die kist in de koude grond ligt terwijl ik binnen in de warmte zit. Ik vind dat echt zo verschrikkelijk naar. Dat nare beeld krijg ik maar niet uit mijn hoofd
En ik weet dat ik niet elk moment en altijd gereed kan staan, dat is gewoon onmogelijk. Ik zit erg in de knoop. En gisteren had ik weer zo'n slechte nacht, ineens van die enorme huiluitbarstingen. Dan realiseer ik me ineens weer dat mama er echt niet meer is. Ik kan er ook echt niet over dat zij daar alleen in die kist in de koude grond ligt terwijl ik binnen in de warmte zit. Ik vind dat echt zo verschrikkelijk naar.
Dat nare beeld krijg ik maar niet uit mijn hoofd