Psyche
alle pijlers
Op zoek naar mezelf
donderdag 26 december 2013 om 21:50
Hi ladies,
Okee tis een lang en misschien raar verhaal allemaal, maar ik ben heel erg op zoek naar mezelf. Ik ben een twintiger, bezig met een studie (laatste jaar, jaaaa!) en merk dat ik heel erg ben veranderd van iemand die veel motivatie en discipline had naar iemand die heel onzeker, bangig en piekerend is. Ik heb het een en ander meegemaakt die dan ook wel z'n uitwerking daarop hebben gehad (nare relaties met vreemdgangers, misbruik als kind, chronisch zieke moeder, terminaal zieke stiefvader, 2 miskramen, vriendinnen die me lieten vallen, een heftige knipperlichtrelatie die weer uit is en waar ik mezelf niet kon zijn, mezelf wegcijferde, me minder voelde en wantrouwen had). Ik kan ook moeilijk aan een bijbaantje komen en dat maakt het ook financieel niet makkelijk. Ik weet dat dit echt overkomt als een hoop geklaag.. Maar ik ben actief bezig om mezelf te herpakken. Ik ga naar een psycholoog en probeer mezelf op te pakken (lukt niet altijd en dan ben ik somber en verdrietig en dan wil ik alleen op bed liggen en huilen..). Vriendinnen zoek ik nu ook op, die ben ik door de laatste relatie kwijtgeraakt.. Dus afleiding is er ook niet echt.
Ik merk aan mezelf dat ik heel erg de drang heb om van me af te praten en dat ik twijfel aan mezelf. Ook mede door alle tegenslagen en dat ik heel kwetsbaar ben en me heel erg afvraag wie ik ben, wat ik wil en wat nu het juiste is voor mij. Ik vind het heel erg moeilijk om ermee om te gaan, waardoor ik me heel erg rusteloos voel.
Mijn emoties gaan alle kanten op eigenlijk. Ik wil genegenheid, stabiliteit, keihard vechten voor mij om uit deze put te kruipen en tegelijkertijd ook hard huilen en alles achter me laten en keihard wegrennen. Verwarrend? Ja. Ook voor mezelf. Door emoties die alle kanten opgaan doe ik ook veel dingen uit een opwelling of heb ik minder zin in dingen die moeten.
Iemand tips of een ander perspectief die me op een andere manier hier tegenaan kan laten kijken?
Okee tis een lang en misschien raar verhaal allemaal, maar ik ben heel erg op zoek naar mezelf. Ik ben een twintiger, bezig met een studie (laatste jaar, jaaaa!) en merk dat ik heel erg ben veranderd van iemand die veel motivatie en discipline had naar iemand die heel onzeker, bangig en piekerend is. Ik heb het een en ander meegemaakt die dan ook wel z'n uitwerking daarop hebben gehad (nare relaties met vreemdgangers, misbruik als kind, chronisch zieke moeder, terminaal zieke stiefvader, 2 miskramen, vriendinnen die me lieten vallen, een heftige knipperlichtrelatie die weer uit is en waar ik mezelf niet kon zijn, mezelf wegcijferde, me minder voelde en wantrouwen had). Ik kan ook moeilijk aan een bijbaantje komen en dat maakt het ook financieel niet makkelijk. Ik weet dat dit echt overkomt als een hoop geklaag.. Maar ik ben actief bezig om mezelf te herpakken. Ik ga naar een psycholoog en probeer mezelf op te pakken (lukt niet altijd en dan ben ik somber en verdrietig en dan wil ik alleen op bed liggen en huilen..). Vriendinnen zoek ik nu ook op, die ben ik door de laatste relatie kwijtgeraakt.. Dus afleiding is er ook niet echt.
Ik merk aan mezelf dat ik heel erg de drang heb om van me af te praten en dat ik twijfel aan mezelf. Ook mede door alle tegenslagen en dat ik heel kwetsbaar ben en me heel erg afvraag wie ik ben, wat ik wil en wat nu het juiste is voor mij. Ik vind het heel erg moeilijk om ermee om te gaan, waardoor ik me heel erg rusteloos voel.
Mijn emoties gaan alle kanten op eigenlijk. Ik wil genegenheid, stabiliteit, keihard vechten voor mij om uit deze put te kruipen en tegelijkertijd ook hard huilen en alles achter me laten en keihard wegrennen. Verwarrend? Ja. Ook voor mezelf. Door emoties die alle kanten opgaan doe ik ook veel dingen uit een opwelling of heb ik minder zin in dingen die moeten.
Iemand tips of een ander perspectief die me op een andere manier hier tegenaan kan laten kijken?
donderdag 26 december 2013 om 22:45
Je staat op het punt om af te studeren en dan is het vaak lastig om je een beeld te vormen van het leven daarna, dus dat is sowieso een onzekere situatie.
Daarbij heb je veel meegemaakt en ben je nu hard aan jezelf aan het werken, dat vergt ook veel energie.
Het enige dat je kan doen is doorgaan op de goede weg en geduld hebben. Iets van je leven maken vanuit een vervelende situatie is lastig en kan een tijdje duren, maar het lukt je best. Je zult merken dat er op een gegeven moment tijden zijn waarop alles beter loopt.
Dit zal wel geleidelijk gaan, maar het gaat heus gebeuren!
Daarbij heb je veel meegemaakt en ben je nu hard aan jezelf aan het werken, dat vergt ook veel energie.
Het enige dat je kan doen is doorgaan op de goede weg en geduld hebben. Iets van je leven maken vanuit een vervelende situatie is lastig en kan een tijdje duren, maar het lukt je best. Je zult merken dat er op een gegeven moment tijden zijn waarop alles beter loopt.
Dit zal wel geleidelijk gaan, maar het gaat heus gebeuren!
donderdag 26 december 2013 om 23:13
Ik herken me een beetje in wat je schrijft. Mijn emoties gaan ook alle kanten op, het ene moment ben ik positief en denk ik de wereld aan te kunnen het andere moment voel ik mij rot en wil ik mij alleen nog maar verstoppen in bed. En dat gaat soms wel 20 keer heen en weer op een dag. Ik ben hele dagen rusteloos, en aan het einde van de dag vraag ik mij af wat ik de hele dag eigenlijk heb gedaan aangezien ik nergens echt mee bezig ben maar 100 dingen tegelijk doe en constant onrustig ben. Ik schrijf op de computer van mij af, in een dagboek en herhaal alles nog 100 keer tegen mijn vriend. Ik heb de afgelopen jaren ook wat tegenslagen gehad en ben echt een labiel persoon daardoor geworden. Ik ga weer met een psycholoog praten, ik weet zelf ook niet wat ik met al mijn gevoel aan moet dus helaas geen tips voor je. In ieder geval veel sterkte gewenst.
vrijdag 27 december 2013 om 00:10
Je mág klagen en huilen, het is niet niks wat jij hebt moeten slikken!
Die achtbaan van emoties is heel begrijpelijk, maar ik kan me voorstellen dat dat je veel energie kost en je daar soms helemaal niet op zit te wachten.
Je zegt dat je drang voelt om te praten. Praat je wel?
Wees vooral lief voor jezelf.
Dat is echt belangrijk nu.
Ik lees je vreugde wat betreft je laatste studiejaar, houd dat vast!
Ik herken mezelf erg in jouw verhaal, een poos terug, ik ben gaan mediteren.
Die achtbaan van emoties is heel begrijpelijk, maar ik kan me voorstellen dat dat je veel energie kost en je daar soms helemaal niet op zit te wachten.
Je zegt dat je drang voelt om te praten. Praat je wel?
Wees vooral lief voor jezelf.
Dat is echt belangrijk nu.
Ik lees je vreugde wat betreft je laatste studiejaar, houd dat vast!
Ik herken mezelf erg in jouw verhaal, een poos terug, ik ben gaan mediteren.
vrijdag 27 december 2013 om 09:54
Ja, eigenlijk is dit wat wat vrienden me ook hebben gezegd. "Heus, het komt goed met je." Maar het niet alleen het afstuderen, want dat is mijn grootste zorg niet (wil daarna verder met een andere studie namelijk haha), Wollenstonecraft. En echt, geduld ja. Soms word ik gillend gek dat het me allemaal niet snel genoeg gaat qua vooruitgang, maar dat is dat rusteloze...
Luffy22, ja vervelend is dat hè. Maar hoe werkt dat voor jou met het van je afschrijven en het dan aan je vriend vertellen? Is het dan ook even kwijt, of..? En heb je verder niets aan afleiding? (Vriendinnen, leuke dingen, studie, baan)
Ik kan alleen maar zeggen dat die psycholoog niet zo heel erg is, zie het als een kadootje voor jezelf omdat jij weet dat je een beter persoon kunt worden!
Diana_banana, dat maakt het zo dubbel. Veel vriendinnen hebben me laten vallen omdat ik zo klaagde en huilde! Het ging gewoon niet goed met me (nog steeds niet) en dan kan ik niet acteren dat het met een nachtje slapen weer helemaal goed is (en ze leefden nog lang en gelukkig...). Ik probeer wel te praten, maar ik ben bang dat ik dat m'n hele gedoe bij anderen neerleg en ze daarmee opzadel. Beetje bang voor dat "er is constant wat bij jou" label. Met m'n psycholoog kan ik wel alles bespreken en dat is ook echt fijn, maar dat is natuurlijk alleen op afspraak. Ja, is ook zo, lief voor mezelf zijn nu om daar gemiste energie uit te putten. Daarom ben ik ook op zoek naar meiden/vriendinnen die leuke dingen willen ondernemen! De studie doet me goed, is ook echt m'n houvast, en daarom wil ik doorstuderen! Thanks meiss! Hoe werkte dat mediteren voor jou?
Sabbaticalmeds, wat een vreemde opmerkingen. Volgens mij heb ik ook echt te kennen gegeven bij een psycholoog te lopen... Nee ook geen behoefte om zwanger te raken na 2 miskramen. Pardon? Instabiel? Misschien af en toe een bui dat er hangt, maar ik doe er wat mee en hou toch een zware studie vol. Een ander was allang gestopt... Ik probeer mezelf te vinden, dat is mij main issue!
Luffy22, ja vervelend is dat hè. Maar hoe werkt dat voor jou met het van je afschrijven en het dan aan je vriend vertellen? Is het dan ook even kwijt, of..? En heb je verder niets aan afleiding? (Vriendinnen, leuke dingen, studie, baan)
Ik kan alleen maar zeggen dat die psycholoog niet zo heel erg is, zie het als een kadootje voor jezelf omdat jij weet dat je een beter persoon kunt worden!
Diana_banana, dat maakt het zo dubbel. Veel vriendinnen hebben me laten vallen omdat ik zo klaagde en huilde! Het ging gewoon niet goed met me (nog steeds niet) en dan kan ik niet acteren dat het met een nachtje slapen weer helemaal goed is (en ze leefden nog lang en gelukkig...). Ik probeer wel te praten, maar ik ben bang dat ik dat m'n hele gedoe bij anderen neerleg en ze daarmee opzadel. Beetje bang voor dat "er is constant wat bij jou" label. Met m'n psycholoog kan ik wel alles bespreken en dat is ook echt fijn, maar dat is natuurlijk alleen op afspraak. Ja, is ook zo, lief voor mezelf zijn nu om daar gemiste energie uit te putten. Daarom ben ik ook op zoek naar meiden/vriendinnen die leuke dingen willen ondernemen! De studie doet me goed, is ook echt m'n houvast, en daarom wil ik doorstuderen! Thanks meiss! Hoe werkte dat mediteren voor jou?
Sabbaticalmeds, wat een vreemde opmerkingen. Volgens mij heb ik ook echt te kennen gegeven bij een psycholoog te lopen... Nee ook geen behoefte om zwanger te raken na 2 miskramen. Pardon? Instabiel? Misschien af en toe een bui dat er hangt, maar ik doe er wat mee en hou toch een zware studie vol. Een ander was allang gestopt... Ik probeer mezelf te vinden, dat is mij main issue!